ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 องค์ชายใหญ่

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 องค์ชายใหญ่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2562 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 องค์ชายใหญ่
แบบอักษร

ฉึกๆๆๆๆๆๆ~ ฮี่ๆ

 

จู่ๆลูกธนูจำนวนมากก็พุ่งลงไปปักที่พื้นเป็นวงกลมล้อมรอบรองแม่ทัพหยาง ก่อนที่ทุกคนจะมองไปที่เด็กหนุ่มใบหน้าราวเทพเซียนมาจุตินั่งอยู่บนหลังม้าพร้อมถือธนูที่เป็นหลักฐานได้อย่างดีห่างออกไปจนสุดสนามประลอง เยียนจือใช้วิชาตัวเบากระโดดมาอยู่ตรงหน้ารองแม่ทัพหยางทันที

 

"นี่เจ้าเป็นใคร กล้าดียังถึงมาทำร้ายพี่ชายข้า" หยางกุยเฟยโวยวายแต่มีเหรอเยี่ยนจือจะสนใจเสียงของนาง

 

"แย่จัง พลาดเหรอเนี่ยะ! " เยี่ยนจือเอยออกมาอย่างไม่สนใจพร้อมกับมองผลงานตัวเองและดึงลูกธนูขึ้นมาหนึ่งอัน ถ้าคนเก่งกาจด้านการต่อสู้จะไม่มองว่าลูกธนูที่ปักลงมาเป็นวงกลมรอมตัวรองแม่ทัพหยางคือยิงพลาด แต่จงใจและคนที่ยิงมันออกมาต้องเซียนจริงๆ

 

"เจ้า! ถึงจะเป็นเด็กข้าก็ไม่ละเว้น"แม่ทัพหยางที่อับอายผู้คนมากมายเพราะพลาดพลั่งให้กับเด็กหนุ่มเอยขึ้นอย่างโกรธจัด

 

"หึ ถึงจะเป็นผู้ใหญ่ข้าก็ไม่ละเว้น...ฮ่าๆ ข้าไร้ความสามารถเหรอ!!! เจ้าบอกว่าข้าไร้ความสามารถอย่างนั้นเหรอ!" เยี่ยนจือเอยออกมาอย่างนิ่งสงบและน่ากลัว พร้อมกับแผ่พลังปราณที่แท้จริงครอบคลุมร่างของรองแม่ทัพหยางจนขยับไม่ได้

 

"ปล่อยข้า ช่วยข้าด้วย โอ้ยยย ปล่อย"รองแม่ทัพโวยวาย

 

"เยียนจือ!"ลี่เซียนที่นิ่งค้างไปนานเอยขึ้น

 

"ฮ่าๆ พี่รองดูสิ เจ้านั้นเรียกปีศาจอย่างพี่ใหญ่ได้ด้วย" ซื่อหมิงเอยอย่างเป็นเรื่องตลก

 

"ลมปราณที่แท้จริง สำนักเส้าหลิน 'ยังควบคุมไม่ได้สินะ' ....หยุดเดี่ยวนี้นะหลงเยียนจือ" เทียนฟงเอยออกมาเบาๆก่อนจะสั่งเสียงออกไปอย่างเสียงดัง

 

"พ่อขอสั่งให้เจ้าหยุดเดี่ยวนี้!"เทียนฟงตวาดลั่น ทำให้เยี่ยนจือที่ตกอยู่ในลมปราณหลุดออกจากลมปราณที่แผ่ออกมา

 

"ไปซะ!"เยี่ยนจือสั่งด้วยเสียงที่เย็นชาจนถึงคัวหัวใจ แม่ทัพหยางรีบลุกออกจากตรงนั้นทีอย่างกลัวๆ เยี่ยนจือปิดตาลงและเบิกขึ้นมาใหม่

 

"พี่ใหญ่มาที่นี้ได้ไงกัน"ซื่อหมิ่งเอยถามเกาหยวน

 

"ข้าจะไปรู้ได้ไง "เกาหยวนตอบ

 

"ถวายพระพรเสด็จพ่อพะยะค่ะ ถวายพระพรเสด็จแม่พะยะค่ะ"เยียนจือที่ตั้งสติได้เขาไปทำความเคารพพ่อกับแม่ทันทีพร้อมกับเดินขึ้นไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าทั้งสอง

 

"เจ้ามาที่นี้ได้อย่างไรจือเออร์"ลี่เซียนเอยถาม

 

"ท่านอาจารย์ให้ข้านำของมาให้เสด็จพ่อพะยะค่ะ และสั่งให้ลูกกลับมาหาเสด็จพ่อเสด็จแม่"เยี่ยนจือบอก

 

"พี่ใหญ่กลับมา สาวงามคงเท่ใจไปให้ท่านหมดเมืองแน่ๆ และข้าจะหาสาวงามที่ไหนมาอุ่นใจ" ซื่อหมิ่งเอยออกมาอย่างติดตลก

 

"เจ้าสาม เจ้านี่ไม่เพิ่มสมองให้โตขึ้นเลยนะ อ่ะ" เยี่ยนจือบอกพร้อมกับโยนลูกอมให้ซื่อหมิ่ง

 

"น้อยยยย พี่ใหญ่! ข้าโตแล้วนะ ท่านกับเสด็จพ่อชอบดูถูกข้ายิ่งนัก เห็นข้าเป็นเด็กอยู่เรื่อย ข้าเกิดหลังท่านแค่ครึ่งก้านธูปเองนะ!" ซื่อหมิงโวยวาย

 

"โป้ก~ ข้าไปดูถูกเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ซื่อหมิ่ง"เทียนฟงดีดเข้าที่หย้าผากของซื่อหมิ่งที่นั่งอยู่ใกล้ๆกับเขา

"น้อยยย ข้าเจ็บนะไอเจ้าคนไม่มีมารยาท"ซื่อหมิ่งโวยวายเผลอเรียกเทียนฟงแบบนั้นออกมา

 

"ข้าควรจะกั้กบริเวณองค์ชายสามกี่วันดีองครักษ์จือ"เทียนฟงเอยถามองครักษ์จือ

 

"หึ เสด็จพ่อข้าอยากปลดปล่อยพลังปราณที่เอ่อออกมา มันร้อนลุ่มไปหมด"เยียนจือบอก

 

"งันลงไปประลองเถอะ" เทียนฟงบอก

 

"พะยะค่ะ"เยียนจือเอยออกมาพร้อมกับกระโดดลงไป

 

"องค์ชายใหญ่หลงเยียนจือพร้อมแล้ว เริ่มการประลองได้"ลู่กงกงเอยประกาศ

 

"ในวันนี้จะเป็นการประลองธนูพะยะค่ะ" องครักษ์จือเอยบอกเพราะการประลองนี้เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วเหวินตี้ก็รู้ดี

 

"แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม"เสนาบดีหยางเอยออกมาอย่างโกรธแค้น

 

"เจ้าอย่าคิดนะว่าข้าจะแพ้คนอย่างเจ้า"เหวินตี้เอยขู่

 

"งันรึ ข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าใครจะแพ้ใครจะชนะแต่ที่ข้ารู้คือ เจ้าแพ้ข้าแน่ หึ" เยียนจือเอยออกมาก่อนที่จะเดินผ่านเหวินตี้ไปอย่างไม่สนใจ ปล่อยให้เหวินตี้โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

 

"พิธต่อไปจะเป็นการแข่งขันรอบแรกระหว่างองค์ชายใหญ่เยียนจือและองค์ชายสี่เหวินตี้ ลูกธนู 3 ดอก กลางเป้า 5 คะแนน และรองลงมาเรื่อยๆขอให้ทั้งสองประจำที่และเริ่มได้พะยะคะ"ลู่กงกงเอยขึ้นเสียงก้องกังวาน

 

"เริ่มได้!"เมื่อทั้งสองประจำที่ลู่กงกงประกาศเริ่มทันที ทั้งสองอยู่ในท่าเตรียมพร้อมและหันมามองหน้ากันอย่างไม่ชอบใจ เยียนจือยิมมุมปากนิดๆ ก่อนที่ยิงออกไป

 

ฉึก~ ฉึก~ ธนูของทั้งสองปักลงที่เป้าทันที ของเยียนจือปักกลางเป้าโดยไม่ต้องดูอะไรมาก ส่วนเหวินตี้ปักลงในลู่ที่ 3 เหวินตี้ทำหน้าไม่พอใจทันที

 

"ใจไม่นิ่งพอ"เยียจือเอยออกมาลอยๆแต่เหวินตี้ก็รู้ดีว่าเยียนจือพูดกระทบตน

"เจ้า!!!!"เหวินตี้ชี้หน้าเยียนจือทันที

 

"หึ ฉึก~"เยียนจือไม่สนใจแถมยังยิ่งธนูต่อไปพร้อมกันทั้งสองดอก เข้าเป้ากลางทั้งสองดอกอย่างแม่นยำ ชาวบ้านและแขกบ้านแขกเมืองชอบใจกันยิ่งนัก ที่องค์ชายใหญ่มีความสามารถเหลือล้น เยียนจือยื่นธนูให้ทหารที่รอรับทันที ก่อนที่ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเลห์ให้เหวินตี้ ที่กำลังโกรธแค้นตน

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น