email-icon facebook-icon Twitter-icon

เปย์เหรียญมาให้ด้วยยย555 // กดไลค์ก่อนอ่านด้วยนะจ๊ะ คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

Show all : 24 100% (ขออนุญาตลงเป็นตอนใหม่นะคะ)

ชื่อตอน : Show all : 24 100% (ขออนุญาตลงเป็นตอนใหม่นะคะ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2562 15:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Show all : 24 100% (ขออนุญาตลงเป็นตอนใหม่นะคะ)
แบบอักษร

ขอลงใหม่ทั้งหมดเลยนะคะ

 

 

 

-------------------------------------------------

 

"ตอนนี้เด็กๆเขาก็ออกไปข้างนอกแล้วพี่มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยน่ะค่ะ" แม่ของไทม์พูดขึ้นหลังจากที่ทั้งสองบ้านนั่งคุยกันเรื่องที่จะวางแพลนทำสวนที่เชียงใหม่

"คุณพี่มีอะไรหรือคะ"

"เรื่องของตาไทม์กับหนูเวน่ะ คือพี่อยากจะขอหมั้นหนูเวไว้ก่อน"

"อะไรนะคะ" แม่ขอเวลาเอ่ยขึ้นอย่างงงๆเพราะคิดไม่ถึงว่าจะรวดเร็วอะไรแบบนี้

"มันอาจจะเร็วไปหน่อยแต่พี่อยากได้หนูเวมาเป็นลูกสะใภ้จริงๆ"

"เรื่องนี้สุตอบไม่ได้หรอกค่ะ คงต้องให้ลูกตอบเอง" จากนั้นแม่ของไทม์ก็ยกข้ออ้าง ชักแม่น้ำทั้งห้ามาโน้มน้าวอีกฝ่าย จนแม่ของเวลาเริ่มคล้อยตามด้วยว่ายังไงเด็กทั้งสองก้ดูรักกันดี และจะไปกันได้ตลอดรอดฝั่ง แต่ก็ยังมีค้านบ้าง

 

"งั้นก็เอาเป็นว่าตามนี้เลยแล้วกันนะคะ"

"อย่างที่บอกเราไม่ได้อะไรมากหรอกค่ะ แต่ว่า..เอ่ออ"

 

"พี่ไม่ได้เร่งรัดอะไร เพราะว่ายังไงก็ต้องเป็นคนนี้อยู่แล้วค่ะ"

"ขอบคุณที่เข้าใจนะคะ" จากนั้นทั้งสองคนก็นั่งคุยกันเรื่องทั่วไปจะมีแว๊ปเข้ามาเรื่องฤกดิ์งามยามดีอะไรบ้างแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร ส่วนคุณพ่อทั้งสองก็พากันเข้าไปในไร่

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"โห นี่ร้านกาแฟที่แฟนเปิดให้หรอหมวยๆ" หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาแห่งความสุขที่ได้อยู่กับครอบครัวไปก็ถึงเวลาที่ต้องกลับมาใช้ชีวิตอย่างปกติแล้ว ตอนนี้ฉันเปิดเทอมมาได้สองอาทิตย์ซึ่งพี่ไทม์เรียนหนักตั้งแต่สองอาทิตย์แรกนี้เลยล่ะ ส่วนฉันก็เรื่อยๆช่วงนี้ยังไม่ค่อยหนักเท่าหร่แต่จะหนักไปทางกิจกรรมมากกว่าเพราะปีสองเป็นคนจัดการเรื่องคุมน้องปีหนึ่ง และวันนี้เป็นวันที่ไม่มีกิจกรรมและไม่มีเรียนเราทั้งแก๊งจึงชวนกันมาที่ร้านกาแฟของยัยหมวยๆ

"ใช่แล้ว นี่ทุกคนเอาอะไร" ยัยหมวยว่าแล้วเดินไปหลังเคาท์เตอร์ที่มีพนักงานอยู่2คน

"ฉันเอาชาเขียวปั่น"

"คาปูละกัน" ไอ้พี่บอม สรุปแล้วนางก็มาอยู่กลุ่มพวกฉัน

"เอาเหมือนไอ้พี่บอม" ยัยแทม

"ฉันเอาเบียร์มีมั้ย" อันนี้ไอ้แทน--

"ไม่มีหรอก บ้าป้ะเนี่ย" ยัยหมวยว่า ก่อนที่ไอ้แทนจะเปลี่ยนเป็นเอาเหมือนยัยแทมกับไอ้พี่บอม

"เออ หมวยๆสรุปแฟนแกนี่เป็นใคร" ระหว่างที่เรานั่งรอยัยหมวยทำ ฉันก็ถามขึ้นพวกเรานั่งอยู่ตรงเคาท์เตอร์อีกฝั่งหนึ่ง ส่วนข้างๆจะเป็นของพี่พนักงานอีกสองคนและที่สำหรับคนเดินมาสั่ง

"พี่จากัวร์ พี่ชายของพี่จาฟาร์" ยัยหมวยตอบแบบไม่ได้เงยหน้ามองพวกเรา

"ห๊ะ/ห๊ะ/ห๊ะ/ห๊ะ" ซ็อควงการมากแม่~~~~~ พี่จากัวร์หนุ่มแบดของชั้น พี่จากัวร์เป็นพี่ชายของพี่จาฟาร์แต่เรียนอยู่อีกมหาลัยหนึ่ง เป็นงงมากพ่อเป็นเจ้าของมหาลัยแต่ไปเรียนที่อื่น เดี๋ยวนะ ฉันพอจะนึกอะไรขึ้นได้สักอย่าง

"ฉันจำได้แล้ว วันนั้นที่ฉันไปรอพี่ไทม์ที่ตึก แกโทรหาพี่จาฟาร์ใช่มั้ย"

"อืม วันนั้นพี่จากัวร์ไม่ว่างเขาเลยให้พี่จาฟาร์ไปส่งที่หอน่ะ"

"ละวันนั้นที่ฉันโทรหาแกล่ะ"

"ก็พี่จากัวร์แหล่ะ"

"อยู่ด้วยกันหรอ" หมวยๆส่ายหน้าก่อนจะยื่นชาเขียวปั่นมาให้ฉัน

"ป่าว เขาแวะไปรับมาส่งที่มอ" จะว่าไปยัยหมวยนี่โชคดีมากๆเลยนะ พี่จากัวร์แกไม่ค่อยเปิดตัวเองเท่าไหร่แต่พอดีฉันเป็นแฟนคลับตัวยงของกลุ่มนี้ไงเลยรู้ แต่ก็มีบางเรื่องแหล่ะที่ไม่รู้น่ะ

"แล้วนี่ไปรู้จักกันได้ยังไงเนี่ย" ยัยแทมที่นั่งฟังอยู่นานก็ถามขึ้น

"รู้จักกันตั้งนานแล้วล่ะ ตั้งแต่ฉันอยู่ม.5มั้ง" โหหห 2-3ปีแล้วสินะ

"โชคดีของแกแล้วล่ะ พี่จากัวร์น่ะถึงภายนอกจะดูแบดแต่เขาไม่เคยเสียกับเรื่องผู้หญิง" ไอ้แทนพูดขึ้นบ้าง มันก็จะรู้จักพี่จากัวร์บ้างนั่นแหล่ะผู้ชายเนอะ

กริ๊งๆ

"สวัสดีค่ะ เชิญนั่งได้เลยนะคะ" เสียงเปิดประตูเข้ามาแต่พวกเราก็ไม่ได้สนใจยังคุยเรื่องหมวยๆกับพี่จากัวร์อยู่ จนฉันรู้สึกว่ามีคนมาสะกิดจึงหันกลับไปดู

"พี่รหัส?" ใช่นี่คือพี่รหัสฉันเอง ชื่ออะไรวะลืมแล้วอ่ะ

"ไม่ได้คุยกันนานเลยนะ" ไม่ได้อยากคุยสะหน่อย

"ค่ะ พี่รหัสมีอะไรหรือป่าวคะ" ฉันถามกลับไปไม่อยากคุยด้วยสักเท่าไหร่ ฉันสนิทกับสายตัวเองหมดเลยนะยกเว้นพี่รหัส

"แค่อยากคุยกับน้องรหัสตัวเองไม่ได้หรอ"

"คุยดะ..."

"ไม่ได้!!" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบก็มีเสียงแทรกขึ้นมาซะก่อน ฉันมองผ่านพี่รหัสไปก็เห็นว่าเป็นพี่จาฟาร์ที่เดินเข้ามา คงจะมาเฝ้าพี่สะใภ้ตัวเองล่ะม้างงง อิอิ

"เสือกไรวะ"

"ออกไปจากร้านน้องกู" ฉันว่าพี่จาฟาร์กับพี่รหัสฉันนี่ไม่ถูกกันจริงๆแหะเจอหน้ากันทีไรจะใส่เดี่ยวกันตลอด

"น้องหมวยเล็กน่ะหรอ น้องมึง ฮ่าๆๆ ไปหลอกควายเถอะ" พี่รหัสฉันหัวเราะขึ้นเสียงดังก่อนจะมีบุคคลที่3เดินเข้ามาอีก

"หมาที่ไหนมันมาเห่าที่นี่วะ!" เสียงนั่นทำให้ทุกคนหันไปมอง OMG!! นั่นพี่จากัวร์ หล่อมากกกกกกกกกกกกกก

"เสียงหมาที่ไหน" พี่จากัวร์เดินมาหยุดอยู่ข้างพี่จาฟาร์พร้อมกับมองไปที่พี่รหัสฉันอย่างไม่เป็นมิตร

"รุ่นพี่จากัวร์?" พี่รหัสฉันพูดขึ้น

"มึงรู้จักกู?" พี่จากัวร์ชี้ตัวเองพร้อมกับทำหน้านิ่งๆ ไม่สิหน้ากวนอวัยวะเบื้องล่างมากกว่า

"เอ่อ ครับ" พี่รหัสฉันดูจ๋อยไปเลยหลังจากเจอพี่จากัวร์ก่อนพี่เขาจะไล่พี่รหัสฉันออกไป พวกเราจึงกลับมาคุยกันอย่างปกติ สักพักแก๊งทันตะสุดหล่อก็เดินเข้ามาในร้าน เรียกสายตาผู้หญิงทั้งร้านให้หันไปมองได้ เหอะ หล่อจริงๆเลย แต่เสียใจพ่อคนนั้นคนที่เป็นเดือนน่ะของฉัน หึๆ

"เฮีย หวัดดีครับ" ทันทีที่เดินเข้ามาแล้วเห็นว่ามีใครอยู่ด้วยพวกพี่ๆก็ยกมือไหว้ทันที

"เออ พวกมึงยกฝูงมาทำไมวะเนี่ย"

"โหเฮีย เรียกแก๊งเถอะ เรียกฝูงมันแปลกๆ" พี่ต้นพูดขึ้น ก่อนพี่จากัวร์จะเออออแล้วเดินไปหาหมวยๆที่หลังเคาท์เตอร์ พวกเราทั้งหมดนั่งคุยกันอยู่ที่ร้านของหมวยๆจนร้านปิด ก่อนจะลงมติกันว่าจะไปกินชาบูกัน แต่ฉันกับพี่ไทม์ไม่ได้ไปด้วยเพราะวันนี้แม่พี่ไทม์นัดไปกินข้าวที่บ้านรวมทั้งคุณอาของฉันด้วย

“วันนี้ไอ้นนท์มันมาทำไม” พี่ไทม์ถามขึ้นระหว่างที่เรากำลังกลับบ้าน

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ยังไม่ได้คุยอะไรพี่จาฟาร์กับพี่จากัวร์ก็เข้ามาก่อน” ต่อให้คุยฉันก็ไม่มีอะไรจะคุยกับเขาอยู่ดีนั่นแหล่ะ เหมือนว่าทั้งสายมีแค่พี่นนท์(เพิ่งจำชื่อได้ตอนพี่ไทม์เรียก)ที่ไม่สนิทกัน

“เอ้อ พี่ว่าจะบอกหลายรอบแล้ว ยังไงหนูก็ระวังไอ้นนท์กับนาเดียร์หน่อยละกัน เลี่ยงได้ก็เลี่ยงนะ”

“ทำไมอ่ะคะ”

“ก่อนปิดเทอมที่พี่ไปรอหนูกับไอต้นน่ะ พี่เห็น2คนนั้นอยู่ด้วยกัน มันนานแล้วน่าจะไม่มีอะไร แต่ระวังไว้หน่อยก็ดี”

“โอเคค่ะ” แล้วเราก็คุยกันไปเรื่อย พี่ไทม์ชอบเล่าให้ฉันฟังว่านี้เขาทำอะไรบ้าง ฉันก็จะเล่าในส่วนของฉันให้เขาฟังบ้าง ฉันว่ามันน่ารักดีนะ แบบว่าเราสบายใจที่จะได้เล่าชีวิตในแต่วันให้อีกฝ่ายังมันเหมือนแชร์ความรู้สึกให้อีกฝ่ายฟังอ่ะ ฉันบอกไม่ถูกแต่บอกได้แค่ว่าฉันชอบ และก็อยากให้มันเป็นแบบนี้ไปตลอด ฉันหันไปมองเสี้ยวหน้าของพี่ไทม์ก่อนจะยิ้มออกมาเป็นจังหวะที่พี่ไทม์หันมามองฉันพอดี เขายื่นมือมาจับมือฉันก่อนจะยิ้มให้ แล้วก็จับมือฉันไปแบบนั้นจนถึงหมู่บ้านที่เราอยู่

-

 

---------------------------------------------------

ตอนนี้ผ่านมาหลายเดือนละกิจกรรมอะไรๆก็เสร็จไปเกือบหมดแล้ว พี่ไทม์เรียนหนักขึ้นกว่าเดิม ฉันเองก็เริ่มหนักเหมือนกัน ปีนี้ฉันอัดวิชาเรียนไปเต็มที่มากเพื่อที่ว่าปี4จะได้สบายตอนแนกจะไปอัดปี3แต่ก็ค่อยๆว่ากันไป ฉันกับพี่ไทม์ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่แต่เราก็ยังคุยกันผ่านโทรศัพท์อยู่ตลอดฉันไม่ได้งอนหรือคิดมากอะไรเพราะเข้าใจพี่ไทม์ ถ้าจะมางอแงเพราะเรื่องแบบนี้ก็แย่หน่อยล่ะ

"พวกแก เย็นนี้ไปที่ร้านนะ วันนี้วันเกิดพี่จากัวร์" ยัยหมวยๆพูดขึ้นหลังจากที่เราเดินออกมาจากห้องเรียน วิชาเรียนวิชาสุดท้ายก่อนมิดเทอมได้จบคลาสไปแล้ว หลังจากเสาร์-อาทิตย์ที่จะถึงนี้จะเป็นเวลาแห่งการสอบบบบบบบบ

"ไปสิ เห็นพี่ไทม์ชวนอยู่" ฉันบอกออกไป ก็เมื่อคืนพี่ไทม์เพิ่งบอกว่าพี่จาฟาร์ชวนไปวันเกิดพี่จากัวร์ ตอนแรกฉันนึกว่าจะจัดที่ร้านอาหารไม่ก็ผับตามสไตล์แบบพี่จากัวร์น่ะนะ แต่พี่ไทม์บอกว่าจัดที่ร้านยัยหมวยฉันเลยตกลง

"ไปอยู่แล้ว เหล้าฟรี" จ้ะแทน--" พวกเราเดินคุยกันมาเรื่อยจนถึงใต้ตึกเรียน ตอนนี้เพิ่งบ่าย2 เราเลยจะนั่งคุยกันเรื่องสอบมิดเทอมสัปดาห์กันว่าจะนัดติวกันที่ไหนยังไง

"พรุ่งนี้มั้ยล้ะ"

"แกคิดว่าแกจะตื่นหรอแทน เวลาตัวเองเมาแล้วเป็นยังไง คิดสิคิด"

"ไหว ระดับแทนล้ะ" ไอ้แฝดเถียงกันอีกล้ะ แต่ก็รักกันดีนะ ไอ้แทนนี่ตามติดยัยแทมเลยก็ว่าได้ จนคนอื่นคิดว่ามันเป็นเกย์อ่ะ คิดแล้วตลกไอ้เกย์คนนี้แหล่ะฟันสาวมาไม่ถ้วนละ สุดท้ายเราได้ข้อสรุปว่ามาติวที่มอพรุ่งนี้ตอนบ่าย2เพราะห้องสมุดของมอจะเปิดให้นักศึกษาเข้าใช้ได้เสาร์-อาทิตย์ในช่วงสอบ

วันต่อมา

"สภาพดูไม่ได้เลย" ฉันมองไอ้แทนที่ตอนนี้สภาพดูไม่ได้เลยแต่ต้องหอบสังขารมาติวเพราะรับปากไว้แล้วว่าไหว เมื่อคืนไอ้แทนโดนหนักสุดเพราะเป็นน้อง โดมีพี่จากัวร์เจ้าของวันเกิดขอให้ไอ้แทนกินเพื่อเป็นของขวัญพวกพี่ไทม์ก็โดนแต่ไม่หนักเท่ามัน

"ไหวครับเพื่อน เห้ยๆๆ" ขอยกมือกุมขมับแป๊บ จะอะไรซะอีกก็ดันอยากโชว์เดินไม่กี่เก้าก็หัวคว่ำละ แปลกว่าเดินมาถึงห้องสมุดได้ไง

"ไอ้อ่อนเอ๋ยยย แล้วทำเป็นเก่ง นั่งๆๆ" ยัยแทมเป็นคนจัดการพามันไปนั่งเหมือนก่อนเราจะเริ่มลงมือติวหนังสือกันวันนี้เราติววิชายากๆกันเพราะว่าวิชาไหนง่ายๆหน่อยก็สรุปกันเองแล้วแชร์กันในไลน์กลุ่ม เราติวกันนานจนลืมเวลาตอนนี้เกือบทุ่มแล้ว หนักหน่วงมากจริงๆ

"พอมั้ยวัันนี้เหนื่อยแล้วหิวข้าวด้วย" ยัยแทมพูดขึ้น พวกเราทั้งหมดพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะเก็บของแล้วเดินออกมา ตอนนี้ในห้องสมุดยังมีคนอยู่ประปราย

"เห้ย ฉันลืมเอาหนังสือคืนห้องสมุดอ่ะ" ฉันบอกหลังจากที่เดินมาถึงรถ

"พรุ่งนี้ค่อยเอามาคืนก็ได้"

"ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวฉันเอาขึ้นไปคืนแป๊บเดียว" ฉันว่าจบก็รีบวิ่งขึ้นไปด้วยที่ไม่ได้ฟังเสียงเรียกจากนั้น ฉันวิ่งขึ้นบันไดมาแทนที่จะใช้ลิฟท์เพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน ฮ่าๆ แฮ่กกๆๆ เหนื่อยเป็นบ้า พอมาถึงก็เห็นว่าตอนนี้เหลือนักศึกษาแค่2-3โต๊ะ ชั้นรีบเดินเอาไปหนังสือไปวางไว้ที่ชั้น ในจังหวะที่ฉันกำลังจะหันหลังกลับก็มีใครบางคนมากักตัวฉันไว้

"อ้ะ "

"เงียบ!" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดหรือส่งเสียงอะไร คนข้างหลังก็พูดออกมาก่อนเสียงนั่นเป็นเสียงผู้ชาย ฉันก้มลงมองต่ำก็เห็นว่าเขาน่าจะเป็นนักศึกษา

"นายเป็นใครน่ะ"

"แย่ยังที่จำฉันไม่ได้"

"ฉันไม่เคยรู้จักแก"

"รู้จักดีเลยล่ะ แต่เราค่อยคุยกันนะ" สิ้นเสียงของไอ้บ้านั่นก็มีผ้าอะไรไม่รู้มาปิดที่จมูกฉัน และฉันพยายามที่จะดิ้นให้หลุดแต่ด้วยแรงของผู้หญิงจะไปสู้ผู้ชายได้ยังไง สติของฉันค่อยๆหายไปก่อนจะไม่รู้ตัวอีก

"หึ"

ทางฝั่งของพวกแทน แทม และหมวยเล็กก็ยืนรอเวลาอยู่นานจนเริ่มรู้สึกไม่ดี ครั้นจะโทรหาก็โทรไม่ได้เพราะโทรศัพท์ของเวลาอยู่ที่กระเป๋าแล้วกระเป๋ากันอยู่อยู่ที่นี่กับพวกเธอ

"ฉันว่าเราขึ้นไปตามเหอะ" แทมพูดขึ้น เพราะตอนนี้เธอรอไม่ไหวแล้ว

"เดี๋ยวฉันขึ้นไปเอง พวกเธอรอนี่ถ้าเวลาลงมาก็โทรตามแล้วกัน" ว่าจบแทนก็วิ่งเข้าไปในตึก ตอนนี้ทุ่มกว่าแล้วสองสาวยืนรอที่รถและพยายามมองไปรอบๆเผื่อมีอะไรผิดปกติและมันก็มีจริงๆ

"แทม นั่นใช่พี่นนท์มั้ย" หมวยชี้ไปอีกทางที่เห็นร่างของพี่ร่วมเอกเดินไป

"ใช่ ฉันว่ามีอะไรแปลกเกิดขึ้นแล้วล่ะ" แทมรีบพิมพ์เข้าไปในกลุ่มที่มีพวกไทม์ด้วยให้รีบมาที่ตึกที่พวกเธออยู่ และรีบโทรตามแทนก่อนจะจะบอกให้หมวยเล็กรอพวกไทม์ที่รถแล้วตัวเธอเองก็รีบวิ่งตามนนท์ไป ร่างเล็กของแทมรีบวิ่งตามร่างสูงของนนท์ก่อนจะตามมาทัน เธอค่อยๆเดินตามนนท์ไปจนเห็นนนท์เข้าไปในห้องๆหนึ่ง เธอลังเลว่าจะตามเข้าไปหรือว่ารอพวกไทม์ก่อนแต่ด้วยกลัวว่าถ้าบุ่มบ่ามอาจจะมีเรื่องเกิดขึ้นอีกเธอเลยเลือกที่จะรอ ระหว่างที่รอก็มีเสียงคุยกันอยู่ในห้องดังออกมาเะอพอจะจับเสียงได้ว่าเป็นผู้หญิงกับผู้ชาย

หมับ

"อ้ะ!"

"พี่เองแทม"

"พี่ไทม์" แทมรีบโผลเข้ากอดพี่ชายไว้แน่นด้วยความกลัว แน่นอนเธอกลัวแทบตายแต่ต้องทำเป็นเก่งไว้

"ไม่เป็นไรๆ " ไทม์กอดปลอบน้องก่อนจะค่อยๆผละออก ตอนนี้ไทม์ ต้น มอส จาฟาร์พร้อมกันอยู่ที่นี่ยกเว้นภามและเดม โดยที่ไทม์ให้แทนไปส่งหมวยเล็กแล้ว

"ไอ้ดื้อ เก่งเหลือเกิน" ต้นพูดขึ้นหลังจากที่พี่น้องผละออกจากกัน

"ก็คนมันห่วงเพื่อนนี่พี่ต้นน่ะ"

"ไอ้นนท์มันอยู่ไหน"

"ในห้องนั้นค่ะ พี่ไทม์จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับยัยเวใช่มั้ยคะ"

"จะไม่มีใครทำอะไรเวได้ พี่สัญญา พวกมึงรอนี่กูเข้าไปเอง" ไทม์พูดกับแทมแล้วหันมาบอกกับเพื่อนแต่มีหรือพวกเขาจะยอม สุดท้ายมีแค่มอสเท่านั้นที่อยู่กับแทมด้านนอก แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเปิดประตูเข้าไป คนจากด้านในก็เปิดออกมาก่อน

“พี่ไทม์!!!”

“นาเดียร์”

“อีนาเดียร์มึงทำอะไรเพื่อนกู” ไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดอะไร แทมที่กำลังจะเดินไปหลบได้ยินว่าเป็นใครก็หันหลังแล้วพุ่งตัวเข้ามาหานาเดียร์ทันที แต่ถูกมอสดึงตัวไว้ก่อน

“พี่มอสปล่อย อีนาเดียร์อีบ้า มึงทำอะไรเพื่อนกู” ต้นที่เหมือนเร็วสุดก็คว้าตัวนาเดียร์ก่อนที่จะหนีไป แม้นาเดียร์ขัดขืนแต่ก็สู้แรงของต้นไม่ได้

“มึงกับไอ้ฟาร์เข้าไปข้างใน ตรงนี้กูกับไอ้มอสจัดการเอง” ไทม์และจาฟาร์พยักหน้าให้ แล้วเดินเข้าไปในห้อง ภายในเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่เหมือนมีไว้ทำกิจกรรมและมีประตูห้องแยกออกอยู่2-3ห้อง พวกเขาไม่เคยรู้ว่ามีที่แบบนี้ด้วยเพราะมันแยกออกมาหลังตึก

“พวกมึงออกไปรอด้านนอก” ในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินหาอยู่นั้น ก็มีเสียงดังออกมาจากห้องหนึ่ง ทั้งสองจึงรีบหาที่หลบ สักพักก็มีชายชุดดำออกมาสองคน ไทม์กับจาฟาร์ที่เห็นว่าตรงหน้ามีกันแค่สองคนก็เข้าไปจัดการทันที เกิดการต่อสู้กันพักนึงด้วยที่ทั้งสองมีทักษะพอตัวเลยจัดการได้ไม่ยาก

 

"มึงเข้าไปช่วยน้อง ตรงนี้กูจัดการเอง"

 

 

 

 

"มึงเข้าไปช่วยน้อง ตรงนี้กูจัดการเอง" ไอ้ฟาร์บอกผมก่อนจะหันไปจัดการไอ้เหี้ยสองตัวนั่น ผมเปิดประตูเข้าไป แต่ยังไม่เห็นใคร

 

"กูบอกว่าอย่าเข้ามาไงว้ะ" เชี่ย ผมหันไปตามเสียง สิ่งที่ผมเห็นเอาผมแทบคลั่ง น้องที่นอนไม่ได้สติอยู่โดยมีไอ้นนท์คล่อมแต่มันไม่ได้หันมามองผมเพราะน่าจะคิดว่าเป็นไอ้สองคนนั้น ผมไม่รอช้าด้วยความโกรธ

 

พลั่ก ตุบ

 

"ไอ้เหี้ยนนท์!!" ผมถีบไอ้นนท์จนมันล้มลงที่พื้นก่อนจะไปคล่อมมันแล้วค่ายเข้าไปซ้ำไปที่หน้ามัน

 

"ไอ้ไทม์"

 

ตุบ

 

"หึ!" ไอ้นนท์มันพลักผมออกก่อนจะเข้ามาต่อยผม เราสองคนแลกหมัดกันอยู่นาน จนไอ้นนท์เริ่มอ่อนลง ผมเลยจัดการเตะมันเข้าไปอีกรอบจนมันล้มลง และผมที่กำลังจะเข้าไปซ้ำก็ถูกไอ้ฟาร์มาดึงตัวออกก่อน

 

"ไอ้ไทม์พอ เดี๋ยวมันตาย มึงไปดูน้องไป" ไอ้ฟาร์บอกก่อนจะผลักผมออก ผมนึกได้แล้วรีบวิ่งไปดูน้อง หน้าน้องซีดมากและไม่ได้สติ ผมพยายามเรียกแล้วแต่น้องไม่ตื่น มือผมสั่นไปหมด ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ โกรธที่มันทำกับน้อง เสียใจที่ผมดูแลน้องได้ไม่ดี ทำไมน้องต้องมาเจอเรื่องแย่ๆเพราะคนแย่ๆอย่างพวกนั้นด้วย ผมจัดการอุ้มน้องขึ้นมาก่อนจะหันไปมองไอ้นนท์ที่ฟมดสติอยู่

 

"อย่าให้กูเห็นมันที่นี่อีก"

 

"อือ แล้วนาเดียร์ล่ะ" ผู้หญิงนี่เนอะ แถมครอบครัวเราก็สนิทกัน

 

"เหมือนกัน" แต่เสียใจทำกับน้องได้ ผมก็ทำคืนได้เหมือนกัน

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ทุกคนไรท์มาแล้ว สอบเสร็จปิดเทอมแล้วค่ะ เหลือลุ้นFแฮ่ะๆ

ตอนนี้ไรท์มาลงเพราะเครียด เนื่องจากว่าผู้ที่กำลังจะคัมแบ็กโดนปัญหารุมเร้า จนพี่วอนโฮ หนึ่งในเมมเบอร์ขออกจากวง ซึ่งไรท์ร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังไปแล้วรอบหนึ่ง เลยมาหาที่ลง

พี่วอนโฮ หรือพี่เฮล จากเรื่องOH MY PRETTY ยัยสวยนี่ของผม

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว