facebook-icon

เตือนเนื้อหารุ่นเรง!! ไม่เหมาะสมกับผู้พิทักษ์จริยธรรม,ผู้ที่มีจิตวิญญาณแห่งทุ่งลาเวนเดอร์ และผู้ที่จิตใจอ่อนไหวง่าย ปล.นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องราวรุ่นลูกของ พีและเพลิน จากเรื่อง Prince Of Engineer เมียวิศวะ

OVERDOSE 14 : ไม่เป็นพี่น้อง

ชื่อตอน : OVERDOSE 14 : ไม่เป็นพี่น้อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 202

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2562 23:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
OVERDOSE 14 : ไม่เป็นพี่น้อง
แบบอักษร

OVERDOSE 14 : ไม่เป็นพี่น้อง

 

“ สรุปไม่ทะเลาะแล้วนะ? “ เขาถาม

 

“ ไม่ได้ทะเลาะตั้งแต่แรกแล้ว! คุณคิดเองเออเองทั้งนั้นอะ “

 

“ ..ใบโพล่านะเธอเนี่ย “

 

“ คุณจะไปดีๆหรือให้ฉันเดินหนี? “

 

“ เออๆไปแล้วๆ.. “ คนตัวโตพยักหน้ารับอย่างจำยอม และค่อยๆหมุนตัวเดินกลับเข้าไปข้างในงานทันที..ทุกครั้งฉันเหนื่อยมากเลยนะที่ต้องมาเล่นสงครามประสาทกับเขา แต่คราวนี้มันปกติมากจนฉันคิดว่าบางทีถ้าเรายอมคุยกันดีๆบ้างมันก็คงไม่ใช่เรื่องแย่อะไร

 

..หลายวันต่อมา

ณ Cobra Casino

[เพลย์]

วันนี้ผมมีข่าวดีครับ ไอ้คิวมันโทรมาบอกผมว่าเจอตัวหนอนบ่อนไส้ในบ่อนแล้วหลังจากรื้อหามันอยู่นาน..พักหลังมานี้มีข่าวหลุดไปถึงตำรวจอยู่บ่อยครั้งกับเรื่องภายในบ่อน แต่โชคดีที่ผมก็พอมีพันธมิตรที่เป็นเจ้าหน้าที่อยู่บ้างเลยรู้ว่ามีข่าวแพร่ไป..และถึงจะห้ามข่าวไม่ได้แต่อย่างน้อยผมก็รู้ว่าอีกฝั่งมันกำลังคิดจะทำอะไร

 

“ คุณศิวัชจะให้ผมเอารถไปจอดไหมครับ? “ ไอ้ต้นลูกน้องคนสนิทรีบวิ่งเข้ามาต้อนรับและเอ่ยถามทันที่ที่ผมเปิดประตูลงมาจากรถ

 

“ ไม่ต้อง กูอยู่ไม่นาน.. “

 

“ ครับ งั้นเชิญเข้าข้างในเลยครับ “

 

“ อื่ม.. “ ผมพยักหน้าแล้วเดินนำมันเข้าไปข้างใน..ผ่านโซนคลับด้านหน้าที่ทำไว้เป็นไม้กันหมา ก่อนจะตรงเข้าประตูพิเศษข้างหลังร้าน ประตูที่เป็นใบเบิกทางสู่โลกมายา..โลกของนักพนัน

 

กึก!

 

ห้องรับรองขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุดของบ่อน ขณะนี้มีชายวัยกลางคนอายุราวๆสามสิบค่อนไปทางสามสิบห้านั่งคุกเข่าขมวดคิ้วเหงื่อตกอยู่กลางห้อง..ใบหน้าและแววตาของมันไม่ต่างจากเหยื่อที่อยากลองดียื่นแขนเข้ากรงเสือ แต่น่าตลกที่ตอนนี้มันกลับกำลังกลัวว่าจะถูกกัดจนแขนขาดทั้งๆที่ในตอนแรก ไม่ได้มีใครบังคับให้มันยื่นแขนเข้ามา

 

“ ไอ้นี่มันเป็นสายที่ไอ้สิทธาส่งมาจริงครับคุณศิวัช ประวัติเคยเป็นหนานบ่อนไส้ให้กับองค์กรใหญ่ๆมาเยอะ “ ไอ้คิวอธิบายในขณะที่ผมกำลังทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตรงหน้าไอ้ก้อนขยะไร้ค่านี่

 

“ ..ประวัติส่วนตัว “ ผมเอ่ยถาม

 

“ อายุสามสิบห้าครับคุณศิวัช ชื่อตามบัตรประชาชนชื่อคริสเตียน บาเนล เป็นลูกครึ่งอเมริกันแม่เป็นชาวไทย..เกิดและโตที่ไทย พ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางถนนเมื่อสิบห้าปีก่อน ไม่มีพันธะผูกพันกับใครในเขิงชู้สาว และตอนนี้ไม่มีแหล่งที่พักอาศัยแบบปักหลัก..คอยเปลี่ยนเช่าคอนโดไปเรื่อยๆไม่มีความแน่นอนครับ “

 

“ อายุสามสิบห้าเหรอ? “ ผมเอี่ยวตัวไปข้างหน้าเท้าแขนทั้งสองลงที่หน้าตก ประสานสองมือเข้าด้วยกันก่อนจะเอ่ยถามชายที่นั่งคุกเข่าอยู่

 

“ ........ “

 

“ ..ทำไมรีบตายนักล่ะ? “

 

“ ........ “

 

“ ไอ้สิทธามันไม่ได้บอกเหรอ..ว่าถ้าถูกจับได้ จะเป็นยังไง “

 

“ ........ “

 

“ อ่า..ไม่ตอบสินะ งั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไร..เก็บมันให้สะอาดอย่าเลอะเทอะ “

 

“ ครับ.. “ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไร้ท่าทีตอบโต้ ผมเอนตัวกับมานั่งหลังตรงเรียวลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆอย่างพยายามจะกดอารมณ์..ผมมองไอ้ขยะนี่พลางถอนหายใจ และลุกขึ้นเอ่ยบอกกับลูกน้องให้จัดการทุกอย่างซะ เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

 

ฟื้บ!

 

“ ด..เดี๋ยวครับ! ผ..ผม ผมช่วยคุณได้! “ น้ำเสียงสั่นคลอนกระท่อนกระแท่นค่อยๆเอ่ยขึ้นทันทีที่ผมลุกยืน

 

“ ........ “

 

“ ..ผมทำให้คุณได้ทุกเรื่อง “ มันก้มหน้าลงมองพื้นไม่กล้าแม้จะสบตาผม ทั้งๆที่ปากก็จ้อไม่หยุดว่าทำได้อย่างนั้นอย่างนี้

 

“ มึงคิดว่าตัวเองเป็นใคร? “ ผมถามย้อน

 

“ ผม.. “

 

“ ..ทำไมกูต้องพึ่งพามึง? “

 

“ ........ “

 

“ เสนอข้อแลกเปลี่ยนมาสิ กูจะได้พิจารณาเวลาชีวิตมึง..ว่ามันควรเพิ่มอีกกี่นาทีก่อนจะต้องตายห่าไปจริงๆ “ ผมกลับมานั่งที่โซฟาอีกครั้งพร้อมรอฟังสิ่งที่ไอ้ขยะนี่จะพูด

 

“ ..ผมเข้าออกบ้านท่านสิทธาบ่อย รับรู้ความเคลื่อนไหวของท่านทุกฝีเก้า..และรู้ดีว่าจุดอ่อนของท่านคืออะไร “

 

“ กิ้งก่าเปลี่ยนสีเร็วดีหนิ.. “

 

“ ผมไม่ได้อยู่ข้างใคร..ผมอยู่ข้างเงิน “

 

“ แต่กูไม่อยู่ข้างกิ้งก่า “ ผมตอบ

 

“ ลูกชายของท่านสิทธาชอบเล่นการพนัน..ตอนนี้กำลังเป็นหนี้บ่อนเสี่ยภาทิศอยู่ห้าล้าน ผมสามารถพาเขามาเล่นที่นี่ได้ถ้าคุณอยากจะแก้แค้น “ ข้อเสนอที่มันพูดมาก็ค่อนข้างน่าสนใจ แต่คงจะซื้อเวลาชีวิตมันได้ไม่นานเท่าไหร่นักหรอก..เพราะผมไม่เก็บกิ้งก่าเอาไว้ให้เป็นเศษสวะรกที่รกทาง

 

“ ....... “

 

“ เขาอาจจะต้องมาขอกู้เงินจากคุณเพื่อกลบหนี้เสี่ยภาทิศ..เพราะผมมั่นใจว่าเขาไม่กล้าบอกเรื่องหนี้ก้อนนี้กับพ่อเขาแน่ หลังจากนั้นเมื่อเขาเข้ามาเล่นที่บ่อนของคุณแล้วจะจัดการยังไงต่อ ก็เป็นเรื่องของคุณ “

 

“ ถ้าเปรียบเป็นหมา..มึงคือตัวที่เลี้ยงไม่เชื่องที่สุด “

 

“ ....... “

 

“ แต่ข้อเสนอที่ว่ามาก็น่าสนใจดี เอาเป็นว่ากูให้เวลาสามวัน..จัดการตามที่พูด “

 

“ ครับ..ผมจะทำ “ มันรีบพยักหน้า

 

“ คนของกูจะตามประกบมึงตลอดเวลา ถ้ามึงตุกติก..มึงจะได้เล่นสนุกก่อนตาย! “

 

“ ครับ.. “

 

“ ..เอามันออกไป “ ผมว่าอย่างนั้นก่อนจะหันไปพยักหน้ากับไอ้คิวเป็นอันว่ารู้กัน..และเมื่อการเจรจาจบลงลูกน้องผมก็ลากตัวไอ้คริสเตียนออกไปจากห้องทันที ผมไม่ชอบเสียเวลาทุกคนที่ทำงานกับผมจะรู้กฎข้อนี้ดี

 

หลังจากวันนั้นผมก็เหมือนงานรัดตัวครับ แทบไม่มีเวลาสนใจเรื่องของคนอื่นเลย..แต่ทางด้านแสนหวานไอ้ริวก็บอกว่าทุกอย่างยังคงเรียบร้อยดี เธอมาทำงานทุกวันอย่างไม่ขาดตกปกพร่อง..และแน่นอนว่าบรรดาผู้ชายที่เจ้ามาขายขนมจีบเธอน่ะ ก็ไม่บกพร่องเช่นกัน

 

ยิ่งพักหลังๆเธอค่อนข้างจะมีชื่อเสียงมากขึ้นในแวดวงแสงสี ช่อดอกไม้ การ์ดนามบัตรแนะนำตัวมากมายถูกนำมาฝากที่ไอ้คิวเพื่อส่งผ่านไปยังแสนหวานอีกที..คืนหนึ่งเธอจะได้รับนามบัตรไม่ต่ำกว่าห้าใบ และช่อดอกไม้อีกราวๆสามสี่ช่อต่อคืน

 

เนื้อหอมขึ้นทุกวันแบบนี้ผมไม่รู้จะทำยังไงเลยจริงๆ..ครั้นจะฝากฝังในไอ้พีชมันคอยตามดูแลก็คงจะไม่ได้ ร้านอาหารกึ่งบาร์ที่มันรับผิดชอบอยู่คอนนี้กำลังไปได้ดี..ป๋าพีกับแม่ผมก็ไม่ต้องพูดถึงเลยครับ ป่านนี้ไปฮันนีมูนสวีทหวานกันอยู่ที่สวิสเซอร์แลนด์นู้น..อีกราวๆเดือนหนึ่งคงกลับไทย

 

“ ฮ้ายยยยพี่ชาย! “ นี่ไงพูดถึงก็โผล่มาพอดี

 

“ มีอะไรไอ้น้องเวร? “

 

“ มีเรื่องจะขอ “ ไอ้พีชถือวิสาสะเดินตรงเข้ามาในห้องทำงานของผมแล้วทิ้งตัวลงนอนเอนบนโซฟาตัวโต

 

“ กูไม่ให้ “ ผมรีบตัดบท

 

“ ใจเย็นก่อนไอ้สัสยังไม่ได้พูด - - “

 

“ ว่ามาดิ.. “

 

“ คืออีฟเพื่อนกูที่เรียนแฟชั่นอะมันเพิ่งทำแบรนด์เสื้อผ้ากับพวกเครื่องประดับนิดหน่อย ยังไม่มีเงินทุนไปจ้างนายแบบนางแบบดังๆมาใส่ถ่าย เพราะแค่ลงทุนกับตัวแบรนด์ก็เยอะพอตัวแล้ว..มันเลยอยากติดต่อขอเอามึงไปเป็นนายแบบ “

 

“ ทำไมต้องกู? “

 

“ ก็หุ่นมึงดี 😑 “ ไอ้พีชตอบเหมือนไม่เต็มใจจะตอบเท่าไหร่นัก เพราะนั่นเหมือนเป็นการออกปากชมผม

 

“ ไปเอามาจากไหนว่ากูหุ่นดี? “

 

“ เขาคงตาบอดแหละกูว่า “

 

“ กลับบ้านไป..ไป่ “

 

“ โหยย ก็กูนี่แหละบอกอีฟว่ามึงหุ่นดี “ ไอ้พีชพยายามที่จะอธิบายอีกครั้ง ถึงผมจะพูดไล่มันยังไงผมก็รู้ครับว่าคนอย่างไอ้พีชไม่มีทางไป..และผมก็ไม่ได้จะไล่จริงจังขนาดนั้น แต่ถ้าไปจริงก็ตามสบายไม่ว่าไร

 

“ มึงแอบดูกูอาบน้ำปะวะ? “ ผมถาม

 

“ ไม่ต้องแอบหรอกไอ้ควาย เวลาเมากูก็ไปอาศัยนอนเพนเฮาส์มึงตลอด..เห็นยันไข่แล้วทั้งตัวมึงอะ เวลานอนก็ไม่ชอบใส่เสื้อ? มึงเกิดในถ้ำเหรอสัส พูดแล้วโมโห -0- “

 

“ ถ้ากูเกิดในถ้ำมึงก็เกิดที่เดียวกับกูอะ..อย่าเด๋อดิ แล้วนอนกับมึงจะใส่ทำไมเสื้อ? เปลือง 😒

 

“ อะพอ..ด่ากันวันละนิดจิตแจ่มใส กลับมาเรื่องงานก่อนสรุปยังไง? “

 

“ ..กูไม่ชอบงานพวกนี้มึงก็น่าจะรู้? “ ผมหันไปมองจ้องไอ้พีชตาเขม็ง

 

“ ถ่ายไม่เห็นหน้าเลยนะมึง ขอแค่ร่างกายเท่านั้น5555555555 “

 

“ แล้วทำไมมึงไม่ทำวะ? ตัวก็เท่าๆกู หน้าตาก็เสือกมาเหมือนกูอีก “

 

“ เอาตรงๆเลยนะ..คือช่วงนี้กูบวมเบียร์ไปหน่อยอะพี่ชาย พุงกูมันย้วย😂 “ ไอ้พีชตอบพลางหัวเราะแห้งๆ

 

“ มึงก็ปฏิเสธเพื่อนมึงไปดิ “ คือผมไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่น่ะ ไอ้งานถ่ายแบบงานในวงการบันเทิงต่างๆนาๆที่เคยติดต่อเข้ามาผมไม่เคยรับเลย เพราะรู้สึกว่ามันไม่ใช่ทางของผม..แต่ทว่าครั้งนี้มันกลับต่างออกไปเมื่อไอ้พีชเริ่มเอาเหยื่อออกมาล่อ

 

“ ก็แล้วถ้ากูบอกว่านางแบบที่จะถ่ายคู่มึงคือแสนหวาน มึงยังอยากปฏิเสธอยู่ไหม? “ ไอ้แฝดตัวดีลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของผมพร้อมทั้งจ้องมองมานิ่งๆ ราวกับรู้ว่ายังไงซะผมก็ไม่มีทางปฏิเสธแน่..มันเลยมายืนรอรับคำตกลงจากอยู่

 

“ ..มึงเล่นงี้? “

 

“ เออ..จะไปถ่ายเองดีๆ หรือจะให้กูไปขอไอ้ชยินมาถ่ายแทน? “

 

“ หยุดเลยไอ้เหี้ยพีช กูถ่ายเอง.. “ ผมรีบตกปากรับคำอย่างไม่ยั้งคิด

 

“ อีกสองวันเริ่มถ่าย เดี๋ยวกูเอาไลน์มึงให้อีฟติดต่อ “

 

“ เออๆ “

 

“ แล้วจะทำอะไรก็รีบล่ะ..ก่อนสงครามจะเริ่ม “ ไอ้แฝดน้องกล่าวทิ้งท้ายอย่างนั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไปเงียบๆ และผมก็รู้ดีว่ามันหมายถึงเรื่องอะไร สงครามที่ว่านั่น..จะทำให้ผมกับแสนหวานไม่มีทางอยู่ใกล้กันได้อีก แต่แค่ทุกวันนี้ก็ห่างมากแล้ว..ยังจะให้ห่างกว่านี้อีกเหรอ? ไม่ยุติธรรมกับความรู้สึกเลยจริงๆ

 

คืนวันนั้นอีฟเพื่อนของไอ้พีชติดต่อผมมาทางไลน์ครับ คุยเรื่องรายละเอียดต่างๆ ชุด และสถานที่..ซึ่งผมก็ตอบตกลงไปตามระเบียบ กระทั่งถึงวันที่ต้องไปถ่ายจริงๆผมอาบน้ำแต่งตัวออกจากเพนเฮาส์แต่เช้า เพราะอีฟบอกว่าจะต้องไปแต่งหน้าทำผมที่กองก่อนเข้าเซต

 

ณ Circle Coffee

ตอนนี้ผมอยู่ที่ร้านกาแฟบรรยากาศดีร้านหนึ่งใจกลางเมือง..ภายในตกแต่งเน้นโทนสีขาว รายล้มตัวร้านไปด้วยกระจกที่เมื่อเข้ามาก็สามารถมองเห็นสวนดอกไม้หลากสีข้างนอกได้ และวันนี้ร้านปิดครับ ไม่มีลูกค้าเข้ามาใช้บริการเลยแม้แต่คนเดียว..เท่าที่เห็นก็มีเพียงกลุ่มทีมงานตากล้อง และอีฟที่พอเห็นว่าเป็นผมเธอก็รีบออกมาต้อนรับทันที

 

“ เพลย์ใช่ไหม? นี่อีฟนะเพื่อนพีช.. “

 

“ ครับ “

 

“ เดี๋ยวเพลย์ตามพี่สไตลิสต์หน้าไปทางนั้นเลย..อีฟต้องอยู่จัดเซตก่อนคงไม่ได้ตามไปดูนะ “

 

“ ไม่เป็นไรครับ “ ผมพยักหน้ารับแล้วเดินตาทช่างแต่งหน้าไปยังห้องที่จัดเตรียมเอาไว้ ซึ่งพอเข้าไปผมก็เจอแสนหวานครับ..ดูเหมือนเธอจะมาถึงก่อนผมนานแล้ว และค่อนข้างจะตกใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นผมโผล่หน้าเข้ามาแบบนี้

 

“ แสนหวานคะ คนนี้คุณเพลย์..เขาจะมาถ่ายแบบคู่เรานะ ☺️ “ สไตลิสต์พูดแนะนำ

 

“ ค..ค่ะ “ ยัยตัวเล็กยังคงมีสีหน้าที่อ้ำอึ้ง แต่จะแสดงวาจาหรือท่าทีมากก็ไม่ได้ เพราะคนอื่นไม่ได้รู้มาก่อนว่าเราสองคนเป็นมากันยังไง

 

“ คุณเพลย์เชิญตรงนี้เลยค่ะ “

 

“ ครับ “ ผมนั่งทำผมอยู่ตรงข้ามกับแสนหวานพอดี เธอแอบเหลือบมามองผมเป็นพักๆด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามว่าทำไมผมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้..ทั้งๆที่การถ่ายแบบไม่น่าใช่กิจกรรมที่คนอย่างผมจะสนใจมาทำ

 

หลังจากแต่งหน้าทำผม และแต่งตัวเสร็จทีมงานก็พาผมกับแสนหวานมาที่เซตครับ..อีฟเธอเข้ามาบรีฟรายละเอียดอีกครั้งเพราะอยากให้งานออกมาดี อีฟเธอดูเป็นคนตั้งใจกับงานมากนะเท่าที่ดูน่ะ

 

(เดี๋ยวขอสองคนยืนใกล้กันอีกนะคะ เอาแบบชิดๆเลยค่ะ) อีฟตะโกนมาจากจุดที่ตากล้องอยู่ ผมกับแสนหวานขยับเข้าใกล้กันอีกจนตอนนี้ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ไปแล้ว

 

“ คุณมาทำบ้าอะไรที่นี่? “ คนตัวเล็กที่เงียบมานานสุดท้ายก็ตัดสินใจพูดกับผมสักที ตอนนี้เราคุยกันไม่มีใครได้ยินหรอกครับ เพราะมันเบาแกมจะกระซิบอยู่แล้ว

 

“ ..มาเก็บเห็ดมั้ง? ถามแปลกๆ “

 

“ ก็ไม่นึกว่าคนแบบคุณจะชอบทำงานพวกนี้ “

 

(เพลย์โอบเอวน้องหน่อยค่ะ แล้วมืออีกข้างล้วงกระเป๋าเลย) อีฟตะโกนบอก

 

ฟืบ!

 

“ ..เขาให้โอบคุณจะลูบเอวฉันทำไม?! “ แสนหวานหันมาแยกเขี้ยวใส่ผมทันที

 

“ ก็โอบ “

 

“ โอบก็เอามืออยู่นิ่งๆสิ! “

 

“ เดี๋ยวมันไม่ได้อารมณ์ “ ผมตอบ

 

“ ได้หรือไม่ได้อารมณ์ คุณอีฟเขาตัดสินเองย่ะ! “ ต่อให้เธอจะดุผมสักเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถหนีผมไปได้หรอกเพราะตอนนี้เรากำลังทำงานกันอยู่ จะมาตีกันออกหน้าก็คงไม่ได้

 

“ ..ก็นี่อารมณ์ของฉัน จะให้คนอื่นตัดสินได้ไง “

 

“ ถ้ายังไม่หยุดฉันกรี๊ดจริงนะคุณ.. “

 

“ ขี้โวยวาย “ ผมตอบ

 

“ อนาจาร 😠 “ คนตัวเล็กแค่นเสียงด่าทอออกมาด้วยท่าทีที่อยากจะวิ่งหนีไปไหนไกล

 

(เพลย์ไปยืนกอดน้องจากด้านหลังหน่อยค่ะ แค่หลวมๆไม่ต้องรัดนะคะ) อีฟตะโกนแล้วยกมือชี้ๆให้ผมไปยืนซ้อนด้านหลัง

 

ฟืบ!

 

“ ตั้งสี่ปีแล้ว..ไม่สูงขึ้นเลยเหรอ? “ ผมก้มหน้าลงกระซิบถาม พร้อมทั้งสอดแขนเข้าไปกอดร่างเล็กแบบหลวมๆตามที่อีฟบอก

 

“ ส่วนสูงน่ารักต่างหาก คุณไม่เข้าใจหรอก “

 

“ เข้าใจ.. “

 

“ เข้าใจอะไร? “

 

“ ก็น่ารักไง..เข้าใจแล้ว “

 

“ ........ “

 

(เพลย์ออกมายืนทางขวาแล้วจับมือน้องเลยค่ะ) ผมพยักหน้ารับและทำตามที่อีฟบอกในขณะที่แสนหวานเอาแต่ยืนนิ่งราวกับถูกสาปให้เป็นหิน

 

“ ..มือเล็กเหมือนเด็ก “ ผมคว้ามือของเธอมาจับเอาไว้แล้วบีบๆเล่น เพราะอยากให้แสนหวานสนใจ..แต่ดูเหมือนเธอจะอยากด่ากราดผมมากกว่า

 

“ แต่มือนี้ก็เคยตบคุณจนหน้าหันมาแล้วนะ “

 

“ เจ็บนะนั่น.. “

 

“ คุณเจ็บแก้มแต่ฉันเจ็บมือ..หน้าหรือก้อนหินก็ไม่รู้ 😒

 

“ ..ที่บอกว่าเจ็บน่ะ ใจ ไม่ใช่แก้ม “

 

“ ....... “ อ่า ฮุกที่สองโดนเข้าเต็มๆ ถ่ายงานเสร็จผมคงชนะน็อคพอดี เพราะตอนนี้แสนหวานนิ่งไปอีกแล้วครับ..และแก้มเนียนใสนั่นก็กำลังขึ้นสีอมชมพูระเรื่อบ่งบอกถึงความเขินอายในใจ

 

(เพลย์ถอดเชิ้ตออกแล้วนั่งบนโซฟาเลยค่ะ เดี๋ยวทีมงานจะใส่สร้อยให้..แสนหวานนั่งตักซ้ายเพลย์แล้วเอาแขนขวาคล้องคอหลวมๆนะคะ มือซ้ายทาบลงที่อกข้างๆสร้อยเพลย์ค่ะ พี่ขอเห็นแหวนที่นิ้วชัดๆ)

 

ผมจัดการปลดกระดุม และถอดเอาเสื้อเชิ้ตสีเทาตัวนั้นออก เผยเรือนร่างที่ผ่านการออกกำลังกายมาอย่างสม่ำเสมอแก่สายตาทุกๆคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้..แต่บุคคลที่จะเห็นชัดที่สุดก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแสนหวาน

 

คนตัวเล็กค่อยๆนั่งลงที่ตักผมช้าๆ และยกแขนเล็กๆนั่นคลองคอผมอย่างกล้าๆกลัวๆ ฝ่ามือเล็กทาบลงที่อกผมด้วยเรี่ยวแรงที่บางเบา..มือเธอร้อนผ่าวไปหมดด้วยความเคอะเขิน ผมหันไปจ้องหน้าร่างเล็กบนตักนิ่งๆเพราะอยากรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

 

“ เราเสียเวลามาสี่ปีแล้วนะแสนหวาน.. “

 

“ ล..แล้วยังไง “

 

“ จะไม่ให้เธอไปไหนอีก “ ผมเอ่ยน้ำเสียงกระซิบ

 

(เพลย์โอบเอวน้องหลวมๆค่ะ) อีฟนี่ก็จังหวะดีจริงๆเลยแหม ค่าตัวไม่ต้องแถมอยากจะโอนตังให้ใช้สักหมื่นสองหมื่น

 

“ ........ “

 

“ แค่พูดมาว่าชอบกัน..เรื่องอื่นฉันเคลียร์เอง “ ผมโอมเอวร่างบางเอาไว้หลวมๆ

 

“ ........ “

 

“ พร้อมเมื่อไหร่ก็พูดมา..ไม่รีบ แต่รอ “

 

“ ตัวเองไม่เคยพูด แต่จะมาคาดคั้นคนอื่น..ตลกดี “ คนตัวเล็กเอ่ยออกมาเบาๆ

 

(เรียบร้อยค่ะ เพลย์กับแสนหวานเปลี่ยนชุดได้เลยวันนี้ขอบคุณทุกคนมากๆนะคะ) อีฟว่าอย่างนั้นแสนหวานก็รีบลุกออกไปจากตัวผมทันที สไตลิสต์เอาเสื้อมาให้ผมสวมก่อนจะพากลับไปเปลี่ยนชุดที่ห้องแต่งตัว..อีฟตามมาขอบคุณผม และแสนหวานอีกครั้งหลังจากที่พวกเราจัดการเรื่องเสื้อผ้าเสร็จ

 

เธอเสนอเงินค่าจ้างก้อนหนึ่งให้กับผม แต่ผมปฏิเสธไปแล้วล่ะ..บอกให้อีฟโอนส่วนนั้นเข้าบัญชีแสนหวานไปเลยเพราะผมไม่เอา แค่งานของอีฟทำให้ผมได้ใกล้เด็กคนนี้อีกก้าว..มันก็เกินจะขอบคุณแล้ว

 

หลังจากที่คุยกับอีฟเสร็จแสนหวานก็บอกลาทุกๆคนแล้วรีบเดินตรงมาที่รถทันที..ผมเห็นอย่างนั้นก็ตามมาขวางประตูเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายเปิดมัน..เราสองคนมีเรื่องต้องคุยกันอีกหน่อย เพราะเมื่อกี้น่ะผมยังไม่ได้ตอบคำถามของเธอเลย

 

ฟืบ!

 

“ อะไรของคุณอีกเนี่ย? “

 

“ ที่เธอบอกว่าไม่เคยพูดน่ะ..ฉันจำได้ว่าพูดไปแล้วนะ พูดหลายครั้งด้วย “

 

“ ไม่เคย..คุณไม่เคยพูดเลย สัก ครั้ง “

 

“ งั้นก็คงจำผิด สงสัยฉันจะพูดอยู่ในใจมั้ง..เธอเลยไม่ได้ยิน “ ผมสร้างเรื่องเพื่อให้อีกฝ่ายแย้งเรื่องจริงตามสเตป ก่อนจะปล่อยฮุกสุดท้ายออกไป และใช่..แมชนี้น่ะ ผมชนะน็อคเอ้าท์

 

“ ........ “

 

“ ..ชอบเธอนะแสนหวาน “

 

“ ........ “

 

“ ที่เคยบอกว่าไม่อยากเป็นพี่น้องด้วยน่ะ เพราะอยากให้มาเป็นเมียไม่ใช่น้องไง..เข้าใจบ้างรึยัง? “

 

——————————————

#คุณศิวัชนี่อบอุ่นเป็นไมโครเวฟเลยนะคะ อ๊ากกก เขินนนนนนนนนนนน😍😍

ความคิดเห็น