facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

53.ตัวตนที่แท้จริงของฮินาโกะ

ชื่อตอน : 53.ตัวตนที่แท้จริงของฮินาโกะ

คำค้น : 53.ตัวตนที่แท้จริงของฮินาโกะ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 261

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ย. 2562 20:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
53.ตัวตนที่แท้จริงของฮินาโกะ
แบบอักษร

ผมตอบกลับไปก่อนที่จะเตรียมตัวที่จะพุ่งเข้าใส่เซเบอร์ 

“มาสเตอร์ ถอยกันก่อน” 

“งั้นเซเบอร์ เราถอยกันก่อน” 

ฮินาโกะกับเซเบอร์หายไปในพริบตาก่อนที่ผมจะเก็บดาบของตัวเองลงไปในฝัก 

“มาสเตอร์การต่อสู้จบลงแล้วค่ะ” 

“เอาละๆทุกคนการอัญเชิญเวอร์แวนท์สำเร็จแล้วนะ” 

“ฝากตัวด้วยนะ” 

เด็กผู้หญิงชุดเกราะสีแดงมายืนอยู่ตรงหน้าของผม 

“มอร์เดร็ด” 

หลังจากนั้นพวกผมก็ไปเริ่มเดินทางแต่ว่าก็ต้องมาเจ็บกับฮินาโกะอีกครั้งแต่ว่าครั้งนี้ต้องสู้กับหุ่นกระป๋องก่อน 

“มาสเตอร์ เตรียมต่อสู้ค่ะ” 

ผมกระโดดถอยหลังออกไปก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อย 

“...” 

ดาบของผมแปล่งแสงสีแดงขึ้นมาก่อนที่ผมจะถีบพื้นและพุ่งไปด้วยความเร็วและยื่นดาบไปข้างหน้า 

“มาชูหลบ” 

“เอ๋...” 

ผมพุ่งผ่านตัวมาชูไปแต่ว่ามาชูก็รีบหยิบโล่ขึ้นมาปกป้องเอาไว้ก่อนที่เปลวเพลิงจำนวนมากจะออกมาจากดาบและเผาหุ่นกระป๋องจำนวนมาก 

“บอกให้หลบแล้วนะ” 

“เร็วขนาดนั้นหลบไม่ทันหรอกค่ะ” 

“ขอโทษ...” 

ในวินาทีนั้นผมกะอักเลือดออกมาเล็กน้อยก่อนจะปักดาบลงพื้นเพื่อพยุงตัวเองขึ้นมาก่อนที่เซเบอร์จะวิ่งเขามาฟันผม 

“ไม่ยอมหรอกค่ะ” 

มาชูวิ่งเข้ามาเอาโล่รับการโจมตีไว้ก่อนจะโจมตีกลับ 

“ไหวมั้ยค่ะ คุณมาโคโตะ” 

“เซเบอร์ถอยกันก่อน” 

“แต่ว่า...”          

“นายใช้โฮกุแล้วแต่ยังจัดการไม่ได้เพราะงั้นถอยก่อน” 

ทั้งสองคนหายไปอีกครั้งก่อนที่ผมจะเก็บดาบเข้าไปในฝักดาบและเวลาก็ได้ผ่านไปจนถึงตอนกลางคืน 

“มาสเตอร์แห่งความเดียร์ชั่งโง่เขลาอะไรเช่นนี้ที่บุกมาที่นี่” 

เบอร์เซอร์เกอร์กับเซเบอร์เตรียมการที่จะต่อสู้กับพวกมาชูแต่ว่าการต่อสู้ในครั้งนี้ผมถูกดาวินชี่จับไว้พักเพื่อฟื้นพลัง 

“นี่ดาวินชี่จัง ให้ฉันอยู่ที่นี่จะดีหรอ” 

“ดีสิ งั้นนั่งนิ่งๆอย่าไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมานะ” 

ดาวินชี่จากไปก่อนที่ผมจะเงยหน้าขึ้นไปมองบนฟ้า 

“ถ้าหากเราใช่ชีวิตคนเดียว อยู่กับความโดดเดี่ยวได้ล่ะก็ คงไม่จำเป็นต้องมีใครหรอก” 

ผมใช้มือขวาจับไปที่หน้าอกของตัวเองก่อนจะกำมันแน่นยิ่งขึ้น 

“ทำไมกัน ทุกครั้งที่ฉันก้าวไปข้างหน้ามันถึงรู้สึกโดดเดี่ยว” 

ผมยังคงกำมือแน่นก่อนจะพูดออกมาอีกครั้ง 

“ทั้งๆที่เราก็มีความสุขแท้ๆแต่ในใจกลับรู้สึกเหงา ทำไมกันน่ะ” 

ผมล้มตัวลงไปนอนกับพื้นก่อนจะบ่นออกมา 

“เมื่อถึงเวลานั้นเราคงได้รู้คำตอบเอง” 

ผมหลับไปโดยไม่รู้ตัวและตอนนี้ก็ผ่านไปกี่วันแล้วก็ไม่รู้ หลังจากที่ผมตื่นขึ้นมาก็รีบวิ่งหาฟุจิมารุทันที 

“นี่เราหลับไปกี่วันแล้วเนี่ย” 

ผมรีบมุ่งหน้าไปแต่ก็ต้องเจอกับพวกหุ่นมากมายที่เข้ามาขว้าง ผมรีบหยิบดาบขึ้นมาก่อนจะเข้าต่อสู้กับพวกหุ่นจนหมด 

“ข้าขอถาม เจ้าคือมาสเตอร์ของข้าใช่รึไม่” 

“เอ๋...” 

“ไม่ต้องพูดหรอก” 

“อะไรของมันฟะ” 

เซอร์แวนท์ที่รูปร่างคล้ายกับม้าเข้ามาโจมตีผมก่อนที่ผมจะกระโดดหลบ หอกของเจ้าม้าเปลื่ยนเป็นธนูก่อนที่จะยิงใส่ผม 

“ใจเย็นๆสิ” 

เจ้าม้ายังคงวิ่งเข้ามาและใช้หอกของตัวเองเข้าโจมตีผม ในวินาทีนั้นผมก็หยิบดาบขึ้นมาก่อนจะเอามารับหอกเอาไว้ 

“คุณมาโคโตะ” 

“มาชู” 

วินาทีนั้นมาชูก็ได้วิ่งเข้ามาทันทีก่อนที่ผมจะปัดดาบออกและกระโดดถอยไปหามาชู 

“เกิดอะไรขึ้นค่ะ” 

“ไม่รู้ อยู่ดีพวกนี้มันก็เข้ามาโจมตี แต่ว่าตอนนี้ตอนรีบไปที่ปราสาทนั้นแล้ว” 

“ค่ะ” 

ผมรีบวิ่งไปก่อนที่เจ้าม้าจะเข้าไปต่อสู้กับพวกมาชู 

10นาทีต่อมา 

“อีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงเนี่ย” 

รอบๆตัวผมมีแต่พื้นเปล่าๆไม่มีต้นไม้หรืออะไรเลยแต่ว่า 

“คุณมาโคโตะ ขึ้นมาค่ะ” 

“เจ้าม้า มาชู” 

ผมกระโดดขึ้นไปขี่หลังเจ้าม้าที่กำลังวิ่งมาด้วยความเร็มจนไปถึงปราสาทก่อนจะมุ่งหน้าไปชั้นบนสุดและเริ่มต่อสู้กับเซเบอร์ 

“โง่มากเลยนะค่ะที่มาคนเดียว” 

“ฉันไม่ได้มาคนเดียวสักหน่อย!” 

ผมพุ่งตัวเข้าไปต่อสู้กับเซเบอร์ด้วยความเร็ว ในวินาทีนั้นมาชูกับฟุจิมารุที่ขึ้นมาเห็นก็ต้องตกใจเพราะว่าเป็นการต่อสู้อะไรที่ดุเดือดแบบนี้ มันช่างเป็นการต่อสู้ที่เป็นไปไม่ได้เลย คนธรรมดาจะไปสู้เซอร์แวนท์ได้ยังไงกัน 

“Nive live” 

ผมตะโกนออกมาก่อนที่ดาบเล่มใหญ่จะปรากฏออกมาอยู่ที่มือของผม ในวินาทีนั้นผมเข้าไปฟันเซเบอร์ด้วยความเร็วจนทำให้หน้ากากของเซเบอร์แตกออกก่อนที่ Nive live จะหายไป 

“ตู้ม” 

เสียงของโคยาสึกายะดังขึ้นก่อนจะเกิดระเบิด 

“อ๊า” 

เสียงของฮินาโกะดังขึ้นก่อนที่ตัวผมที่อยู่ในระยะของระเบิดจะกระเด็นออกมา 

“ไอจิ้งจอกเวรเอ้ย!!” 

“แกยัยจิ้งจอก” 

“ฮินาโกะจัง ไม่เป็นไรน่ะ” 

“เป็นห่วงตัวเองดีกว่าค่ะ มาโคโตะ” 

“แย่ละจัดการไม่เรียบร้อยอ่ะ ฟุจิมารุคุงอย่าให้เซเบอร์เข้าไปใกล้มาสเตอร์ของตัวเองได้น่ะ” 

ตัวผมที่โดนระเบิดเมื่อกี้ก็ค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะพุ่งเข้าไปหาฮินาโกะ 

“มาสเตอร์ข้าอยู่ข้างกายท่านแล้ว” 

“ยืนไหวมั้ย ฮินาโกะจัง” 

“หนีกันเถอะค่ะ ทุกคน” 

โคยาสึกายะพูดขึ้นมา 

“ฮินาโกะจังได้รับบาดเจ็บสาหัสเลยนะ” 

“เธอก็ไม่น่าสู้ต่อได้แล้วนิ 

ดาวินซี่พูดก่อนที่โคยาสึกายะจะพูดขึ้นมา 

“ยังไม่รู้สึกตัวสินะค่ะ ทุกคน โดยเฉพาะคุณมาโคโตะ ขอแจ้งไว้ก่อนว่ารีบหนีจะได้กว่า แค่เซอร์แวนท์ปล่อยไปเถอะค่ะ” 

ฮินากะที่บาดเจ็บก็พยายามที่จะพูดออกมา 

“เซ...เบอร์...มาโคโตะ” 

“พอเถอะ ฮินาโกะจังฉันรู้อยู่แล้วละ เพราะไม่ว่ายังไงฉันก็จะหยุดเธอเอง” 

“มาสเตอร์ของข้า ข้าได้เตรียมใจไว้แล้วได้โปรดใช้ตัวข้าด้วย” 

เซเบอร์หลับตาก่อนที่จะมีกระเด็นออกมา  

“มาโคโตะถอยไป” 

ฮินาโกะจังพูดออกมาก่อนที่ผมจะกระโดดถอยออกมาไกล 

“บ้าน่า กลืนกินวิญญาณของวีรชนงั้นหรอ” 

ดาวินซี่พูดออกมาก่อนที่จะมีใครบางคนปรากฏออกมาจากเงามืด 

“จุดจบแบบนี้มันดีสำหรับแกแล้วหรอ” 

เซเบอร์นั้นค่อยๆสลายหายไป่กนอที่ฮินาโกะจะเดินออกมาจากเงามืด 

“พวกแกที่ฉันเป็นศัตรูด้วย ในเมื่อเห็นร่างของฉันก็ไม่จำเป็นต้องมีเมตตาแล้ว” 

ในมือของฮินาโกะมีดาบที่มีเปลวเพลิงทั้งสองเล่มก่อนที่เธอจะปามาใส่ฟุจิมารุ ในพริบตานั้นผมได้กระโดดเข้ามาปัดการโจมตีนั้นไว้ก่อนจะพูดขึ้นมา 

“ฮินาโกะจัง ใจเย็นๆสิ” 

“มาโคโตะหลบไป ฉันไม่อย่าฆ่านาย” 

“ก็บอกแล้วไง ว่าฉันจะหยุดเธอเอง” 

**************************************************************************************************************************** 

กลับไปอ่านประวัติของมาโคโตะด้วยละ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว