facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER XIII เพื่อลูก...

ชื่อตอน : CHAPTER XIII เพื่อลูก...

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่13

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2562 20:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER XIII เพื่อลูก...
แบบอักษร

"โหว ดาราดังอย่างหวังไท่หลงจะมาไทย ที่ห้างนี้ด้วย เห้ย น่าไปจัง" พูดออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจนัยต์ตาเป็นประกายสะท้อนกับมือถือที่มีรูปภาพดาราดังที่ตนชื่นชอบอยู่

 

"ดูอะไรอยู่เหรอพิคเซ่ล หน้าตาดุสดชื่นจัง" ว่าพลางมองเด็กสาวที่ยิ้มดูมีความสุขอย่างฉงนสนเท่ห์

 

"ออ หวังไท่หลงจะมาไทยล่ะค่ะ"

 

"อืม เราชื่นชอบเขาล่ะสิ เขาจะมาที่ไหนล่ะ"

 

"มาห้างใกล้ๆนี่ล่ะค่ะ" 

 

"อืม งั้นก็ไปดูสิ"

 

"แต่ฉันต้องเฝ้าคุณหนูรองคงไปไม่ได้หรอกค่ะ" พูดด้วยน้ำเสียงที่เสียดายใบหน้าจ๋อยลงจนน่าสงสาร

 

"อืม งั้นเดี๋ยวฉันไปด้วยก็ได้นี่ เธอก็เฝ้าไปดูไปได้นี่"

 

"อืม แต่ว่า..."

 

"ไปเถอะน่า ฉันไม่อย่างให้เธออุดอ้อยู่กับฉันแต่ในบ้าน ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า ในห้างคนตั้งเยอะแยะ ไม่มีใครกล้าทำอะไรฉันหรอก อีกอย่างเธอก็อยู่ด้วยนี่"

 

"อืม งั้นก็ได้ค่ะ"

 

"แล้วเขาจะมาวันไหนล่ะ"

 

"อีกสามวันล่ะค่ะ"

 

"อืม งั้นฉันขอตัวไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้านก่อนนะ"

 

"ค่ะ เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน" พูดจบก็ประคองร่างหญิงสาวที่เหมือนนายอีกคนของตนเดินไปด้วยกัน

 

... 

 

สามวันต่อมา 

 

"โหว หล่อดูดีมีออร่าฝุดๆ" ว่าพลางก็กดชัตเตอร์รัวๆแล้วมองไปยังกล้องที่ส่องชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามีออร่าเปล่งประกายเดินไปตามทางโดยมีแฟนคลับสาวๆรุมล้อมกัน

 

"ตุบ...โอ้ย..." หญิงสาวร่วงไปกับพื้นทันทีเมื่อชนกับคนบางคน

 

"อะไรกันเนี่ยคุณ เดินภาษาอะไรเนี่ยถึงได้...คุณ" ตอนแรกปากที่พร่ำจะด่าคนไม่ดุทางแต่ทว่าพอเห็นใบหน้านั้นก็ทำให้เธอหยุดชะงักทันที

 

"หึว่าไง..." ทักทายด้วยสีหน้ากวนโอ้ย

 

"คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน"

 

"หึ...คุณนี่ก็ถามแปลกนะ คนมาห้างเนี่ยไม่มาเที่ยวก็มาช้อปแหละ หรือแบบผมเนี่ยก็อาจจะนัดคุยงานกับลูกค้า"

 

"เหอะ...ช่างเถอะคุณจะมาทำอะไรมันก็เรื่องของคุณนี่เนอะ ฉันไปดีกว่า" พูดจบก็จะเดินจากไป

 

"เดี๋ยวสิ...คุณจะรีบไปไหนล่ะ" คว้าแขนหญิงสาวไว้ก่อนที่เธอจะเดินจากไป

 

"อะไรของคุณนี่..."

 

"เรื่องนี้คุณทำใช่มั้ยล่ะ..." ว่าพลางส่งโทรศัพท์ให้หญิงสาวตรงหน้าดู

 

"หึ สงสัยข่าวลือคงจะจริง ไม่ใช่ข่าวโคมลอยอย่าที่ว่าละนะ ไม่งั้นคงจะไม่ไดออกสำนักพิมพ์ของฉันหรอก" ว่าพลางยิ้มออกมา

 

"ทำไมคุณต้องทำแบบนี้ด้วย..." 

 

"อะไรคุณนี่ หรือว่าที่คุณมาคาดคั้นฉันก็เป็นเพราะว่าคุณหวงชื่อเสียงเมียชาวบ้านเขาล่ะสิ" 

 

"ใช่ ผมห่วงเธอ เพราะมันไม่ใช่เรื่องจริง เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่โดนใส่ร้ายอย่างน่าสงสาร"

 

"เห้อ...เรื่องนั้นฉันไม่รู้หรอกนะ ที่ว่าข่าวบอกเมียหลวงบีบน้ำตาเล่าความน่าสงสารของตัวเองน่า"

 

"คุณจะบอกไม่รู้ได้ยังไง ในเมื่อมีแต่คุณที่ตามเขียนข่าวเธออยู่" ว่าพลางบีบแขนคนตรงหน้าแรงขึ้นอย่างคาดคั้น

 

"นี่คุณ ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บนะ ไอตาบ้า" ว่าพลางสะบัดแขนออกจากการกอบกุมอย่างรุนแรง

 

"หึ คนอย่างเธอเจ็บเป็นด้วยรึไงกัน มีแต่ทำให้คนอื่นเจ็บช้ำน้ำใจ"

 

"เอ๊ะ นายนี่...ฉันบอกว่าไม่รู้เรื่องก็ไม่รู้เรื่องสิ นายเป็นบ้าอะไรถึงมาพาลฉันแบบนี้" ว่าพลางมองคนตรงหน้าด้วยอารมณ์โกรธอย่างพยายามระงับ

 

"หึ หรือว่าที่เธอทำแบบนี้เธอจะเรียกร้องความสนใจจากฉันกันล่ะ" ว่าพลางโน้มหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาวขึ้นเรื่อยๆ

 

"หึ...ไอตาบ้าเอ้ย โอ้ยยยย..." หญิงสาวที่ได้จังหวะคนตรงหน้าโน้มหน้ามาใกล้ๆจึงรีบกัดหูเขาอย่างรุนแรงทันที ทำให้ชายหนุ่มร้องโอดโอยออกมาอย่างเจ็บปวด

 

" หึ สม อย่าคิดจะมาทำรุ่มร่ามกับคนอย่างฉันนะ ฉันไม่ใช่นางเอกผู้น่าสงสารอย่างคุณม่านมุกของคุณหรอก ที่จะยอมให้สามีข่มเหงทำร้ายจิตใจกันได้ง่ายๆ" พูดออกมาพลางปาดเลือดคนตรงหน้าออกจากปาก พูดจบก็กระทืบเท้าชายหนุ่มซ้ำก่อนจะสะบัดตูดหนีไปทันที

 

"โอ้ย...ยัยบ้าเอ้ย ฝากไว้ก่อนเถอะ" ได้แต่กุมหูตัวเองอย่างเจ็บปวดรวดร้าว

 

... 

 

"กรี้ดดดด...หล่อจัง ไม่เสียดายเลยที่มา" ว่าพลางยิ้มด้วยนัยต์ตาเป็นประกายมองดาราหนุ่มส่องประกายออร่าอยู่บนเวทีอย่างสุขใจ

 

"พิคเซ่ล ฉันขอไปเดินเล่นแถวๆนี้นะ ตรงนี้มันเสียงดังไปน่ะ คนก็เยอะด้วย" สะกิดเด็กสาวที่ยืนอึ้งอยู่แล้วกล่าวออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

 

"อืมๆ" ตอบออกไปโดยไม่หันไปมองคนข้างหลัง

 

"เห้อ...ทำไมคนเยอะแบบนี้นะ" ถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกเหนื่อย การที่มีคนเยอะๆมายืนเบียดเสียดทำให้เธอรู้สึกหายใจลำบาก

 

"เห้อ...โล่งไปทีออกมาได้สักทีนะ" เมื่อเดินแหวกฝูงชนออกมาได้แล้วจึงหายใจเข้าเต็มปอดอย่างโล่งอก

 

"ไปร้านหนังสือดีกว่า" สาวเท้าเดินเข้าไปในร้านหนังสือที่อยู่ไม่ไกลจากซุ้มจัดงานที่เต็มไปด้วยผู้คนทันที

 

"คุณภพคะ..."

 

"ผมจะซื้อหนังสือไปดูหน่อยน่ะ ภรรยาผมเธอกำลังมีเจ้าตัวเล็กอยู่ละครับ" ว่าด้วยรอยยิ้ม

 

"งั้นเหรอคะ คุณดูรักภรรยาคุณมากจริงๆนะคะ" หญิงสาวว่าพลางส่งยิ้มปลาบปลื้มคนตรงหน้า

 

"พะ...พี่ภพ..." หนังสือที่กำลังถืออยู่นั้นแทบจะร่วงหล่นจากมือเมื่อเห็น(อดีต)สามีอยู่ในร้านหนังสือเหมือนเธอแถมอยู่ในแผนกหนังสือแม่และเด็กอีก

 

"trrrrrrrrr...trrrrrrrrrrrrrr..." เสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มดังขึ้นทำให้เขาต้องละสายตาออกจากหน้าปกหนังสือที่มีทารกน้อยอยู่ทันที

 

"ครับๆ รอสักครู่นะครับ คุณแอร์ครับ เราไปกันเถอะครับ" วางสายลงแล้วพูดกับคนข้างๆซึ่งเป็นเลขาของตนทันที

 

"แล้วหนังสือนี่ละคะ"

 

"เดี๋ยวค่อยมาดูใหม่ดีกว่าครับ ลูกค้ามากันแล้ว"

 

"ค่ะ งั้นก็ได้ค่ะ" เดินตามบอสของตนออกจากร้านไป

 

"เห้อ...ตอนนี้เขาคงจะแต่งงานมีความสุขกับคนที่เขารักแล้วสินะ" ได้แต่มองแผ่นหลังผู้เป็นสามีเดินไปอย่างเจ็บปวด

 

"ลูกจ๋า...แม่รักลูกนะคะ แม่จะดูแลลูให้ดีและเป็นทั้งพ่อและแม่ให้ลูกเอง" ลูบหน้าท้องตนที่นูนออกมาเพียงเล็กน้อยเบาๆอย่างอยากจะสื่อความรักไปยังสิ่งมีชีวิตเล็กๆในท้องของเธอ

 

... 

 

"อ้ายยยย...เขามองมาที่เราด้วย" กรีดร้องออกมาอย่างดีใจเมื่อดาราหนุ่มส่งสายตาเจ้าเสน่ห์ตรงมายังเธอ

 

"ซาหวัดดีคาบ...สาวน้อย" การกล่าวทักทายโดยก้มหน้าลงมาหาเธอล่างเวทีนั้นทำให้เด็กสาวใจเต้นเป็นจังหวะสามช่า

 

"ว้ายๆ...โห้ยๆ...บ้ารึเปล่าล่ะนั่น" เสียงจอกแจกจอแจดังขึ้น

 

"ขอทางหน่อยครับ ขอทางหน่อยครับ" ชายหนุ่มได้แต่แทรกตัวแหวกฝูงชนเพื่อที่จะเดินไปยังเป้าหมายที่ยังยิ้มอย่างมีความสุขอย่างไม่รู้สึกตัว

 

"พิคเซ่ล..."

 

"เห้ย...นายมาได้ไงกัน" ตื่นจากภวังค์จากดาราหนุ่มแล้วมองไปอย่างคนที่เรียกตนอย่างตกใจ

 

"เธออยู่ที่นี่ได้ไงพิคเซ่ล..." คว้าแขนเด็กสาวให้หันหน้ามาคุยกันดีๆ

 

"นายแหละมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน ไม่ทำงานทำการรึไงกัน"

 

"ทำสิ นี่ก็งานเหมือนกัน เธอนั่นแหละไม่ทำรึไง คุณหนูรองไปไหน"

 

"ก็อยู่ข้างหลังนี่แหละ นายไม่เห็นรึไง ตารึถั่วกัน" ว่าจบก็หันไปมองข้างๆตัวเองเพื่อหานายสาว

 

"ไหนล่ะ เท่าที่ฉันเดินผ่านมายังไม่เห็นคุณหนูรองเลยนะ" ว่าพลางมองคนตรงหน้าด้วยคิ้วที่ขมวดกันเป็นปม

 

"เห้ย...ยุ่งแล้วไง คุณหนูรองหาย!!!" อุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อมองไปที่ๆคุณหนูรองของตนเคยยืนอยู่แต่กลับไร้วี่แววหรือร่องรอยใดๆของเธอ

 

"เห้อ...พิคเซ่ล" ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วกุมขมับอย่างเคร่งเครียด

 

... 

 

"น่ารักจัง..." หยิบตุ๊กตาหมีน่ารักตัวเล็กๆขึ้นมาดู

 

"ลูกจะชอบมั้ยน้า..." ลูบท้องตัวเองพลางมองไปยังตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่มองตนด้วยแววตาแป๋วเช่นกัน

 

"ชอบก็ซื้อไปสิ ผมว่าลูกก็คงจะชอบเหมือนกัน" 

 

"คะ...คุณ" เสียงนั้นทำให้ตุ๊กตาหมีแทบจะร่วงหล่นจากมือทันที หากแต่ชายหนุ่มจรงหน้ากลับประคองมือเธอที่ถือหมีน้อยไว้

 

"ไปจ่ายเงินกันเถอะ..." พูดจบก็คว้าเอวร่างบางที่อึ้งๆอยู่นั้นเดินไปด้วยกันทันที

 

"นี่คุณ ปล่อยฉันนะ..." เมื่อรู้สึกตัวก็รีบดิ้นออกจากอ้อมแขนแกร่งทันที

 

"กลับบ้านไปกับผมเถอะนะ คุณจะอยู่กับลูกแค่สองคนโดยไม่มีพ่อไม่ได้นะ" ว่าพลางกอดเอวบางไว้อย่างแน่นหนาอย่างกลัวว่าเธอจะหายไป

 

"ไม่ ฉันไม่ไปไปนกับคุณทั้งนั้นแหละ" ถึงจะดิ้นขัดขืนแต่เมื่อสู้แรงชายหนุ่มไม่ได้จึงจำใจต้องเนไปด้วยกันกับชายหนุ่ม

 

"จ่ายเงินครับ..." ดึงตุ๊กตาหมีน้อยออกจากมือหญิงสาวแล้ววางบนเคาน์เตอร์ทันที

 

"ค่ะ..." พนักงานคิดเงินพลางส่งยิ้มให้คู้รักทั้งสองที่ดูเหมาะสมกันมาก ผู้หญิงก็หน้าหวาน ผู้ชายก็หล่อเหลา

 

"นี่คุณ ปล่อยฉันสักทีสิ" พยายามดิ้นออกจากอ้อมอกชายหนุ่มเพราะรู้สึกเขินๆกับสายตาพนักงานที่มองมาที่เธอกับเขาด้วยรอยยิ้ม

 

"ขอโทษทีนะครับ ภรรยาผมเธอเขินน่ะ เลยเสียงดังไปหน่อย ที่รักครับอย่าเสียงดังไปสิเดี๋ยวเจ้าตัวเล็กในท้องจะตกใจเอาน้า" ว่าพลางก้มลงไปพูดกับหน้าท้องที่นูนออกมาเล็กน้อย

 

"น่ารักจังเลยนะคะ ยินดีด้วยนะคะ" พนักงานสาวส่งยิ้มออกมา

 

"ฉะ...ฉันไม่ใช่..."

 

"นี่ค่ะ คิดเงินเรียบร้อยแล้วนะคะ ทางร้านขออนุญาตถ่ายรูปลูกค้าหน่อยได้มั้ยคะ ทางเราจะแถมตุ๊กตาพ่อหมีแม่หมีไปให้ครบเซตนะคะ" พนักงานเสนอโปรโมชั่นขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

 

"ได้เลยครับ ยินดีครับ" ว่าพลางส่งยิ้มให้พนักงงานสาวแล้วหันมายิ้มให้หญิงสาวในอ้อมกอดต่อ

 

"ชิส์...นี่คุณ..." ถลึงตาใส่ชายหนุ่มที่ตอบพนักงานไปอย่างหน้าตาย ทั้งๆที่เธอไม่เต็มใจจะถ่ายรูปกับเขาด้วยซ้ำ

 

"ยิ้มหน่อยสิครับเมียจ๋า..." ว่าด้วยน้ำเสียงสดใสแล้วโอบเอวหญิงสาวอย่างแนบแน่น

 

"เหอะ..." ได้แต่ทำเสียงในคออย่างขัดใจแต่หันไปเข่นเขี้ยวส่งไปยังกล้องตรงหน้าทันที

 

"ขอบคุณมากค่ะ คุณลูกค้าทางร้านขอเก็บภาพไว้โปรโมตร้านหนึ่งใบนะคะ ส่วนนี้ของคุณลูกค้าค่ะ" พูดจบก็ส่งรูปให้ลูกค้าไปหนึ่งใบพร้อมถุงที่ใส่ตุ๊กตาหมีเซตครอบครัวไว้

 

"หึ...คุณทำแบบนี้ทำไม" เมื่อเดินออกมายังลานจอดรถก็รีบถามชายหนุ่มที่ถือเป็นอดีตสามีทันทีด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจ

 

"ทำไมล่ะครับ ก็เราเป็นสามีภรรยากันนี่" ตอบหน้าตายโดยผายมือให้หญิงสาวเดินเข้าไปในรถ

 

"แต่เราหย่ากันแล้วนะคะ ฉันเซ็นใบหย่าให้คุณแล้ว ทำไมคุณไม่ไปดูแลลูกเมียของคุณล่ะ" 

 

"ก็ลูกเมียผมไม่ยอมให้ดูแลแล้วหนีมานี่ ผมก็เลยต้องมาตาม"

 

"เหอะ คุณก็ตามไปสิ จะมายุ่งกับฉันทำไม" พูดจบก็เดินผ่านชายหนุ่มไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิด เขาอยากหย่า เธอก็หย่าให้เขาแล้ว แต่เขายังมาตามราวีเธอและลูกให้เธอรู้สึกเจ็บปวดใจอีกทำไม ได้แต่คิดอย่างเจ็บปวดใจ

 

"ม่านมุก...คุณจะไปไหนน่ะ" กอดหญิงสาวจากข้างหลังก่อนที่เธอจะเดินจากไปไหนอีก

 

"ฉันก็จะกลับบ้านของฉันไง คุณก็ตามหาลูกเมียคุณไปสิ แล้วปล่อยฉันได้แล้ว" 

 

"ไม่ได้ ลูกเมียผมก็อยู่ตรงนี้จะให้ผมไปตามที่ไหน" พูดจบก็หันตัวหญิงสาวให้หันหน้ามาคุยกัน

 

"ฮึกๆ...คุณปล่อยฉันไปสักทีเถอะค่ะ คุณอยากให้ฉันเจ็บไปถึงเมื่อไหร่กัน" ว่าด้วยน้ำตาที่ไหลอาบหน้า ปกติ น้ำตาของเธอจะไหลออกมาอย่างยากลำบากมาก อาจจะเป็นเพราะฮอร์โมนคนท้องบวกกับคนตรงหน้าด้วยทำให้ความรู้สึกทุกอย่างออกมาผ่าน้ำตาทั้งหมด

 

"ม่านมุก..."

 

"ฮึกๆ...ปลาอยฉันกับลูกไปเถอะค่ะ ฮึกๆ อย่ารั้งพวกเราไว้ให้เจ็บปวดอีกเลย"

 

"ผะ...ผม...ไม่...เขาเป็นลูกของผมเหมือนกัน ผมต้องรับผิดชอบ"

 

"ฮึกๆ...คุณมั่นใจได้ยังไงคะ ว่าเขาเป็นลูกของคุณ" จากตอนแรกที่รู้สึกอ่อนแอ แต่เมื่อได้ยินประโยคที่เขาพูดเธอก็เริ่มกลัวว่าเขาจะพรากลูกไปจากเธอ

 

"ม่านมุก!!!" เรียกหญิงสาวออกมาด้วยเสียงแข็งกร้าวด้วยความไม่พอใจที่สาวเจ้ายั่วโมโหเขา

 

"คุณมั่นใจแค่ไหนคะ หลายเดือนที่ผ่านมาคุณแทบจะไม่สนใจฉันเลย ทั้งกลับบ้านดึก อ้างว่าบริษัทงานเยอะ แต่คุณก็ไปอยู่กับแม่นั่น จนเธอท้อง..."

 

"คุณไม่คิดบ้างเหรอคะ ว่าฉันจะเหงาแล้วไปมีคนอื่นจนท้องเหมือนเมียของคุณ" พูดจบก็จ้องนัยต์ตาแดงก่ำของชายหนุ่มอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน

 

"ม่านมุก...นี่เธอ" ได้แต่โมโหหญิงสาวตรงหน้าที่เปลี่ยนไปทั้งแววตาและการกระทำที่ไม่อ่อนหวาน อ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน

 

"หึ คุณคงไม่มั่นใจน่ะสิคะ มันคงจะเป็นเวรกรรมจริงๆ" พูดจบก็ใช้จังหวะที่ชายหนุ่มเผลอแล้วรีบเดินไปทันที

 

"ม่านมุกหยุดเดี๋ยวนี้นะ..." เมื่อนึกได้ว่าหญิงสาวเดินไปแล้วจึงรีบก้าวยาวๆดึงหญิงสาวมาไว้ในอ้อมอกทันที

 

"ปล่อยฉันนะ...ฉันจะกลับไปหาสามีของฉันแล้ว" พูดออกมาด้วยแววตาแดงก่ำแล้วรีบดิ้นออกจากอ้อมแขนนั้นทันที

 

"ไม่ ผมจะไม่ปล่อยคุณไปไหนม่านมุก คุณต้องไปกับผม"

 

"ฉันจะไม่ไปกับคุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ" ดิ้นอย่างรุนแรงเพื่อให้ออกจากอ้อมแขนแกร่งที่รัดเธอไว้

 

"หึ อย่าดิ้นแรงสิครับเดี๋ยวลูกก็หลุดหรอก" พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

"ลูก..." หญิงสาวคิดได้ดังนั้นจึงหยุดดิ้นทันที

 

"หึ แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย" พูดจบก็ช้อนตัวหญิงสาวขึ้นแนบอกทันที

 

"นี่คุณ..."

 

"หึ อย่าดิ้นนะเดี๋ยวตกหรอก" บอกหญิงสาวที่ทำท่าจะดิ้น

 

"ชิส์..." ได้แต่ทำเสียงอย่างขัดใจ จำใจยอมให้ชายหนุ่มอุ้มขึ้นรถไป

 

"ทำไมคุณต้องทำแบบนี้ด้วย..." เมื่อนั่งรถมาสักพักก็ถามชายหนุ่มที่ขับรถอย่างรวดเร็วด้วยความเงียบ

 

"หึ...ผมจะไม่ปล่อยคุณหนีไปไหนสองคนแม่ลูกอีกแล้ว..."

 

"..." 

 

"จนกว่าคุณจะคลอดคุณต้องอยู่กับผม เมื่อคลอดเสร็จผมจะตรวจดีเอ็นเอถ้าเป็นลูกของผม แล้วคุณโกหก ผมจะยอมปล่อยคุณไป ส่วนลูกผมจะเลี้ยงเอง..."

 

"แต่ถ้าเป็นลูกชู้อย่างที่คุณว่า ผมก็จะยอมปล่อยคุณสองคนแม่ลูกไปตามทางอย่างที่คุณต้องการ"

 

"คุณมันเลวที่สุดเลย..." หันมองชายหนุ่มที่เธอรักอย่างรู้สึกเจ็บปวดใจ

 

"หึ ถ้าปล่อยให้คุณไป เกิดเป็นลูกของผมจริงๆ ผมคงไว้ใจให้คุณอยู่กันสองแม่ลูกแบบนี้หรอก"

 

"..."

 

"คุณอาจจะเลี้ยงลูกไม่ดีเท่าผม" พูดจบก็ขับรถต่อโดยไม่สนใจหญิงสาวที่นั่งก้มหน้ากุมมือตนเองอย่างซ่อนน้ำตาไว้

 

... 

 

"ที่นี่ที่ไหนกัน..." หญิงสาวลืมตาขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่ารถจอดลง

 

"หึ บ้านผมเองแหละ เรือนหอของผมและเกรท" พูดออกมาด้วยใบหน้านิ่งเรียบก่อนจะอุ้มหญิงสาวขึ้นแนบอกแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

 

"คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม..."

 

"หึ...ถ้าผมพาคุณกลับบ้าน เดี๋ยวคุณก็นัดกับชายชู้อีก" พูดจบก็เข้ามาข้างในบ้านพอดีแล้วรีบวางหญิงสาวลงบนโซฟา

 

"ฉันจะกลับบ้าน..." พูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ทำไมเขาต้องฉีกหัวใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยนะ ได้แต่คิดอย่างเจ็บปวดใจ 

 

"หึ...อยู่ที่นี่แหละ ออกจะสบาย คุณไม่ต้องห่วงหรอกนะ แค่ทำความสะอาดนิดหน่อยก็อยู่ต่อได้แล้ว ผมเพิ่งเข้ามาเมื่อสองสามเดือนก่อน..."

 

"ตอนพาเกรทมาดูเรือนหอด้วยกัน เราแค่ค้างกันที่นี่สี่ห้าครั้งเอง...คุณไม่ต้องกลัวหรอกนะมันไม่ใช่บ้านร้างอย่างที่คุณคิดหรอก" พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะสาวเท้าขึ้นไปบนห้องเพื่อเอาของไปเก็บทันที

 

"ฮึกๆ ทำไม ทำไมกันนะ..." แค่คิดว่าทุกๆที่ในบ้านแหล่งนี้เป็นความทรงจำของหญิงสาวคนนั้นแลพเขาร่วมกัน เธอก็รู้สึกเจ็บปวด และขยะแขยงจนแทบจะทนอยู่ไม่ได้

ได้แต่แสดงออกมาเธอไม่รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว ไม่รักเขาแล้ว ให้ตัวเองเข้มแข็งแต่ความจริงแล้วในใจเธอยังมีแค่เขาเพียงคนเดียวไม่เคยมีใครมาแทนที่เขาได้ แต่เขากลับเหยียบย่ำหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่มีชิ้นดีแล้ว ที่เขาทำทั้งหมดก็เพื่อลูกของเขาหากเธอไม่มีลูกเขาคงไม่สนใจเธอแล้วปล่อยเธอไป

 

... 

 

จบตอน 

มาแล้วนะคะ ม่านมุกน่าสงสารอีกแล้ว เจ็บซ้ำไปซ้ำมา พี่ภพคงจะไม่สาใจ สมควรโดนด่ามากกว่านี้จริงๆ วันนี้ไรต์มาช้าหน่อยนะคะ แต่ไรต์ก็จะมานะคะ แล้วเจอกันใหม่วันจันทร์หน้านะคะทุกคน

ความคิดเห็น