email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Lovely shot 15

คำค้น : Lovely shot Nanaกะหอยทาก พี่กรน้องกานต์ น่ารัก อบอุ่น ฟิน ละมุน สบาย ฟีลกู้ด พระเอกน่ารัก ฟินๆจิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2562 23:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Lovely shot 15
แบบอักษร

 

Lovely shot 15 

“เรื่องไหน? ตบแม่ผมเมื่อกี้หรือพาผู้หญิงคนนี้เข้ามาพลอดรักที่นี่!”

“กรฟังพ่อ ฟังพ่อก่อน”

“คุณทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว ทำมานานหรือยัง”

“ไม่กร พ่อไม่เคยทำแบบนั้นแต่วันนี้พ่อไม่รู้จริงๆ มันมึนๆ งงๆ ไปหมด”

“มึนงงจนเอาคนรุ่นลูกเลยเหรอ คุณไม่คิดถึงจิตใจของแม่ผมบ้างเหรอ ถึงคุณจะไม่รักแม่ของเราแต่ช่วยให้เกียรติแม่เราด้วย” เสียงพี่กรเริ่มสั่น แม่เก๋ก็ยังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดลูกชาย

“ใครบอกว่าพ่อไม่รักแม่ พ่อรักแม่นะกร”

“หนูขอโทษค่ะคุณแม่ เราพยายามแล้ว” คนที่แสร้งทำเป็นร้องไห้จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น เหมือนจะแก้สถานการณ์ แต่พอฟังแล้วทำไมมันเหมือนเติมเชื้อเพลิงให้แย่ลงก็ไม่รู้

“เจน! เธอพูดอะไรของเธอน่ะ” พ่อพี่กรตวาดลั่นห้อง ยัยเจนนั่นร้องไห้อย่างน่าสงสาร แต่มันปลอมอ่ะ มันปลอม! ใครมองออกเหมือนฉันบ้างเนี่ย

“พยายามอะไรเหรอ? บอกฉันได้ไหม” แม่เก๋ค่อยๆ ผละออกจากอกลูกชาย มองผู้หญิงคนนั้น รอยยิ้มอบอุ่นนั่นเผยแก่สายตาเราทุกคน ทั้งยังมีหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาด้วยความน่าสงสาร ท่านยิ้ม ท่านยังอบอุ่นแม้ข้างในจะเจ็บปวดจนร้าวราน

“เอ่อ พะ พยายาม...”

“ตอบไม่ได้ใช่ไหมจ๊ะ? งั้นถามใหม่ดีกว่าเนอะ ทำแบบนี้กับสามีฉันบ่อยไหม นานหรือยัง?” แม่เก๋ยังยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เจ็บปวด

“คุณหญิง ผมไม่เคยมีใครจริงๆ เรื่องวันนี้ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง?”

“แล้วฉันควรจะเชื่อสิ่งไหนดีคะ คำพูดของคุณหรือสิ่งที่ฉันเห็นในวันนี้และเรื่องราวที่ผ่านมา”

“คุณหญิง...”

“รอทนายฉันติดต่อมานะคะ แล้วเราไปหย่ากัน” แม่เก๋บอกคุณพ่อเสียงเรียบ ทั้งยังยิ้มให้อีก ฉันจะไม่ใส่ใจหรือเอะใจเลยถ้าสายตาไม่เหลือบไปเห็นรอยยิ้มแปลกๆ ของยัยเจน

“คุณแม่คะ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ” ฉันตัดสินใจเอ่ยกับคุณแม่

“แม่ทนมานานแล้วลูก มันมีเหรอบอกเป็นแค่ลูกหลานแต่หายเข้าไปในห้องทำงานสองสามชั่วโมง แม่ไม่อยากคิดมากแต่มันเหนื่อยเหลือเกินลูก”

“แม่ครับ ไปพักก่อนนะครับเดี๋ยวผมขอคุยกับเขาก่อน ป้าครับฝากพาแม่ไปนั่งพักที่สวนก่อนนะครับ”

“ค่ะคุณกร” ป้าแม่บ้านเดินเข้ามาประคองแม่เก๋ออกไป พี่กรพยักหน้าให้ฉันเดินเข้าไปหา เรานั่งลงที่โซฟา ตรงข้ามเป็นยัยเจน ส่วนพ่อพี่กรนั่งโซฟาเดี่ยว

“ผมจะถามครั้งสุดท้าย คุณนอกใจแม่ผมไหม?”

“พ่อไม่เคยทำอย่างนั้น เรื่องวันนี้เราก็ไม่รู้ตัวพ่อตื่นมาอีกทีก็อยู่บนเตียงกับหนูเจนแล้ว แม่เราเข้ามาเห็นพอดีแล้วก็เป็นอย่างที่เห็น” พ่อพี่กรอธิบาย

“แล้วที่หายเข้าไปในห้องทำงานสองสามชั่วโมงนั่นล่ะ”

“พ่อให้หนูเจนทำงานช่วย”

“งานอะไรทำไมไม่ให้เลขาทำ”

“เอ่อ คือ เรื่องนี้...”

“ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจทำไมต้องอ้ำอึ้ง” คุณกรมองพ่อตัวเองอย่างไม่พอใจ

“ที่จริงในห้องนั้นมัน...”

“คุณมีชู้จริงๆ สินะ”

“ไม่ใช่! พ่อแค่วางแผนให้แกแต่งงานกับหนูเจนก็แค่นั้น”

“ผมถามหน่อย ไม่สงสัยบ้างเหรอว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงอยากแต่งงานกับผมมากนัก เมื่อก่อนก็เงียบหายไปแต่สองสามเดือนมานี่ทำไมต้องพยายามให้พ่อเร่งผมมาแต่งงานด้วย แบบนี้มันน่าสงสัยนะว่าไหม” ฉลาดมากค่ะที่รัก! ฉันยกยิ้มให้ยัยเจนก่อนจะตั้งใจดูการแสดงละครฉากใหญ่ อยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะทำยังไง

“พ่อ พ่อลืมคิด”

“ขออนุญาตแสดงความคิดเห็นนะคะ” ฉันยกมือขอพ่อพี่กร ท่านมองอย่างสงสัย คงจะงงว่าฉันเป็นใครสินะ พอเห็นพ่อพี่กรพยักหน้าฉันก็ยกยิ้มขอบคุณก่อนจะหันไปมองตัวต้นเรื่องที่วางแผนอะไรตื้นๆ

“คุณพ่อยืนยันใช่ไหมคะว่าในห้องทำงานนั่นไม่มีอะไรเกินเลย”

“อือ” ตอบห้วนจัง ก็รู้นะว่าไม่ชอบฉัน แต่มาเย็นชาใส่แบบนี้ฉันจะช่วยดีหรือเปล่าเนี่ย

“มีหลักฐานไหมคะว่าในห้องไม่มีอะไร”

“ที่จริงก็มีกล้องวงจรปิด”

“หึหึ ดีเลยค่ะ ส่วนเรื่องของวันนี้ก่อนจะตื่นขึ้นมาบนเตียงกับ...ผู้หญิงคนนี้คุณลุงดื่มหรือทานอะไรไปไหนคะ” พอถามไปแบบนั้น ก็เริ่มเห็นคนลนลานอย่างชัดเจน

“มีนะ ดื่มน้ำอะไรสักอย่างนี่แหละ”

“หลังจากนั้นรู้สึกตัวหรือรู้สึกยังไงไหมคะ”

“ก็มึนๆ งงๆ จำอะไรไม่ได้เลย รู้สึกตัวอีกทีก็อย่างที่เล่า ทำไม เธอตั้งใจจะถามอะไรกันแน่”

“ก็แค่คิดว่าคุณลุงอาจจะโดนวางยา” ปรายตาของยัยเจน ก็เห็นว่ายัยนั่นหน้าซีดไปหมด เม็ดเหงื่อผุดตามกรอบหน้า อาการคนมีความผิดชัดๆ

“ให้หนูเดาคุณลุงคงโดนใครสักคนวางยา แต่วางเพราะอะไรหนูก็ไม่รู้นะคะ เรื่องราวอาจจะเป็น...” ฉันปรายตามองผู้หญิงคนนั้นก่อนจะยิ้มให้

“แสร้งเล่นละครว่ามีอะไรกับคุณลุงตอนนี้ สวมบทนามเอกบอกไม่เป็นไร แต่พอผ่านไปสักพักก็บอกว่าตัวเองท้องร้องเรียกหาความยุติธรรม”

“นี่แก!!” เจนลุกขึ้นยืนชี้หน้าฉัน สีหน้าไม่พอใจ น้ำเสียงแข็งกระด้าง

“จุ๊ๆ แอ๊บแตกแล้วเหรอต่อหน้าผู้ชายที่เธอคิดจะจับทั้งสองคนเลยนะ” ฉันเล่นลิ้นกลับ ไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด แผนตื้นๆ ใครจะมองไม่ออกกัน เราต่างรู้ดีว่าคุณพ่อพี่กรรักแม่เก๋มากขนาดไหน ไม่มีเหตุผลไหนที่ท่านจะนอกใจหรือมีคนอื่นเลย พอได้สังเกตดีๆ เหตุการณ์ดำเนินไปตามทางที่ใครบางคนขีดเส้นเอาไว้ ถ้าเรามองดีๆ จะเห็นคนที่ได้ผลประโยชน์จากเรื่องนี้อย่างชัดเจนเลยล่ะ

“เธอทำแบบนั้นจริงๆ เหรอเจน”

“หนูเปล่านะคะคุณพ่อ คุณพ่ออย่าไปเชื่อมันค่ะ”

“อย่ามาเรียกแฟนผมแบบนั้น” พี่กรดุเสียงเข้ม

“คุณพ่อคะ? คุณพ่อจะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ คุณพ่อได้หนูแล้วนะคะ” ยัยเจนถลาเข้าไปกอดแขนอ้อนคุณพ่อ ท่านมองอย่างลังเลแต่ก็ยังดึงแขนออกเรื่อยๆ

“พี่คะ?” ฉันตัดสินใจเอียงหน้ากระซิบถามพี่กรด้วยความสงสัย

“หือ? ว่าไงครับ”

“แบบว่า ถ้าผู้ชายหลับอ่ะแล้วมีอะไรกับผู้หญิงจะรู้สึกตัวไหมคะ”

“มันก็ต้องรู้อยู่แล้วล่ะ ตอนตื่นมันต้องมีอะไรสักอย่างบ่งบอกเราอยู่แล้วว่าก่อนหน้านี้ได้ปลดปล่อยหรือมีอะไรกับใครหรือเปล่า” พี่กรเล่า

“พี่ถามพ่อพี่สิ ว่ารู้สึกเหมือนได้มีอะไรกับใครหรือเปล่า”

“ครับๆ ตอนรู้สึกตัวตื่น คุณสบายตัวไหมเหมือนมีอะไรกับใครไหม” ท้ายประโยคเขาเอ่ยถามพ่อของเขา

“ไม่นะ ปกติเลยเหมือนหลับไปเฉยๆ” คุณพ่อรีบตอบกลับมาเช่นเดียวกัน

“นี่มันเรื่องอะไรกัน!!” เสียงนั้น เสียงนั้นมัน

“มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมแกต้องไปนั่งร้องไห้กอดแขนคุณทัพแบบนั้น” เสียงที่ฉันไม่ได้ยินมานานหลายปี ตอนนี้ ตอนนี้เจ้าของเสียงกำลังเดินเข้ามาใกล้ กระทั่งเจอหน้าเขา เขาดูตกใจเล็กน้อยแววตาไหวระริกของเขายิ่งทำฉันอยากจะร้องไห้ ทำไมกัน ทำไมต้องมาเจอเขาด้วย

“หนูพลาดมีอะไรกับคุณพ่อ ค่ะแม่” ยัยเจนบอกคนที่เพิ่งมาใหม่

“อย่าเพิ่งด่วนสรุปเลยค่ะ รอคุณลุงไปตรวจก่อนดีกว่าว่าในร่างกายมีสารตกค้างอยู่หรือเปล่า” ฉันเอ่ยแทรกอย่างคนไร้มารยาท สายตาตกใจของคนมาใหม่ตวัดมองฉันทันที

“แล้วลูกมาทำอะไรที่นี่” ละ ลูก อย่างนั้นเหรอ ฉันไม่ได้ยินคำนี้นานแค่ไหนแล้วนะ

“มาดูลูกรักของคุณแสดงละครไงคะ ต้องโตมาแบบไหนถึงได้วิ่งเต้นจับผู้ชายไปทั่วกลัวไม่ได้สามีเหรอคะ”

“แก! อย่ามาดูถูกฉันนะ”

“ก็ดูถูกแล้วนี่ ผู้ชายเขามีลูกมีเมียแล้วยังจะวางยาเขา”

“แกมันปากพร่อย!” เอาละสนุกมากพอแล้วล่ะ

“คุณมาก็ดีแล้ว ฉันล่ะอยากจะบอกคุณเต็มทนว่าลูกสาวสุดที่รักคุณน่ะมันไม่ได้เรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้หรอกนะคะ” ฉันมองคนเป็นแม่ตัวเอง

“นี่ นี่ลูกจะพูดอะไร”

“แค่จะบอกว่า ลูกสาวสุดที่รักของคุณน่ะ นู่นหายไป ไม่ได้ไปทำงานต่างประเทศหรอกนะ ลูกสาวคุณน่ะไปเป็นเมียน้อยชาวบ้านเขา เขามีลูกมีเมียอยู่แล้วยังจะเอา ไปพลาดท้องกับใครหรือเปล่าก็ลองถามกันดูนะคะถึงได้วิ่งโล่มาวางยาคุณลุงเพราะจะได้มีคนสมอ้างรับเป็นพ่อของลูกในท้อง”

“นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ ฉันจะฟ้องแก แกหมิ่นประมาทฉัน” จู่ๆ ยัยเจนก็เสียสติพุ่งเข้ามาหมายจะตบฉัน ดีที่พี่กรขยับกั้นไว้ทัน แต่ทั้งคุณพ่อพี่กร แม่ฉัน และพี่ชายที่ไม่ได้ติดต่อกันนานหลายปี ต่างมีสีหน้าตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่ฉันพูด

“จะฟ้องเหรอ? ได้สิเอาเลย ฉันเองก็มีหลักฐานหมดว่าเธอไปกับใครตอนไหน แล้วคนล่าสุดก่อนที่เธอจะวนมาอ่อยแฟนฉันเธอคั่วอยู่กับใคร เอาเลย ตามสบายฉันยังไงก็ได้”

“นี่แกให้คนตามฉันเหรอ”

“อย่าสำคัญตัวเองขนาดนั้นเลย ถึงฉันจะออกมาจากที่นั่นตัวเปล่าแต่ก็มีหุ้นโรงแรม มีหุ้นรีสอร์ทต่างจังหวัดนะอย่าดูถูกกันขนาดนั้นสิ” ฉันแสยะยิ้มให้คนตรงหน้า คิดว่าฉันจะตั้งตัวสร้างตัวไม่ได้หรือไงกัน มีเงินใช่ว่าฉันจะเที่ยวอย่างเดียวเสียหน่อยถ้ารู้จักลงทุน คนเรามันก็ตั้งตัวได้

“ถ้าฉันส่งหลักฐานให้พวกเมียหลวงพวกนั้น เธอว่ามันน่าสนุกไหมล่ะ” ฉันกอดอกมองยัยเจนอย่างผู้ชนะ

“แม่คะ แม่ช่วยหนูด้วย แม่คะ”

“แม่ แม่นึกอะไรไม่ออกแล้ว” เหมือนจะคุยกับยัยเจน แต่สายตาท่านกลับจ้องมองฉัน เป็นฉันเสียเองที่หลบตาท่านไปก่อน ฉันกลัวร้องไห้ ฉันกลัวความรู้สึกที่อยากกอดท่านมันจะมีมากไปกว่านี้

“เล่าความจริงเรื่องราววันนี้ แล้วฉันจะไม่ส่งหลักฐานให้คนพวกนั้น”

“เล่าเถอะ แม่อยากรู้เล่ามาทุกอย่าง”

“ใช่!! เป็นอย่างที่ยัยนี่ว่าฉันวางยาพ่อคุณเอง จัดฉากเองพอใจเธอหรือยัง!”

“ทำแบบนั้นทำไม” คุณกรเอ่ยถามอย่างพยายามสกัดกลั้นอารมณ์โกรธ

“ทำไมเหรอ? เพราะมันไง! มันได้ทุกอย่างที่อยากได้แต่ฉันไม่ มันเหนือกว่าฉันทุกอย่าง ฉันไม่ยอม!” ผู้หญิงคนนั้นชี้หน้าว่าฉันอย่างโมโห

                “ฉันเหรอได้ทุกอย่าง? มันเพราะเธอไม่ใช่เหรอฉันถึงโดนไล่ออกจากบ้าน โดนด่า โดนว่าทุกวัน เพราะเธอเอามันไปหมดทุกอย่างแล้วไง ความรักความใส่ใจจากพวกเขา แล้วเธอยังต้องการออะไรอีก” ฉันถามกลับ แต่ยัยนั่นเหมือนจะไม่สนใจฟังอะไรเลย แต่ช่างเถอะ ฉันจะไม่คุยกับคนบ้าแล้วกัน

“ก็ยังดีที่สารภาพ พี่จะอยู่ต่อไหมคะหนูเหนื่อยแล้ว” ฉันถามพี่กร เขาก้มมามองก่อนจะส่ายหน้า

“เคลียกันเอง จัดการกันเองแล้วกัน ขอตัวครับ” เรายกมือไหว้ผู้ใหญ่ก่อนจะหันหลังกลับ เพิ่งรู้ว่าแม่เก๋ก็ยืนรออยู่หน้าห้องรับแขก เมื่อเห็นเราทั้งสองเดินออกมาท่านก็ยกยิ้มให้อย่างขอบคุณ แต่มันช่างดูเหนื่อยล้าเสียจริง

“แม่ แม่ขอไปค้างด้วยได้ไหมลูก”

=========================== 

น้องกานต์เก่งมากเลยลูก เก่งมากพี่กรรักพี่กรหลงแล้ว 

((อยู่ระหว่างรอเรียนสัมภาษณ์งาน T_T อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะคะ อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนนะ)) 

ความคิดเห็น