email-icon Twitter-icon

ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ รักรีดเดอร์ทุกคน( ´ ▽ ` )

ชื่อตอน : บทที่ 5 เลือก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2562 11:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 เลือก
แบบอักษร

BY HDF.

EP :5 เลือก

 

 

 

ปัง!

 

 

"เฮือก!" ประมุขเจียงที่กำลังหลับสนิทอยู่สะดุ้งอย่างแรงตื่นตกใจกับเสียงผลักประตูอันไร้มารยาท

 

 

"เจียงเฉิง! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง!! ป่วยหรือเป็นโรคอะไรจินหลิงบอกว่าเจ้ากินไม่ได้นอนไม่หลับ!ข้าอุตส่าห์อ้อนวอนหลานจ้านเพื่อเดินทางมาหาเจ้าเลยนะ!" พ่นคำใส่ไม่หยุดบ่งบอกถึงความร้อนใจและห่วงใยนัก ทว่าคนที่เพิ่งตื่นยังคงสลึมสลือมองตาปรืออย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

 

 

"เจียงเฉิง ได้ยินข้ามั้ย เจ้าเป็นโรคผีเข้าสิงหรือไยทำตาปรือหน้านิ่วแบบนั้น" มือบางประคองหน้าน้องชายขึ้นพลิกไปมา กานกระทำอันก่อกวนนำพาให้เจ้าของร่างที่ถูกจับต้องตื่นได้สติ

 

 

"เว่ยอู๋เซี่ยน" ดวงตาสีม่วงหม่นมีรอยยิ้มแทนใบ หน้าอย่างยินดีที่ได้เห็นหน้าพี่ชายบุญธรรม

 

 

"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง หายแล้วรึไง" เว่ยอิงนั่งลงข้าง ๆ พลางสำรวจอาการและร่างกายน้องชาย

 

 

"ข้ามิได้เป็นอะไรมาก" เจียงหวันอิ๋นก้มหน้าหนีสายตาที่พี่ชายทอดมองมาอย่างห่วงใย

 

 

"ไม่เป็นไรได้อย่างไร จินหลิงเขียนข้อความไปเสียใหญ่โต เกรงว่าเจ้าจะเป็นโรคร้ายและอาจตายได้ข้าถึงได้รีบร้อนเดินทางมานี่"

 

 

"เจ้าเด็กนั่นก็ตีโพยตีพายไปเรื่อยดังเคย ข้ายังไม่ตายและไม่ได้เป็นโรคร้าย" ประมุขเจียงเดินไปล้างหน้าล้างตาแล้วกลับมาพูดคุยกับพี่ชายที่เขาคิดถึง

 

 

"เจ้าเองก็ดูสบายดี" เจียงเฉิงมองหน้าเปี่ยมสุขของเว่ยอิงแล้วเอ่ยขึ้น ไม่ใช่แค่ดูสบายดีแต่ดูมีน้ำมีนวลทั้งยังมีความสุขนัก

 

 

"ข้าตั้งครรภ์ได้ 4 เดือนแล้วเจ้ากำลังจะมีหลานแล้วนะ" รอยยิ้มร่าเริงจากว่าที่คุณแม่ทำเอาเจียงเฉิงอึกอัก เพราะตนเองก็เป็นเช่นเดียวกับเว่ยอิง หากแต่ว่ามิกล้าพูดบอกออกไปเท่านั้น

 

 

"อืม ดีแล้วแต่หากจะให้ดีมากๆ หลานข้าไม่ควรได้นิสัยเจ้าไปแม้แต่นิด ควรได้เชื้อของหานกวงจวินจะดีกว่า" หากเป็นเหมือนเว่ยอิงล่ะก็ เกรงว่าอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่คงไม่มีทางได้สงบเสียกระมัง

 

 

"ข้าทำไม ลูกข้าก็ต้องเหมือนข้าสิ" หากให้เหมือนพ่อคงน่าเบื่อแย่ เคร่งกฎบ้าระเบียบ หากบุตรชายเป็นเช่นนั้นคงไม่แคล้วเขาต้องทนไม่ได้แน่

 

 

"เอ้า สรุปว่าเจ้าเป็นโรคอะไร" คนพี่เอ่ยซักประเด็นเดิมที่ทำให้เขารีบร้อนมาอวิ๋นเมิ่ง

 

 

"ข้า.." คนน้องเลิ่กลั่กพูดไม่ออก ใครมันจะกล้าพูดไปได้เล่า! จะให้บอกว่าข้าท้องไม่มีพ่อรึ! บ้าไปแล้ว!!

 

 

"บอกมาสิ" เว่ยอิงมองหน้าเจียงเฉิงเป็นเชิงบังคับ เพราะรู้แน่ว่าน้องชายมีอะไรปิดบังตนอยู่

 

 

"คือ.." พูดไม่ออก พิรุธมาเต็มจนผู้พี่ต้องคาดคั้นเอาความทางสายตา

 

 

"ถ้าเจ้าไม่บอก ข้าจะไปถามพี่เขยข้า" เว่ยอิงลุกขึ้นขู่ เพราะเจียงเฉิงเอาแต่พูดติดๆ ขัดๆ ไม่ยอมบอกเสียที เขาเองก็ไม่ชอบรออะนานๆ เสียด้วย

 

 

"เว่ยอู๋เซี่ยน! เจ้าห้ามไปหาเขา" เมื่อได้ยินว่าพี่ชายจะไปหาเจ๋ออู๋จวิน ใบหน้าหวานก็บึ้งตึงขึ้นทันที

 

 

"ทำไม เขาเป็นว่าที่ฟูจวินของเจ้า หากเขาไม่รู้ว่าเจ้าป่วยเป็นโรคอะไรก็คงใช้ไม่ได้แล้วล่ะ"

 

 

"ไม่ต้องไป"

 

 

"เจ้าทะเลาะอะไรกับเขารึไง บอกข้ามาสิ เขาทำอะไรเจ้าเจียงเฉิง ทำไมทำหน้าอมทุกข์เช่นนั้น เล่ามาสิ"เหมือนจะอยากสู่รู้เสียมากกว่า สีหน้าดูรื่นเริงนักในยามถามไถ่

 

 

"หากข้าเล่า เจ้าสัญญาสิ ว่าจะไม่ตีโพยตีพายและจะไม่วู่วาม" ด้วยความที่รู้จักนิสัยพี่ชายดีจึงไม่อยากเล่า แต่เมื่อถูกกดดันคาดคั้นแบบนี้เขาก็ต้องพูดกันไว้ก่อน เผื่อว่าเว่ยอจะใจร้อนแบบที่เคยเป็นเมื่อครั้งเรื่องของพี่หญิงอีก

 

 

"ข้าให้สัญญา" รอยยิ้มค่อนข้างเจ้าเล่ห์นัก ถึงจะไม่ไว้ใจแต่ประมุขเจียงก็จำใจเล่า เพราะถึงอย่างไรเว่ยอิงก็ต้องรู้เข้าสักวันอยู่ดี

 

.

 

.

 

"ว่าไงนะ!! จินหวงเหยาไยเจ้าเล่ห์เพียงนี้!ข้าจะไปลากมันออกมาให้สารภาพ!" ฟังจบคนที่สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่ใจร้อนวู่วาม ยามนี้ผลุนผลันเปิดประตูปึงปังออกไปอย่างโกรธจัด

 

 

"เว่ยอู๋เซี่ยน!!" เจียงเฉิงรีบร้อนวิ่งตามออกไปทันที เกรงว่าเว่ยอิงจะไปก่อเรื่องเข้าอีก

 

 

"จินกวงเหยา!!เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องซิ!!ออกมา!" ร่างบางเขย่าบานประตูห้องอดีตประมุขจินอย่างไม่สนมารยาท ทำน้องข้าเจ็บถึงเพียงนี้!ใส่ความกันหน้าด้านๆ แบบนี้ใครมันจะไปยอม!

 

 

"ออกมาสิ!!"

 

 

"เว่ยอิง!" จนผู้เป็นฟูจวินต้องเข้ามาล้อคแขนลากตัวออกมา สร้างความตื่นตกใจให้แก่บรรดาผู้อยู่บริเวณนั้น

 

 

"ออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้!" เว่ยอิงยังตะโกนใส่ไม่หยุด คงเพราะกำลังตั้งครรภ์อยู่ ฮอร์โมนจึงเกิดการเปลี่ยนแปลง อารามณ์ฉุนเฉียวกว่าปกติ

 

 

"ใจเย็นๆ ไหนเจ้าสัญญาว่าจะไม่โกรธไง" เจียงเฉิงเข้าไปจับไหล่เว่ยอิงไว้ กระซิบบอก

 

 

"มีอะไร เกิดอะไรขึ้นหรือประมุขเจียงไยจึงเอะอะเสียงดังเช่นนี้" เสียงนุ่มนวลกล่าวอย่างอ่อนแรง เมิ่งเหยาพยุงตนเองออกมาเปิดประตู มือประคองหน้าท้องตนเองไว้

 

 

"เจ้า!วางแผนบ้าอะไรอยู่!ไร้จิตสำนึกไยถึงทำแบบนี้!" เว่ยอิงดิ้นรนจากการจับกุมของสามีตนหลุดเข้าไปเขย่าตัวร่างบางที่เพิ่งออกมาจากห้อง

 

 

"อย่าทำเช่นนี้คุณชายเว่ย ปล่อย" เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นอย่างดุๆ ประมุขหลานเข้ามาขวางไว้ระหว่างกลางมือหนาก็ปลดมือน้องสะใภ้ออก

 

 

"เมียท่านทำแบบนี้ทำไมเล่า! หากท่านเชื่อเมียท่านท่านก็อย่าได้มายุ่งเกี่ยวกับเจียงเฉิงอีก!!" เว่ยอิงยื่นคำขาดโดยไม่สนใจจะพูดคุยเคลียร์ให้รู้เรื่อง

 

 

"เว่ยอิง" เสียงค่อนดุของหลานจ้านไม่ทำให้เว่ยอิงใจเย็นลงซ้ำยังไม่สนใจอีกด้วย

 

 

"ช่างเขาเถอะเว่ยอู๋เซี่ยน หลงกันหัวปักหัวปำ เจ้ายังจะให้เขาเลือกอะไรอีก" เจียงเฉิงเข้ามาขวางห้าม หลานซีเฉินมองหน้าประมุขน้อยไม่วางตา แต่หวันอิ๋นหาได้สนใจมองแม้แต่นิด ร่างบางดูใจเย็นนักเสมือนเฉยชากับเขา ยังความไม่พอใจลึกๆ แต่ซีเฉินก็หาได้แสดงอะไรออกมาไม่

 

 

"คงเป็นเรื่องเข้าใจผิด คือ..ข้าผิดเอง" เมิ่งเหยาออกตัวรับผิด ดวงตางามหลุบต่ำลงอย่างสำนึก ยิ่งทำให้เว่ยอิงเดือดหนักกว่าเดิมอยากกระชากคนตรงหน้าเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าเจียงเฉิงแล้วง้างปากให้คายความจริงเสียแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะสองพี่น้องสกุลหลานช่างขัดขวางเขาเสียจริง

 

 

"เจ้าผิดยังไง! เล่าให้หมดสิ!ยานั่นมันของเจ้าเอง แล้วแสร้งว่าหยิบจากในห้องอาเฉิงแล้วชงดื่มเผื่อฟลุกอาเฉิงดื่มด้วยเจ้าจะได้กำจัดเสี้ยนหนามออกเสีย แต่เขาไม่ยอมหลงกลเจ้า เจ้าจึงดื่มเสียเอง เป็นอย่างไร? แล้วท่านน่ะ เจ๋ออู๋จวิน ท่านก็รู้อยู่นี่ว่าจินกวงเหยาเป็นคนเช่นไร เขาฆ่าพ่อ ฆ่าภรรยา ฆ่าลูก ฆ่าใครอีกตั้งมากมาย! แล้วแค่ก้อนเลือดชิ้นหนึ่งไยจะทำไมได้ ช่างเจ้าแผนการเป็นเลิศเจ้าเล่ห์เป็นหนึ่ง พวกข้าให้อภัยก็แล้วยังจะทำเรื่องต่ำช้าอีก! ต่อจากนี้ไปท่านเลือกมาสิว่าจะอยู่กับเจียงเฉิงและลูกของท่านหนือท่านจะไปกับเขา! หากท่านไปท่านก็อย่าได้กลับมาให้อาเฉิงของข้าเห็นหน้าอีก! ต่อจากนี้พวกท่านขาดกัน!"

 

 

เสียงกดดันและทางเลือกที่ยื่นข้อเสนอให้ดุจฟ้าผ่าลงกลางใจ เจ๋ออู๋จวินมองหน้าทั่งสองฝ่ายอย่างเลือกไม่ถูก หันไปมองจินกวงเหยาเขาก็มองมาอย่างน่าสงสาร น้ำตาคลอหน่วยแล้วก้มหน้าลงอย่างยอมจำนน

 

 

หันไปมองฝ่ายประมุขเจียง พบว่าอีกฝ่ายมองเขาด้วยสายตาเฉยชาทว่าเจ็บร้าวลึกในจิต ไม่มีน้ำตาและคำเอ่ยใด มีเพียงสายตาเด็ดเดี่ยวที่ส่งมาให้เท่านั้น

 

 

"ข้ามิสามารถเลือกใครได้ ข้าไม่สามารถทำร้ายฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งโดยการเลือกใครคนหนึ่งได้" กล่าวอย่างคนโลเลนัก เว่ยอิงอยากชักเอาปี้เฉินของผู้เป็นสามีฟาดเสียให้หลาบจำ

 

 

"จงไปซะ ไปกับเขาแล้วอย่าได้กลับมาอีก" เป็นเจียงเฉิงที่กล่าวตัดสินออกมาเอง เขารู้ดีว่าในด้านความรัก ซีเฉินมิได้มีให้เขาเลยรั้งไปก็ไร้ประโยชน์ จะให้รั้งเขาไว้เพียงแค่คำว่า รับผิดชอบ งั้นหรือ หากจะให้เขาอยู่เพียงเพราะเหตุผลงี่เง่าเช่นนี้ เจียงเฉิงก็ไม่ต้องการ

 

 

"หวันอิ๋น" เจ๋ออู๋จวินทอดเสียงอ่อนเมื่อได้ยินคำขาดจากร่างบาง ดวงตาคมยิ่งลังเลเมื่อมองสบกับดวงตาโดดเดี่ยวและเด็ดขาดของประมุขเจียง

 

 

"แต่ลูก.." คำเอ่ยเพียงบางเบาถึงกับทำให้ประมุขเจียงแค่นยิ้มสมเพชขึ้นมา จะเอาลูกมาอ้างเพื่อประกอบการตัดสินใจอันแสนโลเลงั้นหรือ ไม่มีทาง

 

 

"ไม่ต้องห่วง ลูกข้า ข้าดูแลเองได้" ร่างบางพูดอย่างเฉียบขาดและไม่มองหน้าเขาแม้เพียงนิด ย้อนให้ผู้เป็นบิดาเด็กในครรภ์อึดอัดนัก

 

 

"พอที คราวนี้ท่านคงเลือกอะไรไม่ได้เเล้วล่ะ เจียงเฉิงตัดสินใจแล้วก็จบลงแค่นี้" เว่ยอิงที่ไม่รู้ว่าไปอยู่ในอ้อมกอดของท่านหานกวงจวินตั้งแต่เมื่อไหร่เอ่ยขัดสังเกตได้จากน้ำเสียงว่าใจเย็นลงมากแล้ว

 

 

"เดี๋ยว.." เมื่อเจียงเฉิงหันหลังกลับกำลังจะเดินไปยังเรือนตนเพื่อยุติการสนทนาบ้าบอนี่ เสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนก็รีบเรียกรั้งไว้.. ทว่า..

 

 

ประมุขเจียงไม่แม้แต่จะหันมอง กลับรีบสาวเท้าหนีเสมือนไม่อยากได้ยินแม้เสียง..

 

.

 

.

 

 

---------

 

TO BE CON..

 

----------

 

ผิดพลาดประการใดขออภัยนะคะ 🙏

 

 

รักรีดเดอร์ทุกคนขอบคุณที่ติดตามนะคะ

 

 

.

 

นั่นไงๆ เลือกไม่ถูกล่ะสิพี่ซี แล้วรีดเดอร์มี่รักล่ะคะเชียร์ทีมไหนกันเอ่ย🦉 #ซีเหยา หรือว่า #ซีเฉิง กันนะ คอมเม้นบอกได้นะคะ ヾ(¯∇ ̄๑)

 

.

 

ติดตามกันไปเรื่อยๆ นะ❤

 

 

🦌 ❤ 🐺

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว