facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER XIV เหมือนจะดี

ชื่อตอน : CHAPTER XIV เหมือนจะดี

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่14

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2562 17:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER XIV เหมือนจะดี
แบบอักษร

"อื้มมม..." หญิงสาวครวญในลำคอเหมือนรู้สึกว่ามีอะไรมากวนที่หน้าท้องเธอจึงจะขยับนี้แต่ก็ถูกรัดไว้เสียก่อน

 

"อย่าดิ้นสิ...ผมอยากจะกอดลูกบ้าง"

 

"คะ...คุณ" เสียงนั้นทำให้หญิงสาวตื่นเต็มตาทันทีจึงพลั้งมือผลักชายหนุ่มที่กอดตนอย่างเต็มแรง

 

"โอ้ย...เจ็บนะคุณแรงเยอะชะมัดเลย" ร้องโอดครวญออกมาพลางค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก

 

"ฉะ...ฉันขอโทษ" พูดเสียงสั่นๆพลางชะโงกไปดูชายหนุ่มที่ตนพลั้งมือผลักเขาลงไปกองกับพื้นด้วยความเป็นห่วง

 

"ว้ายยยย..." แต่ไม่ทันที่หญิงสาวจะยื่นมือเข้าไปช่วยเขาก็คว้าเธอลงมานั่งบนตักของตนบนพื้นอย่างทันทีทันใด

 

"คะ...คุณจะทำอะไรน่ะ" พูดด้วยเสียงสั่นๆอย่างตื่นตกใจที่โดนโอบกอดเสียแน่น

 

"ขอกอดหน่อยสิ...ผมลุกขึ้นไม่ไหวนั่งพักกันก่อน" พูดพลางกอดหญิงสาวไปพลางลูบหน้าท้องที่นูนออกมานิดหน่อยไปด้วย

 

"ทำไมต้องกอดด้วยล่ะ...ลุกไม่ไหวก็นั่งไปสิ" ว่าพลางดิ้นออกจากอ้อมกอดชายหนุ่ม

 

"ไม่...ลูกบอกแม่เค้าไปสิครับว่าชอบให้พ่อกอด" ว่าพลางก้มกน้าลงไปพูดกับหน้าท้องนูนเล็กๆนั้นทันที

 

"นี่...คุณมั่นใจตั้งแต่เมื่อไหร่ว่านี่ลูกคุณ...ว้ายยยย" ไม่ทันพูดจบก็โดนร่างสูงช้อนตัวขึ้นแนบอกทันที

 

"เห้อ...แม่พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ต้องโดนทำโทษจริงมั้ยคะ น้องหมีน้อย" พูดจบก็ก้าวถึงเตียงพอดีจึงวางร่างบางไว้บนเตียงอย่างแผ่วเบา

 

"คะ...คุณจะทำอะไรอ่ะ"

 

"ตราบใดที่คุณยังอุ้มท้องลูกอยู่ คุณไม่ควรพูดเรื่องแบบนี้นะครับ ลูกจะเสียสุขภาพจิตหมด"

 

"นี่คุณ..."

 

"ชู่ววว...เรามาเล่นกันเถอะนะครับลูก" พูดจบก็แนบหูลงไปกับหน้าท้องหญิงสาวที่นูนขึ้นมาเพียงนิดเดียว

 

"คุณ..." ตกใจในการกระทำของ(อดีต)สามีที่ดูอ่อนโยน ต่างจากเมื่อวานมาก เขาเป็นอะไรกันนะ

อารมณ์ขึ้นๆลงๆ อย่างกับคนเป็นไบโพลาร์เลย

 

"ทำไมลูกไม่คุยเลยนะ..."

 

"เพิ่งจะสามเดือนกว่าๆ ลูกยังตัวเล็กนิดเดียวเองค่ะ คุณไม่ได้ยินหรอก" ว่าพลางลูบผมดกดำที่แนบหน้าท้องตนอย่างแผ่วเบา

 

"ม่านมุก..." ชายหนุ่มได้แต่อุทานอย่างตกใจในสัมผัสอันอ่อนโยนและนุ่มนวลนั้น

 

"ขะ...ขอโทษค่ะ...ฉัน..."

 

"ฟรึบบบบ..." หนุนตักร่างบางทันทีแล้วหันหน้าเข้าไปยังหน้าท้องร่างบาง

 

"ขออยู่แบบนี้สักพักได้มั้ย..." ว่าพลางจับมือหญิงสาวที่อยู่ข้างลำตัวขึ้นมาไว้บนหัวของตน

 

"คะ...คุณ"

 

"เรียกป๊าได้มั้ย ดูดีกว่าเยอะ"

 

"อืม..." ตอบรับในลำคอเบาๆ เธอพ่ายแพ้เขาอีกแล้ว แต่เขาอ่อนโยนใส่เธอก็ยอมลืมความเจ็บปวดที่เขามอบให้ทุกอย่าง

 

"แล้วผมจะเรียกคุณว่าม๊านะ..." 

 

"เมื่อไหร่เจ้าตัวเล็กจะออกมานะจะได้เหมือนกับเจ้าสามตัวนี้" ว่าพลางหยิบตุ๊กตาตัวเล็กสุดขึ้นมาจ่อที่หน้าท้องนูน

 

"ครอบครัวหมีน้อยน่ารักจริงๆนะคะ" ว่าพลางหยิบตุ๊กตาอีกสองตัวมาไว้ใกล้ๆกันให้ครบทั้งพ่อแม่และลูก

 

"ครับ..." ยิ้มแล้วลูบหน้าท้องนูนเบาๆอย่างรักใคร่พลางมองเจ้าหมีสามตัวพ่อแม่ลูกอย่างนึกถึงครอบครัวตนเองในอนาคตว่าถ้าเหมือนหมีน้อยทั้งสามตัวก็คงดี เขาไม่อยากให้อะไรเปลี่ยนไปจากนี้เลย

 

... 

 

ณ บ้านวิวัฒน์ภักดีกุล 

 

"หงึกๆ..." เด็กสาวได้แต่ยืนตัวสั่นเทาโดยควบคุมตัวเองไม่ได้

 

"ควับบ..."

 

"นะ...นาย" ตกใจทันทีที่ชายหนุ่มข้างๆคว้ามือเธอไปกุมไว้

 

"เธออย่ากลัวไปเลยพิคเซ่ล จะเกิดอะไรขึ้นพวกเราก็ยังอยู่ด้วยกัน" ว่าพลางก็ส่งกำลังใจให้หญิงสาวผ่านสายตาคม

 

"อืม...ขอบคุณนะ" ยิ้มออกมาทั้งที่ในใจกลับสั่นไหว 

 

"เอ้า อยู่กันครบเลยสองคน มีอะไรรึเปล่าทำหน้าเครียดเชียว" เสียงอันคุ้นเคยนั้นทำให้ทั้งสองหันหน้าไปมองยังต้นเสียงอย่างหวั่นๆทันที

 

"คะ...คุณหนู...กะ...กลับมาไวจังนะคะ" พูดด้วยเสียงสั่นๆโดยไม่เงยหน้ามองคนตรงหน้า

 

"เป็นอะไรรึเปล่าทำไมถึงสั่นจัง" ว่าพลางคว้ามือเด็กสาวมาจับก็ต้องตกใจทันทีกับมือที่เย็นชืดและเต็มไปด้วยเหงื่อ

 

"คุณหนูครับ...พวกเราขอโทษนะครับ" ชายหนุ่มร่างโตพูดออกมาพลางดึงมือเด็กสาวให้ลงมาคุกเข่าด้วยกัน

 

"เห้ยๆ อย่าทำแบบนี้สิ พวกนายเป็นอะไรกันน่ะ เรื่องนั้นฉันไม่ว่าอะไรหรอกนะ"

 

"คะ...คุณหนูรู้แล้วเหรอครับ" ชายหนุ่มว่าพลางจ้องไปยังในนัยต์ตาหวานนั้นที่ดูแปลกๆไปอย่างสนเท่ห์

 

"ฮึกๆ บอกไปเถอะนะ...โทษสูงสุดนั้น ฉันจะยอมรับไว้คนเดียว" ว่าพลางร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ

 

"เห้ย...ฉันไม่ได้โกรธพวกนายหรอกนะ ที่พวกนายทำแบบนั้นก็เพื่อฉันนี่ เรื่องแค่นี้เอง ลุกขึ้นมาเถอะ" ว่าพลางก็ประคองเด็กสาวที่ร้องไห้ตัวสั่นขึ้นมาจากพื้น

 

"เอ๊ะ คุณหนูบอกว่าที่พวกเราทำก็เพื่อคุณหนูงั้นเหรอ..." ชายหนุ่มทวนสิ่งที่นายสาวตนพูดแปลกๆอีกครั้งพลางคิดหนัก

 

"ก็ใช่ ที่พวกนายหลอกว่าถ้าไม่ไปจะยิงให้ตาย ทำให้ฉันกลัวก็เพราะพวกนายจะช่วยฉันนี่" หญิงสาวพูดจบก็ยิ้มให้ทั้งสองที่หันมองหน้ากันอย่างงุนงง

 

"หรือว่าคุณไม่ใช่คุณหนู..." เด็กสาวถามพลางปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างลวกๆ

 

"อืมม...ปกติพวกนายเรียกฉันว่าอะไรงั้นเหรอ คุณหนูรึเปล่าแต่ฉันได้ยินพวกนายเรียกพี่สาวฉันว่าคุณหนูแล้วนะ..."

 

"คุณหนูเล็ก..." ชายหนุ่มนึกออกขึ้นมาทันทีเมื่อนำสิ่งที่ได้ยินมาปะติดปะต่อกัน

 

"อืมม...ก็คงต้องเรียกแบบนั้นแหละ ฉันเป็นแฝดคนสุดท้องนี่เนอะ"

 

"นะ...นี่...มะ...ไม่ใช่คุณหนู" เด็กสาวมองคนตรงหน้าอย่างตะลึงถึงแม้จะเคยเจอกันแล้วแต่รูปร่างเธอกลับดีขึ้นแล้วเหมือนคุณหนูนายสาวของตนมาก

 

"อืม...ฉันดุจดาวน่ะ พอดีพี่มีงานด่วนเลยให้คนมาส่งฉันที่บ้านน่ะ อืม ว่าแต่พี่สาวฉันอีกคนไปไหนล่ะ" ถามขึ้นพลางมองรอบๆตัวอย่างสงสัย

 

"แย่แล้ว เอาไงดีเคน" กระซิบชายหนุ่มคนข้างๆเบาๆ

 

"คงต้องบอกไปและวางแผนหาทางเอาอีกทีแหละ" กระซิบตอบอย่างแผ่วเบา ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้คนตรงหน้าฟัง

 

... 

 

"ค่ะ...สบายดีค่ะ..." เสียงนั้นทำให้ชายหนุ่มที่เดินออกมาห้องน้ำหันไปสนใจทันที

 

"ค่ะ...พี่ก็ดูแลตัวเองดีๆเหมือนกันนะคะ มุกเป็นห่วง"

 

"หึ...คุยกับใครกันนะถึงได้ยิ้มแย้มขนาดนั้น" ได้แต่สงสัยภายในใจแล้วมองหญิงสาวคุยโทรศัพท์ต่อไป

 

"ค่ะๆ ฝันดีนะคะ" บอกปลายสายไปก่อนจะวางสาย

 

"คุยกับใครน่ะ...ดูยิ้มแย้มดีจัง" ว่าพลางเดินไปใกล้ๆหญิงสาว

 

"ออ...คุยกับพี่น่ะ" ว่าพลางเดินไปเพื่อจะเข้าห้องน้ำ

 

"เดี๋ยวก่อน..."

 

"อะไรเหรอคะ..." ชะงักฝีเท้าลงแล้วมองไปยังชายหนุ่มอย่างสงสัย

 

"โทรศัพท์..." แบมือไปตรงหน้าหญิงสาว

 

"เอาไปทำไมกันคะ" ขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างสงสัยในการกระทำนั้น

 

"ฟรึบบ..." หยิบโทรศัพท์จากมือหญิงสาวแล้วกดโทรออกสายล่าสุดทันที

 

"คุณ..." ตกใจในการกระทำของคนตรงหน้าทันที

 

"Trrrrrr...Trrrrr..." 

 

"เงียบๆหน่อย" จุ๊ปากบอกคนข้างๆแล้วเปิดลำโพงโทรศัพท์

 

"ฮัลโหลครับ..." เสียงทุ้มดังขึ้นหลังจากปลายสายรับโทรศัพท์

 

"ไหนบอกว่าพี่กัน พี่หรือว่าชู้กันแน่" พูดจบก็วางสายลงก่อนจะทิ้งโทรศัพท์ลงกับพื้น

 

"คุณ...ทำแบบนี้ทำไมกัน" หญิงสาวได้แต่ก้มหน้าก้มตาเก็บเศษซากโทรศัพท์ซึ่งเป็นของสำคัญของหญิงสาวมากเพราะคนตรงหน้าซื้อให้เธอตอนแต่งงานกันใหม่ๆ

 

"หึ...แปลว่าที่ผ่านมาฉันคงจะมองเธอผิดไปสินะ" 

 

"คะ...คุณจะไปไหนน่ะ..." คว้ามือชายหนุ่มไว้ก่อนที่เขาจะได้เดินไปไหน

 

"หึ...ผมก็จะไปหาเมียของผมอีกคนน่ะสิครับ ป่านนี้เธอคงจะเหงาอยู่แน่ๆ" พูดจบก็ส่งยิ้มอย่างเจ็บปวดให้คนตรงหน้าก่อนจะสะบัดมือบางออก

 

"ปังงง..." เสียงปิดประตูอย่างรุนแรงหลังจากร่างหนาออกไปจากห้องแล้ว

 

"ฮึกๆ...ทำไมกัน...ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย" ได้แต่หยิบโทรศัพท์มาไว้แนบอก ความรู้สึกทุกอย่างมันจุกทั่วอกไปหมด ทั้งๆที่ตอนแรกเหมือนว่าทุกอย่างจะกำลังดีขึ้น แต่เขากลับทำลายมันไป

 

... 

 

"นี่นาย...จะเดินตามฉันทำไมนักหนาเนี่ย" หญิงสาวได้แต่กลอกตามองคนที่เดินตามมาอย่างไม่พอใจเท่าไหร่

 

"ผมไม่ได้ตามสักหน่อย...ผมแค่จะเดินดูเครื่องเพชรที่นี่นี่" ว่าพลางมองหญิงสาวที่ตนคิดจะเดินตามแต่กลับโดนจับได้เสียก่อนอย่าง

กวนๆ

 

"นาย...นี่มันโกหกหน้าตายจริงๆ ก็เห็นๆอยู่ว่านายตามฉัน" ว่าพลางเท้าสะเอวมองคนตรงหน้าที่อยู่ในชุดสูทดูหล่อเหลา

 

"หึๆ วันนี้ดูแปลกดีนะ" ว่าพลางสำรวจเรือนร่างนักข่าวสาวที่อยู่ในชุดเดรสสีครีมสั้นเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย

 

"หึ จะชมฉันว่าวันนี้สวยจังก็ว่ามาเถอะน่า กลัวเสียฟอร์มรึไง" ว่าพลางมองคนตรงหน้าอย่างกวนๆด้วยรอยยิ้มของคนเหนือกว่าที่เห็นใบหูร่างสูงแดงๆดูเหมือนเขินนั้น

 

"เหอะ ก็ดีหน่อยแหละ พอจะเป็นผู้เป็นคนกว่าเมื่อก่อนเยอะ" พูดจบก็แสยะยิ้มแล้วมองคนตรงหน้าอย่างกวนๆก่อนจะเดินไปจากตรงนี้เพราะอาจจะโดนหมัดหนักเอาเสียได้

 

"ตาบ้าเอ้ย..." ได้แต่เข่นเขี้ยวใส่คนที่เดินจากไปอย่างขัดใจที่ยังหาโอกาสหาเรื่องเธอได้อีก

 

... 

 

"นี่ๆ..."

 

"มีอะไรล่ะสะกิดอยู่ได้" เด็กสาวว่าพลางโดยไม่ละสายตาจากนางแบบสาวที่เดินโชว์เครื่องเพชรบนคอที่ให้คนประมูลอยู่

 

"ผมว่าเราควรจะจัดการเรื่องนี้ได้แล้วนะ"

 

"เรื่องอะไรล่ะคุณหมอ...พวกเราไม่ได้มีอยู่เรื่องเดียวนะคะ" 

 

"ก็เรื่องคุณหนูรองไง..."

 

"นี่ ตอนนี้เราทำภารกิจนี้อยู่นะจะคุยเรื่องนี้กันทำไม" ว่าพลางมองไปรอบๆอย่างไม่วางใจ

 

"แต่ผมว่าเรื่องมันไม่ค่อยดีแล้วนะ"

 

"ชู่ว...อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยไปเข้าห้องน้ำกันหน่อย" พูดจบก็ลากร่างแกร่งนั้นเดินเข้าไปในห้องน้ำชายทันที

 

"เห้ย..." ผู้ชายหลายคนที่อยู่ในห้องน้ำร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ

 

"แย่แล้วค่ะ ที่นี่ไฟกำลังจะไหม้ค่ะ" เด็กสาวร้องออกมาเสียงดังลั่นทำให้ผู้ชายทุกคนในห้องน้ำต่างแตกตื่นแล้ววิ่งออกไปทันที

 

"นี่พิคเซ่ล..." กระตุกมือเด็กแสบด้วยความรู้สึกอึ้งๆ

 

"ชู่วๆ นายไปดูในห้องน้ำสิว่ามีใครอีกเปล่า" กระซิบเบาๆให้ได้ยินกันสองคน

 

"ไม่มีแล้ว..." หลังจากสำรวจอย่างดีจึงรีบบอกเด็กสาว

 

"อืม...ดีล่ะ" พูดได้เท่านั้นแล้วรีบลากป้ายบางอย่างออกมาจากตู้เก็บของใกล้ๆกับประตูห้องน้ำ ก่อนจะเปิดประตูแล้วมองซ้ายมองขวาก่อนจะวางป้ายไว้หน้าห้องน้ำแล้วรีบกลับเข้ามาทันที

 

"แกรกกก..." ล็อกประตูห้องน้ำ

 

"ดูเชี่ยวชาญจังเลยนะ" ชายหนุ่มว่าพลางมองเด็กสาวที่เดินหน้าตาเคร่งเครียดมาหาตน

 

"หึ...ทำอย่างกับว่านายไม่เคยทำงั้นแหละ งานพวกเราก็ต้องทำอะไรแบบนี้แหละ..." 

 

"นายน่ะมีเรื่องอะไรจะพูดก็รีบๆพูดเถอะนะ พวกเรามีเวลาไม่มากนะ" ว่าพลางกอดอกมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

 

"เห้อ...เรื่องเจ้าพวกนั้นแหละ คราวก่อนผมเห็นคุณหนูของพวกมันเดินอยู่แถวห้างที่เราไป"

 

"คุณหนูของพวกมันงั้นเหรอ พวกมันมีทายาทผู้หญิงด้วยหรือ ไม่ยักจะรู้เลย" 

 

"อืม...ก็มีน่ะสิ เธอไม่รู้จริงๆงั้นเหรอ" 

 

"ฉันไม่ได้ใส่ใจเจ้าพวกนั้นนี่ อีกอย่างพวกมันก็หายไปเป็น20ปีแล้วได้ละมั้ง แต่ใครจะคิดล่ะว่ายัยโดรีย์จะเห็นพวกมัน"

 

"อืม ผมได้ข้อมูลจากโดรีย์นั่นแหละว่าเจ้าพวกนั้นมีทายาทผู้หญิงด้วย นี่ไงรูปเธอคนนั้น" ส่งรูปใบหนึ่งให้เด็กสาวดูทันที

 

"เห้ย..."

 

"มีอะไรรึเปล่าพิคเซ่ล...หรือเคยเจอเธอ"

 

"ฉันว่าเราต้องรีบวางแผนกันแล้วล่ะ วันนั้นก่อนที่คุณหนูรองจะหายไปแล้วติดต่อไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้น่ะเดินมาชนคุณหนูรองจนเเกือบล้ม

แหนะ" พูดด้วยสีหน้ากังวลใจอย่างหนัก

 

"แบบนี้พวกเราคงต้องรีบวางแผนกันจริงๆแล้วแหละ"

 

"นั่นน่ะสิ เห้อ คุณหนูรองหายไปไหนกันนะ กล้องวงจรปิดตรงแถวนั้นก็ดันมาเสียเอาตอนที่เกิดเรื่องซะอีก เลยหาเบาะแสอะไรไม่ได้เลย" พูดออกมาด้วยสีหน้าหนักใจและคิดหนักซึ่งไม่ต่างอะไรกับคนตรงหน้าที่คิ้วขมวดกันแทบจะเป็นโบว์

 

... 

 

"อึก..." ชายหนุ่มค่อยๆเดินโซซัดโซเซเข้ามาในบ้านโดยมีสองสาวแต่งตัวเซ็กซี่สองคนคอยพยุงแขนทั้งสองข้างของเขาไว้

 

"พี่ภพ..." อุทานอย่างตกใจทันทีที่เห็นสภาพชายหนุ่มที่สูทที่ใส่เมื่อเช้านั้นหายไปมีแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เต็มด้วยรอยลิปสติก เสื้อผ้าหลุดลุ่ย กระดุมปลดถึงเม็ดที่สามเห็นแผงอกหนา แต่ก็ไม่มีอะไรน่าตกใจไปกว่าแขนสองข้างของเขาถูกผู้หญิงสองคนหิ้วมาอยู่

 

"พวกเธอเป็นใครกัน..." ถามออกมาด้วยเสียงกร้าวพลางมองหญิงสาวทั้งสองคนด้วยแววตากรุ่นโกรธ

 

"แหมๆ คุณคงเป็นเมียหลวงสินะคะ พวกเราก็เป็นเมียเขาเหมือนกันค่ะ พอดีเขาสนุกมากเลยกลับบ้านไม่ไหวพวกเราเลย มีบริการพิเศษส่งถึงบ้านให้น่ะค่ะ" พูดพลางยิ้มกริ่มให้หญิงสาวตรงหน้าที่ดูแล้วกำลังโกรธตนและเพื่อนหรืออาจจะโกรธสามีตัวเองก็เป็นได้

 

"ออกไป ออกไปจากที่นี่เลยนะ"

 

"แหม สงสัยคุณเมียหลวงจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหลเลยว่ะแก ดูสิ อย่าเกรงใจพวกเราเลยนะคะ พวกเรามาส่งสามีคุณถึงที่นี่แล้วก็ให้ส่งถึงบนห้องเลยก็ได้นะคะ พวกเราไม่คิดตังค์เพิ่มหรอกค่ะ..."

 

"เห้ยแก...พอแล้วมั้ง"เพื่อนสาวที่หิ้วปีกชายหนุ่มอีกข้างกระซิบเพื่อนเบาๆให้ได้ยินกันสองคน

 

"ออกไปนะ ฉันบอกให้ออกไป ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน" พูดจบก็หยิบปืนที่ซ่อนไว้ข้างหลังซึ่งได้มาจากพี่สาวที่ให้ไว้เพื่อป้องกันอันตรายออกมาแล้วจ่อไปยังหญิงสาวเซ็กซี่ที่ยังคงพูดมากอยู่

 

"หึๆ จะให้ลูกปืนเป็นค่าตอบแทนเลยเหรอคะ เห้อ ฉันเกรงใจน่ะค่ะ แกวางไว้ตรงพื้นนี่แหละ" ประโยคแรกพูดกับคนที่จ่อปืนมาทางตนส่วนประโยคหลังกระซิบบอกเพื่อนเบาๆ

 

"รีบออกไปซะ..." ยังคงเล็งไปที่หญิงสาวที่หันหน้ามายิ้มเย้ยหยันตน ก่อนที่เธอคนนั้นจะรีบเดินเร็วๆออกจากบ้านไป

 

"..." ได้แต่นิ่งดูคนที่เป็นพ่อของลูกที่กำลังนอนไม่รู้เรื่องอยู่บนพื้นพรมหรูนั้นด้วยแววตาที่เจ็บปวด

 

"หึ คุณเคยรักฉันบ้างรึเปล่าคะ" ถามขึ้นพลางโอบประคองชายหนุ่มขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบากแล้วเดินไปยังโซฟาก่อนจะวางเขาลงโซฟาอย่างยากลำบากเช่นกัน

 

"ทำไมกันนะ ทั้งๆที่มันเจ็บขนาดนี้แต่มันก็ยังรักคุณ" ว่าพลางจับมือชายหนุ่มมากุมที่ตำแหน่งหัวใจของตนพลางมองใบหน้าคมยามหลับไหลไม่ได้สติ

 

"เห้อ..." ได้แต่ถอนหายใจออกมาก่อนจะปลดกระดุมชายหนุ่มออกทีละเม็ดจนหมด ถึงแม้เธอจะรังเกียจกลิ่นน้ำหอมฉุนๆและลิปสติกสีแดงที่ติดเสื้อของชายหนุ่มแต่เธอจำต้องถอดเสื้อผ้าและเช็ดตัวให้เขาเพื่อให้เขาได้นอนสบายๆ

 

"ฟรึบบ..." ค่อยๆบรรจงเช็ดหน้าชายหนุ่มต่อมาก็เช็ดลงบนหน้าอกแกร่งที่เมื่อก่อนเคยปกป้องเธอมาเสมอ ไล่ลงไปถึงหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อบ่งบอกว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองดีแค่ไหน

 

"ฟู่ววว..." ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเช็ดตัวให้คนตรงหน้าจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถึงฝึงแม้เธอจะเป็นภรรยาเขาและแต่งงานกันมาแล้วสองปี แต่เธอก็ยังคงใจเต้นแรงเสมอเมื่ออยู่ใกล้เขา

 

"อุ๊บบ..." หญิงสาวที่กำลังจะหยิบเสื้อขึ้นมาแล้วเอาไปไว้เพื่อจะซักวันพรุ่งนี้จำต้องวางเสื้อลงที่เดิมแล้วถลาเข้าห้องน้ำไปทันทีด้วยความรู้สึกคลื่นไส้

 

"อ้วกกกก...โอ้กกกก..." หญิงสาวโก่งคออาเจียนอย่างรู้สึกหมดแรงอาหารทุกอย่างออกมาทั้งหมดจนเหลทอแต่น้ำย่อยที่ออกมาแต่ทว่าอาการคลื่นไส้นั้นกลับไม่ได้หายไปเลย

 

"ตัวเล็กคะ อย่าแกล้งแม่แบบนี้สิ" ได้แต่ลูบท้องนูนเพื่อส่งความรู้สึกไปให้ลูกน้อยในท้องว่าเธอเหนื่อยแล้ว อาการคลื่นไส้ของหญิงสาวค่อยๆหายไปจนเธอรู้สึกดีขึ้น

 

"เห้อ...ขอบคุณนะคะ ลูกคนไม่ชอบเสื้อตัวนั้นสินะ" คิดได้ดังนั้นจึงกลั้นหายใจแล้วหยิบเสื้อของชายหนุ่มไปทิ้งทันที

 

"แม่เอาไปทิ้งแล้วนะคะ..." ลูบท้องนูนนั้นเบาๆก่อนจะเดินไปหาชายหนุ่มที่นอนอยู่บนโซฟา

 

"หนาว...หนาวจัง" 

 

"ฟรึบบบ" คว้าตัวหญิงสาวมากอดทั้งๆที่ยังหลับอยู่

 

"คะ...คุณ"

 

"นะ...หนาว" ชายหนุ่มยังคงโอดครวญออกมาขณะกำลังหลับเช่นเดิม

 

"ละเมอหรอกเหรอเนี่ย..." เงยหน้ามองชายหนุ่มที่อยู่ในอาการสั่นๆอยู่

 

"นะ...หนาว"

 

"ค่ะ เดี๋ยวมุกจะเปลี่ยนเสื้อและห่มผ้าห่มให้นะคะ" พูดจบก็ค่อยๆแกะมือชายหนุ่มออกแล้วเดินขึ้นไปหาเสื้อผ้าชายหนุ่มและหยิบผ้าห่มมาห่มให้ความอบอุ่นแก่ชายหนุ่มทันที

 

"ฉันรักคุณนะคะ" ได้แต่จ้องมองใบหน้าคมในยามหลับอย่างรักใคร่ มีเพียงตอนนี้เท่านั้นที่เธอรู้สึกว่าจะสัมผัสและอยู่ใกล้เขาได้เหมือนได้รับความอบอุ่นจากคนที่หลับไหล

 

... 

 

จบตอน 

 

มาแล้วนะคะทุกคน ตอนนี้อ่านไปคงจะรู้สึกว่าปรับอารมณ์กันไม่ค่อยทันกันสินะคะ เพราะหลายอารมณ์มาก ไบโพลาร์จะกินเอา แล้วค่อยพบกันใหม่พรุ่งนี้นะคะทุกคน ไรต์กำลังเศร้าเรื่องนิตยาสารที่มีแต่น้ำไม่มีเนื้อ 300 บาท ของไรต์ ตอนแรกดูไกลๆแอบดีใจที่หนามาก แต่พอแกะออกดูจริงๆมันเหมือนนิตยสารกีฬาสตาร์ซอคเกอร์อ่ะค่ะ น้อยกว่าด้วยซ้ำ แต่เพราะภาพสวยเลยให้อภัย บอกเลยละกันว่านิตยาสารจ้านเกอ ในนี้มีใครชอบจ้านเกอแบบไรต์บ้างมั้ย แล้วได้ซื้อนิตยาสารกันบ้างรึเปล่าเอ่ย ไปแล้วๆ ไรต์พูดมากเกินไปแล้วล่ะ นอกเรื่องไปแล้ว แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะทุกคน...

ความคิดเห็น