facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 ต่อรอง

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 ต่อรอง

คำค้น : นิยายวาย,yaoi,wewewolf,สืบลับรักมาเฟีย,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 724

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2563 21:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 ต่อรอง
แบบอักษร

ตอนที่8 

ต่อรอง 

[เผือก] 

"เหี้ยโว๊ย!!" ผมที่เดินเข้าห้องนอนอย่างจำใจได้เเต่โยนหมอนโยนผ้าห่มระบายความโกรธกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่ถึงขั้นระยำชิบหาย 

กล้าดียังไงมาเเกล้งกู กูกลัวจนร้องไห้ แถมเรื่องที่ทิ้งคนอืืนเเล้วหนีเเม่งก็โคตรเป็นตราบาปในใจกูเลย เเต่ทุกเรื่องก็ดันเป็นเรื่องโกหกลวงโลก 

"ไอ้พวกเหี้ยนี่เเม่ง กูทนไม่ไหวเเล้วกูจะกลับบ้าน" ผมหยิบกระเป๋าเป้ตนเองออกมาจากตู้เสื้อผ้าคว้าเสื้อตนเองมายัดใส่กระเป๋าอย่างทุลักทุเลซึ่งถ้าห้องผมมีหน้าต่างเปิดหนีออกไปได้คงโดดไปนานเเล้ว 

เอาเถอะ ชั้นที่25 เชียวนะ-_- 

(ฮัลโหลว่าไงไอ้เผือก) เสียงปลายสายยังร่าเริงไม่หยุด คนที่ผมรีบโทรหาคือเฮียเขี้ยวไอ้ลูกพี่ที่ส่งผมมาที่เหี้ยๆเเบบนี้นี่เอง  

กลับไปกูจะไปต่อยมึงอีกคนเลยเเม่งเอ๊ย!! 

"เฮีย! กูจะกลับบ้าน!" 

(สัสไอ้เผือกมึงเป็นเหี้ยอะไรมาขึ้นกูมึงเนี่ย) เสียงปลายเริ่มดุขึ้นมา เนื่องจากการที่ผมขึ้นกูมึงขึ้นมาเวลาคุยกับเฮียมีเเต่ตอนบ่นขำๆเพื่ออรรถรสเท่านั้น เเต่ตอนนี้ผมขึ้น 'กู' ด้วยอารมณ์จริงๆ 

"จะกลับบ้าน! ไปคุยกับเพื่อนเฮียด้วย" 

(อะไรวะ จะกลับได้ไงตกลงกันเเล้ว) 

"เพื่อนเฮียเเม่งชั่ว..." 

(อย่าบอกนะว่ามันปล้ำมึง!! ไอ้..) เสียงตื่นตูมปลายสายทำให้เผือกได้เเต่เอือมระอากับที่พึ่งซึ่งพึ่งไม่เคยจะได้ 

"ไม่ใช่ ไม่ได้โดนปล้ำ เพื่อนเฮียมันหลอกผมมันสร้างเรื่องวันที่โดนไล่ฆ่าวันนั้น พวกมันหลอกผมอะเฮีย" ผมฟ้องต่อทันทีให้เฮียได้รู้ว่าผมไม่ควรฝากชีวิตกับที่นี่ ซักวันคงเป็นบ้านตายว่าอันไหนเรื่องจริงเรื่องหลอก 

(ห้ะ...เอ่อ...ไอ้ฉลามมันบอกมึงหรอ..) เสียงเฮียชะงักไปนิดยังไม่ทันได้ฟังต่อมือถือผมก็ดึงออกจากมือเเล้วตัดสายมันทิ้งจากด้านหลังทันที 

"คุณฉลาม!!" ผมตกอกตกใจไม่รู้สึกตัวว่าเขาเข้ามาตอนไหน อุตส่าห์ล็อคห้องเเล้วเเต่ก็คงมีกุญเเจสำรองเเหละ ทำไงได้เจ้าของห้องนี่หว่า 

"หึ นึกว่าจะด่ากันอีกซะเเล้ว จะร้องไห้เก็บกระเป๋าไปไหน" อีกฝ่ายยกยิ้มใส่ผมหน้าตาเฉยเเม้หน้าจะยังรอยช้ำจากหมัดนักมวยของผม 

"กลับบ้านสิ อยู่ทำเหี้ยอะไรล่ะ"ผมเชิดหน้าหนีไม่สนใจหันไปเก็บกระเป๋าต่อ 

"ไม่ต้องเก็บหรอก เพราะฉันไม่ให้ไปไหน" เสียงเอาเเต่ใจดังขึ้นข้างหลังผมต่อจนผมต้องหันไปวีนเหมือนคนเป็นเมนส์อีกครั้ง 

นี่คิดว่าเล่นจำเลยรักกันอยู่หรอสัสสสสสส 

"มีสิทธิอะไรมาห้าม ถ้าจะพูดเรื่องพนันบ้าๆไปตกลงกับเฮียเขี้ยวเองเลยนะ เอาจริงๆผมก็ไม่ได้เกี่ยวด้วยเเต่เเรกเเล้วปะวะ" ผมต่อพร้อมปิดกระเป๋ายกขึ้นสะพาย เเต่ก็ถูกคุณฉลามดึงไปอีกรอบ 

วุ้ย!หน้ากูจะทิ่ม! 

"ฉันขอโทษเเล้วไงเหนือ" น้ำเสียงเเผ่วเบาทำให้ผมชะงักเล็กน้อย 

แสดงเก่งอีกละ มาเฟียหรือดารา ถุยยยยยย 

"ไม่ให้อภัย" ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้พูดให้อีกฝ่ายอ่านปากชัด เเต่คนบ้าคนนี้เเม่งก็เอาเเต่อมยิ้ม เเบบอิหยังวะ?! 

"ให้ฉันไถ่โทษยังไงดี" ข้องเสนอสุดงงหลุดออกจากปากคุณฉลามทำให้ผมนั้นงงเป็นไก่ตาเเตกอีกรอบ มาเฟียอะไรมาขอให้กูไถ่โทษ 

ถ้าไม่เกรงใจกูขอโบยเเม่งซักที 

"ให้ผมกลับ..." 

"อ้อยกเว้นกลับบ้าน" อ้าวไอ้เหี้ยขัดเลย นี่คือสื่งที่กูปรารถนาเป็นที่สุดเลยนะเว้ย! 

เอาไงดีวะ เนี่ยผมเริ่มคิดหนักเริ่มรู้ตัวเเล้วว่าคุณฉลามคงไม่ปล่อยผมกลับบ้านเเน่นอน เพราะอีเเผนพนันกับเฮียเขาคงไม่ยอมเสียเปรียบหรอก เเต่พอคิดไปคิดมาผมก็เริ่มจะไม่ยอมเสียเปรียบเหมือนกัน จะให้ช่องโหว่ความบอบช้ำทางจิตใจของตนเองนี่เเหละต่อรอง... 

"ถ้าให้อยู่นี่ ขอเงินเดือน" ผมกอดอกยื่นข้อเสนอ อย่างน้อยก็ไม่ขาดรายได้ กูนี่มันฉลาดซะจริง!! 

"เท่าไหร่" อีกฝ่ายตอบทันทีดูเเววไม่เดือนร้อนเรื่องเงินเเบบสุดๆซึ่งผมชอบมาก เอ่อ...หมายถึงชอบเงิน 

"เดือนละหมื่น" ผมตอบ เป็นไงล่ะหวานหมูกูเลยซื้อกางเกงในตัวละสองร้อยห้าสิบยังได้ 

"ฉันให้เดือนละสองหมื่น" ฮ่วย! ผมนี่อ้าปากค้างนี่เงินเดือนสูงกว่ามาตรฐานปริญญาตรีหมื่นห้าซะอีก กูจบมอ6... 

"อืมมม... ก็ได้เเต่ห้ามเเกล้งเเบบนี้อีก ถึงจะเป็นของเเพ้พนันก็อย่าลืมว่าผมไม่ใช่ลูกน้องคุณที่จะทำอะไรตามใจคุณเเบบนี้" ผมพูดอย่างเปิดอก คิดว่าถ้าทำเเบบนี้อีกรอบผมก็จะต่อยเขาให้ดั้งเบี้ยวเลยคอยดู มาเฟียก็มาเฟียสิวะ! 

"ดุเหมือนเมียเลย..." 

"ห้ะ อะไรนะ" ผมหูเเว่วๆดุๆอะของเขาก็ไม่รู้ ก่อนที่มาเฟียนามว่าฉลามจะยิ้มมุมปากหล่อใส่ 

"เปล่า งั้นถือว่าเป็นอันตกลง เลิกทำตัวไม่น่ารักเเบบนี้ได้เเล้ว" พูดจบคุณฉลามก็ขยี้ผมอีกรอบ เอาล่ะผมกูจะหลุดติดมือเขาจนหัวล้านละ 

"รู้เเล้วๆ น่ารักอะไรผู้ชายนะเนี่ย ออกไปก่อนได้ไหมอยากอยู่คนเดียว ขอทำใจเเป๊บนะ...ครับ" ผมผลักอกไล่คุณฉลามอย่างลืมตัวรู้สึกอีกทีก็มีสายตาดุส่งมาให้ผมสะดุ้งอีกรอบเเล้ว  

สงสัยคงหมดโควต้าเอาใจเเล้วกู 

"งั้นอย่าลืมมาทำข้าวเย็นให้ฉันกินด้วยล่ะ" คุณฉลามพูดจบก็เดินออกจากห้องไปปล่อยให้ผมถอนหายใจยอมรับชะตากรรมตัวเองต่อ ถ้าว่าดีลกันเรียบร้อย กูนี่เป็นผู้ชายใจง่ายอยู่ได้เพราะเงินสองหมื่น เอาเถอะตอนอยู่บ้านจะเเย่งข้าวหมาไอ้ครีมเเดกอยู่เเล้วกู 

 

--------------------------------------- 

น้อนนนนนนนน ใจง่ายมากกก รู้ตัวบ้างไหมว่าจะเล่นกับใครรรรร 

 

*เดี๋ยวหายเดี๋ยวมา จะว่างๆจะมาต่อนะคะ 

1 คอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะคะ -3- 

ความคิดเห็น