facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2โกรธเมื่อรู้ความจริง

ชื่อตอน : ตอนที่2โกรธเมื่อรู้ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 14:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2โกรธเมื่อรู้ความจริง
แบบอักษร

 

แบล็ค

 

 

 

หลังจากที่เผลอลงมือทำร้ายแม่หญิงจนสลบไปข้าก็อุ้มแม่นางเพื่อกลับปราสาททันที

 

 

..................................

 

 

 

 

 

 

 

ณ ปราสาทอสูร

 

 

 

"อึก...อื้อ"

 

ผมสลึมสลือตื่นขึ้นมาท่ามกลางห้องอันกว้างขวางคล้ายห้องปราสาทโบราณเตียงสำดำขนาดใหญ่ รอบด้านไม่ค่อยมาแสงเลยดูน่ากลัว แต่กลับมีของบางชิ้นที่ทันสมัยอย่างโทรทัศน์ ตู้เย็น และอีกหลายๆอย่างเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรกำลังยุ่งแถวซอกคอผม พอลืมตาตั้งสติได้ผมก็รู้ทันทีว่ามันคืออะไร อสูรมันกำลังโซร์คอผมอย่างหื่นกระหาย

 

"อ้ะ....อึก!!!ออกไปนะ"

 

มันผงกหัวขึ้นมาเมื่อรู้ว่าผมตื่นแล้ว

 

"เจ้าตื่นแล้วเหรอแม่นางของข้าเจ้ามีนามว่าอะไรข้ามีนาวว่าแบล็คราชาอสูรแห่ง

เวทมนต์"

 

"ปะ...ปล่อนนะหยุดกูบอกให้ปล่อยไงกูเป็นผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงเลิกยุ่งกับกูสักที...ฮึก"

 

ผมสะอื้นออกมาเป็นใครไม่กลัวบ้างล่ะครับผมเป็นผู้ชายนะ จะโดนข่มขืนด้วย แถมยังเป็นอสูรที่คิดว่าผมเป็นผู้หญิงอีก

 

 

"เจ้านี่มันยังไงกันนะเป็นหญิงแท้กับบอกว่าเป็นชาย ช่างเถอะเป็นของข้าเถอะนะแม่นาง"

 

 

มันไม่ฟังและไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูดแรงขัดขืนก็ไม่มีแถมท้องก็เจ็บทำไมผมต้องมาเจออะไรแบบนี้กันนะ มันค่อยสอดมือเข้ามาในเสื้อผมแล้วขยำหน้าอกแบนราบอย่างฉงนใจว่าทำไมแม่นางที่มันคิดถึงไม่มีน่าอกเลยแต่มันกก็คิดในแบบของมันว่าแม่นางคงเป็นหญิงน่าอกน้อย

 

"อ้ะ อ่า ยะ หยุดนะ อื้ม..."

 

มันอาศัยช่วงที่ผมอ้าปากประกบจูบสอดลิ้นยาวเข้ามาทำเอาผมแถบสำลัก รู้ตัวอีกทีกางเกงผมก็หายไปแล้ว มันถอนปากออกพลางเลื่อนมือลงไปล่างเพื่อหาความสุข

 

"จะบอกข้าได้รึยังว่าเจ้ามีนามว่าอะไร"

 

 

"ฮึก...ฮือ....ชะ...ชื่อ นิว ปล่อยนะ"

 

 

แต่มันก็ต้องชะงักมือเมื่อมันจับกลางกายของผม เหมือนมันคงจะรู้แล้วว่าผมเป็นผู้ชายจริงๆ มันทำสีหน้าโกรธทันที แต่จะโกรธทำไมในเมื่อผมบอกไปแล้วว่าผมเป็นผู้ชายจริงๆ

 

"ฮึม....เจ้าบังอาจหลอกข้างั้นรึว่าเป็นหญิงเจ้ากล้าดียังไงมาหลอกข้าเช่นนี้หารู้ไม่ว่ามีโทษขั้นประหาร!!!"

 

 

มันคำรามเสียงดังกึกก้องไปทั่วปราสาทแต่ว่าห้ะ..ผมไปหลอกมันตอนไหนกันทั้งที่บอกไปแล้วแท้ๆ แต่กลับไม่ฟัง แต่ตอนนี้ผมคิดอะไรไม่ออก อสูรตรงหน้ากำลังโกรธสีหน้าของมันตอนนี้แววตาของมัน มีแต่ความน่ากลัว มาพร้อมแรงกับบีบคอแถบทำผมตาเหลือก

 

"อะ..อึก ปะ ปล่อยนะ"

 

มันเหมือนสติขาดแรงบีบที่คอมีมากขึ้นผมเริ่มหมดแรง ดวงตาพล่าเรือน มองไม่ชัดแขนผมตกลงข้างลำตัว หรือผมกำลังจะตายแล้วนะ แต่เมื่อผมกำลังหลับตายอมรับชะตากรรม ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามาก่อน

 

"นายท่านขอรับ....แม่มด ราเชล มาขอพบขอรับ"

 

เสียงของข้ารับใช้ดังจึ้นมาเสียก่อนทำให้มันระมือจากคอผม ผมไอโครก ออกมาจนน้ำตานองหน้า เรี่ยวแรงหายหมดได้แต่นอนนิ่ง เกือบตายไปแล้ว

 

"แค่กๆ...อึก...แฮกๆ"

 

"เข้ามา...เอาตัวมันไปขังไว้ห้องใต้ดินอย่าให้หนีไปได้ไม่งั้นข้าจะตัดหัวเจ้าไนท์"

 

ชื่อไนท์สินะไนท์มองมาที่ผมและอสูรอย่างแปลกใจตอนแรกนายของมันยังอยากได้แม่นางแถบตายใยตอนนี้ถึงสั่งให้นำไปขัง

 

"ไม่ต้องมองมันนานนัก มันเป็นชายรีบเอามันไปขังเดี๋ยวนี้!!!"

 

แบล็คเริ่มโมโหอีกครั้งเมื่อเห็นไนท์ตกใจและเอาแต่มองนิวที่ใส่เพียงเสื้อตัวโคร่งและสวมเพียงชั้นในตัวเดียวทำให้เห็นขาอ่อนขาวซีดแต่อมชมพูหน่อยๆ

 

"อึก....ขะ ขอรับ"

 

ไนท์แอบกลืนน้ำลายเมื่อ

มองนิวนานไปหน่อย นิวหมดแรงบวกกับเป็นคนอ่อนแออยู่แล้วเลยคล้อยหลับหมดสติไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#แล้วแกจะไปโทษน้องย่างงี้ไม่ได้นะ

แบล็คแกไม่เชื่อน้องเอง👿(อายอ้วนไม่รู้ไม่เห็นนะแบล็คผิดต่างหาก😂)ถ้าอ่านตอนแรกแล้วงงเรื่องหรือตัวละครขออถัยด้วยนะค่ะถ้างง ตัวละครหรือเนื้อเรื่องคอมเม้นบอกหน่อยนะคราวหน้าจะได้มาสรุปกันว่าใครเป็นใคร

 

 

 

 

1เม้น=1กำลังใจนะ💜💛💚💙💓

 

ความคิดเห็น