ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น : ทะเลรัก ทะเลส้ม ควานเฉิง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2562 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ออกมาก็ยังเห็นร่างผอมยืนหมุนไปหมุนมาอยู่กลางห้อง

"ส้มทำอะไร" เสียงห้วนถามคนตัวขาวที่ยื่นสว่างจ้าอยู่กลางห้อง

 

"ยืนเฉยๆ "

"ก็นั่นแหละไปยืนทำอะไร"

"ก็ส้มไม่รู้ว่าควรไปอยู่ตรงไหนต่อ" มือเรียวบีบเข้าหากันแบบไม่รู้จะเอามือไม้ไปวางไว้ตรงไหน

 

"มากินยานอนเถอะ" หน้าคมส่ายหัวหน่อยๆ แต่ก็เข้าใจเพิ่งมาใหม่คงยังทำตัวไม่ถูก

 

มือใหญ่ค้นถุงยาแล้วแก้ส่งให้ อีกคนก็หยิบไปกินอย่างว่าง่ายตามด้วยน้ำอีกแก้วใหญ่

 

"นอนซะ" ส้มล้มตัวลงนอนตามคำสั่งคนพี่

"แล้วพี่ทะเลจะไปไหน" แต่พอเห็นอีกคนจะเดินออกไปก็ถามขึ้น

"จะไปนอนหน้าทีวี"

"จะดูทีวีเหรอ"

"ไม่จะนอนแล้ว"

"จะนอนทำไมไม่นอนที่ที่นอน" คนที่นอนลงไปแล้วลุกขึ้นนั่งทำตาแป๋วใส่

 

"ก็ส้มนอนอยู่"

"ส้มนอนแค่ตรงนี้ ตรงนี้ก็ว่าง" มือขาวชี้ไม้ชี้มือทำเขต

"ส้มขยับให้อีกก็ได้" หน้าใสหันมายิ้มแฉ่งให้แบบใจดี ตีฟูกข้างๆ ปุ๊ๆ เหมือนเรียกให้นอนตรงที่ว่าง

 

ทะเลหันหนีหน้ายิ้มใสซื่อ

"นอนหลับไปเลย" เสียงห้วนพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปทันที

 

เด็กมันความจำเสื่อม ไอ้ทะเล เจ้าส้มมันไม่ได้อ่อยมึง เจ้าส้มมันไม่รู้ว่าทำแบบนี้อันตราย ช่างไม่ระวังตัวเอาซะเลย

 

พอร่างสูงดุแล้วเดินจากไป ยิ้มใสก็หายไปทันที นอนตะแคงชิดริมแบบหงอยๆ เผื่ออีกฝ่ายเปลี่ยนใจมานานจะได้มีที่

 

ยิ่งดึกเสียงลมทะเลที่อยู่ไม่ไกลยิ่งดัง พัดปะทะตัวบ้านดังตึงๆ ส้มยังไม่หลับนอนฟังเสียงลมแบบใจสั่น ส้มกลัว

จนเสียงลมกระโชกเข้ามาโครมใหญ่ คนที่นอนสั่นผลุดลุกขึ้นทันที แล้วเดินย่องออกไปในความมืด ดีที่บ้านหลังไม่ใหญ่ เดินออกมาจากห้องนอนเล็ก สายตาก็เห็นร่างสูงนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้นที่ว่างๆ หน้าทีวี

ร่างผอมย่อตัวลงคลานเข้าไปใกล้ๆ

"พี่ทะเล ส้มนอนด้วย" กระซิบเสียงเบาเป็นเชิงขออนุญาต ก่อนจะนอนลงข้างๆ

 

มีคนอยู่ใกล้ๆ อุ่นใจขึ้นเยอะเลย ส้มเป่าลมหายใจออกทางปาก

 

แต่ว่าตรงนี้เสียงลมยิ่งดังกว่าตรงที่กั้นเป็นห้องนอนเข้าไปอีก ทำให้ส้มขยับไปเบียดคนข้างๆ อย่างเผลอตัว จนร่างสูงสะดุ้งรู้สึกตัว

"ส้มทำอะไร" เสียงเข้มเอ็ดเด็กที่ลุกมานอนข้างๆ

พอได้ยินเสียงอีกฝ่ายร่างเล็กกว่าก็พลิกตัวไปหา

"ส้มขอโทษที่ทำให้ตื่น ส้มกลัว ส้มขอนอนด้วยนะ" ตาคมเหล่มาเห็นตาใสคลอด้วยน้ำตาสะท้อนอยู่ในความมืด

"เข้าไปนอนข้างใน" เสียงห้วนพูดขึ้นอีกครั้ง แต่ส้มยังนอนนิ่ง หน้าเบ้ไปแล้ว

"อย่าดื้อกับพี่" พอโดนดุอีกรอบก็ลุกขึ้นเช็ดน้ำตาปอยๆ แล้วขยับลุกขึ้นเดินกลับไปช้าๆ

 

 

จนเดินกลับมาถึงเตียงนอนน้ำตาใสหยดลงบนหมอน ทั้งกลัวทั้งเสียใจที่โดนดุ แล้วร่างสูงที่เดินตามเข้ามาก็ล้มตัวลงนอนข้างๆ ทำให้ส้มพลิกตัวกลับมาดู ยิ้มกว้างทั้งน้ำตา มือขาวปาดน้ำตาทิ้งเหมือนเด็กๆ แล้วนอนยิ้มมองอยู่แบบนั้น

 

"หลับตานอนได้แล้ว" พอโดนเสียงห้วนดุอีกรอบก็ยอมหลับตาลง ไม่นานลมหายใจก็สม่ำเสมอเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

 

แต่กูยังไม่หลับ ไอ้ทะเลมึงควรหลับ แต่ตาเจ้ากรรมดันเหล่ไปมองร่างขาวที่นอนอยู่ข้างๆ คราบน้ำตายังติดอยู่บนหน้าใส อย่าไปแตะเชียวนะมึง เสียงห้ามใจ แต่เสือกห้ามมือไม่อยู่

 

นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาที่เปียกอยู่บนขนตายาวที่ปิดลงมาบนแก้มใส ทำให้มือได้สัมผัสความนุ่มเนียนแบบไม่ได้ตั้งใจ

 

แก้มนิ่มเหี้ยๆ

 

ไออุ่นจากคนข้างๆ ทำให้ร่างเล็กกว่าขยับเข้าหา ซวยแล้วกู ทะเลรีบพลิกตัวหันหนี

 

"อืมม" เสียงพึงพอใจในลำคอของคนหลับที่บ่งบอกว่าอยู่ในท่าทางที่สบายแล้วเปล่งออกมาเบาๆ

 

ทำไมเตียงกูไม่มีหมอนข้างมากั้นแบบในละครวะ เจ้าส้มอย่าเบียดเยอะ เหมือนทะเลน้อยจะมีพายุงวงช้าง เย็นไว้ตัวกู

 

ร่างสูงก็พยายามข่มตาจนหลับลงไปได้ พรุ่งนี้ต้องสอนให้ระวังตัวมากกว่านี้ ก่อนที่กูจะกลายร่างจากพี่ทะเล เป็น ผีทะเล

 

 

 

 

"พี่ทะเลไปไหน" เสียงงัวเงียเปล่งเสียงถามเมื่อร่างใหญ่ขยับลุกออกไปทั้งที่รอบตัวยังมืดอยู่

 

"ไปท่าเรือ ง่วงก็นอนต่อไป ตื่นแล้วค่อยเดินตามไปก็ได้" ร่างสูงพูดก่อนที่จะลุกไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่ใส่ทำงานประจำ

 

"ส้มไปด้วย" เสียงใสบอกตอนที่วิ่งเข้าห้องน้ำไปล้างหน้า แล้วเดินออกมาทั้งที่หน้ายังเปียก

 

ร่างสูงเลยเอาผ้าขาวม้าที่คล้องอยู่คอปาดเช็ดให้แบบไม่เบาเท่าไร ตาโตหลับปี๋เงยหน้า ยืนนิ่งให้เช็ดโดยดี

 

"ไปได้แล้ว" เขาเอาเสื้อแขนยาวให้ใส่ทับอีกชั้นก่อนเดินนำออกไป

 

 

แม้ฟ้าจะยังมืดแต่ที่ท่าเรือเปิดไฟสว่างเริ่มมีเรือกลับมาแล้ว และมีเรือของชาวบ้านที่เอาปลามาขายด้วยเช่นกัน

 

เรืออวนของครอบครัวทะเลมี 9 ลำ ใช้สลับสับเปลี่ยนกันออก เพื่อให้มีเรือเข้าทุกวัน ไม่ร่วมเรือเล็กที่ออกตามแนวชายฝั่ง และใช้อุปกรณ์ตามที่รัฐกำหนด ไม่ใช่เพราะกลัวบทลงโทษ แต่เพราะต้องการช่วยเป็นส่วนหนึ่งในการอนุรักษ์ทรัพยากรทางทะเล

 

การที่ชาวประมงใจเย็นอดเปรี้ยวไว้กินหวาน ไม่ใช้อวนที่ตาถี่เกินไปจะสามารถช่วยให้ลูกปลาเศรษฐกิจหลุดลอดการลูกจับมาป่นเป็นอาหารสัตว์ตั้งแต่ยังเล็ก ได้เติบโตและเพิ่มมูลค่าได้มหาศาล

 

กว่าทะเลจะเปลี่ยนวิถีชาวบ้านแถบนี้ต้องใช้ระยะเวลาหลายปี กว่าที่ชาวบ้านจะเลิกเสพติดการจับสัตว์น้ำครั้งละมากๆ ขนาดเท่าไรไม่สน ขอแค่ขายได้ก็จับมา แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วชาวบ้านเข้าใจมากขึ้น แถมยังช่วยเป็นหูเป็นตา ช่วยกันอนุรักษ์เพื่อให้ยั่งยืนไปถึงลูกหลานรุ่นต่อๆ ไปได้ใช้ทำมาหากิน

 

ทะเลเดินดูความเรียบร้อยก็มีคนมาทักทายตลอดทาง

"สวัสดีครับนาย"

"เฮียโจวันนี้ได้เยอะหรือเปล่า" ทะเลทักโจลูกชาวเลแท้ๆ ไต้ก๋งมือหนึ่งของเขาทำงานมาตั้งแต่รุ่นพ่อ จนมีเรือเล็กออกทำการประมงชายฝั่งของตัวเองแต่ก็ยังทำงานบนเรืออวนของเขาอยู่

 

"ได้เยอะกว่าที่คาดไว้ครับนาย ได้ของดีมาด้วยครับ แยกไว้ที่เป๊ปซี่แล้ว" เสียงเข้มๆ ตอบกลับมา

ทะเลจึงเดินต่อไปดูทางอื่นต่อ โดยมีร่างผอมของส้มเดินตามไปติดๆ

 

โจมองตามแต่ไม่ได้ถามอะไร เสียงลูกน้องคนอื่นๆ วี๊ดวิ๊วตามหลังไป

 

 

"น้องส้มมมม" เสียงเป๊ปซี่เรียกเสียงดัง ตอนกำลังนับจำนวนเข่งปลาที่เรียงรายเป็นตับ

 

"สวัสดีครับพี่เป๊ปซี่" เสียงใสตอบด้วยรอยยิ้ม

"เล่นอยู่แถวนี้ได้ ห้ามไปไกล" ร่างสูงบอกเด็กที่เดินตามต้อยๆ ทุกฝีก้าว แล้วแยกตัวไปตรวจบัญชีหลังจากที่หายไป 2 วัน

 

ส้มยิ้มแฉ่งละลานตากับ กุ้ง หอย ปู ปลา จำนวนมาก พอใส่เข่งถูกชั่งแล้วก็ถูกลำเลียงต่อไป บ้างก็ยกไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ บางเข่งก็ถูกกันเอาไว้

 

เดินไปอีกหน่อยก็เห็นกลุ่มผู้หญิงนั่งทำอะไรกันอยู่เป็นกลุ้มก็เดินไปนั่งยองๆ ดูใกล้ๆ ตาโตมองอย่างสนใจ สาวน้อยสาวใหญ่ในกลุ่มเลยส่งยิ้มให้เพราะรู้ว่ามากับนาย

 

มือไวกันจังมองแทบไม่ทันเลย ใช้เหมือนแท่งอะไรยาวๆ แกะปูม้าออกจากอวนใสๆ แป๊บเดียวก็ได้ตัวปูมาโยนใส่เข่ง

ส้มมองตามปูที่กองรวมกันอยู่ในเข่ง อีกเข่งก็เป็นของอย่างอื่นที่ติดอวนมาด้วยที่ไม่ใช่ปูร่วมๆ กันอยู่ มีอะไรใสๆ ส้มลองเอานิ้วจิ้มดู มันเด้งๆ เหมือนเจลลี่ ก็หันมายิ้มกับคนอื่น

"ชอบเหรอไอ้หนู เรียกแมงกะพรุน แต่อย่าจับเล่นไปทั่วบางอันมันมีพิษ" คุณป้าที่นั่งอยู่ใกล้ๆ พูดกับเด็กน้อยยิ้มหวาน

 

"แมงกะพรุน"

"ใช่แล้วแมงกะพรุน"

"ส้ม" แล้วก็ชี้ตัวเอง

 

แล้วก็นั่งจุมปุ๊กช่วยเค้าแกะปูออกจากอวน มองคนนั้นทีคนนี้ทีแล้วก็ยิ้ม ฟังเค้าคุยกันแทบไม่ทันบางคนพูดภาษาถิ่น บางคนพูดภาษาประเทศเพื่อนบ้าน ฟังไม่รู้เรื่องก็ยิ้มใส่ไปก่อน

 

จนฟ้าเริ่มสว่าง เข่งปลาหายไปเยอะ เป๊ปซี่เลยเดินมาดูส้มที่นั่งอยู่กับกลุ่มสาวๆ

 

"ทำอะไรล่ะเรา" เป๊ปซี่นั่งยองๆ ลงข้างๆ

 

"แกะปู เก่งมั้ย" ยกปูขึ้นโชว์ พร้อมกับยิ้มจนตาปิด

"เก่งมาก" เป๊ปซี่ปรบมือให้ด้วย 3 แปะ แล้วอยู่ๆ เจ้าส้มก็ผลุดลุกขึ้น แล้ววิ่งไปตรงที่ร่างสูงนั่งตรวจบัญชีอยู่

 

"แกะปู เก่งมั้ย" ยกปูชูให้ดู ตาคมเหลือบขึ้นมอง พยักหน้ารับรู้แล้วก็ก้มลงดูบัญชีต่อ คนยิ้มแฉ่งเลยจ๋อยเดินกลับไปนั่งแกะปูต่อเหมือนเดิม

 

 

 

"ส้ม" เสียงห้วนเรียกตอนที่ส้มนั่งดูเค้าแกะเนื้อปูต้มใส่ถุง อันนี้เค้าไม่ให้เล่นด้วยให้ดูได้เฉยๆ เพราะต้องใช้ความชำนาญ เพื่อให้ได้เนื้อที่สมบูรณ์จะได้ราคาดี

ตอนนี้ฟ้าสว่างแล้ว เข่งหายไปจากท่าเรือจนหมด พี่เป๊ปซี่บอกว่าเค้าส่งไปขายที่สะพานปลา บางทีก็มีเจ้าใหญ่ๆ มารับเอง

 

"ไปได้แล้ว" ร่างสูงเดินหยุดใกล้ๆ ส้มรีบลุงขึ้น ป้าข้างๆ เลยยกปูที่ต้มให้เอากลับไปกิน

ส้มหันมองคนข้างๆ พอพยักหน้าให้รับได้ก็รับมา

"ขอบคุณครับ" ยิ้มสดใสพอๆ กับพระอาทิตย์ยามเช้าที่เริ่มสาดแสงแรงขึ้น

 

แล้วก็เดินหิ้วถุงปูตามร่างสูงที่เดินออกไปก่อน

"พี่ทะเลอะไรน่ะ" ส้มถามถึงของที่อยู่ในมือใหญ่

"อาหารเช้าวันนี้ ปลากระเบน เดี๋ยวย่างให้กิน" ร่างสูงชูเนื้อปลาที่ถูกตัดแบ่งมาแล้วให้คนที่เดินอยู่ข้างๆ ดู

"ส้มอยากกิน" เจ้าส้มยิ้มเก่งเกินไปจริงๆ ยิ้มจนอยากจะยิ้มตามแล้ว

 

พอถึงบ้านทะเลก็เตรียมก่อไฟ ย่างปลา ปูต้มให้เก็บไว้กินตอนบ่าย สอนให้ส้มหุงข้าว วันหลังจะได้ทำเองเป็น เพราะเขาอยู่ตัวคนเดียวหุงหาอาหารกินเองประจำ ยกเว้นบางวันที่ได้ปันกับข้าวจากชาวบ้านก็ไม่ต้องทำ ปากเดียวท้องเดียวกินอยู่ง่ายๆ

 

"พี่ทะเลหอมม" เจ้าส้มมานั่งหลับตาพริ้มสูดกลิ่นปลาย่างควันฉุยๆ บนเตา

"หิวแล้วสิ อีกแป๊บเดียว" ร่างสูงที่กำลังสับมะม่วงที่เก็บมาจากหลังบ้านใส่ถาดเพื่อเอาใส่ในน้ำปลาพริกเพื่อกินกับปลาย่างพูดออกมาบอกคนที่นั่งจ้องปลาน้ำลายย้อย

 

 

 

อาหารง่ายๆ วางเรียงอยู่บนพื้น ส้มมองว่าทะเลทำอย่างไรบ้างก็ทำตาม ตักเนื้อปลาย่างแล้วตักน้ำปลาพริกที่ปรุงรสด้วยน้ำตาลปี๊บและมะม่วง ซอยหอมแดงใส่ ราดลงไป

 

"อย่าตักเยอะ มันจะเค็มเกิน เผ็ดด้วยเห็นมั้ยมีพริกเนี่ย" เสียงห้าวบอกคนข้างๆ

 

ส้มก็เลยตักน้อยลงแล้วตักเข้าปาก รสชาติเค็มกำลังดี มีเปรี้ยวมีเผ็ดติดปลายลิ้น หวานหน่อยๆ หอมกลิ่นปลาย่างมากๆ แถมเนื้อยังหวานชุ่มฉ่ำเพราะสดจากทะเล อบอวลอยู่ในปาก ตากลมโตหลับพริ้ม สีหน้ามีความสุขที่ได้กินของอร่อย

 

จนคนข้างๆ หลุดยิ้มออกมา เลยตักปลาใส่จานให้อีก

 

 

 

พอกินข้าวเสร็จทะเลก็สอนให้ส้มล้างจาน และเก็บคว่ำเข้าที่

จับดูเสื้อผ้าที่ซักไว้เมื่อคืนแห้งดีแล้วก็ให้เก็บไปพับลงชั้นที่ว่าง

 

ร่างสูงแยกตัวไปอาบน้ำ ออกมาใส่แค่กางเกงเลสีตุ่นๆ ตัวเดียวแล้วล้มตัวลงนอนพัก เพื่อจะออกไปทำงานอีกครั้งช่วงบ่าย

 

ทะเลที่เมื่อคืนนอนได้ไม่ค่อยเต็มอิ่ม พอหัวถึงหมอนก็หลับสนิทไปได้ง่ายๆ

 

ส้มเมื่อพับผ้าเก็บใส่ชั้นจนหมด เห็นทะเลหลับไปแล้วเลยเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามานอนบ้าง ร่างโปร่งใส่แค่กางเกงขาสั้นแค่เข่าตัวเดียวไม่ใส่เสื้อแบบพี่ชายร่วมบ้านแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ

 

 

 

 

 

-.-.-.-.-.- พอพี่ทะเลเค้ายิ้มเจาส้มก็หลับตา -..-

เจ้าส้มเอ๊ยทำตามพี่เค้าทุกอย่างเล๊ยยยย ตื่นมาพายุจะเข้าอีกหรือเปล่าเนี่ย 😋

พายุงวงช้างกลางทะเล

ความคิดเห็น