email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep6 : แม่ยายไม่ปลื้ม (5)

ชื่อตอน : Ep6 : แม่ยายไม่ปลื้ม (5)

คำค้น : อสุเรศ สิริสร

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 378

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ต.ค. 2562 10:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep6 : แม่ยายไม่ปลื้ม (5)
แบบอักษร

ฝากติดตามผลงานได้ที่ แฟนเพจ กนกรส นะคะ 

จำหน่ายในรูปแบบ E-book (นิยายออนไลน์) 

สามารถโหลดซื้อได้ที่ - Meb , Ookbee , Hytexts , Hongsamut , Fictionlog , ธํัญวลัย 

นิยายชุดเสน่ห์ร้าย - พ่อเลี้ยงเหมราช (ลำดับที่ 1)  

ราคาโหลดซื้อ - 139-. 

แฟนเพจ - กนกรส (หรือสอบถามเข้ามาที่ ) 

Email - Suwanna1980nok@gmail.com 

Line - Nok19800 

(หรือ สามารถ เลือกซื้อแบบรายตอนก็ได้นะคะ) 

ขออนุญาตฝาก Ebook ลดราคาสุด Wow! 

ด่วน! เหลือเวลาอีกเพียง 3 วันเท่าน้น 

 

ต่อจากตอนที่แล้ว 

 

“นายหมาย!ใช่นายจริงๆด้วย”

“ก็แล้วแต่คุณหนูจะเข้าใจ และอยากจะให้มันเป็น แต่คุณจงรู้เอาไว้อย่าง ว่าผมก็คือผม คือนายอสุเรศ อัครวนานนท์ ผู้ชายที่จะพาคุณขึ้นสวรรค์หรือจะลงนรกที่ไหนและเมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้น”

สิริสรเริ่มกลับมาสับสนอีกครา สรุปเขาใช่หรือไม่ใช่กันแน่ แต่ถึงเขาจะเป็นใครก็ช่าง แต่ตอนนี้เขาทำให้เธอกลัว เธอไม่อยากไปไหนต่อกับเขา เธอจะกลับห้องพักแล้วค่อยโทรหาแอนนาว่าเธอไม่สะดวกที่จะเที่ยวด้วย อยากนอนพักผ่อนมากกว่า

 หญิงสาวเลยเอี้ยวตัวมองบรรยากาศนอกรถ ดูว่าข้างทางพอจะมีป้ายรถเมล์บ้างหรือไม่ ความมืดโรยตัวจนดูน่ากลัว ทำให้หญิงสาวเบียดร่างเข้าชิดประตูรถมากยิ่งขึ้น เนื่องจากทั้งสองข้างทาง เต็มไปด้วยต้นไม้สูงหนาทึบ คล้ายกำแพงสูง ไร้วี่แววบ้านคนให้พออุ่นใจสักหลังเดียว ไม่ต้องหวังว่าถนนเส้นนี้จะมีป้ายรถเมล์อย่างที่เธอต้องการ สิริสรจึงตัดสินใจบอกเจ้าของใบหน้าเคร่งครึม 

“ถ้าจะกรุณา คุณช่วยแวะส่งฉันตรงป้ายรถเมล์สักป้ายด้วยนะคะ ฉันอยากกลับที่พักมากกว่า พ้นถนนเส้นนี้น่าจะมีป้ายรถเมล์อยู่ คุณช่วยจอดให้ฉันลงด้วยก็แล้วกัน”

คนหวาดกลัวพยายามข่มใจบอกเขาด้วยน้ำเสียงปกติ สลัดความขุ่นมัวทั้งหลายทิ้ง หวังใช้น้ำเย็นเข้าลูบ อสุเรศชักหางตากระตุก อารมณ์งอแงเริ่มพุ่งสูง แม่ผู้หญิงใจโลเล เดี๋ยวไปเดี๋ยวไม่ไป อสุเรศไม่นึกโทษตัวเองสักนิด การที่สิริสรหมดสนุกไม่อยากเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนของเขานั้นเป็นเพราะตัวเขาเองล้วนๆ ทำให้หญิงสาวเกิดระแวง ไม่ไว้ใจ

“แต่ผมไม่อนุญาต ยังไงซะคืนนี้คุณต้องอยู่กับผม ตัวติดกับผม ห้ามขัดใจ ห้ามโวยวายหรือเหวี่ยงวีน เหมือนสมัยก่อน...” สิริสรรู้สึกโมโหจนไม่ทันฟังประโยคสุดท้าย หญิงสาวแหวกลับทันที

“คุณเอาสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน คุณจะอนุญาตหรือไม่อนุญาตฉันจำเป็นต้องเชื่อฟังคุณด้วยหรือไง ฉันบอกว่าไม่ไปก็คือไม่ไป...”

“อ้อ...ท้าทาย อยากลองของสินะ ถึงได้กล้าตีฝีปากแล้วยังกล้าขัดคำสั่งของผมด้วยแบบนี้ คงอยากให้ผม...” อสุเรศใช้สายตาคมกริบสื่อบอกความหมาย ด้วยการกวาดสายตามสำรวจร่างอวบอิ่ม

สิริสรเม้มกลีบปากก่อนยกมือขึ้นกอดตัวเองไว้ เป็นการบดบังสายตาลามเลียของชายหนุ่ม

“คุณมันบ้า เจ้าเผด็จการ คงถือว่าตัวเองนั้นรวยแล้วสินะถึงได้ทำตัวเหมือนคางคกขึ้นวอ เหมือนพวกวัวลืมตีนไม่ผิดเพี้ยน”

ประโยคเปรียบเปรยไม่เพียงแต่เพิ่มความโกรธให้แก่ชายหนุ่มแต่ยังเหมือนเป็นฟางเส้นสุดท้ายของเขาเช่นกัน อสุเรศจึงหักพวงมาลัยแล้วทิ่มหัวรถยนต์คันโก้ลงข้างทาง เขาใช้ต้นไม้สูงใหญ่เป็นกำแพง หลบสายตารถคันอื่นหากบังเอิญขับผ่านมาเส้นทางนี้เหมือนกัน...

แววตาตื่นตระหนกด้วยความหวดหวั่น กวาดมองรอบกายที่ปกคลุมด้วยความมืดแห่งราตรีกาล

สิริสรขยับตัว เตรียมพร้อมหาทางหนี พอรถจอดสนิทใต้ต้นไม้ใหญ่ สิริสรที่เตรียมพร้อมไว้รอจึงรีบปลดล็อคเข็มขัดนิรภัย แล้วผลักบานประตูรถด้วยความรวดเร็ว

“จะหนีไปไหนคุณหนูน้ำผึ้ง...”

หากกายที่กำลังพ้นออกนอกรถกลับต้องเซถอยหลังร่วงแหมะลงยังที่เก่า ด้วยแรงชายหนุ่มมีมากกว่าทำเอาร่างบางรู้สึกจุก ใบหน้าหวานจึงบิดเบ้รู้สึกเจ็บตรงบริเวณถูกเขากระชากรุนแรง พอตั้งสติได้สิริสรจึงหยัดร่างขึ้นนั่งในท่าถนัด เธอจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้เขามารังกันง่ายๆอีกแล้ว อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงแหวใส่คนรังแก จะถนอมน้ำใจเธอบ้างสักครั้งมันจะตายหรือไง

“คุณมันบ้า กล้าทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง”

“ทำไมผมถึงจะไม่กล้า ในเมื่อก็...”

 อสุเรศเว้นวรรคในประโยค ไม่ยอมพูดให้จบ สิริสรที่ชักสับสนว่าเขาใช่หรืไม่ใช่นายสมหมายกันแน่ รอฟัง หากคนยียวนกวนอารมณ์ผีเข้าผีออกกลับหยุดพูดเสียดื้อๆ สิริสรส่งเสียงร้องเมื่อถูกเขารั้งเอาร่างเล็กลอยขึ้นเหนือเบาะนั่ง พร้อมถูกปิดปากด้วยปากร้อนร้ายของชายหนุ่ม

อสุเรศจูบเธออย่างเอาเป็นเอาตาย เขากัดกินกลีบปากนุ่มบังคับให้เธอเผยอปากขึ้นเพื่อต้อนรับปลายลิ้นร้อน สิริสรพยายามขัดขืน ทั้งตีทั้งหยิก อาละวาดใส่ร่างหนาอย่างเอาเป็นเอาตาย ขอเพียงแค่ให้ตัวเองหลุดพ้นจากเขาเป็นพอ  ทว่าคนกำลังหน้ามืดมัวเมาด้วยความหอมหวานจากริมฝีปากอิ่มไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังตั้งหน้ากัดกินความหอมละมุนที่ตนเองโหยหามาแสนนาน

การห่างหายจากเซ็กส์มาหลายปี ยิ่งทำให้อสุเรศสติแตกเหมือนเขื่อนกำลังจะพังทลายลงมาไม่ผิดเพี้ยน เขาบดร่างตนเองเข้าหาร่างเล็ก เกี่ยวเอวคอดกิ่วนาบเข้าหากายแกร่ง สัมผัสหยาบโลนกักขฬะ ไม่สนใจว่าหญิงสาวจะต่อต้านเพียงใด ตอนนี้อสุเรศคิดเพียง

เขาต้องการสิรสรเท่านั้น...

“อือออ...อ่อยอ่ะ...”

หญิงสาวพยายามดิ้นหนี ไม่ต้องการให้ภาพในอดีตครั้งวันวานกลับมาฉายซ้ำรอยเดิม อสุเรศกำลังใช้อารมณ์ด้านมืดย่ำยีเธอ เหมือนอย่างนายสมหมายมักใช้เซ็กส์ดิบเถื่อนกำราบเธอให้หยุดการกระทำเอาแต่ใจ จนเธอต้องยอมสิโรราบอ่อนข้อให้เขาเสียทุกที  

“อือ...อ่อย” คราวนี้ทรวงงามของเธอถูกคุกคามด้วยฝ่ามือหยาบ อสุเรศตะปบลงมาเคล้นคลึงอย่างไม่ออมแรง ทำเอาร่างเล็กน้ำตารื้น ทั้งเจ็บกายและเจ็บใจ

 กลีบปากหยักบดขยี้ปากนุ่มจนหญิงสาวได้กลิ่นคาวของเลือดผสมปนเปกับน้ำลาย เขาไม่ผ่อนปรนอารมณ์เกรี้ยวกราด จนปากอิ่มนั้นบวมเจ่อ สิริสรเริ่มร้องไห้หนัก อาดูรกับการกระทำไม่ให้เกียรติ ทำเหมือนเธอเป็นผู้หญิงริมทาง อยากจับมาจูบมาปล้ำตอนไหนก็ได้ตามอำเภอใจ โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกกันบ้างสักนิด

อสุเรศที่เอาแต่ปลุกปล้ำร่างหอมหวาน พอปลายจมูกสัมผัสได้ถึงความเย็นจากวงหน้างดงาม ชายหนุ่มถึงกับชะงักงัน สติกระเจิงจากพิศสวาทหวนกลับคืน พลันหยุดชะงัก ชายหนุ่มจึงดึงใบหน้าถอยห่าง สบดวงตาแดงก่ำที่กำลังร้องไห้ด้วยความตกใจ

“น้ำผึ้ง...ผม...” ชายหนุ่มถึงกับใบ้กิน สำนึกส่วนดีเริ่มนำทางสำนึกส่วนเลว

 “คุณคงจะทำมักง่ายกับผู้หญิงใกล้ตัวอย่างนี้ถูกคนสินะ”

สิริสรเอื้อนเอ่ยถ้อยคำตัดพ้อ เขาจะเป็นอสุเรศหรือสมหมาย จะเป็นใครเขาก็ทำกับเธอเหมือนของใกล้มือเสมอมา ไม่เคยคำนึงถึงความรู้สึกอย่างที่รักกัน อยากได้ก็จะเอา บังคับข่มขู่เธอสารพัด

แต่ช่างเถอะเขาจะใช่หรือไม่ใช่คนที่เธอเฝ้ารอคอย ต่อจากนี้เธอจะไม่สนใจ เธอจะลืมว่าครั้งหนึ่งเคยลดตัวลงไปบอรักคนที่ไม่ควรรัก พอกันทีกับเรื่องราวในอดีต เธอจะฝังมันไว้ที่นี่ ไว้กับความว่างเปล่าจากก้นบึ่งของหัวใจ...

นัยน์ตาเจือแววหวานตวัดขึ้นมองใบหน้าแดงก่ำ เค้นเสียงจากลำคอตะโกนใส่หน้าชายหนุ่ม...

“คุณจะเลวระยำตำบอนมาจากไหนฉันไม่สน แต่ฉันจะไม่ยอมถูกผู้ชายมักง่ายอย่างคุณรังแกเหมือนผู้หญิงข้างถนนอีกเด็ดขาด เพราะว่าฉันเกลียดคุณ...”

พูดจบสิริสรรีบสะบัดร่างบอบบางอีกครั้ง เพียงหวังให้หลุดพ้นจากกรงเล็บเสือที่มีแรงเหนือกว่า เธอไม่ต้องการตกเป็นของเล่นของผู้ชายที่เห็นเธอเป็นเพียงสิ่งของใกล้มือ หญิงสาวสะบัดกายตอนเห็นอสุเรศมีสีหน้ามึนงง ไม่ระวังตัว เธอง้างฝ่ามือขึ้นสูง จัดการฟาดเข้าใส่ซีกหน้าของชายหนุ่มจนหน้าเขาหัน แล้วกระโจนพุ่งร่างหนีออกจากรถโดยไม่คิดชีวิต

 เพราะเธอคือ สิริสร กัญกรณ์ ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมให้ใครมารังแกกันง่ายๆ...

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว