facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER XV พายุพรากจากกัน

ชื่อตอน : CHAPTER XV พายุพรากจากกัน

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่15

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2562 17:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER XV พายุพรากจากกัน
แบบอักษร

"อืมมม..." ชายหนุ่มค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากด้วยหัวที่หนักอึ้ง 

 

"เอ้ะ..." แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเคลื่อนขยับตัวนิดหน่อยก็ต้องตกใจเมื่อรู้สึกถึงขยับถูกบางอย่าง 

 

"ม่านมุก..." มองดูหญิงสาวที่นั่งฟุบหลับอยู่ใกล้ๆตนบนโซฟาที่ตนนอนอยู่ 

 

"ฟรึบ.." ขยับตัวขึ้นก็เห็นผ้าห่มและเสื้อผ้าที่ถูกเปลี่ยน  

 

"เห้ย...ทำไมถึงร้อนขนาดนี้กัน" แตะตัวหญิงสาวก็ต้องสะดุ้งเพราะเธอตัวร้อนเหมือนไฟ 

 

"อืม..." หญิงสาวที่รู้สึกว่ามีอะไรมาถูกใบหน้าจึงร้องครวญออกมาแล้วค่อยๆลืมตาขึ้น 

 

"คุณ..." พูดออกมาด้วยเสียงแหบแห้งจนชายหนุ่มที่ได้ยินรู้สึกตกใจ 

 

"คุณนอนเฝ้าผมตรงนี้ทั้งคืนเลยเหรอม่านมุก" ถามออกมาพลางลุกขึ้นและประคองหญิงสาวที่นั่งบนพื้นพรมให้มานั่งบนโซฟาให้ดีๆ 

 

"นี่ฉันตื่นสายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย...เดี๋ยวฉันไปทำอาหารก่อนดีกว่า" พูดจบก็ลุกขึ้นจากโซฟาทันทีแต่ก็มีอาการหน้ามืดขึ้น 

 

"ฟรึบ..." ประคองหญิงสาวไว้ก่อนที่จะล้มลงกับพื้น 

 

"ขะ...ขอโทษค่ะ" พูดด้วยเสียงแหบแห้งแล้วจับแขนชายหนุ่มไว้เบาๆ 

 

"ระวังหน่อยสิ...คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนะ" ว่าพลางประคองร่างบางมาไว้ที่โซฟาเหมือนเดิม 

 

"ขอโทษค่ะ...ฉันเป็นแม่ที่แย่จริงๆ" พูดออกมาด้วยน้ำตาที่ปริ่มๆ 

 

"ช่างเถอะนะ...ผมว่าคุณพักก่อนเถอะนะ" ว่าด้วยเสียงที่อ่อนลงและความเป็นห่วงหญิงสาวที่หน้าตาซีดเซียวจนหน้าตกใจ 

 

"แต่ว่า..." 

 

"ไม่มีแต่หน้าซีดขนาดนี้ เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้วไปอีก คุณเป็นแม่คนแล้วนะเพราะฉะนั้นอย่าดื้อ" พูดจบก็ประคองร่างบางให้นอนลงแล้วนำผ้าห่มที่ตนห่มเมื่อคืนห่มให้ร่างบาง 

 

"คุณคะ..." 

 

"เดี๋ยวผมจะไปทำข้าวต้มให้ คุณนอนพักตรงนี้ก่อนนะครับ" ชายหนุ่มที่ตอนแรกแฮงค์ๆอยู่นั้นอาการกลับหายเป็นปลิดทิ้งแล้วเดินไปต้มข้าวต้มให้หญิงสาวทันที 

 

... 

 

"เธอแน่ใจใช่มั้ยว่าบ้านหลังนี้..." หญิงสาวถอดแว่นตาดำออกแล้วมองบ้านหลังสีขาวตรงข้างหน้าที่ดูแล้วร่มรื่น 

 

"ก็ใช่น่ะสิ...บ้านหลังนี้เกือบจะเป็นเรือนหอของฉันกับภพแท้ๆ ถ้านังนั่นไม่แต่งงานกับภพเสียก่อน" พูดด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความแค้นเล็บยาวที่เคลือบด้วยสีแดงฝังแน่นอยู่ในเนื้อขณะเธอกำมือแน่นอยู่ 

 

"หึ งั้นก็เริ่มลงมือกันเถอะนะ รอนานกว่านี้เดี๋ยวเจ้าพวกนั้นก็ช่วยเธอไว้ได้ทันอีก" พูดจบก็ยิ้มพรายออกมาอย่างชั่วร้าย 

 

"นี่เธอห้ามทำอะไรภพนะ" พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่วิตกเมื่อเห็นชายร่างกำยำหลายคนเดินออกมาจากรถตู้ที่มาจอดหน้าบ้นอีกคันหนึ่ง 

 

 

"หึ ฉันไม่ทำอะไรบ่อเงินบ่อทองของเธอหรอก หากเขาไม่ขัดขวางพวกเรา" พูดดเวยรอยยิ้มชั่วร้ายก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณบอกลูกน้องที่เพิ่งมาทันที 

 

"กริ้งงงง...." ชายหนุ่มร่างโตรีบกดกริ่งหน้าบ้านทันที 

 

"สวัสดีค่ะ...มาหาใครคะ" หญิงสาวถามคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเมื่อเปิดประตูออกมาแล้ว 

 

 

... 

 

"อื้มมม...ใครกันนะ" หญิงสาวได้แต่คิดในใจแต่ไม่สามารถเปิดเปลือกตาขึ้นแล้วลืมตามองคนที่กำลังอุ้มร่างตนขึ้นมาได้ 

 

"..." ชายหนุ่มได้แต่อุ้มหญิงสาวไปเรื่อยๆโดยไม่พูดอะไรออกมา 

 

"ใครกัน..." หญิงสาวได้แต่ครวญออกมาพลางปรือตามองภาพตรงหน้าแต่ภาพที่เห็นกลับเลือนลางมาก  

 

"ไม่ต้องกลัวนะครับ..." ชายหนุ่มพูดออกมาพลางเดินด้วยก้าวยาวๆเพื่อจะออกจากบ้านทางประตูหลัง 

 

"คุณเป็นใครกัน..." ชายหนุ่มที่กำลังจะก้าวออกจากประตูหลังบ้านต้องชะงักลงเมื่อเห็นชายหนุ่มที่ทักตนด้วยท่าทางไม่พอใจ 

 

"หึๆ ผมจะดูแลเธออย่างดีเอง คุณอย่าห่วงไปเลย" หันมาส่งยิ้มกวนให้คนที่ถือช้อนอยู่ 

 

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ...เธอเป็นภรรยาผม คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้...ตุบ..." พูดไม่ทันจบกลับถูกฟาดจากข้างหลังจนทำให้สลบล้มไปกับพื้น 

 

"หึ...นายนี่เดินไม่ระวังเลยนะ" ชายหนุ่มหุ่นล่ำพูดออกมาด้วยรอยยิ้มยียวน 

 

"หึ...รีบเก็บไปสิ นายจะปล่อยเขาไว้แบบนี้เหรอ"ชายหนุ่มผู้อุ้มหญิงสาวอยู่ว่าพลางก้มมองชายหนุ่มที่สลบอยู่กับพื้นพรม 

 

"อืม...ปล่อยไว้นี่แหละ..." พูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง 

 

"เห้อ..." ถอนหายใจพลางส่ายหัวก่อนจะเดินออกไปทางประตูหลังบ้านอย่างรวดเร็ว ทิ้งชายหนุ่มสองคนที่คนนึงสลบไปแล้วไว้อยู่กันแค่สองคน 

 

"เห้อ..." ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วมองคนที่นอนบนพื้นอยู่ 

 

"อืม...ฆ่าหั่นศพ ชำแหละ และโยนให้จระเข้กินก็ดูเข้าท่านะ" เสียงใสๆนั้นทำให้ชายหนุ่มหันไปมองทันที 

 

"..." 

 

"หึๆ นายถนัดอยู่แล้วนี่ เอาสิ เดี๋ยวฉันช่วย" ยิ้มให้ชายหนุ่มที่กอดอกมองตนอยู่อย่างยียวน 

 

"หึ...ของเธอเรียบร้อยแล้วรึไง" ว่าพลางมองคนตรงหน้าด้วยสายตาสงสัย 

 

"หึๆ..." หัวเราะในคอแล้วยักไหล่ 

 

... 

 

"วี้...หว่อ...วี้...หว่อ..."  

 

"อะไรกันเนี่ย" หญิงสาวเดินออกมาจากบ้านแล้วมองดูบ้านข้างๆที่มีทั้งรถตำรวจและรถพยาบาลมาจอดอยู่ 

 

"นี่ครับ...ที่บ้านนี้เกิดการทะเลาะวิวาทกันครับ" เด็กชายคนหนึ่งชี้ไปยังบ้านที่มีรถตำรวจและรถพยาบาลจอดอยู่ 

 

"เกิดอะไรขึ้นกันคะ" มองเข้าไปยังบ้านที่หน้าบ้านมีร่องรอยเลือดอยู่ และนอกบ้านมีผู้ชายนอนสลบใกล้ๆกองเลือดอยู่สามคน แต่ทว่าเลือดกองนั้นไม่ได้เป็นของชายทั้งสามคนนั้น 

 

"อ้าว...นี่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน" ชายหนุ่มที่เดินออกมาจากรถตำรวจถามหญิงสาวคู่กัดของตนทันที 

 

"เหอะ...วันนี้ก้าวเท้าไหนออกจากบ้านกันนะ ถึงได้เจอนายอีกแล้ว คำถามนี้ฉันควรถามนายมากกว่านะ บ้านฉันอยู่ตรงนี้นี่" ถามพลางกอดอกมองคนตรงหน้าด้วยแววตาจับผิด 

 

"ก็ผม...ผมตามเพื่อนมานี่ เพื่อนผมเป็นตำรวจ" พูดโดยหลบสายตาจับผิดของหญิงสาว 

 

"เหอะ...ไม่ใช่ว่านายรู้ว่าเพื่อนคุฯงณจะมาแถวๆบ้านฉันแล้วตามฉันมานะ" 

 

"นี่เธอ...หลงตัวเองไปรึเปล่า ใครจะอยากตามเธอมากัน" 

 

"เอ่อ...นายช่วยหลบออกไปก่อนได้มั้ยครับคุณเพื่อน ฉันจะทำงาน คุณผู้หญิงคนสวยด้วยนะครับ" ตำรวจหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ  

 

"ครับคุณเพื่อน/ค่ะ" ทั้งสองจอบพร้อมกันแล้วหลบออกมาข้างนอกเส้นที่ตำรวจกางไว้ 

 

"เหอะ..." กอดอกแล้วมองบนอย่างไม่พอใจชายหนุ่มข้างๆที่ยิ้มยียวนตนอยู่ 

 

"เป็นไรล่ะครับ...ทำไมถึงทำหน้าเบื่อโลกขนาดนั้นล่ะคุณนักข่าว" 

 

"หึ...ฉันอยากย้ายสายน่ะสิ แต่เพราะคุณนั้นแหละทำให้ฉันไม่ได้ย้ายสักที" 

 

"ย้ายสายงั้นเหรอ..." 

 

"ฉันน่ะไม่ค่อยชอบเผือกเรื่องครอบครัวชาวบ้าน หรือใครจะหย่า จะเป็นชู้กับใคนหรอกนะ..." 

 

"ฉันอยากทำข่าวอาชญากรรมมากกว่า..." 

 

"บ.ก.ให้ฉันย้ายข่าวได้แต่ต้องทำข่าวเรื่องครอบครัวคนที่นายแอบชอบอยู่แต่ดันเป็นเมียคนอื่นแล้วแหละ..." 

 

"นี่เธอ..." ชี้หน้าหญิงสาวข้างๆอย่างคาดโทษที่มากล่าวหาตน แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดเสียทีเดียว เมื่อก่อนเขาอาจจะชอบหญิงสาวข้างบ้านที่ดูอ่อนโยนแต่ว่ามีเจ้าของแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับเปลี่ยนไป ความรู้สึกนั้นกลับหวั่นไหวเอนเอียงไปยังคนตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว 

 

"หึ...ฉันคงพูดแทงใจดำนายสินะ" ยิ้มยียวนให้คนตรงหน้าก่อนยักไหล่แล้วเดินหนีเข้าบ้านไปทันทีเมื่อเห็นแววตาชายหนุ่มที่ดูเปลี่ยนไปเมื่อพูดเรื่องนี้ 

 

... 

 

"หึ...เรามันบ้าไปแล้ว ทำไมกันนะ" ได้แต่ส่ายหัวไล่ความคิดความรู้สึกเจ็บปวดที่อยู่ๆก็เกิดขึ้นมาในจิตใจเธอหลังเดินเข้ามาในบ้านแล้ว 

 

"ฮ่าๆ คำถามเธอนี่มันตลกจังเลยนะ..." 

 

"หึๆนายนี่เส้นตื้นจัง มันไม่ได้ตลกขนาดนั้นสักหน่อย คิๆ" 

 

"เธอขำอะไรอ่ะ" 

 

"ขำนายไงล่ะ คิๆฮ่าๆ" ภาพเด็กชายและเด็กหญิงน้อยสองคนคุยกันแล้วหัวเราะให้กัน ผุดขึ้นในหัวนักข่าวสาวที่ถือรูปภาพเด็กชายและเด็กหญิงตัวน้อยอยู่ 

 

"นายคงจำไม่ได้จริงๆสินะ" กุมภาพนั้นมาไว้แนบอก น้ำตาหยดน้อยๆค่อยๆไหลออกมาจากหน่วยตางามจนรวมกันเป็นสายใหญ่หลังไหลกันออกมาอย่างหนาแน่น 

 

... 

 

"อื้มม..." ค่อยๆปรือตาขึ้นแล้วพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก 

 

"เธอฟื้นแล้วแหนะ..." หญิงสาวยิ้มออกมาพลางหันไปปลุกคนข้างๆที่นอนหลับอยู่บนโซฟา 

 

"นี่ๆ นายตื่นได้แล้วมั้ง" มือบางแตะที่ไหล่หนาเพื่อปลุกคนที่หลับไหล 

 

"เห้ย...ทำไมหลับลึกจังวะ" บ่นออกมาอุบอิบ 

 

"ตื่นได้แล้วเว้ยเห้ย" พูดเสียงดังกว่าเดิมแต่ชายหนุ่มที่นอนกอดอกบนโซฟาก็ยังไม่ยอมตื่น 

 

"เอาว่ะ ไม่ตื่นใช่มั้ยคะคุณหมอสุดหล่อ" ยิ้มกริ่มอย่างมีแผนร้ายพลางกุมปืนที่อยู่ที่เอวอย่างแน่นหนาแล้วมองสลับกับหมอหนุ่มที่นอนกอดอกอยู่ 

 

... 

 

จบตอน 

มาแล้วทุกคน ช่วยบอกเธฮให้ใจเย็นหน่อย เป็นหมอภาระหน้าที่มันเยอะ พักผ่อนน้อย ใกล้จะจบแล้วนะทุกคน อีกห้าตอน สัปดาห์หน้าก็น่าจะจบแล้ว หลังจากจบทั้งสามเรื่องไรต์อาจจะรีไรต์ใหม่นะคะ เพราะรู้สึกว่านอกจากจะคำผิดเยอะแล้ว บทก็แปลกๆ แต่คงจะไม่รีไรต์ทันทีเมื่อจบนะคงจะรอสักพักก่อน แล้วเจอกันใหม่พรุ่งนี้นะคะทุกคน บาย... 

ความคิดเห็น