ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2563 10:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12
แบบอักษร

12

 

"ข้าไม่กลับ!"เว่ยอู่เซี่ยนพูดเสียงดังฟังชัด

"ได้อย่างไร!? เจ้าก็เห็นว่าอยู่ที่นี่มันอันตรายต่อตัวเจ้าขนาดไหน ข้ามิเห็นว่าจักมีใครสามารถปกป้องเจ้าได้สักคน"เจียงเฉิงสวนเพื่อนรักขึ้นทันควัน ก่อนที่ประโยคสุดท้ายจะหันสายตาไปสบกับคุณชายรองหลาน

"ใช่! เป็นจริงดังที่เจ้าว่ามา เจียงเฉิง ที่อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่แห่งนี้ไม่มีใครสามารถปกป้องข้าจากอันตรายได้ก็จริง แต่ข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อสืบหาตัวคนร้ายที่มาทำร้ายข้า ข้าจักฝึกฝนตนเองทั้งเรื่องความรู้และวรวุธ เจ้ามิต้องเป็นกังวล"เว่ยอิงพูดพลางยิ้มให้

"เช่นนั้นก็แล้วแต่ใจเจ้าคิดตัดสินใจเถิด หลานเว่ย"ประมุขเจียงพูดขึ้น

"ท่านพ่อ!"

"แต่อามีข้อแม้..."

"อ๋า หากเป็นความประสงค์ที่หวังดีของท่านอา ท่านว่ามาเถิด เว่ยอู่เซี่ยนผู้นี่จะยอมรับฟัง"เว่ยอู่เซี่ยนทำหน้ามุ่ยหน่อยๆ ท่านอาเจียงคงห้ามมิให้เขาทำเรื่องอันตรายเช่นตามหาตัวคนร้ายเป็นแน่ หากเป็นเช่นนั้นข้าจะรู้ตัวคนร้ายได้อย่างไร

"อาจะให้เจียงเฉิงอยู่กับเจ้าที่อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่แห่งนี้ด้วย เจียงเฉิงจะช่วยเจ้าทั้งเรื่องตำราและวรวุธ"

"ห๊ะ!? อ๋า เช่นนั้นข้าว่ามิดี-"

"ได้ขอรับท่านพ่อ"เจียงเฉิงหมุนตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าบิดา ประสานสองมือยกขึ้นตรงหน้าก่อนจะพูดต่อ "ข้าจะฝึกสอนและปกป้องเว่ยอู่เซี่ยนให้ดีที่สุด!"เจียงเฉิงให้คำมั่นอย่างขันแข็ง

หนึ่งบุรุษตระกูลหลาน นึกกระหยิ่มยกยิ้มอยู่ภายในใจ

อีกหนึ่งบุรุษตระกูลหลาน นึกหงุดหงิดภายในใจอยู่ในที

 

 

"คุณชายเจียง เจ้าพักที่ห้องนี้เถิด อีก2ห้องทางขวาเป็นห้องพักของข้า หากมีสิ่งใด ก็สามารถไปเคาะประตูได้"ประมุขตระกูลหลาน หลานซีเฉินผายมือท่าทางสง่างามให้กับแขกคนใหม่แห่งอวิ๋นเซืนปู้จื้อฉู่

"เหตุใดข้าถึงได้พักห้องนี้เล่า? แล้วห้องพักของเว่ยอิงอยู่ที่ใด? ข้าไปนอนกับเว่ยอิงเอาก็ได้ มิต้องลำบากท่านประมุขมาเปิดห้องให้เปลืองเสียเปล่าๆ"เจียงเฉิงพูดเสร็จก็สะบัดหน้าหนีจากใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลาของอีกคน

"ห้องพักของคุณชายเว่ยอยู่อีกฟากหนึ่งของที่นี่ และกฎของที่นี่คือใน 1 ห้องสามารถนอนได้ 1 คนเท่านั้น"

"เช่นนั้นหากมีคนลอบเข้ามาทำร้ายเพื่อนข้าเล่า ใครจะไปช่วยเว่ยอิงกัน!"เจียงเฉิงเท้ามือกับสะเอวและพูดเสียงดังใส่หลานซีเฉินอย่างลืมมารยาท

"เรื่องนั้นเจ้ามิต้องเป็นกังวลไป ห้องข้างๆของคุณชายเว่ยมีหลานวั่งจีอาศัยอยู่"

"ห๊ะ!? ท่านว่าเช่นไรนะ?"

 

 

เว่ยอู่เซี่ยนเลือกที่จะออกมาเดินเล่นที่น้ำตกใกล้ๆกับที่พัก ฝ่ามือขาวกำก้อนหินไไว้แน่นเต็มกำมือ ก่อนจะขว้างลงแม่น้ำออกไปทีล่ะก้อน

"เหตุใดจึงไม่กลับไป?"เสียงเรียบเย๋นชาที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหลัง เว่ยอู่เซี่ยนมิแม้แต่จะหันไปมอง ทำเพียงแค่ขว้างก้อนหินในกำมือออกไปเช่นเดิม

"ข้าอยากรู้ตัวผู้บงการ ว่าเหตุใดจึงต้องหมายเอาชีวิต คุณชายรองหลาน ท่านมิต้องเป็นกังวล ข้าเว่ยอิงไม่เป็นภาระให้ท่านแน่"จบประโยคพร้อมกับก้อนหินในมือหมดพอดี เจ้าของร่างขาวลุกขึ้นจากที่นั่งอยู่แล้วเหยียบขึ้นไปบนก้อนหินเพื่อเดินข้าม

แต่หากเพราะน้ำค้างยามค่ำหยดลงหิน ร่างบางในชุดขาวสว่างจึงลื่นเซถลาจวนจะหงายหลังตกลงไปในลำน้ำด้านหลัง

"อ๊ะ!"

หมับ!

มือหนาของอีกหนึ่งบุคคลเอื้อมคว้าจับข้อมือเล็กได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะกระชากอีกคนให้เข้าหาตัว แต่เพราะแรงกระชากมากเกินไปจึงล้มลงไปกับพื้นทั้งคู่

"โอ๊ะ! เจ็บ หลานจ้านท่านเป็นอย่างไรบ้าง? เจ็บตรงไหนหรือไม่?"เว่ยอิงที่รู้ตัวก่อนรีบเอ่ยปากถาม พลางก้มตัวสำรวจอีกคน

"เจ้า..."

"อะไร? ท่านเจ็บตรงไหนหรือ?"

"ลุกออกไปจากตัวข้า!"หลานวั่งจีกดเสียงเข้ม ก่อนที่คนน้องจะรู้สึกตัวแล้วรีบลุกขึ้นออกจากร่างคนพี่

"ทะ ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?"เว่ยอู่เซี่ยนถามโดยหันหลังให้อีกคน

"ไม่ เจ้าล่ะ?"หลานวั่งจีถามกลับ

"ไม่ๆ ข้าไม่เป็นไร เมื่อครู่ขอบคุณเจ้ามาก"เว่ยอู่เซี่ยนหันใบหน้าหวานมาผงกหัวขอบคุณ แต่เมื่อดวงตาสวยสบเข้ากับความเรียบนิ่งจากสายตาของอีกคนก็รีบหันหน้าหนีกลับมา

"อืม"หลังจากจบประโยคตอบรับ ก็ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก บรรยากาศรอบๆตัวทั้งคู่คล้ายร้อนๆหนาวๆ ไม่อึดอัดแต่กลับเป็นการกระทำตัวไม่ถูกแทน

ทั้งคู่เงยใบหน้างามขึ้นมองบนฟ้า

 

 

 

ดูท่าแล้ว ดวงดาววันนี้คงส่องสว่าง สวยงามกว่าทุกวันที่เคยมอง

 

 

 

 

 

ไหนๆใครมองเห็นอะไรจากตอนนี้บ้างงงงง?

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาไรท์เพิ่งเปิดเทอม เพิ่งปรับตัวกับตารางเรียนใหม่และสารพัดการบ้าน ขอโทษที่ต้องให้รีดเดอร์ทุกคนคอยนานนะคะ

ขอบคุณทุกกำลังใจเลยนะคะ ^_^

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว