ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 31

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2562 13:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 31
แบบอักษร

วายลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าเช้าแล้ว วายยกฝ่ามือขึ้นมาลูบใบหน้าตัวเองก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้น คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นผ้าห่มอยู่บนร่างกายของตัวเองก่อนที่สายตารีจะมองไปยังม่านตรงหน้าและมันกำลังจะถูกเลื่อนเปิดออก

"ตื่นแล้วหรอคะ" เสียงพยาบาลสาวสวยเอ่ยทักทายพร้อมกับยิ้มหวานส่งให้วายในยามเช้า วายยิ้มตอบด้วยท่าทีเขินๆก่อนจะถามเรื่องข้องใจออกไป

"คุณพยาบาลครับ ผ้าห่มนี่.." วายชี้มาที่ผ้าห่มซึ่งพยาบาลสาวสวยก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

"เมื่อคืนพยาบาลเข้ามาตรวจรอบดึกเห็นคุณนอนอยู่เลยเอามาห่มให้ค่ะ"

"อ๋อ ขอบคุณครับ" เมื่อรู้คำตอบวายก็ขอบคุณทันที

"ไม่เป็นไรค่ะ" แล้วพยาบาลสาวสวยก็เดินออกจากห้องไป วายมองคนที่นอนอยู่บนเตียงก่อนจะลุกเดินเข้าไปใกล้

"กูจะกลับบ้าน อยากได้อะไรก็กดเรียกพยาบาลก็แล้วกัน ที่กดอยู่ตรงนี้ถึงนะ" วายจับมือแทนคุณไปสัมผัสตรงปุ่มกดฉุกเฉิน แทนคุณพยักหน้ารับเบาๆ

"แล้วจะกลับมามั๊ย"

"มา มาล้างแผล" ใช่ วายยังคงต้องล้างแผลที่โดนยิงอยู่มันยังไม่หายดีเท่าไหร่

"ยังเจ็บอยู่มั๊ย" แทนคุณถามออกมา

"เจ็บ อยากดูมั๊ยล่ะ" วายว่าประชดเพราะถึงให้ดูยังไงแทนคุณก็ไม่เห็นหรอกเพราะตาบอด

"แตะดูได้มั๊ย"

"มึงอย่ามา" วายปฏิเสธทันที นี่ขนาดตาบอดนะยังจะมาหลอกแต๊ะอั๋งเขาอีก

"วาย ขอโทษนะ" แทนคุณพูดออกมาเสียงเบา

"เก็บคำขอโทษไว้รักษาตัวเองเถอะ ถือว่าชดใช้กรรม" วายว่า

"กูคงเลวมากสินะ"

"หยุดพอ! ห้ามดราม่า กูจะกลับแล้วจะเอาอะไรมั๊ยจะซื้อมาสงเคราะห์" วายได้ทีพูดแดกดันแทนคุณไม่หยุด

"อะไรก็ได้ขอที่อร่อยๆสักอย่าง" แทนคุณบอกอย่างไม่เรื่องมาก

"อืม"

หลังจากนั้นวายก็ออกจากห้องพักของแทนคุณมา ร่างบางกลับห้องไปอาบน้ำก่อนจะกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งและไม่ลืมแวะซื้อข้าวมาด้วย วายเข้าไปล้างแผลของตัวเองก่อนจะขึ้นไปหาแทนคุณข้างบน

วายเปิดประตูห้องเข้าไปอย่างไม่บอกกล่าวก่อนที่สายตารีจะเห็นพยาบาลสาวสวยสะดุ้ง เธอไม่ใช่คนเดียวกับคนเมื่อเช้าสงสัยเปลี่ยนเวร รอยยิ้มเจื่อนๆส่งมาให้วายก่อนที่เธอจะเดินออกมา

"เดี๋ยวครับ" วายเรียกพยาบาลสาวสวยตอนที่เธอกำลังจะเดินผ่านเขาไป

"คะ คะ?"

"คุณติดกระดุมผิดครับ" เธอหน้าเหวอ ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไปวายเดินตรงเข้าไปคนป่วยทันที

"วันนี้สายๆกูก็ออกจากโรงบาลแล้ว หมอให้กลับไปพักที่บ้าน" แทนคุณบอกเสียงเรียบ

"เรื่องของมึง!" วายตอบเสียงกระแทก รู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย เขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเขาไม่ได้โง่จนดูไม่ออก ถ้าจะให้บอกว่าพยาบาลสาวสวยรีบเข้าเวรจนแต่งตัวไม่เรียบร้อยมันก็คงจะไม่ใช่

"หิวข้าวจัง" แทนคุณพูดเสียงเบาพลางลูบหน้าท้องของตัวเองวนรอบ

"คุณพยาบาลไม่เอามาให้กินหรอ" วายถามออกไป

"ไม่ กูไม่ชอบข้าวโรงพยาบาล"

"หรอ"

"ซื้อข้าวมาด้วยมั๊ย" แทนคุณถามแล้วทำจมูกฟุดฟิด

"ไม่ให้กิน!" วายบอกแล้วกระแทกข้าวลงบนโต๊ะเขาซื้อผัดกระเพราพริกมากะว่าจะให้คนป่วยกินด้วยความหมั่นไส้พอมารู้แบบนี้แล้วยิ่งหมั่นไส้เพิ่มไปอีก

"เป็นอะไรหรือเปล่า" แทนคุณถามเสียงเบาเบือนหน้ามาทางวายสายตามองข้ามวายไปเพราะตาบอด

แปะ!

ยิ่งเห็นหน้าแทนคุณวายยิ่งอดไม่ได้ เขาใช้ฝ่ามือฟาดลงบนหน้าผากกว้างด้วยการอยากระบายอารมณ์

"โอ๊ย! ตีทำไม"

"กูเกลียดมึงโว้ย!"

"ฉวยโอกาส กูตาบอดนะ"

"แล้วมึงทำเหี้ยอะไรกับพยาบาล มึงตาบอดไม่ใช่หรอ!" วายตะคอกใส่หน้าแทนคุณ และแทนคุณก็เงียบไป ตอนนี้วายอารมณ์พุ่งจนฉุดไม่อยู่แล้ว ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแล้วทำไมต้องหงุดหงิดด้วย หึงหรอ ไม่น่า

"ไอ้หื่นตาบอดเอ้ย!" วายด่าแสกหน้าแทนคุณก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโซฟา หายใจฮึดฮัดหลายทีไม่มองหน้าแทนคุณสักนิด

ตอนนี้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ วายไม่พูดแทนคุณก็ไม่พูดจนกระทั่งเสียงเปิดประตูดังขึ้นและเป็นแม่ของแทนคุณที่เดินเข้ามา วายรีบลุกขึ้นทันที

"สวัสดีครับ" วายรีบทักทายท่าน

"มอนิ่งจ้าหนูวาย" แม่ของแทนคุณหันมาฉีกยิ้มกว้างให้วายก่อนที่ท่านจะเดินเข้าไปหาแทนคุณ

"เป็นไรตาคุณ หน้างอแต่เช้า"

"เปล่าครับ"

"แม่จะบินแล้วนะเลยแวะมาบอกแก มีธุระด่วน"

"ครับ"

"หนูวายมานี่สิลูก" ท่านหันมาเรียกวายทำให้วายต้องเดินเข้าไปหาท่าน

"แม่ฝากดูแลแทนคุณด้วยนะ แม่ไม่ค่อยมีเวลาเลย บินตลอด มาวันเดียวก็กลับแล้ว แม่ดีใจที่มีหนูวายอยู่ข้างๆตาแทนนะ" ท่านพูดบอกและกุมมือวายไว้

"คะ ครับ" วายก้มหน้าเล็กน้อย ตอบตามมารยาท

"ไว้แม่เสร็จงานแม่จะหาหมอดีๆมารักษาตาคุณนะ แล้วหลังจากนั้นแม่จะไปขอหนูวาย"

"อะไรนะครับ ขออะไรครับ" วายทำตาโตกับคำพูดของท่าน

"ก็ขอมาเป็นลูกสะใภ้ไง" วายหน้าเหวอขึ้นมาทันที นี่มันเรื่องอะไรกัน ขอบ้าบออะไร

"คือผมไม่"

"แม่ต้องรีบไปแล้วเดี๋ยวตกเครื่อง ถ้าตาคุณดื้อหนูก็จัดการเลยนะ แม่ยกอภิสิทธิ์ทุกอย่างให้หนูวายจัดการได้ตามความชอบและความพอใจ" ท่านพูดยิ้มๆพร้อมกับตีหลังมือวายเบาๆ

"ผมไม่ได้..."

"แม่ต้องไปแล้ว เดี๋ยวแม่จะโทรหาแกเองนะตาคุณ"

พูดจบท่านก็รีบเดินออกไปทันที วายยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นรู้สึกมึนงงไปหมด เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่แล้ว

"มึงบอกแม่มึงเลยนะว่ากูกับมึงไม่ได้เป็นอะไรกัน!" วายหันไปเหวี่ยงแทนคุณทันที

"เดี๋ยวบอก ตอนนี้หิวข้าว" แทนคุณว่าเสียงอ่อย

"กูไม่ให้กิน!"

.

Part : แทนคุณ

ตอนนี้วายทำหน้าบึ้งอย่างกะตูดลิง แทนคุณลอบมองตลอดตั้งแต่เช้าจนสาย แถมยังแสบเอาข้าวผัดกระเพราพริกให้แทนคุณกินอีกไม่รู้ว่าไปโมโหใครมา

"วาย"

"อะไร!" วายยังเหวี่ยงเหมือนเดิมนี่ถ้าให้แทนคุณคิดเข้าข้างตัวเอง เขาคงคิดว่าวายคงกำลังงอนอยู่แน่ๆ

"เปลี่ยนเสื้อผ้าให้หน่อย" แทนคุณบอกเสียงอ้อน

"เปลี่ยนเองสิ"

"มองไปเห็น"

"เรื่องมาก! แล้วเสื้อผ้าอยู่ไหน"

"ในตู้" แล้ววายก็เดินไปเปิดตู้หยิบเสื้อผ้าของเขาออกมา ร่างเล็กยืนอยู่ตรงหน้าเขากำลังก้มหน้าทำอะไรยุกยิก ยิ่งมองยิ่งอยากดึงเข้ามาฟัดสักทีให้หายอยากเลย

วายมองหน้าเขาเล็กน้อยพร้อมกับย่นจมูกใส่ ทำให้แทนคุณต้องกำมือแน่น ระยะขนาดนี้แถมท่าทางแบบนั้นแล้วเขาจะอดทนได้นานแค่ไหนกัน

วายเริ่มถอดเสื้อให้แทนคุณก่อนที่ร่างเล็กจะชะงัก สายตารีมองไปตรงจุดที่แทนคุณถูกยิง ก่อนจะถอดเสื้อต่ออย่างไม่สนใจ วายหยิบเสื้อมาสวมให้แทนคุณอย่างเร็วและชำนาญ

ต่อไปกางเกง วายนิ่งไปแทนคุณมองตามยิ้มๆ ก่อนที่วายจะตัดสินใจถอดกางเกงให้แทนคุณ

"วาย" แทนคุณเรียกวาย

"เรียกอะไรหนักหนา อยู่เงียบๆไม่ได้หรือไง" วายดุ

"กูอยาก" แทนคุณบอกความต้องการของตัวเองออกไป

"ให้กูเรียกพยาบาลให้มั๊ย" วายรู้เรื่องเมื่อเช้า เขายอมรับว่าแอบทำนิดหน่อยแต่ไม่มาก ก็คนมันอยากแค่ปลดปล่อยนิดหน่อยเอง แทนคุณเลวจริงๆสินะ

"เรียกมาทำไม"

"กูไม่ได้โง่นะ ว่ามึงกับพยาบาลคนเมื่อเช้าทำอะไรกัน"

"โกรธหรอ" แทนคุณถามทั้งสีหน้าท่าทางของวายไปหมดแล้ว

"ทำไมต้องโกรธ นั่นมันสิทธิ์ของมึง แต่ช่วยเคารพสถานที่ด้วยไม่ใช่อยากตรงไหนก็จัดตรงนั้น หรือเป็นหมาถึงได้เอาได้ทุกที่ทุกเวลา" วายจัดมาชุดใหญ่ทำให้แทนคุณไปต่อแทบไม่เป็นก่อนที่ร่างเล็กจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขา ถ้าแทนคุณตาบอดจริงๆคงไม่ได้เห็นสีหน้าผิดหวังแบบนี้แน่ๆ

"ขอโทษ"

"ขอโทษทำไมไม่เกี่ยวกับกู" วายบอกแล้วหยิบกางเกงมาสวมให้แทนคุณ

"ไม่ทำอีกแล้ว" แทนคุณบอกเสียงอ้อน

"กูบอกว่าไม่เกี่ยวกับกูไง!"

หมับ!

แทนคุณคว้าเอววายไว้ทันที แล้วเขาก็ได้รับสายตาค้อนๆจากร่างเล็กที่ส่งมา

"อย่างอนเลยนะครับ"

"กูไม่ได้งอน ทำไมกูต้องงอน กูไม่ได้เป็นอะไรกับมึง!"

"จริงด้วยสิ" แทนคุณว่าอย่างซึมๆ

"ปล่อยกู จะกลับมั๊ยบ้าน" แล้วแทนคุณก็ต้องปล่อยวายก่อนที่วายจะหันมาใส่กางเกงให้แทนคุณต่อ

.

@คอนโดแทนคุณ

"วาย" แทนคุณเรียกวายหลังจากที่วายพาเข้ามาในห้องนอน

"อะไรนักหนา ทั้งวันจะเรียกแต่กูใช่มั๊ย" วายเหวี่ยงอีกแล้วถ้าเป็นผู้หญิงคงไม่พ้นการเป็นรอบเดือนแน่นอนอารมณ์แบบนี้

"อยากอาบน้ำ" แทนคุณบอกเพราะเขาไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว ดีสุดแค่เช็ดตัวซึ่งมันไม่สบายตัวเลยสักนิดนึงและอีกอย่างแทนคุณอยากแกล้งร่างเล็ก

"เออๆ" วายบอกก่อนจะมองหาผ้าเช็ดตัวแล้วประคองแทนคุณเข้าไปในห้องน้ำ แทนคุณกวาดสายตามองวายอย่างพินิจ

พอเข้ามาถึงห้องน้ำวายก็จับแทนคุณถอดเสื้อผ้าจนหมดจะเหลือก็แค่บ๊อกเซอร์ที่ปิดช่วงล่างของแทนคุณอยู่แค่นั้น

ฝักบัวถูกเปิดให้สายน้ำไหลออกมา วายจ่อมันมาที่ตัวแทนคุณจนเปียกก่อนจะปิดแล้วหยิบสบู่เหลวมาบีบใส่มือ ร่างเล็กตีฟองเบาๆก่อนจะละเลงลงบนร่างกายของแทนคุณ ไม่อยากจะคิดเลยทุกครั้งที่มือเล็กลูบไล้ไปตามร่างกายของแทนคุณเขาแทบระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่

มึงต้องอดทนนะไอ้แทนคุณ!

หลังจากถูสบู่เสร็จวายก็เปิดน้ำอีกครั้ง แทนคุณสะบัดมือเล็กน้อยจนฝักบัวหันไปทางวายและทำให้ร่างเล็กเปียกชุ่มไปทั้งตัว

"ทำอะไรของมึงเนี่ย อยู่นิ่งๆยืนเฉยๆไม่ได้หรือไงวะ" วายดุก่อนจะมองหน้าแทนคุณอย่างไม่พอใจ ร่างเล็กวางฝักบัวลงด้วยอารมณ์หงุดหงิด เสื้อยืดขาวแนบไปกับร่างกายทำให้แทนคุณแอบกลืนน้ำลายลงคอ กี่วันแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสร่างกายนี้ มันกี่วันแล้ว!

"อาบเองเลย!"

ปัก!

แทนคุณผลักวายชิดผนังห้องน้ำก่อนจะขยับไปประชิดร่างเล็กจากทางด้านหลังเพราะระยะไม่ห่างเลยทำให้ร่างเล็กไม่สงสัย

"มึงจะทำอะไรเนี่ย!"

"กูขอนะวาย" ฝ่ามือหนาเลื่อนไปตามเอวบางก่อนจะจับขอบกางเกงไว้แล้วกระชากมันลงไปกางเกงชั้นในก็ถูกกระชากลงไปด้วย

"หยุดนะไอ้คุณ!" วายดิ้นและพยายามจะหลบตัวหนีแต่แทนคุณก็กดร่างเล็กไว้กับผนังห้องน้ำ แทนคุณร่นบ๊อกเซอร์ของตัวเองลงก่อนจะจ่อไปที่ช่องทางของวาย ในใจก็เอาแต่ร้องบอกว่าไม่ไหวแล้ว

อื้อ!

ท่อนเอ็นถูกดันเข้าไปในช่องทางแคบทำให้วายกระตุกเกร็งไปทั่วร่างกาย ร่างเล็กขาสั่นน้อยๆใบหน้าขึ้นสีแดงระรื่อ

"อะ ไอ้บ้าเอ้ย!" วายก่นด่าออกมาฝ่ามือกำแน่นใบหน้าแนบไปกับผนังห้องน้ำ ร่างเล็กพยายามจะขยับตัวแต่แทนคุณก็เร็วกว่ารีบคว้าเอวบางไว้แล้วเบียดร่างกายให้แนบชิดมากขึ้นจนจุดเชื่อมประสานฝั่งลึกเข้าไปมากกว่าเดิมก่อนที่เขาจะก้มลงไปกระซิบข้างใบหูของวาย

"ช่วยคุณสักวันนะวาย"

.

.

.

อร๊ายอิแทนคุณ แกมันร้ายขั้นสุดหาเศษหาเลยตลอด วายต้องจัดการกับแกขั้นเด็ดขาดแล้วนะ!!

(ขอโทษนะคะที่มาไม่ค่อยเป็นเวลาสักเท่าไหร่ 555)

ฝากติดตามให้กำลังใจไรท์และนุ้งวายด้วยนะ 😁😁

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว