email-icon Twitter-icon

ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ รักรีดเดอร์ทุกคน( ´ ▽ ` )

บทที่ 4 สั่นคลอน

ชื่อตอน : บทที่ 4 สั่นคลอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2562 11:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 สั่นคลอน
แบบอักษร

BY HIDRANFROST

EP :4 สั่นคลอน

 

 

 

 

"ข้าได้ข่าวว่าท่านตั้งครรภ์หรือ..ประมุขเจียง" น้ำเสียงนุ่มหู ใบหน้าระบายยิ้มละมุนของจินกวงเหยาเรียกความหมั่นไส้ให้แก่เจียงเฉิงนัก รู้ทั้งรู้ว่ามิอยากพบมิอยากเจอ ยังจะเสนอหน้ามาที่เรือนเขาอีก

 

 

"หาใช่กงการอะไรของเจ้าไม่" ตอบรับคำทักทายอย่างเฉยชา ดวงตากลมดุมองอย่างขับไสไล่ส่ง

 

 

แม้นจะรู้ว่าตนมิเป็นที่ต้องการแต่มีหรือที่คนอย่างเมิ่งเหยาจักหยุดแผนการของตนไว้เพียงเท่านี้ ร่างบางเดินเข้านั่งบนเก้าอี้ทั้งที่มิได้รับเชิญ แล้วค่อยๆ เทผงชาลงในกาน้ำชาสีเทาหม่น รินน้ำร้อนใส่ เทชาสีเลือดใส่แก้วแล้วยกไปให้ประมุขเจียง

 

 

"ท่านดื่มชาสักหน่อยเถิด อันที่จริงตามมรรยาท คนชงชาจะต้องเป็นเจ้าของห้องอย่างท่าน แต่ไม่เป็นไรก็ท่านไม่สบายนี่นะ ข้าไม่ถือสาชงเองได้" พูดอย่างสุภาพนิ่มนวลทว่าเป็นการเสียดสีดีๆ นี่เอง

 

 

"ข้าไม่ดื่ม และข้ามิได้เชิญเจ้ามา เสนอหน้ามาเองก็อย่าบ่นให้มากความ" มีหรือที่คนไม่ยอมใครอย่างเจียงเฉิงจะยอมเป็นฝ่ายถูกเหน็บแนมฝ่ายเดียว สวนกลับด้วยอารมณ์ที่เริ่มก่อขึ้นในใจ

 

 

"ดื่มเป็นมารยาทหน่อยเถิด ถ้าท่านมิดื่มข้าดื่มเอง" มือเรียวสลวยยกแก้วน้ำชาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนสีหน้าจะเริ่มเปลี่ยน

 

 

"ประมุขเจียง..นี่ท่าน..มียาแบบนี้อยู่ในห้องด้วยงั้นหรือ..อา..ท..ทำไมไม่บอกข้าก่อน.. ทำไมถึงปล่อยให้ข้าดื่มมันเล่า.." คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างงงงวย เจียงเฉิงมองคู่แค้นอย่างไม่เข้าใจคำที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมา

 

 

"ยา..ขับเลือด..ข้าไม่เข้าใจ..อึก" ร่างบางในอาภรณ์สีทองทรุดลงนั่ง มือเล็กกุมท้องตนเองอย่างทรมาณ

 

 

"ยาขับเลือด? ในห้องข้าจะไปมีของแบบนั้นได้อย่างไรกัน" พอฟังจบประมุขเจียงผู้เฉลียดฉลาดก็มองออกในทันทีว่ามันคือแผนร้ายของเจ้าจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ห์นี่อย่างแน่นอน

 

 

"ถ้าท่านคิดจะกำจัดเลือดเนื้อของท่าน..ไยมิเตือนข้าเลย.. ข้า..อึ่ก.. ข้ามิได้มีความประสงค์เช่นเดียวกับท่าน.. หากท่านคิดว่าพี่รองของข้ามิรักท่าน..ไยท่านถึงใจดำนัก คิดฆ่าบุตรของตน.. "

 

 

เพล้ง!

 

 

แก้วน้ำชาลอยกระทบผิวกำแพงจนแตกกระจาย หลังฟังคำพล่ามอันหาความจริงไม่ได้จากอดีตประมุขจินแล้ว อารมณ์ของเจียงเฉิงก็สูงจนปรอทแทบแตก ขว้างแก้วใส่อย่างขับไล่

 

 

"ไปซะ! หากเจ้าคิดทำแผนชั่วช้าเพื่อให้ข้ากับเขาแตกคอกันเจ้ามิต้องทำ เพียงแค่นี้ข้ากับเขาก็มิได้รักกันอยู่แต่แรกแล้ว!" ร่างบางยืนขึ้นค้ำศีรษะเมิ่งเหยามองด้วยสายตาดูถูกปนเหยียดหยาม

 

 

"ท่าน.. มิรักบุตรของตนเลยหรือ..ไยถึงเก็บยานี้ไป ไยมิบอกข้า..ฮึ่ก.." แส้จื่อเตี้ยนเฆี่ยนลงพื้นข้างลำตัวกวงเหยาสุดแรงเป็นการตักเตือน ยิ่งตั้งครรภ์พายุอารมณ์ของเจียงเฉิงก็ยิ่งทวีความรุนแรง

 

 

"เจ้ามันเจ้าเล่ห์นัก! ยานั่นมันก็ของๆ เจ้าเอง!" มือบางกระชากอาภรณ์สีสวยอย่างห้ามตนเองมิอยู่ เหล่าบรรดาลูกศิษย์พากันมุงดูมิมีใครกล้าเข้าไปห้าม เพราะเสียงถกเถียงที่ดังไปทั่วเรียกให้ผู้คนในสำนักเริ่มแตกตื่นกัน

 

 

"ปล่อยมือเจ้าเดี๋ยวนี้" เสียงเย็นขาเฉียบขาดดังขึ้นหน้าประตู หลานซีเฉินยืนมองนิ่ง ดวงตาที่มองสบตากับเจียงเฉิงช่างเยียบเย็นและว่างเปล่านัก

 

 

"หึ.. เจ้ามาก็ดี!เก็บเมียเจ้าไปซะ!!" ร่างบางตวาดไล่อย่างเจ็บปวด แววตาเมื่อครู่.. หากสังเกตุให้ดี..ดูเหมือนว่าซีเฉินจะเกลียดเขาขึ้นมาแวบนึง..

 

 

"อึ่ก..พี่รอง..ข้าเจ็บท้อง.." เมิ่งเหยานอนกองอยู่กับพื้นมือบางกุมท้องตนเอง ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

 

 

"เจ้าทำอะไรอาเหยา!" แทนที่จะไปประคองน้องสาม ประมุขหลานพุ่งเข้าไปกระชากตัวเจียงเฉิงอย่างรุนแรง สีหน้าบ่งบอกขัดเจนว่าโมโหแค่ไหน

 

 

"ท่านก็ลองถามจิ้งจอกน้อยของท่านสิ! ว่าข้าทำอะไร! และเขาทำอะไร!!" เจียงเฉิงสะบัดตัวออกสุดแรงจนหลุดจากพันธะของ คนรัก

 

 

คนรักหรือ?.. หึ..เขายังควรที่จะรักบุรุษผู้นี้อยู่ต่ออีกงั้นหรือ...

 

 

"อาเหยา..เจ้าอดทนนะ..ข้าจะไปตามหมอให้" เมื่อเถียงกันไปหาได้ความไม่ ซีเฉินหันไปอุ้มอาเหยาของเขาเดินลิ่วออกไปทิ้งความขุ่นเคืองเสียใจไว้ให้เจียงเฉิง

 

 

"อึก.. ไม่เคยรับฟังข้าเลย.. บัดซบ!!" สายฟ้าม่วงฟาดลงบนสิ่งของจนเรือนหลังงามพังทลายลงเพราะรองรับอารมณ์ของประมุขน้อยไม่ไหว

 

 

"ท่านประมุข ใจเย็นก่อนขอรับ" ไม่มีผู้ใดกล้าหยุดอารมณ์ที่รุนแรงของเจียงเฉิง จนกระทั่งจวินหลิงที่กลับจากการส่งสารกลับมา ร่างสูงที่รับรู้ความเป็นมาเพียงผิวเผินก็พุ่งตัวเข้าไปกอดรัดท่านประมุขตนไว้แม้จะถูกสะบัดและถูกสายฟ้าม่วงตีไปหลายที จวินหลิงยังคงเป็นห่วงทั้งร่างกายของเจียงเฉิงและทารกในครรภ์ จนผลสุดท้ายก็สามารถหยุดพายุอารมณ์ของเจียงเฉิงไว้ได้

 

 

ร่างน้อยหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เเส้จื่อเตี้ยนหายไปแล้ว เหลือเพียงหยาดน้ำตาที่ยังคงร่วงหล่นเเสดงให้เห็นว่าเขาเสียใจมากเพียงใด

 

 

"พักก่อนเถิด" จวินหลิงประคองร่างบางไปยังเรือนอีกหลังอย่างห่วงใย ระหว่างทางที่ผ่านห้องของจินกวงเหยา

 

 

"ในห้องของอาเฉิง มีของแบบนั้นงั้นหรือ.." เสียงซีเฉินพูดอย่างไม่ค่อยเชื่อถือ

 

 

"อึก..ข้าหยิบชาในห้องเขาชง..จึงโดนยาเช่นนี้" เสียงอ่อนแรงนี้คงเป็นของเมิ่งเหยา เมื่อได้ฟังคำปดอันร้ายกาจเจียงเฉิงได้แต่กำมือแน่นอย่างคับแค้นเท่านั้นแล้วรีบสาวเท้าหนีออกจากบริเวณนั้นเสีย อย่างทนฟังมิได้

 

.

 

.

 

"ที่ท่านเล่ามา ข้าเชื่อท่าน" จวินหลิงที่นั่งรับฟังคำระบายของเจียงเฉิงอยู่กล่าวอย่างเชื่อมั่นในคำของประมุขเจียง แม้นมิได้สนิทสนมแต่เขาก็รู้ดีว่าเจียงเฉิงเป็นคนยังไง เจียงเฉิงไม่มีวันทำแบบที่เมิ่งเหยาใส่ความ ไม่มีทางทำร้ายสายเลือดของตนเป็นแน่

 

 

"เขาคงไม่เชื่อข้า..หึ.. แน่ล่ะ จิ้งจอกร้ายกาจนั่นกล่าวอันใดก็ถูกไปหมด! หาได้ฟังคำของผู้อื่นไม่!" อารมณ์เริ่มคุกรุ่นอีกครั้ง จนจวินหลิงต้องรีบห้ามทัพแล้วอดถอนหายใจไม่ได้กับความอารมณ์ร้อนของประมุขหนุ่มของเขาไม่ได้

 

 

"ใจเย็นขอรับ เดี๋ยวข้าจะไปยกสำรับเล็กมาให้ ตั้งแต่เช้าท่านยังได้ทานอะไร" ร่างสูงลุกขึ้นเอ่ยอย่างห่วงใยแล้วกลับออกไปหาอาหารมาให้

 

 

"เหตุใดต้องทำเช่นนี้" เสียงเยือกเย็นดังขึ้นอย่างเจ็บปวด หลานซีเฉินยืนมองอยู่ห่างๆ ดวงตาเยียบเย็นนัก เจียงหวันอิ๋นมองสบตอบไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

 

 

"ข้าทำอะไร เจ้าได้ฟังความจากคนของเจ้าเพียงฝ่ายเดียวแล้วตัดสินทันทีเลยงั้นหรือว่าข้าผิด!! หรือเจ้าเชื่อทุกอย่างที่มันพูดกัน! หากเจ้าเชื่อเช่นนั้น อยากมาลงโทษข้ารึ! เอาสิหากมันจะทำให้เจ้าพอใจ!!" ตะคอกใส่ทันทีอย่างมิอาจกักเก็บความอัดอั้นไว้ได้อีก ดวงตากลมดุคลอน้ำตา ปากบางขบเม้มเข้าหากันแน่นอย่างอึดอัด

 

 

"เจ้ามียานั่นเก็บเอาไว้จริงหรือ" ประมุขหลานหาได้ฟังคำโวยวายของเจียงเฉิง กลับสาวเท้าเข้าไปค้นห้องอย่างมิเกรงใจ

 

 

"อยากค้นก็เชิญ ข้ามิมียานรกนั่นหรอก และข้าก็ไม่คิดจะทำร้ายลูกของข้าด้วยเช่นกัน!" ร่างบางกระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สีชา แล้วจ้องมองการกระทำอันน่าเบื่อหน่ายของซีเฉิน

 

แม้ภายนอกจะเเสดงออกว่ามิใส่ใจและเฉยชา ทว่าภายในอกกลับเจ็บหน่วงไปหมด เฝ้ามองแผ่นหลังกว้างที่มิหันมาหาตนอย่างเหนื่อยใจ

 

 

(เจียงเฉิง พาร์ท)

 

 

ไม่เป็นไร เจ้าจะคิดอย่างไรก็เรื่องของเจ้า ข้ามิอาจห้ามความคิดใครได้ เรื่องนี้มิมีใครรู้ไม่มีใครทราบแต่ฟ้าดินนั้นหยั่งรู้ทุกความจริง

 

 

ที่ผ่านมา ตั้งแต่ใกล้ชิดกันมา ตั้งแต่เริ่มความสัมพันธ์ด้วยกันมา เจ้าไม่รู้จักข้าเลยงั้นรึ หรือรักเขาจนมัวเมามิสนใจคำผู้อื่น เชื่อแต่คนของตนเองโดยไม่สนว่ามันจะถูกหรือผิด ช่างโง่งมนักหลานซีเฉิน

 

 

"ข้าไม่ได้ปักใจเชื่อเรื่องที่อาเหยาเล่าให้ฟัง เพียงแต่ข้าไม่แน่ใจว่ายานั่นเป็นของใคร"

 

 

"เลยกล่าวโทษข้า ให้เข้ากับแผนของเมียเจ้างั้นหรือ โดนล้างสมองไปแล้วรึไง จึงได้ฟังมันทุกคำเชื่อมันทุกอย่าง" ข้ากล่าวเสียงเรียบอย่างใจเย็น น้อยครั้งนักที่ข้าจะนิ่งเช่นนี้ ตามปกติแล้วคงฟาดจื่อเตี้ยนใส่ร่างสูงไปแล้ว

 

 

"ข้าเพียง.. ห่วงอาเหยา ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เจ้ารู้สึกไม่ดี" ไม่ได้ตั้งใจแต่ก็กระทำมันมาตลอด เจ้าไม่เพียงทำให้ข้ารู้สึกไม่ดี เเต่เจ้าทั้งทำร้ายและทำให้ข้าเสียใจมาตลอด เจ้าไม่เคยรู้ตัวหรือเจ้าเพียงแค่มิได้ใส่ใจกันแน่..

 

 

"ก็กลับไปโอ๋เขาสิ ค้นเรือนข้าก็เห็นอยู่ว่ามันไม่มีอะไร หรือจะเอาความกันให้ได้" ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน แล้วนอนลงเพื่อหนีสายตาคู่คม

 

 

"เจ้าดีขึ้นหรือยัง" แต่ซีเฉินไม่ยอมออกไปจากห้อง ซ้ำยังเข้ามายืนประกบเตียงข้าอีก ร่างสูงโน้มลงคล่อมข้าไปกลายๆ ข้าได้แต่หันรีหันขวางหลบการสบตาเขา ข้ารู้ว่าจิตใจตนยังไม่แข็งพอที่จะไม่รู้สึกอะไร แต่เขาก็ไม่ควรมาสั่นคลอนความตั้งใจของข้าโดยการเข้ามาใกล้ชิดกันแบบนี้

 

 

"ออกไป ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า" ข้าไล่อย่างไร้เยื่อขาดใย แต่คนดื้อด้านก็หาได้ยอมฟังกลับขยับเข้ามาเบียดข้าอีกจนสายฟ้าม่วงทอประกายสายฟ้าแลบออกมาบ่งบอกถึงอารมณ์ที่เริ่มก่อขึ้น

 

 

"แต่ข้าอยากอยู่กับเจ้า" ถ้อยคำโกหกกล่าวออกมา โดยข้าได้แต่แค่นยิ้มอย่างสมเพชใจตนนัก เพียงแค่เขาพูดให้ดีใจนิดหน่อยก็หวั่นไหว เห็นทีคงต้องเด็ดขาดกว่านี้เสียบ้างแล้ว

 

 

"ข้าไม่อยากและไม่ต้องการ จงไปอยู่กับคนของเจ้า และอย่ามายุ่งกับข้าอีก" ข้ามองหน้าเขาอย่างเฉยชาบ้าง ดวงตาคมไหววูบลงเล็กน้อย

 

 

"เจ้าตั้งครรภ์ ดูแลตัวเองดีๆ " สุดท้ายเขาก็ยอมไปอย่างง่ายดาย ก็เขาไม่ได้อยากอยู่กับข้าดังคำกล่าว ไยต้องฝืนอยู่ด้วยเล่า

 

 

"เจ้าไม่ต้องยุ่ง ลูกของข้า ข้าดูแลเองได้ อีกอย่างเจ้ารีบกลับอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่เสียทีเถอะ" อย่ามาวอแวอยู่ใกล้ข้าเลย ข้าไม่อยากพบเจ้าแล้ว ข้าอยากหยุดมันไว้แค่ตรงนี้

 

 

"..." หลานซีเฉินเงียบลงราวกับเป็นใบ้ สักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปเรื่อยๆ

 

 

.

 

.

 

 

----------

 

 

TO BE CON..

 

 

----------

 

ผิดพลาดประการใดขออภัยนะคะ🙏

 

ติชมได้ที่คอมเม้นเลยน้า ฟรอสจะปรับปรุงค่ะ

 

รักรีดเดอร์ทุกคน ขอบคุณที่ติดตาม

 

 

 

🐺 ❤ 🦌 ❤ 🦊

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว