เจ้าหญิงดอกไม้ - บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 12 100% I'm not your prince

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2562 21:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 12 100% I'm not your prince
แบบอักษร

 

 

KEVIN PART :

ภาพบาดตา....บาดลึกไปถึงหัวใจ

หึ! บอกฝันดีกันงั้นเหรอ ยอมให้มันมาส่งที่บ้าน ยอมให้มันลูบผม แถมอิงดางยังทำหน้าตาอ้อนๆ อีก เวรเอ้ย!!!

ได้แต่มองภาพนั้น กล้ำกลืนความรู้สึกทั้งหมดนี้เอาไว้ในใจ มือทุบพวงมาลัยด้วยความโมโห แต่ที่ผมอดทนได้ขนาดนี้ ยอมปล่อยให้ไอกันต์ทำแบบนี้กับอิงดาว ไม่ได้แปลว่าผมยอมนะครับ

มีความสุขกันได้ไม่นานหรอกครับ ของที่เป็นของผม ยังไงก็ต้องเป็นของผม!

 

บรื้นนนน!!

หลังจากที่ไอกันต์กลับไปผมก็รีบขับตามมันไปทันที แต่ก็ไม่ลืมที่จะหันมามองยัยคิตตี้ตัวปัญหาที่นับวันจะยิ่งเข้ามามีอิทธิพลกับผมซะเหลือเกิน เธอเองก็มองผมกลับมาเช่นกันเสี้ยววินาทีที่เราสองคนสบตากันโดยผ่านฟิล์มทึบสีดำที่กั้นอยู่ เธอคงไม่รู้สินะว่าผู้ชายที่อยู่ในรถคือผม เธอคงไม่รู้ว่าผมคือคนที่สั่งให้ลูกน้องตามดูแลเธอห่างๆ ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผมไม่อยู่ แต่ได้รับรายงานกลับมาคืออิงดาวมีผู้ชายไปรับไปส่งทุกวัน!

พยายามจะไม่สนใจ พยายามจะลืม เพราะยังไง เธอก็เป็นแค่ของเล่นของผมมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว...แต่ดันเป็นของเล่นที่ทำให้ผมอยากเปลี่ยนสถานะจาก 'ของเล่น' มาเป็น 'เมีย' ทั้งทางพฤตินัย และนิตินัย!

แต่ตอนนี้ขาดอย่างเดียวคือทางนิตินัยนั่นแหละครับ ติดปัญหาอยู่ตรงที่แด๊ดผมก็ไม่ยอม จะให้แต่งงานกับชาร์ลอทให้ได้ ส่วนวิธีแก้ที่คนเลวๆ แบบผมคิดออกก็มีอยู่ทางเดียว...

 

วิธีที่ทุกคนน่าจะรู้กันดี :)

 

INGDAW PART :

 

"ตายแล้วหลานยาย สวยได้แม่จริงๆ" ยายที่ยืนชมฉันอยู่ข้างกระจกด้วยความปลื้มปริ่ม ยิ้มตลอดตั้งแต่ที่แม่สุดที่รักเปลี่ยนหน้าที่เป็นช่างแต่งหน้าชั่วคราว แต่งหน้าทำผมให้พร้อม ไม่เคยรู้มาก่อนว่าแม่ตัวเองจะแต่งหน้าได้เก่งขนาดนี้ แต่ฝีมือการแต่งหน้าของคุณแม่ไม่ได้ตกทอดมาถึงลูกสาวเลยค่ะ ฮือ

"แม่ค่ะ หนูว่าแก้มแดงไปมั้ย" พูดไปท่านก็ไม่ฟังอยู่ดี โอเคค่ะ วันนี้จะตามใจแม่กับยายทุกอย่าง จะยอมเป็นตุ๊กตาให้หนึ่งวัน

เวลาผ่านไปสักพักหลังจากที่ปล่อยให้แม่เนรมิตป้าเฉิ่มๆ คนนึงเป็น

"โห..." คนในกระจกนั่นใคร

"อึ้งล่ะสิ ฮึๆ คราวหลังก็ฝึกแต่งหน้าบ้างเข้าใจไหม" คุณแม่ยืดกดอกมองผลงานด้วยความภาคภูมิใจกระซิบกระทราบกับยายสองคน

"อ๊ะ เสียงรถ พ่อหน้าหล่อต้องมาแล้วแน่เลย ไปๆ ลูกเตรียมตัว" ไม่ทันที่ทันจะได้พูดอะไร เสียงรถที่ขับมาจอดอยู่หน้าบ้านทำให้แม่กับยายตื่นเต้นยิ่งกว่าฉันที่จะต้องไปงานเลี้ยงเสียอีก ก็นะ งานครั้งแรกนี่น่า...ตอนเรียนก็ไม่เคยได้มีโอกาสแบบนี้กับเขา

"ไหนมาให้ยายดูหน่อยสิ" คุณยายจับตัวฉันหมุนๆ จนชุดเดรสสีขาวฟูฟฟ่องที่ใส่พริ้วตามแรง

"สวยจริงๆ" ตายิ้ม...มันคือแบบนี้นี่เอง ท่านดูมีความสุขมากเลย

"ขอบคุณนะคะ^^" ฉันหอมแก้มท่านทั้งสองคน จนแก้มติดรอยลิปสติก "แฮร่ ขอโทษค่ะ ไว้กลับมาจะเช็ดให้นะ" ส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ ทำท่าจะหมุนตัวเดินไปที่รถ ประตูร้านก็เปิดออกเสียก่อน พร้อมกับร่างสูงในชุด...

"เจ้าชาย..."

"สวัสดีครับ" พี่กันต์ยกมือไหว้ทักทายแม่กับยายก่อนจะหันมาพูดกับฉัน

"พร้อมรึยังครับเจ้าหญิงของพี่ ^^" เขาคือเจ้าชายจริงๆ ปกติก็หล่อละมุนโหมดเจ้าชายอยู่แล้ว แต่วันนี้ใส่ชุดเจ้าชายสีขาวไปอีก มันดีมาก ฮืออ

"พะ..พร้อมค่ะ" ตอบพลางยื่นมือไปแตะแขนพี่เขาเบาๆ

"ยายฝากอิงดาวด้วยนะ" พี่กันพยักหน้ารับเป็นคำตอบ ไปกับพี่กันต์ไม่มีอัไรต้องหายห่วงเลยจริงๆ แต่...ฉันคิดไปเองรึเปล่า ทำไมใบหย้าหล่อของพี่เขา ตรงมุมปากถึงมีรอยช้ำนิดๆ ตรงคิ้วก็มี ถ้าไม่สังเกตดีๆ อาจจะไม่เห็นเลยก็ได้ แต่เพราะเราสองคนอยู่ใกล้กัน มันจึงเห็นชัดเจน...

รอยมันมาจากไหน...?

 

ใช้เวลาไม่นานพวกเราสองคนก็มาถึงโรงแรมหรูที่เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยง ถ้าเปลี่ยนจากรถยนต์เป็นรถม้าคงจะเหมือนในหนังเจ้าหญิงของดิสนีย์มากๆ เลยนะ >< หน้าโรงแรมเป็นวงเวียนน้ำพุ รถทุกคันจะขับเข้ามาจอดเพื่อส่งแขก หลังจากนั้นจะให้พนักงานชายรับช่วงต่อ ฉันจำพี่ๆ พนักงานไม่ได้สักคน เพราะวันนี้ทุกคนเหมือนเป็นคนละคนจากตอนทำงานกันหมด สวยกว่าเดิม! พอเข้ามาในงาน ต้องตกตะลึงเข้าไปอีก สถานที่เหมือนปราสาทจำลองมากๆ ห้องโถงที่ถูกเนรมิตให้เป็นฟอรล์เต้นรำ ตรงกลางแบ่งเป็นบรรไดสองฝั่งปีกซ้ายปีกขวาก่อนจะมาบรรจบที่บรรไดหลักปูด้วยพรมแดง เหมือนหนังเรื่องซินเดอเรลล่าเลย งื้อ ตื่นเต้นไปหมดแล้วค่า

"ตื่นเต้นเหรอ" พี่กันต์หันมาถามฉันเหมือนรู้ใจกันเลย

"มากที่สุด หนูไม่เคยคิดว่าจะได้มีโอกาสมางานเลี้ยงหรูๆ แบบนี้เลย"

"แต่งงานกับพี่เราจะได้มางานแบบนี้บ่อยเลยล่ะ"

"พี่กันต์พูดว่าอะไรนะคะ" ฉันถามซ้ำอีกครั้งเพราะเมื่อกี้เราสองคนโดนเบียดจากแขกคนอื่น ฉันเลยได้ยินประโยคที่เขาพูดไม่ถนัด

"เปล่าครับ" ไม่ทันจะได้ถามอะไรต่อ ฉันก็เจอกับพี่พรีม แล้วก็พี่ใรแผนกคนอื่นๆ พอดี ทุกคนมาเป็นคู่หมดเลย! นี่ถ้าพี่กันต์ไม่มาด้วย ฉันคงต้องตัวคนเดียวในงานเลี้ยงครบรอบนี่แน่ๆ

"ลำดับต่อไปเป็นการกล่าวเปิดงานโดยท่านประธานหนุ่มหล่อของเรานะครับ อ้อ...วันนี้ท่านไม่ได้มาคนเดียวนะครับ สาวๆ" สิ้นเสียงพิธีกรพูดจบ สื่อแทบทุกสำนักที่มาร่วมงานครบรอบของบริษัทก็เริ่มกดชัตเตอร์รัวๆ กับการการปรากฎตัวของท่านประธาน...ถึงแม้ตอนแรกจะงงๆ มี่พิธีกรพูดว่าเขาไม่ได้มาคนเดียว ตอนนี้ได้คำตอบแล้วเพราะข้างกายของเขา มีสาวสวยผมสีบอล์นเหมือนบาร์บี้ควงแขนคู่มาด้วยหนึ่งคน พร้อมกับเสียงฮือฮาของทุกคนในงาน

"ผู้หญิงคนนั้นที่มากับบอสใครหรอเจ๊" พี่พรีมหันไปถามพี่สวยที่ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมกับสายตาของคนอื่นที่รอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ จะบอกว่ารวมถึงฉันด้วยก็ได้

"คู่หมั้น"

"ห้ะ!!!" พี่ทุกคนอุธานออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

"บอสมีคู่หมั้นอยู่แล้วหรอเจ๊ โอ้ อกอีแป้นจะแตก!!"

"เขาหมั้นกันตั้งแต่เด็กๆ แล้วย่ะ ส่วนที่บอสเขาทำตัวคาสโนว่าเจ้าชู้ไปทั่ว เป็นเพราะสุดท้ายเขาต้องแต่งงานไง คงอยากใช้ชีวิตให้คุ้มล่ะมั้ง" พี่สวยพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"โธ่ บอสของฉัน มีเจ้าของแล้วหรือเนี่ย"

บทสนทนาของพี่ๆ ที่พูดกันทำเอาฉันกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว เหมือนมีก้อนมาจุกอยู่ตรงอก อยากจะพูดแต่มันพูดไม่ออก อยากจะร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตาให้ร้อง

 

เขามีเจ้าของอยู่แล้ว...

แล้วเขาเข้ามาในชีวิตฉันทำไม...

เข้ามาทำให้ฉันรักทำไม 'คนใจร้าย'

 

ด้วยความที่ทนมองภาพตรงหน้าไม่ได้ เลยคว้าแก้วน้ำที่บริกรเดินมาเสริฟ์ดื่มเข้าไปอึกใหญ่ ไม่ทันสังเกตว่าน้ำที่ดื่มไปคือน้ำอะไร แต่คงไม่ใช่น้ำส้มแน่ๆ

หมับ

แต่แล้วสัมผัสจากมือหนาที่แสนอบอุ่นก็จับแก้วที่ฉันกำลังจะดื่มไปวางไว้ตามเดิม

"พี่กันต์..." ฉันลืมพี่เขาไปได้ยังไงนะ

"...." ไม่มีคำพูดสักคำออกมาจากปากของพี่เขา มีแต่แววตาเจ็บปวดแต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงที่มองกลับมา

"หนู..."

"ไหวไหม ให้พี่พากลับรึเปล่า" คำพูดที่เข้าใจฉันเป็นอย่างดี มันทำให้ฉันยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิม

"หนูโอเค ขอโทษนะคะ" ก้ทหน้าขอโทษด้วยความรู้สึก ผิด ฉันไม่ควรแสดงพฤติกรรมแบบนั้นต่อหน้าแฟนตัวเองเลย

"เด็กน้อย พี่ไม่เป็นอะไรสักหน่อย" คนตัวโตพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน...

ทำไม ฉันถึงไม่รักผู้ชายคนนี้แทนผู้ชายใจร้ายคนนั้น!

"ป่ะ ไปเต้นรำกัน"

"แต่หนู อ๊ะ" ไม่ทันจะพูดจบประโยคก็โดนพี่เขาพามากลางฟอร์ลเต้นรำเรียบร้อย ฟอร์ลเต้นรำที่มีอีกหลายคู่เต้นอยู่ก่อน ส่วนคู่ที่เปิดฟอร์ล คงไม่ต้องบอกใช่มั้ยว่าใคร...

แต่ตอนนี้รู้สึกขอบคุณอาจารย์ที่ปรึกษาสมัยเรียนมากๆ ที่บังคับให้นักศึกษาคณะบัญชีอย่างพวกเราลงคลาสเต้นรำ ด้วยเหตุผลที่ว่า กลัวจะเครียดเกิน วันนี้ฉันเลยเต้นคู่กับพี่กันต์ได้ แค่ก็ต้องขอบคุณพี่เขาด้วยเหมือนกันที่ทำให้อาการเขินคน เขินกล้องฉันหายไปในพริบตาเดียว ก็เพราะมีเขาอยู่ข้างๆ จะต้องกลัวอะไรอีก..

"เต้นเก่งนะเนี่ย"

"เคยเรียนตอนปีสามค่ะ แฮ่ะๆ" พี่กันต์ร้องอ๋อทันทีที่บอกว่าเคยเรียน ให้เดาว่าพี่เขาก็เคยเรียนเหมือนกัน แต่ฉันคงลืมไปว่าตามเนื้อเพลงที่มันเปิดคลออยู่ตอนนี้ ตามลำดับแล้วมันต้องสลับคู่ด้วย!

พรึ่บ!

หมับ!

จุดที่ต้องหมุนตัวแล้วหันกลับมาจากที่คิดว่าจะได้เจอคู่เต้นรำคนเดิม กลายเป็นต้องเจออีกคน

"บอส!" เขามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ไม่สิ เขามาเต้นอยู่ข้างฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ พอหันไปด้านข้างก็เจอกับสายตาของพี่กันต์ที่มองมายังเราสองคนพอดี พี่เขาเต้นคู่กับคู่หมั้นของบอส ชื่ออะไรลอทๆ ก็ไม่รู้ จำไม่ได้ ไม่ได้อยากจำด้วย! -_-^

"ไม่เจอกันนานเลยนะ"

"ก็ดีแล้วนิคะ" ตอบกลับไปทันควัน ถึงแม้เราสองคนจะยังเต้นรำคู่กันอยู่ แต่บทสนทนาก็เถียงต่อปากต่อคำกันไม่หยุดเช่นกัน เถียงจนตอนนี้เริ่มจะโมโห

"ง่ายดีเนอะ ไม่ได้เจอกันเดือนเดียว มีผัวใหม่ซะละ"

"หยาบคาย" ฉันกัดฟันตอบ อยากจะตะโกนใส่หน้าแต่ต้องดึงสติตัวเองว่าอยู่ในงานเลี้ยง

"เป็นไง ลีลามันเด็ดสิท่า เธอถึงไม่ห่างจากมันแม้แต่นาทีเดียว"

"ไอ้..!" มือที่จับอยู่กับไหล่ของเขาชะงักค้างกลางอากาศ

"อ๊ะๆ อยากขึ้นเป็นข่าวหน้าหนึ่งก็บอกกันดีๆ ไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือกันเลยครับเมีย"

"ฮึ่ย!" ฉันรีบเอามือลงก่อนที่จะมีคนสังเกตได้ ยังมีหน้ามาพูดว่าเมียอีก ทั้งๆ ที่คู่หมั้นตัวเองก็อยู่ข้างๆ ไอผู้ชายมักง่าย มักมาก หลายใจ!!! ด่าตรงๆ ไม่ได้ งั้นด่าในใจก็ได้ T^T

ฉันเมินหน้าหนีจากเขา โฟกัสสายตาไปส่วนอื่น โชคดีที่ถึงเวลาจะต้องหมุนตัวกลับไปคู่เดิม แต่...

หมับ!

"ปล่อยสิคะ"

"ไม่ปล่อย :)" ตอบมาหน้าด้านๆ แถมยังยิ้มหน้าระรื่นอีก มือปลาหมึกของเขาก็จับเอวไม่ยอมปล่อย จนพี่กันต์กับคู่หมั้นสุดที่รักของเขางงตามไปด้วย ว่าสองคนนี้มันเป็นอะไร!

"บอส!" ฉันมองค้อนใส่เขา อารมณ์ตอนนี้คืออยากจะตบหน้าหล่อๆ นั้นสักฉาด

แต่รอยนั่นมัน...

รอยตรงมุมปากเขามีรอยช้ำนิดๆ

"หน้าไปโดนอะไรมา" ถามออกไปด้วยความลืมตัว ไม่ได้เป็นห่วง แต่รอยมันบังเอิญเหมือนของพี่กันต์

"อยากรู้ก็ออกไปคุยกันข้างนอกสิ :)"

 

...........................

มาแล้วววววว ตอนนี้ยาวที่สุดละ ทดแทนที่หายไปนาน 55555 บอสหน้ามึนสมควรโดนน้องตบสักทีสองที แต่รอยช้ำๆที่หน้า คิดว่ามาได้ยังไงกันคะ 🤔

ปล. สุขสันต์วันลอยกระทงเด้อออ🌷❤

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น