email-icon Instagram-icon

ปีศาจในร่างเจ้าชายที่เเสนดีพร้อมที่จะขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยเจ้าหญิงเเล้วครับ :) :x:กดไลค์เเละคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ:x:

คลั่งครั้งที่ 34 ลิซไม่ยอมเเล้วนะ!

ชื่อตอน : คลั่งครั้งที่ 34 ลิซไม่ยอมเเล้วนะ!

คำค้น : ไม่ยอมคน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 16:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คลั่งครั้งที่ 34 ลิซไม่ยอมเเล้วนะ!
แบบอักษร

คลั่งครั้งที่ 34 ลิซไม่ยอมเเล้วนะ! 

ตัวของลิซถูกไอหมอกจับพลิกหันเข้าหาก่อนจะถูกอุ้มขึ้นจนตัวลอย สองขาเรียวรีบตวัดเกี่ยวเอวสอบเอาไว้เพราะกลัวตก สองแขนก็รีบกอดลำคอหนาไว้แน่น 

“อ๊ะ อ๊า!” 

เสียงครางหวานดังลั่นขึ้นเมื่อตรงส่วนนั้นถูกเชื่อมต่อกันอีกครั้ง ในท่าอุ้มแบบรี้เนี่ยแหละ! 

“พะ พี่ ดะ อ๊า เดี๋ยว...ตก” 

“ไม่ตกหรอก ซี้ดดดด” 

ปัก! 

“อื้อออ! มะ ไม่ไหว” 

“ไม่ไหวก็ต้องไหวนะคะ ลูกแมวของพี่” 

ถึงแม้ตัวของลิซจะกำลังสั่นครอนจากการถูกยกขึ้นยกลงจากคนข้างล่างอยู่ แต่ลิซก็เห็นชัดเลยว่าพี่ไอหมอกกำลังยิ้มด้วยรอยยิ้มร้าย ร้ายแบบถึงที่สุด! 

ปักๆๆๆ 

“อ๊ะๆๆ อือออ” 

แล้วอย่างนี้วันพรุ่งนี้ลิซจะได้ไปเรียนมั้ยเนี่ย T^T 

.. 

. 

7.34 น. 

อ๋อยยย ไปไม่ไหว T^T 

นั่นคือสิ่งที่ลิซรับรู้ได้เลยหลังจากที่ตื่นนอนเพราะเสียงนาฬิกาปลุกของตัวเองตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ช่วงล่างของลิซมันชาดิกไปหมดแล้วหลังจากผ่านกิจกรรมรักแสนหนักหน่วงมาเมื่อคืน นี่ยังดีที่พี่ไอหมอกไม่ได้ปล่อยให้เธออยู่ทั้งสภาพอย่างนั้น เขาทั้งเช็ดตัวทำความสะอาดและแต่งตัวให้เธอเมื่อคืน ไม่อย่างนั้นมีหวังวันนี้ได้ไข้ขึ้นแน่ 

แกร๊ก 

ในขณะที่ลิซยังคงบ่นกับตัวเองอยู่ในหัว ประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของร่างสูง คนที่ทำให้เธอมาอยู่ในสภาพแบบนี้ยังไงล่ะ T_T 

“เป็นอะไร ทำไมมองด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ” 

ไอหมอกเดินยิ้มเผล่เข้ามาในห้องพร้อมกับถาดข้าว ดูยังไงรอยยิ้มแบบนั้นมันก็ตั้งใจจะกวนกันชัดๆ! 

“พี่ทำลิซไปเรียนไม่ไหว” 

“ทำอะไรเหรอ :)” 

“ทำไมขี้แกล้ง!” ลิซยู่หน้าใส่ไอหมอก 

“ฮ่าๆๆๆ” ไอหมอกหัวเราะร่วนพร้อมทั้งวางถาดอาหารไว้ที่โต๊ะข้างเตียง “เดี๋ยวฉันจะไปเรียนแล้ว ลุกมากินข้าวกินยาก่อนแล้วค่อยนอนต่อนะ ส่วนเรื่องโรสฉันโทรไปบอกให้แล้วว่าวันนี้เธอไม่ไป” 

“อือ~” ลิซตอบรับในลำคอเบาๆ 

จุ๊บ! 

ไอหมอกโน้มตัวลงมาจุ๊บเบาๆที่หน้าผากของลิซก่อนจะยืดตัวขึ้นแล้วส่งยิ้มหล่อๆไปให้เธอ “ฉันไปแล้วนะ” 

“ขับรถดีๆนะคะ” 

ไอหมอกยิ้มรับส่งท้ายก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป ลิซที่นอนเปื่อยอยู่อีกสักพักก็ลุกขึ้นมากินข้าวกินยาก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มาเลื่อนดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย 

โพสต์แรกๆในที่เธอเห็นในหน้าแอพพลิเคชั่นสีฟ้าเป็นของเพจของมหา’ลัยที่ยังคงโพสต์เรื่องต่างๆลงอย่างสม่ำเสมอ วันนี้มีโพสต์รูปของพี่โรสลงด้วยสิ 

‘ยังคงสวยสด งดงามในทุกวันเหมือนเดิมนะคะ อดีตปริ๊นเซสของเรา นี่ขนาดท่าถือแก้วน้ำธรรมดาๆยังสวยเลย แอดมินล่ะอิจฉา Y_Y’ 

พร้อมภาพร่างบางระหงเจ้าของใบหน้าสวยสะกดสายตาคนของพี่โรสที่กำลังถือแก้วเครื่องดื่มร้านดังอยู่ 

“คิกๆ สวยจังเลยน้า พี่สาวเรา” ลิซว่ายิ้มๆก่อนจะกดเลื่อนดูต่อไปเรื่อยๆ “เอ๊ะ...” 

‘บอกเลยว่าแห้วจ้า! วันนี้อุตส่าห์มีสายมารายงานแอดมินว่าจะมีการกลั่นแกล้ง เอ้ย! เล่นสนุกๆกับซินเดอเรลล่าของเราแต่เช้า แต่ไหงได้ วันนี้น้องซินไม่มานะจ๊ะ พวกคนที่รอดูคลิปสนุกๆทั้งหลายบอกเลยว่าอดจ้า~’ 

ลิซถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงในลำคอ จะว่าเป็นโชคดีดีมั้ยเนี่ยที่วันนี้เธอดันนอนเดี้ยงไปมหา’ลัยไม่ได้พอดี เพราะถ้ามีหวังไปวันนี้สภาพของเธอคงเละอีกแล้วแน่ๆ 

บางทีนะบางที...เธอคงต้องเอาที่พี่ไอหมอกสอนมาใช้บ้างซะแล้ว 

 

1 สัปดาห์ผ่านไป 

ซุบซิบๆ 

เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นไปทั่วทั้งพื้นที่ทันทีที่ร่างบางของคนสองคนเดินเข้ามายังบริเวณคณะสถาปัตย์ คนที่ช่วงนี้มักจะถูกนำไปเป็นหัวข้อสนทนาบ่อยๆหันมองไปทั่วก็เห็นมีแต่คนมองมาที่เธอทั้งนั้น 

“พี่โรส...” 

“อย่าไปสนใจเลยน่า เราไปนั่งที่อื่นกันดีกว่า” โรสรีบจูงมือลิซออกมาจากที่ตรงนั้นทันที 

“ทำไมช่วงนี้ถึงมีแต่คนมองลิซแปลกๆ” 

“ไม่มองสิแปลก ผอมเพรียวผิดหูผิดตาขนาดนี้” โรสหันมาพูดยิ้มๆ 

“หรอคะ...” 

“อื้ม งั้นก็นั่งตรงนี้กันเนอะ” 

หลังจากที่หาที่นั่งที่จะสามารถหลบพ้นจากสายตาของเหล่าผู้คนได้แล้ว ทั้งโรสและลิซก็ทิ้งตัวลงนั่งก่อนที่ลิซจะเป็นฝ่ายพูดเรื่องที่อยากพูดมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วกับโรส 

“พี่โรสจำพี่เจนที่ลิซเคยเล่าให้ฟังได้มั้ย” 

“ได้สิ ทำไมหรอ” 

“คือช่วงที่ผ่านๆมาพี่เจนยุ่งมาก ลิซเลยไม่ค่อยได้เจอ แล้วช่วงนี้พี่เจนเค้าว่างพอดี ลิซก็เลยนัดพี่เจนมาเจอกันที่ร้านเค้กที่xxx ค่ะ ไม่รู้ว่าพี่โรสยังอยากไปเจอพี่เจนอยู่มั้ย” 

“เอาสิ พี่จะได้มีเพื่อนเพิ่มขึ้นด้วย วันไหนล่ะ” 

“เย็นมะรืนนี้ค่ะ” 

“โอเคค่ะ ^^” 

“พี่โรสว่า...ลิซตัดผมดีมั้ยคะ ไม่ได้ตัดมานานแล้ว ตอนนี้ลิซว่ามันยาวเกินไป” 

“อืมมม พี่ว่าไว้ยาวก็ดีนะ แต่ถ้าตัดให้สั้นกว่านี้คงน่ารักดี” 

“งั้นลิซคงต้องหาเวลาไปตัด” 

“เอาไว้ว่างๆพี่พาไปดีกว่า พี่มีร้านที่ตัดดีๆ ราคาไม่แพงด้วย” 

“ขอบคุณนะคะ” 

“อืมๆ ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแค่นี้” 

สองสาวยังคงคุยกันต่อไปอย่างสนุกสนานเหมือนๆกับทุกวันที่ไม่ได้มีเรียนเช้าเกินไป พอถึงเวลาเรียนก็แยกย้ายกันไป ลิซยังคงถูกสายตาของคนรอบกายมองมาด้วยสายตาแปลกๆไม่หยุด แต่เธอก็ทำเป็นไม่สนใจเหมือนที่โรสสอน จนกระทั่งถึงเวลาเลิกคลาสเท่านั้นล่ะ... 

“อึก...” 

กลุ่มคนหน้าตาคุ้นหน้าที่ยืนดักอยู่ตรงทางที่เดินผ่านทำเอาลิซชะงักกึก ใจอยากจะรีบก้มหน้าแล้วเดินหนีอยู่หรอกถ้าไม่ติดว่าถูกเสียงแหลมปรี๊ดทักขึ้นมาเสียก่อน 

“ยัยหมู!” 

“...” 

“เป็นไงบ้าง หึ!” 

เป็นเหตุการณ์เดิมๆ สถานที่เดิมๆ และคนเดิมๆที่ลิซต้องเจอ 

“ไม่เจอกันนานไม่คิดว่าจะซูบไปขนาดนี้นะ แต่ยังไงก็...” 

“...” 

ไม่สิ 

“ยังเป็นยัยอ้วนหน้าตาอัปลักษณ์สำหรับพวกฉันอยู่ดี ฮ่าๆๆๆ” 

“...” 

วันนี้มันจะไม่ใช่เหตุการณ์แบบเดิมๆอีก 

“ว่าไง เงียบทำไมจ๊ะแม่ซินเดอเรลล่าหมูตอน~” 

เธอจะไม่ทำให้ที่พี่ไอหมอกสอนเธอเสียเปล่า 

“ทำไมไม่พูดล่ะห๊ะ ยัยอ้วน!” 

แกต้องทำได้ยัยลิซ! 

“ถึงลิซจะอ้วน มันก็หนักที่ตัวลิซนะคะ” ถ้อยคำที่เคยถูกฝึกให้พูดจนชินตอนอยู่ที่ห้องถูกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่มีแววความสั่นไหว 

“...” 

“ไม่คิดว่าจะไปหนักที่หัวใครด้วย” นัยน์ตากลมโตตวัดขึ้นมาคนตรงหน้านิ่ง มุมปากยกขึ้นมาเล็กน้อยตามที่ถูกเทรนด์เรื่องสีหน้ามาอย่างดีจากโต๋ 

ถึงใจมันจะเต้นระรัวด้วยความกลัวไปหมดแล้วก็เถอะ

“กะ แก!”

เสียงฮือฮาของคนที่อยู่แถวนั้นและมองมาอยู่ดังขึ้นระลอกใหญ่

คนตรงหน้าที่ดูทั้งตกใจและไม่พอใจกับคำพูดของลิซทำท่าจะเข้ามาใกล้เธอ ทำให้ลิซต้องรีบพูดประโยคต่อมาที่ก็ฝึกพูดบ่อยไม่แพ้ประโยคแรกออกมาต่อ

“ถ้าทำร้ายร่างกายลิซ เรื่องนี้ถึงหูอธิการแน่ค่ะ”

“...”

กึก

มันได้ผล คนตรงหน้าหยุดชะงักทั้งมือที่กำลังยกขึ้น และเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาหาทันที

ให้ตายสิๆๆ ลิซไม่คิดว่าที่ฝึกมามันจะได้มาใช้จริงๆ แถมยังในสถานการณ์และคำพูดที่คล้ายคลึงกับที่พี่ไอหมอกฝึกให้เธออีก

“ยังไงถ้าไม่มีอะไรแล้ว...ลิซขอตัวก่อนนะคะ”

ลิซเสสายตาออกจากใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าแล้วเบนมามองที่ทางเดินต่อ เธอตั้งใจตะเดินเลี่ยงออกไปเฉยๆทั้งอย่างนี้นี่ล่ะ แต่ก็ดันมีคนยื่นขามาขวางทางเธอซะก่อน...ถึงจะถูกยื่นมาขัดในระยะประชิดแต่ด้วยเพราะเธอมองพื้นอยู่เหมือนที่ไอหมอกเคยบอก และจากที่เคยฝึกมาทำให้ลิซก้าวข้ามมันไปก่อนจะกระแทกส้นเท้าเข้าใส่ขานั้นอย่างรวดเร็ว

“โอ๊ย!!”

“เอ่อ ขอตัวก่อนนะคะ” ลิซมองคนที่ร้องเหวอๆ ไม่คิดว่าจะเผลอกระแทกแรงไปขนาดนี้

ร่างบางรีบเดินเร็วๆออกมาจากตรงนั้นทันที

ฟู่วววว

ลมหายใจถูกพ่นออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อออกมาพ้นพื้นที่ตรงนั้นแล้ว นี่เธอ...ทำได้จริงๆสินะ

ก็ไม่คิดว่าวิธีของพี่ไอหมอกจะได้ผลดีขนาดนี้ แถมยัง...รู้สึกสะใจแปลกๆซะด้วยสิ

..

.

2 วันต่อมา 

แกร๊ก 

ประตูห้องน้ำถูกปิดก่อนที่กระเป๋าสะพายข้างที่ลิซถือมาจะถูกเปิดออกแล้วหยิบบางสิ่งออกมา 

นี่เธอต้องทำมันจริงๆสินะ? 

ลิซมองของในมือตัวเองขำๆ แต่เท้าของคนสองคนที่เธอเห็นจากช่องใต้ประตูของห้องน้ำทั้งสองที่ขนาบข้างห้องของเธอที่กำลังขยับ ก็ทำให้ลิซรีบกางเจ้าสิ่งนั้นออก 

ใช่แล้วล่ะ...มันคือร่ม 

แน่นอนว่ามันเป็นอะไรที่แปลกมากๆ ที่จะมีคนกางร่มเข้าห้องน้ำ แต่นี่มันเป็นหนึ่งในวิธีที่พี่ไอหมอกสอนเธอมา 

ซ่า!! 

“คิกๆๆๆๆ” 

“ฮ่าๆๆๆๆ” 

เสียงหัวเราะอย่างสะใจดังขึ้นจากภายนอกหลังจากที่น้ำถังใหญ่ถูกสาดเข้ามาภายในห้องน้ำที่ลิซกำลังอยู่ แต่คนที่อยู่ภายนอกห้องน้ำไม่ได้รู้เลย...ว่าลิซไม่เปียกสักนิด 

ร่างบางในชุดนักศึกษาที่ยังคงสภาพดีทุกประการก้มลงสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง มีเพียงแค่ขาและรองเท้าเท่านั้นที่ถูกน้ำกระเซ็นมาใส่ แต่เสื้อผ้าของเธอไม่เป็นอะไรทั้งนั้น 

ลิซยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะรีบทำธุระของเธอต่อให้เสร็จ โดยปล่อยให้ผู้หญิงสองคนที่อยู่หน้าห้องน้ำเธอหัวเราะต่อไป 

โครกกกก 

เสียงกดชักโครกดังขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน เสียงหัวเราะและคำพูดเย้ยหยันสนุกปากยังดังขึ้นจากข้างนอกไม่หยุด 

แกร๊ก! 

ลิซปลดล็อกประตูห้องน้ำของตัวเองก่อนจะเดินออกไปพร้อมของในมือที่ถูกหุบให้พอผ่านประตูห้องน้ำได้นิดๆ และของในมือลิซนั่นแหละที่สร้างความตกใจให้กับอีกสองสาวที่หันมามอง 

“นี่แก...” 

“ขอโทษนะคะ พอดีเมื่อกี้เหมือนจะมีคนทำน้ำกระเด็นเข้ามาในห้องของลิซ” 

“...” 

“คงเป็นพวกคุณสินะคะ” 

“...” 

“ลิซเอามาคืนค่ะ” 

ร่มในมือถูกกางออกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้จุดประสงค์ของเจ้าของร่มไม่ใช่เพื่อการกันน้ำกระเซ็นมาโดนร่างกาย แต่หากเป็นการกางออกจนสุดแล้วหมุนไปมาแรงๆจนน้ำที่ติดตามร่มกระเซ็นใส่สองหญิงสาวตรงหน้าเท่านั้น 

“กรี๊ดดดดดดดดดด” 

หลังจากสะบัดน้ำออกจากร่มแล้ว ลิซก็รีบเดินดุ่มๆออกมาข้างนอกทันที มือบางกุมไว้ที่ตำแหน่งหัวใจก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ 

“แกทำได้แล้วยัยลิซ” 

แม้จะตื่นเต้นไปหน่อย แต่เธอว่าเธอทำได้ดีพอสมควรนะ 

“แต่มันก็...” ริมฝีปากอิ่มค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ “รู้สึกดีนะ” 

การที่ไม่ต้องเป็นฝ่ายยอมอย่างเดียวมันรู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง ต่อไปนี้...เธอจะไม่ยอมโดนรังแกโดยไม่ทำอะไรอีกแล้ว! 

พี่หมอกกับพี่โต๋สอนอะไรน้องไปบ้างเนี่ย~~~ 

ถ้าเบลอบ้างก็ขออภัย เพราะเเต่งตอนใกล้หลับค่ะ 555555 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว