facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER XII ความลับในใจ

ชื่อตอน : CHAPTER XII ความลับในใจ

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่12

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2562 16:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER XII ความลับในใจ
แบบอักษร

"ตาภพลูก..." อุทานออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นลูกชายฟื้นขึ้นหลังจากหลับไปเกือบสามวัน

 

"คุณแม่..." เรียกมารดาของตนด้วยเสียงแหบแห้งจากอาการไข้หวัด

 

"คุณหมอคะลูกฉันฟื้นแล้วค่ะ เข้ามาดูลูกฉันหน่อยค่ะ" กดเรียกพยาบาลและหมอก่อนจะถลาเข้าไปกอดลูก

 

"ทำไมแกทำแบบนี้กันนะตาภพ เจ็บมากมั้ย" ว่าพลางสำรวจบาดแผลที่มือลูกชายที่มีผ้าพันแผลพันไว้ด้วยสายตาเป็นห่วง

 

"ไม่เจ็บหรอกครับ มุกเจ็บกว่าผมตั้งเยอะ" พูดด้วยแววตาแดงก่ำอย่างโกรธแค้าตัวเอง

 

"ลูก..."

 

"แม่ครับ เธอไม่ได้ไปคนเดียวนะครับ เธอยังพาลูกไปจากผมอีกครับแม่ ผม ผมมันแย่จริงๆ"

 

"ตาภพ จริงเหรอลูก" อุทานออกมาอย่างตกใจในสิ่งที่ได้รับรู้

 

"ครับ ผมเจอยาบำรุงครรภ์ในโต๊ะเครื่องแป้ง แม่ครับผมควรทำยังไงดี" ถามพลางกอดมารดาอย่างขอกำลังใจ เขาไม่รู้เลยว่าภรรยาเขาหายไปไหน ทั้งออกตามหาก็แล้ว ติดต่อตามโรงพยาบาลก็แล้ว จนตอนนี้ผ่านมาหลายวันแล้วก็ยังไม่พบเจอเลย ยิ่งเวลาล่วงเลยไปความหวังว่าจะพบเธอนั้นยิ่งลดลงตามไปด้วย

 

"ลูกต้องตามหาหนูมุกให้เจอให้ได้นะ หนูมุกอาจจะแค่อยากอยู่คนเดียวก็ได้ เธอคงจะอยู่ไม่ไกลหรอก" ได้แต่ให้กำลังใจลูกชายถึงแม้ในใจเธอจะทั้งกลัว ทั้งวิตก เป็นห่วงในความปลอดภัยของลูกสะไภ้มาก แต่ตอนนี้คงทำได้แค่ตามหาเธอ ถึงจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่ายังไงก็หาเธอไม่พบแน่ๆ ซึ่งมีแค่สองกรณี ก็คือ กรณีที่ดีมากๆกับกรณีที่เลวร้ายที่สุด เธออยากให้เป็นกณีแรกเสียมากกว่า เธอไม่อยากสูญเสียคนที่เธอรักไปอีกแล้ว

 

... 

 

เมื่อ 28 ปีก่อน 

 

"พี่ภาคย์อยู่ไหนล่ะ เดชบอกฉันมาสิ" เขย่าแขนผู้ชายตรงหน้าที่อยู่ในสภาพเนื้อตัวมอมแมมแล้วบาดเจ็บแต่ทว่าไม่ได้แสดงอาการบาดเจ็บทางกายมาเลยมีเพียงแต่ท่าทางสงบนิ่งมากเกินไปนั้นจนทำให้เธอเริ่มกลัวในคำตอบ

 

"เกดทำใจดีๆนะ ไอภาคย์มันตายแล้ว" บอกไปด้วยน้ำเสียงเรีบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดและหดหู่

 

"ฮือๆไม่จริง เขาเป็นคนที่เก่งมากที่สุดในพวกเราแล้ว ทำไม ทำไมกัน"

 

"พวกมันลอบกัดนาย แต่ไอภาคย์มันก็ช่วยนายไว้ทัน แต่มันกลับ..." ไม่ได้พูดอะไรต่อมีแต่ความรู้สึกจุกอกเท่านั้นทำให้ไม่สามารถพูดอะไรต่อไปได้

 

"ฮึกๆ ไม่จริง ทำไมคนที่ฉันรักต้องจากฉันไปทุกทีด้วน้า ฮือๆ" ปล่อยโฮออกมาอย่างหนักโดยไม่อายใครทรุดนั่งลงบนกลางพื้นโรงพยาบาลโดยไม่กลัวอะไรอีกแล้ว

 

"เกด..." เสียเรียกอันแผ่วเบาแล้วคุ้นเคยนั้นทำให้หญิงสาวเงยหน้ามองชายหนุ่มที่กำลังเดินมาด้วยใบหน้ากระวนกระวายใจ

 

"เห้ย นาย นายจะมาทำไมกัน" พูดออกมาอย่างแผ่วเบาที่เห็นายหนุ่มของตนเดินเข้ามาด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ

 

"เกด เป็นไงบ้าง ลุกขึ้นมาก่อนเถอะ พลั่ก..." หญิงสาวผลักมือชายหนุ่มที่ยื่นมาออกไปอย่างรุนแรงแล้วมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

 

"เกด..." อุทานออกมาอย่างตกใจทันทีที่เห็นเพื่อนสาวผลักมือผู้ที่เป็นเจ้านายรวมถึงผู้ที่มีบุญคุณกับตนและเพื่อนด้วย

 

"ไม่ต้อง...คุณไปดูลูกๆของคุณเถอะค่ะ ฉันแค่หญิงหม้ายมีลูกติดอายุ2ขวบเอง แต่ลูกคุณเพิ่งคลอดไม่นานคุณควรอยู่กับภรรยาและลูกนะคะ" ปาดน้ำตาออกจากหน่วยตาลวกๆ ไม่อยากจะให้คนตรงหน้าสมเพชตนแล้วมองตนว่าอ่อนแอ

 

"เกด...ผมขอ..." คำว่าขอโทษไม่ได้ถูกเปล่งออกมาจากปากชายหนุ่มเพราะถูกหญิงสาวขัดขึ้นเสียก่อน

 

"เดช พาฉันไปหาภาคย์ที แล้วก็ช่วยบอกเขาด้วยว่าให้ไปดูลูกเมียของตัวเองดีกว่า อย่ามัวเสียเวลากับเมียลูกน้องเลย" พูดจบก็เดินตามบุรุษพยาบาลที่เข็ญร่างไร้วิญญาณของสามีออกมาจากห้องผ่าตัด

 

... 

 

"ภาคย์คะ ฉันคิดถึงคุณจังเลยค่ะ" ว่าพลางลูบรูปสามีของตนที่เสียชีวิตไปแล้วตั้ง28ปีแต่ทว่าเขาก็ยังคงอยู่ในความทรงจำและหัวใจของเธอเสมอไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี เขาเป็นเหมือนแรงกำลังใจที่ทำให้เธอกล้าก้าวเดินต่อไปได้

 

"แม่ครับ..." เอ่ยเรียกมารดาหลังจากเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างแผ่วเบาพลางมองรูปพ่อของตนที่เสียไปตั้งแต่ตนยังไม่เกิดด้วยซ้ำ

 

"ตาภพ แกต้องหาน้องให้เจอรู้มั้ย" พูดด้วยเสียงมั่นคงพลางปาดน้ำตาที่ไหลออกมานิดหน่อยออกไป

 

"ครับแม่...ผมจะปล่อยเธอไปได้ยังไงกันเธอเป็นแม่ของลูกผมนะครับ ยังไงผมก็ต้องหาเธอให้พบให้ได้"

 

"อืม ดีแล้วล่ะ ฉันไปก่อนนะ แกก็พักผ่อนไปล่ะ" พูดจบก็ยืดตัวขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องทันที

 

"มุกไม่ว่าคุณจะหนีไปที่ไหนผมต้องหาคุณเจอให้ได้" พูดพลางขยำกระดาษเอสี่ที่เขาให้คนสนิทของตนหยิบมาจากที่บ้านมาให้ อย่างไร้เยื่อใยโดยไม่สนว่าเนื้อหาเอกสารนั้นจะสำคัญเพียงใด แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกโกรธตัวเองมากขึ้นยิ่งกว่า

 

... 

 

"นี่พิคเซ่ล..."เรียกเด็กสาวที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ข้างๆตนพลางทำคิ้วขมวดกันยุ่งเหยิง

 

"มีอะไรรึเปล่าคะ" เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์แล้วถามคนตรงหน้าที่เปรียบเหมือนเจ้านายของตนอีกคนอย่างสุภาพ

 

"เธอไม่ไปโรงเรียนหรอกเหรอ..." 

 

"ฉันหยุดพักผ่อนน่ะค่ะ" ว่าพลางส่งยิ้มให้คนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

 

"โรงเรียนอะไรกันนะ ให้หยุดยาวแบบนี้ก็ได้ด้วย..." ได้แต่ตั้งคำถามในใจโดยไม่ได้พูดถามออกมาพลางมองไปยังเด็กสาวที่ก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์อย่างเคร่งเครียดต่อ

 

"เห้อ..."

 

"คุณหนูรองเป็นอะไรรึเปล่าคะ" เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์แล้วมองไปยังน้องสาวของนายที่ถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ด้วยความเป็นห่วง

 

"ฉันเบื่อน่ะ นี่ก็ผ่านมา5วันแล้วนะ แต่ไม่มีใครให้ฉันหยิบจับอะไรเลย" ว่าพลางนึกถึงตอนที่เธอจะเข้าไปทำอาหารในครัวตามปกตินิสัยของเธอ แต่ทว่าป้าแม่บ้านกลับส่ายหัว แล้วไม่ยอมอย่างเด็ดขาด พอจะนำเสื้อผ้าของตนไปซัก แม่บ้านก็ไม่ยอมให้เอาไป แล้วยังคุกเข่าขอร้องอีกว่าจะไม่ยอมให้ทำถ้าทำก็จะคุกเข่าอยู่แบบนั้น

 

"ทุกคนเป็นห่วงคุณหนูรองกันนะคะ" พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย

 

"แต่ฉันเบื่อนี่ อยู่บ้านว่างๆไม่ได้ทำอะไรเลย"

 

"เธอไม่เบื่อบ้างเหรอพิคเซ่ลที่ต้องคอยเฝ้าดูแลคนท้องอย่างฉัน 24 ชั่วโมงแบบนี้"

 

"ก็ไม่นี่คะ มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว"

 

"เห้อ แตฉันเบื่อนี่"

 

"อืม...งั้นไปเที่ยวข้างนอกกันดีมั้ยคะ"

 

"เที่ยวข้างนอกงั้นนเหรอ"

 

"ใช่ค่ะ ไปหาซื้อของให้คุณหนูน้อยกันค่ะ แล้วก็ซื้อชุดคลุมด้วย"

 

"แต่ยังอีกนานนี่กว่าท้องจะโตขนาดนั้น"

 

"ก็ซื้อไว้ก่อนก็ได้นี่คะ คุณหนูรองและคุณหนูตัวเล็กในท้องจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาด้วย อยู่แต่ในบ้านเดี๋ยวก็จะอุดอู้เกินไป"

 

"อืม งั้นก็ได้"

 

"คุณหนูรองไปเตรียมตัวเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะรอนอกห้อง"

 

"อืม..." เดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตนโดยมีบอดี้การ์ดสาวเดินตามหลังไม่ห่าง

 

... 

 

"ชิส์ ไอพวกบ้าเอ้ย อย่าให้เจอกันอีกนะฉันจะจัดการแกให้หมดเลย" ได้แต่สบถอย่างขัดใจพลางเดินกระแทกเท้าเข้ามาในห้างสรรพสินค้าอย่างเหวี่ยงๆ

 

"หึๆ ไปไงมาไงล่ะ หน้าตาดูไม่จืดเลยนะ" เสียงทักทายพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นเป็นเชื้อเพลิงอย่างดีที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิดมากว่าเดิม

 

"เหอะ ย่ำแย่สุดๆเลยล่ะ เธอจะถามอะไรอีกละ หน้าฉันก็บอกขนาดนี้" บอกเพื่อนสาวที่ตนไม่ได้ต้องการเป็นเพื่อนด้วยแต่ทว่าแค่อยากพึ่งพาคนตรงหน้าให้เอาตัวรอดได้เท่านั้น

 

"หึๆ ใจเย็นๆสิเกรท พูดจาดีๆกับเพื่อนหน่อยนะ เธอลืมไปแล้วเหรอว่าฉันให้ได้ทุกอย่างกับเธอก็จริง แต่ฉันก็ทำให้เธอสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวเธอมีได้เหมือนกัน" พูดพลางส่งยิ้มยียวนให้คนตรงหน้าอย่างสบายใจ

 

"เหอะ...เธอมีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถอะน่า ถึงได้เรียกฉันมาถึงที่นี่" พูดด้วยน้ำเสียงที่ข่มคำหงุดหงิดไว้แล้วกอดอกมองคนตรงหน้า

 

"เอ้า เธอดูสิ" โยนรูปให้หญิงสาวตรงหน้าดู

 

"นี่มันยัยม่านมุกนี่..." พูดออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ

 

"หึๆ ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอกนะ ยัยนี่ชื่อพลอยสวย คนที่ทำให้เธอแทบอยู่ไม่ได้ในตอนนี้ไงล่ะเกรท"

 

"พลอยสวย เป็นไปได้ไงแล้วทำไมถึงหน้าเหมือนยัยเมียหลวงนั่นอย่างกับฝาแฝด"

 

"ก็ฝาแฝดน่ะสิ หึๆ ฉันก็เพิ่งรู้ไม่นานมานี่เองว่ายัยนี่มีฝาแฝด ไอตาแก่นั่นคงจะห่วงลูกสาวมากแล้วปกปิดเรื่องที่มีลูกแฝดไว้" พูดออกมาด้วยแววตาประกายความเจ้าเล่ห์

 

"เธอหมายถึงใครกัน"

 

"หึๆ เธออย่ารู้ไปเลย แค่ทำงานที่ฉันให้ทำให้สำเร้จก็พอ"

 

"งาน???"

 

"หึ หาทางจับตัวยัยน้องแฝดมารหัวใจเธอมาให้ได้"

 

"ห้ะ เธอจะบ้าเหรอ แค่ตอนนั้นขับรถจะชนมัน อิทธิพลยัยนี่ที่ทำให้ฉันอยู่ไม่ได้ ฉันก็เกือบตายอยู่แล้ว ให้ฉันไปจับมันอีก ยัยพี่สาวมันคงจะหวงน้องจนเอาฉันตายแน่" พูดด้วยสีหน้าหวั่นๆ

 

"หึๆ เธอเลือกเอานะเกรท ว่าเธอจะตายด้วยมือฉันตอนนี้ หรือจะลองเสี่ยงจัดการยัยนั่น แล้วฉันจะหาทางหนีให้เธอ พร้อมเงินอีกสิบล้านคงพอให้เธอตั้งตัวได้" ว่าพลางจี้ปืนไปที่คนตรงหน้าทางใต้โต๊ะทันที

 

"ทะ...เธอไม่กล้าหรอก คนตั้งเยอะแยะ" พูดด้วยท่าทีสั่นๆอย่างหวาดกลัวอาวุธร้ายที่อยู่ใต้โต๊ะแล้วยังส่องมาทางเธอ

 

"หึๆ คนพวกนั้นน่ะทำอะไรฉันไม่ได้หรอกนะ เธอก็รู้นี่ว่าฉันทำได้ทุกอย่าง" ว่าพลางจ้องเข้าไปในนัยต์ตาหวาดกลัวนั้นอย่างขู่คนตรงหน้าให้หวาดกลัวมากกว่าเดิม จนเธอต้องยอมทำตามที่เธอสั่ง

 

... 

 

"ตุบ โอ้ย..."

 

"ขอโทษค่า..." เอ่ยออกมาเมื่อชนคนตรงหน้าจนเซไปข้างหลังหลายก้่วแต่ก็มีเด็กสาวคนหนึ่งประคองเธอไว้เสียก่อนที่เธอคนนั้นจะล้ม

 

"เธอทำอะไรของเธอน่า" พูดออกมาด้วยเสียงเหวี่ยงๆหลังจากประคองคุณหนูรองของตนขึ้นให้ทรงตัวได้ด้วยตัวเองแล้ว

 

"ฉันขอโทษจริงๆค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" พูดด้วยแววตารู้สึกผิด

 

"ช่างเถอะนะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะฉันก็เดินไม่ระวังเอง" ประโยคแรกบอกกับเด็กสาวข้างๆที่ทำหน้าไม่พอใจผู้หยิงที่ชนเธอ ส่วนประโยคหลังก็บอกคนที่ชนเธอที่กำลังทำสีหน้าจ๋อยๆอยู่

 

"แต่คุณหนูรองคะ ถ้าฉันรับคุณหนูไว้ไม่ทันคุณหนูน้อยคง..."

 

"น่าๆ ยังไงซะฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว พวกเราไปกันเถอะนะ" ว่าพลางกระตุกแขนเสื้อเด็กสาวข้างๆให้เดินไปด้วยกันแล้วก็ส่งยิ้มเป้นมิตรให้คนที่ชนเธอเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไรก่อนจะเดินผ่านไป โดยไม่ได้เห็นสีหน้าที่แท้จริงของหญิงสาวคนนั้น

 

"หึๆ แล้วเราจะได้เจอกันม่านมุก" หัวเราะในลำคออย่างชั่วร้ายก่อนจะเดินออกจากไปห้างสรรพสินค้า

 

... 

 

"นี่ตาภพ แกไม่คิดจะไปทำงานบ้างเลยรึไง" ถามผู้เป็นลูกชายที่ออกมาจากโรงพยาบาลตั้งแต่สามวันก่อนแต่ก็ยังนอนซมอยู่ในห้องโดยไม่คิดจะออกไปไหนเลย แม้แต่ออกไปทานอาหารแม่บ้านยังยกขึ้นมาให้ แต่ทว่าก็ยังคงเท่าเดิมเหมือนตอนที่ยกขึ้นมา มีแต่น้ำเท่านั้นที่ยังคงหมดแก้ว

 

"ผมก็เอามาทำที่บ้านแล้วไงครับ" ว่าพลางลุกขึ้นมาเคลียร์เอกสารบนโต๊ะต่อหลังจากพักสายตาไปครึ่งชั่วโมง

 

"ตาภพทำไมสภาพแกถึงเป็นแบบนี้ได้" มองลูกชายด้วยสายตาเป็นห่วง ผู้เป็นลูกชายอยู่ในสภาพอิดโรยร่างกายดูโทรมมากจนดูน่ากลัว

 

"ผมไม่เป็นไรหรอกครับคุณแม่ แค่นี้เอง แต่ลูกเมียผมน่ะ..." ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกจุกจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ต่อ

 

"เห้อ ตาภพ ถ้าแกยังอยู่สภาพนี้ ต่อให้หนูมุกคิดให้อภัยแก แต่ก็คงจะเปลี่ยนใจถ้าเห็นแกสภาพไม่น่าคบหา" 

 

"เธอคงจะไม่ให้อภัยผมอีกเหรอครับ"

 

"เหอะ เรื่องนั้นมันอยู่ที่ความพยายามของแก แต่ถ้าแกยังอยู่ในสภาพนี้ก็อย่าหวังถึงโอกาสนั้นเลย"

 

"แม่..."

 

"อีกสามวัน จะมีงานสัมนาที่กรุงเทพ ฉันคงจะต้องไปเองแล้วแหละ มีลูกชายแต่พึ่งพาอะไรไม่ได้เลย" พูดจบก็เดินออกไปจากห้องทันที

 

"ใช่สิ เรานี่มันโง่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจริง" คิดได้ดังนั้นจึงรีบเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำให้ตัวเองสดชื่นขึ้นทันที

 

... 

 

"คุณท่านคะ คุณหนูเป็นไงบ้างคะ" ถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

 

"หึ เกือบตายล่ะ เห้อ..." ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า

 

"ตายแล้ว...แล้วคุณหนู"

 

"ไม่เป็นไรหรอกศรีอย่าห่วงไปเลย ฉันเตือนสติตาภพไปแล้ว ตอนนี้คงจะอาบน้ำให้ตัวเองสดชื่นอยู่ล่ะอีกสักพักคงจะลงมาทานข้าวด้วยกัน

 

"เห้อ โล่งไปที" 

 

"ทำไมทำหน้าตาแบบนั้นละศรี หรือเธอมีเรื่องอะไรที่ปิดบังฉันอยู่" 

 

"ปะ...เปล่าหรอกค่ะ" พูดจบก็เดินเข้าไปในครัวทันที

 

"เห้อ...เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ" เมื่อเดินเข้ามาในครัวแล้วอยู่คนเดียวแล้วจึงเอามือทาบอกแล้วหายใจได้อย่างเต็มปอดพลางนึดถึงเหตุการณ์ที่ทำให้ตนรู้สึกผิดเสียจนถึงตอนนี้

 

... 

 

เมื่อหลายวันก่อน 

 

"trrrrrrrrrr...trrrrrrrrrrrrr..." เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่เธอกำลังเตรียมอาหารอยู่

 

"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ" รับโทรศัพท์ของตนทันที

 

"ป้าศรีคะ นี่มุกเองนะคะ" 

 

"หนูมุก หนูมุกอยู่ที่ไหนกันคะ"

 

"ป้าศรีอย่าพูดดังไปนะคะ ตรงนั้นมีใครอยู่ด้วยรึเปล่าคะ"

 

"ไม่มีค่ะ..." ชะโงกดูที่ห้องโถงแต่ก็ไม่พบใคร

 

"เรื่องที่มุกโทรมานี่อย่าบอกใครนะคะป้าศรี"

 

"แต่ว่า..."

 

"นะคะ..."

 

"งั้นก็ได้ค่ะ แต่หนูมุกต้องบอกป้าก่อนว่าหนูมุกอยู่ที่ไหน"

 

"ถ้ามุกบอกป้า ป้าห้ามบอกใครนะคะไม่งั้นมุกจะหนีไปให้ไกล จนไม่มีใครหาเจอเลย"

 

"ค่ะๆ ป้าจะไม่บอกใคร"

 

"งั้นป้าศรีช่วยหยิบซองสีน้ำตาลบนห้องในลิ้นชักมาให้มุกหน่อยได้มั้ยคะ"

 

"ซองสีน้ำตาล???"

 

"มันมีเอกสารสำคัญของมุกอยู่น่ะค่ะ"

 

"ค่ะๆ เดี๋ยวป้าเอาไปให้นะคะ แล้วหนูมุกอยู่ไหนกันคะ"

 

"อยู่โรงพยาบาลค่ะ..." 

 

"ค่ะๆ งั้นเดี๋ยวป้าจะรีบไปนะคะ" หลังจากได้ยินชื่อโรงพยาบาลจึงมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที

 

ณ โรงพยาบาล... 

 

"หนูมุก..." อุทานออกมาทันทีที่เห็นนายหญิงน้อยของบ้านนอนอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยรูปร่างที่ดูผอมลงกว่าเดิมมาก

 

"ป้าศรีคะ" รีบโอบกอดป้าแม่บ้านที่เธอรู้สึกผูกพันมากทันที

 

"หนูมุกเป็นไงบ้างคะ"

 

"มุกไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ เจ็บแค่นี้ไม่ถึงตาย แต่เจ็บตรงนี้มันทรมาน" ว่าพลางกุมหน้าอกตัวเองอย่างรู้สึกเจ็บปวดใจ

 

"หนูมุก..."

 

"ป้าคะไหนเอกสารเหรอคะ"

 

"นี่ค่ะ..." ส่งซองสีน้ำตาลให้คนตรงหน้าทันที

 

"ขอบคุณนะคะ" รับมาแล้วเปิดดูก่อนจะเก็บเอกสารไว้ในซองเหมือนเดิม

 

"หนูมุกคะ ทุกคนเป็นห่วงหนูมุกมากนะคะ"

 

"หึ มีแค่ป้าและคุณท่านมากกว่าสินะคะ คงไม่ใช่ทุกคนหรอกค่ะ" พูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

 

"หนูมุกคะ แต่คุณหนูก็ตามหาหนูมุกอยู่นะคะ ทำไมหนูมุกถึง"

 

"ป้าคะ อย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ มุกไม่อยากเจอเขาตอนนี้ ป้าคะช่วยไปปอกแอปเปิ้ลให้มุกหน่อยสิคะ"

 

"โอเคจ้า เดี๋ยวป้าไปปอกให้" พูดจบก็หันหลังไปแล้วเดินไยังเคาต์เตอร์เล็กๆที่ใช้วางอาหาร

 

... 

 

"เห้อ ป้าขอโทษนะคุณหนู" ได้แต่รู้สึกเสียใจเพราะเธอเพิ่งรู้ว่าเอกสารที่เอาไปให้หนูมุกนั้นคือใบสำคัญการหย่าก็ตอนวันนั้นที่คุณหนูเข้าโรงพยาบาลแล้วขยำกระดาษแผ่นนั้นทิ้งด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว เมื่อเธอคลี่ดูก็เห็นใบสำคัญการหย่า ซึงสมบูรณ์แล้ว และจะสมบูรณ์ที่สุดหากนำไปทำการที่อำเภอ

 

... 

 

จบตอน 

มาแล้วค่าทุกคน วันนี้มาเร็วหน่อยเพราะเดี๋ยวไรต์ต้องไปปั่นงานต่อนะคะ รู้สึกว่าทุกคนขะรักพี่ภพกันมากเลยนะคะ ทุกคนสามารถส่งความห่วงใยให้เขาได้ตลอดนะคะ จนกว่าเขาจะช้ำในตาย 555+ ไรตืไม่พูดเล่นแล้วดีกว่า เดี๋ยวจะเป็นไรต์เองที่จะช้ำในตาย ขอตัวไปปั่นการบ้านต่อนะคะทุกคน แล้วเจอกันใหม่พรุ่งนี้ค่ะ...

ความคิดเห็น