ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

X-SOS 'Bad Dragon 1

สองเดือนก่อน… 

หน้ามหาลัย 

ปึก! เสียงปิดประตูรถพร้อมหญิงสาวที่สวมชุดรับปริญญาหน้าตายิ้มแย้ม เธอคอยโบกมือลาให้เพื่อนก่อนที่รถจะขับออกมาจากหน้ามหาลัยบรรยากาศในรถเต็มไปด้วยรอยยิ้มของคนเป็นแม่ ที่ได้เห็นความสำเร็จของลูกสาวเพียงคนเดียว.. 

“เป็นไงบ้าง ถ่ายรูปกับเพื่อนสนุกไหมนิว” 

“ก็สนุกดีนะแม่ แต่ว่า..พอต้องแยกกันไปตามทาง ก็แอบใจหายอยู่นะ” 

“ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ นิวยังต้องเจออะไรอีกเยอะ” แม่พูดกับลูกสาวและยื่นมือไปลูบที่หัวอย่างเอ็นดู ทั้งสองแม่ลูกขับรถและพูดคุยกันอย่างทุกวัน ท่ามกลางสายฝนที่ค่อยๆตกลงมาตลอดเส้นทาง จากเป็นเพียงเม็ดฝนเล็กๆก็เริ่มเกิดลมพายุขึ้นอย่างหนัก 

“แม่ นิวว่าจอดข้างทางก่อนไหม ตกหนักแบบนี้เริ่มมองไม่เห็นทางแล้วนะ” นิวพูด พร้อมสายตาที่มองออกไปนอกกระจกรถ สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก จนทำให้ที่ปัดน้ำฝนหน้ารถทำงานไม่ทัน และทั้งถนนก็เต็มไปด้วยสีขาวมัวจนแทบมองไม่เห็นเส้นทาง 

“นั่นสิ แม่คงต้องเปิดไฟฉุกเฉินก่อน” แม่หันมาพูดกับนิวและค่อยๆชะลอความเร็วของรถ ก่อนพยายามใช้สายตามองถนนที่แทบไม่เห็นอะไรนอกจากสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก และไม่นานก็ตัดสินใจหักพวงมาลัยรถเพื่อชะลอจอดข้างทางทันที 

โครมมมมมมม!!!!! 

...เสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งถนนพร้อมกับรถยนต์ที่พุ่งไปชนกับต้นไม้ข้างทาง เพราะถูกรถอีกคันขับมาชนท้ายด้วยความเร็ว ก่อนจะขับหนีความผิดไปอย่างไม่ใยดี เหลือเพียงร่างสองแม่ลูกที่โชกไปด้วยเลือด และฟุบหน้าอยู่ในรถด้วยร่างที่ไร้สติ.. 

หลายอาทิตย์ต่อมา.. โรงพยาบาล 

“แม่คุณต้องผ่าตัดเปลี่ยนดวงตาทั้งสองข้าง อย่างเร่งด่วนนะครับ” เสียงหมอพูด และนั่นทำให้นิวที่อาการดีขึ้นมากยืนเงียบ เพราะเธอนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บอย่างหนักเช่นแม่ของเธอ ที่สูญเสียดวงตาทั้งสองข้างและต้องได้รับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วนที่สุด 

“ค่ะหมอ ผ่าตัดให้แม่ฉันเลย ส่วนค่ารักษาพยาบาล..” นิวอึกอักที่ต้องพูดออกไป เธอมองหน้าแม่ที่นอนอยู่บนเตียงพร้อมผ้าที่พันรอบดวงตาก่อนถอนหายใจออกมาพร้อมแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลใจ แต่ในที่สุดเธอก็ยอมยื่นมือไปเซ็นยินยอม 

“ผมจะรีบผ่าตัดให้อย่างเร่งด่วนนะครับ คุณไม่ต้องกังวล” 

“ค่ะ..” นิวพูดกับหมอพร้อมพยักหน้า ก่อนที่หมอจะเดินออกจากห้องพิเศษไป หลงเหลือเพียงแค่เธอกับแม่ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง นิวค่อยๆนั่งลงข้างเตียงและยื่นมือของเธอไปจับมือแม่มาวางที่แก้มตัวเองกับรอยยิ้มที่แสดงออกมาพร้อมแววตาเศร้า 

“ไม่เป็นไรนะแม่ ผ่าตัดเสร็จ..แม่ก็มองเห็นเหมือนเดิม นิวจะหาเงินมาจ่ายค่ารักษาเอง” นิวพูดออกมาพร้อมแววตาที่แดงและมีน้ำตาซึม แต่เธอเข้มแข็งมากพอที่จะไม่ร้องไห้ออกมา แม้ว่าตอนนี้เธอกำลังพบเจอกับเหตุการณ์ที่ย่ำแย่มากแค่ไหน.. 

 

กลับมาที่ปัจจุบัน.. เรือสำราญ 

-นิวเคลียร์- 

“คิดไม่ผิดจริงๆอะ ที่มาฉลองวันเกิดที่นี่” 

“นั่นสิ ผู้ชายงานดีทั้งนั้นเลย แล้ว..นี่มึงเป็นอะไรอีนิว” จะเป็นอะไรได้ล่ะ ฉันก็กำลังคิดวกวนเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด เพราะว่าสองเดือนก่อนแม่กับฉันประสบอุบัติเหตุ วันที่ฉันเรียนจบพอดีด้วย คนอื่นคงจดจำวันนั้นไปตลอดทั้งชีวิต ส่วนฉันก็จดจำเหมือนกันนะ แต่ว่า..อาจเป็นการจดจำที่เหมือนฝันร้ายในชั่วพริบตามากกว่า ฉันชื่อ..นิวเคลียร์ค่ะ ส่วนตอนนี้ก็ทำทุกอย่างที่เรียกว่าได้เงิน แต่ฉันไม่ได้ทำงานไม่ดีอะไรหรอกนะ ส่วนแม่..ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว ที่ฉันต้องดิ้นรนก็คือค่ารักษาพยาบาลที่ต้องผ่อนจ่ายทุกเดือน ลำพังเงินที่ฉันหามาได้มันก็แทบจะไม่พอ ฉันถึงไม่รู้สึกสนุกไปกับกลุ่มเพื่อนที่ยืนเต้นกันอยู่ตอนนี้.. 

“มึงยังคิดเรื่องค่ารักษาพยาบาลแม่มึงอยู่ใช่ไหม กูบอกแล้วไง..ว่ากูมีงานแนะนำ” 

“งานอะไรก็ไม่ยอมบอกสักที” ฉันหันไปพูดกับสองคนนี้ แล้วกลับมานั่งมองแก้วน้ำเปล่าในมือตัวเองที่ถือเอาไว้แบบนั้น 

“ตามสัญญาไง ถ้ามึงมาเที่ยวกับพวกกูจนจบทริปเรือสำราญ กูบอกแน่..มึงจะเครียดทำไมวะนิว” ที่พูดแล้วถือขวดเบียร์ยืนเต้นอยู่ตอนนี้ มันชื่อจูด้าค่ะ เป็นเพื่อนสนิทฉันเองส่วนอีกคนชื่อเซญ่า แต่ไม่ใช่ผู้หญิงนะ ตามจริงแล้วฉันก็ไม่อยากมาเท่าไหร่แต่เห็นว่าเป็นวันเกิดเพื่อน แถมมันก็ออกค่าใช้จ่ายในทริปนี้ทั้งหมด หวังให้ฉันกลับมายิ้มสดใส..แต่เข้าใจใช่ไหมว่าไม่ใช่เรื่องง่ายกับคนที่มีหนี้หลักหลายแสน 

“เออ จะเครียดอะไรนักหนา ใครๆก็เคยเป็นป่ะวะหนี้ มึงมองรอบๆ..สแกนดีๆใครรวยก็คว้ามาเลยไง ปลดหนี้ได้ผัวไปอีก!” 

“เซญ่า..มึงจะปลอบใจแล้วยัดผู้ชายมาให้แบบนี้ตลอดเวลาไม่ได้..” ฉันก็ได้แค่พูด เพื่อนฉันสองคนนี้ไม่ได้จะฟังอะไรหรอก แต่ถ้าไม่มีพวกมันสองคนฉันก็ไม่รู้ว่าจะนั่งหน้าเศร้าแบบนี้ให้ใครเห็นได้อีก ยิ่งกับแม่แล้วฉันไม่คิดอยากให้เห็นเลยสักนิดหน้าเครียดๆของฉันตอนนี้ 

“เซญ่าพูดก็ถูกนะ นี่เรือสำราญนะนิว..ผู้ชายรวยๆทั้งนั้นแหละที่จองขึ้นเรือมา” 

“พูดอีกก็ถูกอีก ใครจะไปรู้..มึงอาจจะเจอหล่อรวยช่วยปลดหนี้ฟ้าแลบก็ได้นะ เพียงแค่..พลีกาย ฮ่าๆ” 

“เงียบไปเลย ทั้งสองคนนั่นแหละ” ฉันพูด แล้วส่ายหัวไปมากับเสียงหัวเราะของเซญ่า แต่ฉันก็มีแอบขำเบาๆเหมือนกัน ก็แค่คิดว่าคนแบบที่เซญ่ามันพูดคงมีมากมายไปหมดบนเรือลำนี้ แต่ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลยน่ะสิ แล้วฉันก็โสดด้วย..แถมไม่เคยมีแฟนที่ไหนมาก่อน 

“เอาแก้วน้ำมึงวางเลยนะนิว อะไร..มาล่องเรือสำราญ กินน้ำเปล่า ใช้ไม่ได้..” จูด้าพูด แล้วยื่นกระป๋องเบียร์เย็นๆมายัดใส่มือฉัน ไม่ใช่ว่ากินไม่เป็นนะ แต่ตอนนี้นอกจากคิดเรื่องค่ารักษาพยาบาลหลายแสนแล้ว ฉันยังเหมือนๆจะไม่ค่อยสบายค่ะ 

“เอ่อ..ขอโทษนะครับ ขอนั่งคุยกับคุณได้ไหม หน้าสวยๆแบบนี้..ทำไมไม่ยิ้มเลย” ผู้ชายค่ะ แต่ไม่รู้เดินมานั่งข้างๆฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ฉันไม่อยากคุยแล้วก็ไม่มีอารมณ์จะนั่งฉีกยิ้มหรือว่าแจกเบอร์โทรใครในตอนนี้ด้วย เพราะงั้น..ลุกหนีกลับไปนอนดีกว่าไหม 

“จูด้า เซญ่า ขอคีการ์ดหน่อยสิ เพลียๆอะอยากพักผ่อน” ฉันลุกออกจากเก้าอี้บาร์ แบบที่ไม่ได้พูดคุยอะไรกับผู้ชายคนนั้น ฉันไม่ได้สวยเลือกได้อะไรมากมายหรอก แต่ฉัน..แค่คิดว่าตัวเองคงไม่มีเวลาทุ่มเทให้กับใคร เพราะเอาแต่หาเงิน ฉันถึงโสดมาจนถึงตอนนี้ไงล่ะ 

“ได้ๆ ถ้าไม่สบายก็อย่าลืมกินยานะมึง” 

“อืม..อย่าเมามากนะ” ฉันพูด แล้วยื่นมือไปรับคีย์การ์ดห้องมาถือไว้ จะว่าไปตั้งแต่มาที่นี่ฉันแทบไม่รับรู้อะไรเลย ทั้งที่บนเรือลำนี้มีอะไรสนุกๆให้ทำเยอะมาก วิวรอบข้างก็สวยสุดๆ ทุกคนบนเรือสนุกสนานยกเว้นฉันคนเดียวที่เดินถือคีย์การ์ดกลับห้อง อาจบังเอิญเจอผู้ชายที่หล่อและรวยมากช่วยปลดหนี้ฟ้าแลบงั้นเหรอ แต่คิดหาเงินด้วยตัวเองมันจะง่ายกว่าไหม เลิกคิดเถอะนิว! 

ผลั่ก!!! 

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันมอง..” 

“....” 

 

WELCOME TO THE PARADISE !!!

#

 

 

9'SOBER

 

I love my readers

 

 

Thank you for always good support

#

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น