ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 35 กลับกิลด์

ชื่อตอน : ตอนที่ 35 กลับกิลด์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2562 22:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 35 กลับกิลด์
แบบอักษร

 

 

 

 

 

“จ๊ะ?????”

 

 

 

ท่านแม่ของซายูริหรือคุณนาย อาทาคาเมะ ยูมิอุทานขึ้นมาด้วยความสงสัยที่ซายูริลูกสาวของเธอนั้นพูดแบบนี้ เมืองแมกโนเลีย ถ้าจะให้กล่าวถึงเมืองนั้นในมุมมองของเธอนั้นมันก็แค่เมืองเมืองหนึ่งที่รุ่งเรืองกว่าเมืองอื่นแค่นิดหน่อยเท่านั้นนอกนั้นก็ไม่มีอะไรพิเศษเลยซักนิด? แล้วเมื่อกี้ลูกสาวสุดที่รักของเธอพูดว่าไปอยู่ที่นั่น??

 

 

 

ซายูริเหมือนรู้คำถามภายในใจของผู้เป็นมารดา เธอเริ่มพูดอธิบายเหตุผลเหมือนทุกทุกทีที่เธอขอท่านแม่ของเธอออกไปผจญภัย แต่ที่ต่างจากเดิมนั้นก็คือเรื่องอีกเรื่องหนึ่งที่เธอนั้นอยากพูดมาเนิ่นนาน เรื่องของสิ่งที่เธอนั้นอยากจะบอกกับท่านแม่ของเธอ...

 

 

“ท่านแม่ ท่านคง… ไม่อยากให้ท่านพ่อจับหนูคลุมถุงชนหรอกใช่หรือเปล่า หนู.. ต้องการอิสรภาพที่ไม่ต้องยึกติด หนูก็แค่อยากเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ”

 

 

เสมือนถูกแทงใจดำ ใบหน้าของคุณนายยูมิแม่ของซายูริถึงกับแข็งค้างก่อนที่จะค่อยๆก้มหน้าลงคิดตามที่ลูกสาวของเธอนั้นพูดและไม่นานก็ได้ถอนหายใจออกมาพร้อมกับลุกขึ้นยืน..

 

 

“ขอแม่… คิดดูก่อนได้หรือเปล่า”

 

 

เธอลืมคิดเรื่องนี้ไปได้ยังไงกัน? เรื่องที่เธอเกลีนดและไม่ชอบมากที่สุดแต่เธอกลับลืมมันแล้วกำลังจะให้ลูกสาวสุดที่รักของเธอเผชิญกับมันอีกคนงั้นหรอ? บ้าจริงๆ! แต่ว่าการจะตอบตัดสิ้นใจตอนนี้เลยก็ไม่ได้ เธอต้องการเวลาคิด 

 

 

 

“ใกล้เวลามื้อค่ำแล้ว ไปกันเถอะ”

 

 

ทางด้านของซายูริเธอนั้นเพียงก้มหน้าลงต่ำแล้วตอบ“ค่ะ”ไป อีกเดี๋ยวก็จะถึงเวลามื้อค่ำแล้วเธอจึงลุกขึ้นตามแม่ของเธอไปติดๆ และไม่นานทั้งสองก็มาถึงห้องอาหารกัน คุณนายยูมิแม่ของซายูริคิดตลอดการเดินมมห้องอาหาร ก่อนจะนั่งลงตามที่นั่งของตน และเมื่อมื้ออาหารเริ่มขึ้น เธอจึงได้พูดบางอย่างขึ้นมา 

 

 

 

‘เอาละ!’

 

 

 

“คุณคะ พรุ่งนี้ฉันและลูกต้องการจะไปเยี่ยมคุณยาย คุณต้องการจะไปด้วยกันหรือเปล่า?”

 

 

.!!?.

 

 

ซายูริที่ได้ยินก็ถึงกับเงยหน้าขวับขึ้นมาอย่างตกใจในคำพูดที่ท่านแม่ของเธอเอื้อนเอย!

 

 

มันเป็นการหลอกล่อ ตลอดทางเดินจนมาถึงที่นี่เธอรู้แล้วว่าควรตัดสินใจอย่างไร ในเมื่อลูกเธอคิดแบบนั้นเธอก็จะยอมรับคำขอนั้น และด้วยความที่เธอรู้อยู่แล้วว่าคำตอบของสามีผู้นี้ของเธอนั้นคือ…

 

 

 

“ไม่.. จะไปไหนก็ไป ชั้นไม่อยากไปที่นั่นให้เหนื่อยหรอกนะ”

 

 

 

อย่างที่เธอคิด และอย่างทุกทีเธอหันไปหาลูกสาวเธออย่างช้าๆพร้อมกับยิ้มเป็นนัยๆให้หญิงสาวร่างเล็กเด็กอนุบาล ซายูริค่อยๆยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจ เธอดีใจที่ท่านแม่ยอมเข้าใจ ทั้งสองมองหน้ายิ้มให้กันก่อนที่จะทานอาหารต่อโดยไม่รู้เลยว่า…

 

 

มีชายวัยกลางคนผู้มีศักดิ์เป็นเจ้าบ้านของพวกเธอเห็นการกระทำทั้งหมด.. พรุ่งนี้การเดินทางคงไม่ราบลื้นเป็นแน่…

 

 

 

________

 

 

 

วันต่อมา

 

 

 

ซายูริรีบตื่นแต่เช้าตรู เธอต้องการเก็บทุกอย่างไปด้วยเท่าที่เป็นไปได้ภายในห้องทดลองลับของเธอ ทุกอย่างเป็นสิ่งที่ค่อนข้างจะจำเป็น รวมถึงหุ่นยนต์ราชาด้วงที่เธอแอบตั้งชื่อให้และได้แอบสำรวจระบบทุกๆอย่างภายในตัวมันเกือบหมดแล้ว โดยที่มันนั้นมีโหมดอยู่โหมดหนึ่งที่สามารถใช้ได้และดีสุดๆของที่สุดจนเธอนั้นถึงกับไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนสร้างหุ่นยนต์ในโลกแห่งนี้สามารถสร้างมันได้ 

 

 

นั่นก็คือโหมดกระเป๋าอำพราง ตามชื่อของมันเลยมันสามารถเปลี่ยนเป็นกระเป๋าแบบต่างๆได้และอำพรางล่องหนได้ ด้วยขนาดเดิมของมันเป็นอะไรที่ยากมากที่จะเชื่อได้ว่าทำได้จริงๆ

 

 

แต่เธอไม่รอช้าใช้มันทันทีก่อนจะเดินออกจากห้องทดลองลับและใส่ระบบป้องกันอย่างแน่นหนาเอาไว้เธอรู้สึกเบิกบานใจเป็นอย่างมากในวันนี้ เพราะมันเป็นวันที่เธอเฝ้าฝันมานานหลายปีขาคู่บางรีบวิ่งไปที่หน้าทางเข้าคฤหาสน์ที่มีรถม้าจอดไว้อยู่ก่อนแล้วพร้อมกับท่านแม่ที่นั่งรออยู่ภายในรถ

 

 

“เตรียมของพร้อมแล้วใช่มั้ยลูก?”

 

 

 

“ค่ะ!”

 

 

คำตอบมีอย่างเดียว จะให้เธอตอบว่าอะไรละไม่รออะไรอีกแล้ววิ่งขึ้นรถม้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่รถม้าจะออกไปทันที แผนของคุณนายยูมิคือไปยังเมืองบ้านเกิดของเธอซะก่อน แล้วค่อยแอบหาทางไปยังเมืองแมกโนเลียอย่างที่ซายูริต้องการโดยวิธีอื่น เธอไม่อยากประมาทและไม่แน่ใจว่าการไปที่นั่นแบบตรงๆมันจะปลอดภัย อย่างน้อยเธอก็เป็นคนที่เคยมีประสบการณ์หนีมาก่อนจึงสามารถหาวิธีได้..

 

 

รถม้าได้วิ่งด้วยความเร็วที่คงที่ไปตามทาง โดยที่คนภายในรถนั้นไม่รู้เลยว่าตอนนี้กำลังมีคนอยู่4-5คนกำลังแอบตามมาอยู่…

 

 

 

______

 

 

 

เซนตอนนี้นั้นกำลังนั่งอยู่บนหลังของแกลลอปพร้อมกับคางูระเขาแอบตามมาอยู่ห่างๆโดยที่สามารถรับรู้ได้ว่าตอนนี้มีคนอีกกลุ่มหนึ่งกำลังทำแบบเดียวกันอยู่ ที่เขารู้และสามารถตามมาได้นั้นนั่นก็เพราะมันอยู่ในส่วนหนึ่งของแผนที่เขาได้เคยคิดเอาไว้ก่อนหน้านี้ ไม่คาดคิดเลยจริงๆว่าจะเป็นจริง แต่ว่า…

 

 

 

“ต่อจากนี้ชั้นขอฝากเธอด้วยคางูระ.. ชั้นจะล่วงหน้าไปที่กิลด์ก่อน รู้สึกเหมือนกับว่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นยังไงไม่รู้ เธอขี่ม้าเป็นนะ?”

 

 

 

เขารู้สึกตะหงิดๆกับเรื่องบางอย่างที่รู้สึกว่าลืมก่อนหน้านี้แต่ก็ดันคิดไม่ออก แต่ว่าตอนนี้เขาคิดออกแล้ว มันเป็นเรื่องของลูซี่ ฮาร์ทฟิเลีย ลูกสาวของกองเงินทุนอาร์ทฟิเลียซึ่งปัจจุบันนั้นเป็นสมาชิกของกิลแฟรี่เทล และการที่เธอมาอยู่ที่กิลด์นี้นั้นก็เป็นหนึ่งในต้นเหตุของศึกระหว่างแฟรี่เทลและแฟนธอม

 

 

 

“อืม! กลับไปขอรางวัลด้วยนะคะพี่เซน”

 

 

ได้ยินคำตอบ เซนก้มหน้าจุมพิตกลางหน้าผากของเธอที่ถูกเปิดขึ้นจากแรงลมก่อนที่จะใช้แรงเล็กน้อยผลักตัวออกมาจากม้าเพลิงแสนสง่าและเปลี่ยนทิศมุ่งหน้ากลับไปที่กิลด์ทันที เสียงและรอยร้าวเกิดขึ้นเป็นระยะพร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่พุ่งตัวกลับไปยังทิศตะวันออก

 

 

 

_______

 

 

 

ตัดมาทางด้านของกิลด์แฟรี่เทล

 

 

 

สภาพของกิลด์ตอนนี้นั้นเรียกได้ว่าเละเทะซะไม่มี แท่งเหล็กขนาดยักษ์ 4-5 แท่งถูงปักทะลุตัวกิลด์จนไม่เหลือสภาพเดิม สมาชิกภายในกิลด์นั้นจึงต้องเปลี่ยนสถานที่รับภารกิจมาเป็นชั้นล่างของกิลด์แทน พวกนัตสึที่กลับมาถึงตั้งแต่เมื่อวานก็พากันมีอารมณ์ที่เดือดดานและโกรธแค้นเป็นอย่างมาก เพราะทั้งหมดนี้นั้นเกิดจากหนึ่งในสมาชิกของกิลด์แฟนธอมคู่อริของแฟรี่เทล

 

 

 

กาซิล เรดฟ็อกซ์

 

 

แต่ว่าเรื่องร้ายยังไม่หมดเพียงเท่านี้! เพราะว่าในเวลาช่วงสายอ่อนๆหลังจากที่ทุกๆคนตื่นนอนมาจากบ้านของตนนั้น! ทุกคนภายในกิลด์ต่างได้รับรู้เรื่องบางอย่างที่ไม่น่าให้อภัย!! เพราะเลวี่! เจ็ท! ดรอย! ทั้งสามคนนั้นถูกคนของกิลด์แฟนธอมทำร้ายดูได้จากสัญลักษณ์ที่ท้องน้อยของหญิงสาวผมสีฟ้าผู้น่าสงสารที่ถูกขึงเอาไว้กับต้นไม้ใหญ่ที่สวนทางใต้ของเมือง!! 

 

 

 

ก่อนหน้านี้.. มาสเตอร์มาคารอฟยังพอควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้ถูกยั่วยุโดยพวกมันได้ แต่ว่าตอนนี้… ชายขรานั้นต้องเปลี่ยนความคิด… เพราะว่าสำหรับแฟรี่เทลที่อยู่ด้วยกัน้หมือนเพื่อนและครอบครัว… กะอีแค่พังบาร์เหล้านั้นยังพอทนได้...

 

 

 

“แต่ไม่มีพ่อแม่คนไหนเห็นเลือดของลูกแล้วทนได้หรอก...”

 

 

แกร๊กกก!!!!!!!!!

 

 

ฟู๊มมมมม!!!!!!!!!!

 

 

 

.!!!!??!!.

 

 

 

ไม้เท้าในมือถูกกำจนหักด้วยความเกรี้ยวกราดของยักษ์!พลังเวทย์สีทองแผ่กระจายออกมามากมายด้วยความโมโหและเดือดดานจนทนไม่ไหว!

 

 

 

“นี่คือสงคราม!!!!!!”

 

 

 

ตู้มมมมมมมม!!!!!!!!!

 

 

 

 

และสุดท้าย…. สงครามก็ได้เริ่มขึ้นโดยที่ไม่มีใครคาดคิดว่ามันแทบจะจบเหมือนกับการที่ผู้ใหญ่กระทืบเด็ก ความโกรธของยักษ์หรืออาจจะเทียบเท่าความบ้าคลั่งของสิ่งที่ตอนนี้กำลังมุ่งหน้ากลับมายังที่แห่งนี้ ถึงตอนนี้อาจจะยังไม่ใช้อย่างที่ว่าก็ตาม…. แต่ว่า.. มันคือความจริงทุกประการที่มันจะเป็นแบบนั้น…

 

 

 

 

พวกเลวี่ถูกพาลงมา ก่อนจะถูกหามไปยังห้องพยาบาลเพื่อลักษาตัวโดยมีลูซี่นั้นเป็นคนเฝ้า ต่างจากคนอื่นๆที่กำลังยกขบวนเพื่อก่อสงครามกับแฟนธอม ลูซี่นั่งเฝ้ามองเลวี่ด้วยความโศกเศร้า เธอหวนนึกย้อนกลับไปเรื่องก่อนหน้านี้ วันเวลาดีๆที่เธอเคยใช้กับหญิงสาวผู้นอนโทรมอยู่บนเตียง ยิ่งคิดยิ่งมีแต่ความโศกเศร้า 

 

 

และในตอนที่เธอไม่ทันสังเกตุรอบๆนั้นเอง..

 

 

 

“เลวี่...”

 

 

 

.!!!??.

 

 

 

เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นมาพร้อมกับมือหนาใหญ่ที่เอื้อมไปลูบใบหน้าของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงผู้เปลียบดังน้องสาวอีกคนของเขาในกิลด์แห่งนี้ ลูซี่จำเสียงนั้นได้เธอรีบหันไปมองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเห็นว่าเป็นเซนนั่นเองที่เป็นเจ้าของเสียงที่ว่าตอนนี้เซนได้มาถึงแล้วด้วยความเร็วสูงสุดที่ใช้เคลื่อนที่มา เวลาที่ใช้ไปคือเพียงไม่กี่ชั่วโมง ยามนี้ใบหน้าของเขาดูแตกต่างจากทุกทีจริงๆแต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะถาม เธอได้แต่ก้มหน้ากลับลงไปที่เดิม 

 

 

ฟู้วววว~~~~

 

 

ติ๊งงงง~~~~

 

 

 

แต่ว่าจู่ๆก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอต้องหันขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อมีแสงสีเขียวจางๆปรากฏขึ้นมาปกคลุมทั่วทั้งห้อง ตอนนี้เซนกำลังลักษาเลวี่ นี่ซินะได้อย่าง ก็ต้องเสียอย่าง.. เขาได้ทำภารกิจสำเร็จแบบอ้อมๆ แต่ก็ต้องแลกมากับการที่เลวี่และคนอื่นๆนั้นต้องเจ็บตัว รู้อย่างนี้ให้ ISM 01 เดินเครื่องเตรียมตัวไว้ตลอดก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้คิด อัจฉริยะย่อมมองข้ามเรื่อวเล็กๆเสมอ.. 

 

 

แต่ว่า… นี่มัน…

 

 

 

‘ไม่ใช่เรื่องเล็กแล้ว นี่ชั้น.. เป็นอัจฉริยะจริงงั้นหรอ………….’

 

 

 

คงต้องพอกันทีกับการทำตัวสบายๆ ต่อจากนี้เขาคงต้องเปลี่ยนโลกหาประสบการณ์ใหม่ๆเพื่อเปลี่ยนความคิดไม่ให้ตัวเองเป็นพวกคนไม่รอบคอบ แค่เรื่องเล็กๆก็ยังคิดไม่อีกแบบนี้จะไปปกป้องคนอื่นๆได้ยังไง???

 

 

 

“ฉันขอ.. ไปซื้อของก่อนนะ..”

 

 

ลูซี่พูดขึ้นมาในสภาพเศร้าหมอง ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนและหันไปทางเลวี่

 

 

“ฉันไปก่อนนะเลวี่.. แล้วจะรีบกลับมา...”

 

 

เซนเพียงยืนเงียบ เขาไม่ขัดขวางให้เธอไป แต่ว่าก็ใช่ว่าเขานั้นจะไม่ทำอะไร โรเซียถูกสั่งการให้ควบคุมISM 01 ทันที เขายังอยากทำใจให้สงบ สงบเข้าไว้ก่อนมี่จิตใจจะแปรปรวนไปมากกว่านี้ เซนดึงเก้าอี้มานั่งก่อนจะหลับไปข้างๆเตียงด้วยความเหนื่อยล้าเพราะมัวแต่คอยสังเกตุการซายูริทั้งวันทั้งคืนจนไม่ได้หลับนอนเลยตั้งแต่ไปทำภารกิจ และก่อนหน้านี้เขาเองก็พึ่งใช้แรงไปมากกับการกลับมาที่นี่แล้วด้วย

 

 

 

เพราะงั้น…

 

 

 

“คงไม่เป็นอะไรหรอกนะ..”

 

 

 

เซนจึงได้หลับไปเป็นที่เรียบร้อยพร้อมกับรอคอยให้เธอนั้นฟื้น 

 

 

 

 

 

 

 

..

 

 

 

.

 

 

 

✒️✒️✒️✒️✒️

 

'ลงรูปไงให้ภาพไม่แตกในธัญฟร้ะ!??'

ตอนนี้ก็ยังคงสั้น และยังคงยืด ผมรู้สึกว่าอยากเขียนนิยายยาวๆแล้วก็มากๆ มากเลยแต่สภาพผมตอนนี้คงไม่ไหวทั้งงานถ่ายMVงานออกแบบโปสเตอร์ออกแบบไวนิลอะไรอีกมากมายเยอะแยะตาแปะขายถั่ว แล้วยังต้องทำแสตนอีกด้วย ต่อด้วยทำเค้กที่ห่างกันไม่มาก แล้วยังอื่นๆอีกมากมายที่อาจารยังไม่พูด 

 

 

ที่พูดไปด้านบนแค่เฉพาะ 2 วิชากับหน้าที่ของแผนก แล้ววิชาอื่นๆละ?  …..ตรู ไม่รู้!!!!!!

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว