facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER XI ชีวิตที่ไม่มีเธอ

ชื่อตอน : CHAPTER XI ชีวิตที่ไม่มีเธอ

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่11

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2562 19:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER XI ชีวิตที่ไม่มีเธอ
แบบอักษร

"trrrrrr...trrrrrrrrr...trrrrrr" เสียงสั่นจากโทรศัพท์เครื่องหรูนั้นปลุกชายหนุ่มให้ตื่นขึ้นจากนิทราทันที

 

"อะไรกันเนี่ย ใครโทรมาดึกๆแบบนี้" คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะดูเบอร์แต่งก็ต้องสงสัยเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของน้องเกรท ซึ่งปกติเธอจะไม่ค่อยโทรมากวนเขาเท่าไหร่นัก

 

"น้องเกรทครับ"

 

"สวัสดีครับ นั่นสามีเกรทรึเปล่า" เสียงทุ้มๆใหญ่ๆนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึแปลกใจทันที

 

"สามี...คุณเป็นใครกัน"

 

"หึๆ...ผมก็เป็นกิ๊กของเกรทน่ะสิครับ ตอนนี้เธอหมดสภาพอยู่ที่ห้องผมคุณช่วยพาเธออกไปทีสิครับ" พูดด้วยน้ำเสียงติดจะกวนๆ

 

"คุณเป็นใครกัน ผมไม่เชื่อหรือว่าคุณทำอะไรเกรทน่ะ"

 

"หึๆ ผมจะไปทำอะไรเธอล่ะมีแต่เธอนั่นแหละอยากให้ผมทำอะไรด้วย แค่นี้ละนะพอดีว่าเมียเรียก หึๆ" พูดจบก็ตัดสายทิ้งทันที

 

"ตื้อดึง..." เสียงไลน์ดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มรีบเปิดดูทันทีก็พบคลิปบางอย่าง

 

"จูบฉันหน่อยสิ..." เสียงนั้นภายในคลิปชัดเจนมากต้องเป็นเสียงเมียของเขาอีกคนแน่ๆ ในคลิปเธอกำลังพยายามจะลวนลามผู้ชายที่ดูท่าทางแข็งทื่ออยู่

 

"นี่มันอะไรกัน"

 

"ตื้อดึ่ง..." เสียงไลน์เข้าอีกครั้งพร้อมโลเคชั่นสถานที่แห่งหนึ่ง

 

... 

 

ณ โรงแรมเอสสตาร์... 

 

ห้อง 021 

 

"ก๊อกๆ"

 

"หึๆ มาแล้วเหรอครับ ดูเมียคุณสิ" หลังจากเปิดประตูก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเปลือยท่อนบนอยู่แล้วผายมือเชื้อเชิญเขาให้เข้าไปในห้อง

 

"เข้าไปดูสิครับ..." เมื่อเห็นชายหนุ่มทำท่าทางเหมือนหวาดระแวงอะไรบางอย่างจึงย้ำเขาอีกครั้ง 

 

"เกรท..." เมื่อเข้าไปต้องอุทานออกมาทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวที่ตนรักนอนอยู่บนเตียงกับชายปริศนา

 

"หึ เป็นไงล่ะนี่เมียคุณไม่ใช่เหรอพากลับไปสิ" รีบรั้งแขนชายหนุ่มที่ทำท่าทางจะเดินออกไปจากห้องไว้เสียก่อน

 

"เหอะ..." หันมาส่งสายตาพิฆาตใส่ก่อนจะสะบัดแขนออกแล้ววิ่งออกไปจากห้องทันที

 

... 

 

"พี่พลอยคะ พี่พลอยพอจะมีงานให้มุกทำบ้างมั้ยคะ จะเป็นงานอะไรก็ได้ค่ะ มุกอยากจะ..."

 

"คิดมากอีกแล้วนะเราน่ะ ยังไงซะคุณน้าคนนั้นก็ช่วยเป็นแม่เลี้ยงดูมุกให้เติบโตขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย เรื่องแค่นี้พี่ยังตอบแทนเธอไม่หมดเลยด้วยซ้ำ" พูดพลางยิ้มให้น้องสาวจางๆเพื่อให้เธอสบายใจ

 

"แต่เรื่องนี้มุกควรจัดการเองนะคะ เพราะมุกไม่ดีเองแม่เลยป่วยแบบนี้"

 

"เอาเถอะ อย่าโทษตัวเองเลยนะมุก พี่ไม่อยากให้น้องต้องเครียดแล้วคิดมากอีกแล้ว อย่าลืมสิเราน่ะไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนะยังมีเจ้าแสบอีก" ว่าพลางลูบท้องน้องสาวเบาๆอย่างจะสื่อความรักให้ไปถึงหลานของตน

 

"ค่ะ..." เมื่อได้ยินดังนั้นสัญชาตญาณความเป็นแม่ก็กลับมาอย่างสมบูรณ์ใช่สิตอนนี้เธอไม่ควรเครียดหรือคิดมากเรื่องอะไรรวมถึงเรื่องเขาคนนั้นด้วย

 

"trrrrrrrrrr...trrrrr..." เสียงสั่นจากโทรศัพท์เครื่องหรูของแฝดคนโตนั้นสั่นขึ้นอย่างรุนแรง

 

"เอ๊ะ...มุกพี่ขอตัวไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะ" บอกน้องสาวด้วยแววตาร้อนรนอย่างปิดไม่มิดจนผู้เป็นน้องสาวเริ่มจะสงสัยอะไรบางอย่าง

 

"ห้ะ...โอเค...เดี๋ยวฉันจะรีบไปเลย" พุดจบก็วางสายลงแล้วหันมามองน้องสาวด้วยแววตาที่กังวลใจ

 

"มีอะไรเหรอคะพี่พลอย"

 

"พี่มีธุระต้องไปทำน่ะ แบบเร่งด่วนด้วย" 

 

"พี่ไปเถอะค่ะ อย่าเป็นห่วงมุกอยู่เลย มุกดูแลตัวเองได้" พูดออกมาด้วยรอยยิ้มเพื่อจะให้พี่สาวคลายความกังวลลงแต่ดูแล้วคิ้วที่เหมือนคันศรนั้นจะขมวดเข้าหากันมากกว่าเดิม

 

"พี่พลอยคะ มุก..."

 

"พี่นึกออกแล้วล่ะ เดี๋ยวพี่จะส่งคนของพี่ที่ไว้ใจได้ให้มาอยู่เป็นเพื่อนเราละกันนะ" พูดออกมาด้วยสีหน้าและท่าทางโล่งอก

 

"แต่ความจริงแล้ว..."

 

"พี่รู้ว่ามุกคงจะเกรงใจพี่ แต่อย่าเกรงใจไปเลยนะเพราะสำหรับพวกเขานะมีพี่เป็นเพื่อนตายและยังเป็นเพื่อนตายพี่ด้วย มุกซึ่งเป็นน้อสาวพี่ก็ถือเป็นเพื่อนตายของเขาเหมือนกัน พี่ไม่ได้จ้างแม่บ้านแพงๆที่ไหนมาสักหน่อย แล้วอีกอย่างคนกำลังท้องกำลังไส้อยู่คเดียวก็อันตรายอีก เกิดเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมา ใครจะช่วยทัน" ร่ายยาวจนแทบจะไม่ได้เว้นช่องไฟให้มีประโยคใดจากใครแทรกมาได้

 

"ขอบคุณมากนะคะพี่พลอย" พูดออกมาด้วยน้ำตาปริ่มๆในความซาบซึ้งใจแล้วรับรู้ถึงความรัก ความห่วงใยแบบครอบครัวที่ควรมีให้กัน ซึ่งเมื่อก่อนเธอก็มีแต่พ่อเธอคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้เธอรู้ถึงความรักของคนในครอบครัว แต่ทว่าตอนนี้คนตรงหน้านั้นกลับทำให้ความรู้สึกนั้นกลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจได้เติมเต็มให้หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งแตกสลายไปไม่นานให้ฟื้นฟูขึ้นทีละน้อยด้วยความรักและห่วงใยจากพี่สาว

 

"เรานี่น้า โตเป็นสาวจนมีหลานให้พี่แล้วยังจะร้องไห้อีก ฮึบเข้าไว้นะ"

 

"ค่ะ แต่มุกไม่ได้อ่อนแอนะคะมุกแค่ซาบซึ้งและอบอุ่นใจที่มีพี่อยู่ข้างๆ" ว่าพลางปาดน้ำตาออกจากหน้าอย่างลวกๆเมื่อนึกถึงคำพ่อที่เลี้ยงตนมาได้สอนไว้

 

"พ่อสอนว่าต่อให้เจ็บปวดแค่ไหนก้อย่าร้องไห้ออกมาให้ใครเห็นเพราะเขาจะคิดว่าเราอ่อนแกและสมเพชเรา..."

 

"คุณน้าเดชสินะ ท่านเป็นคนดีมากจริงๆเสียดายที่พี่ไม่ได้ตอบแทนท่าน"

 

"ค่ะ พ่อเป็นคนดีมากๆเลย"

 

"มุก พี่ต้องไปก่อนนะ" เมื่อได้ยินเสียงรถมาจอดลงหน้าบ้านก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร

 

"พิคเซ่ล ฝากมุกด้วยนะ ดูแลเธอให้ดี"

 

"ค่ะ..." ยิ้มรับคำสั่งเจ้านายสาวแล้วเดินเข้าไปในบ้านทันที

 

"เธอ..." เมื่อเห็นหน้าเด็กสาวก็อุทานออกมาอย่างตกใจ

 

"สวัสดีค่ะคุณหนูรอง ฉันพิคเซ่ลเป็นคนที่จะมาดูแลคุณหนูรองตอนคุณหนูไม่อยู่ค่ะ" พุดด้วยเสียงเรียบๆ

 

"เธอเป็นหลานของคุณหมอเคนไม่ใช่เหรอ"

 

"คะ...ออ ความจริงแล้วฉันเป็นคนของคุณหนูที่คุณหนูส่งให้มาหาคุณหนูรอง ส่วนหมอเคนนั้นก็เช่นกันค่ะ ความจริงแล้วเราไม่ได้เป็นอาหลานกันจริงๆหรอกค่ะ"

 

"เป็นไปได้ยังไงกัน..."

 

"ฉันเป็นคนที่ขับรถสะกดรอยตามคุณหนูรองไปแต่คุณหนูรองรู้ตัวก่อนเลยขับรถหนีฉัน จำได้ใช่มั้ยคะวันนั้น"

 

"แสดงว่า ที่ฉันรู้สึกเหมือนมีใครตามดูอยู่ตลอดวานั่นก็"

 

"ค่ะ...คุณหนุห่วงคุณหนูรองมากนะคะ คุณหนูรองอย่าคิดมากเลยค่ะ ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันพาไปพักผ่อน" พูดพลางประคองหญิงสาวขึ้นบันไดอย่างระมัดระวัง

 

... 

 

"คุณหนูคะ..." ตกใจในสภาพของคุณหนูของตนที่เนื้อตัวเปียกปอนเหมือนไปตกน้ำจากที่ไหนมา

 

"ป้าศรีครับ ผมแค่วิ่งฝ่าฝนมานิดหน่อยไม่เป็นอะไรหรอกครับ เดี๋ยวก็ขึ้นไปอาบน้ำแล้ว" พูดจบก็รีบสาวเท้าหนีสายตาคนเก่าคนแก่อย่างป้าแม่บ้าน ไม่อยากจะแสดงความอ่อนแอมาให้ใครเห็น 

 

"ไม่จริง มันเป็นไปได้ยังไง โธ่เว้ย" อุทานออกมาดังลั่นเมื่อยู่ในห้องนอนเพียงลำพัง

 

"ทำไมทุกอย่างมันต้องวุ่นวายแบบนี้กันนะ ตุบ ตุบ ตุบ" ทุบผนังด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก แต่ทว่าไม่ได้มีความรู้สึกรวดร้าวอะไร มีแต่เจ็บใจและแค้นใจที่โดนผู้หญิงที่เขาเชื่อใจตลอดสวมเขา 

 

"ตื้อดึง..." เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้น

 

"อะไรอีกละวะ..." เปิดไลน์ดูก็พบคลิปวิดีโอบางอย่างแล้วเขาก็รู้แล้วว่ามันคงไม่ใช่เรื่องดีอะไรแน่เพราะถูกส่งมาจากหญิงสาวที่หลอกลวงเขา

 

"หึ มันไม่พอน่ะสิ ฉันช่วยเธอตั้งเยอะนะ ช่วยให้เธอกลายเป็นแม่ของลูกของทายาทนักธุรกิจชื่อดังอย่างคุณธนภพ ทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งๆที่ความจริงแล้วเธอมีลูกไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะเธอเป็นหมัน"

 

"หึ แกนี่มัน..." เสียงในวีดิโอชัดเจนมากไม่จำเป็นต้องเดาอีกแล้วว่าคนพูดเป็นใคร

 

"โธ่เว้ย...กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย ตุบ ตุบ ตุบ" ทุบผนังอย่างรู้สึกเจ็บใจ ไม่โกรธใครหรือโทษใครเลยนอกจากตัวเองที่เชื่อมารยาหญิงจนทำร้ายคนที่รักตนไปรวมถึงลูกที่เขายังไม่ทันได้เห็นหน้าด้วยซ้ำ ป่านนี้เธอสองคนแม่ลูกจะไปอยู่ที่ไหน จะมีความเป็นอยู่อย่างไร แล้วจะปลอดภัยหรือเปล่าคำถามเหล่านี้ได้แต่วนเวียนอยู่ในหัวชายหนุ่มจนนับไม่ได้ว่าคิดเรื่องเหล่านี้ไปเป็นครั้งที่เท่าไหร่บ้างแล้ว

 

"แกมันบ้า แกมันไอสารเลว" มือหนาทุบเข้าไปยังภาพสะท้อนตัวเองในกระจกอย่างรุนแรงจนกระจกแตกสลายเปื้อนไปด้วยโลหิตที่ไหลลงมาตามรอยแตกนั้น แต่ทว่าตอนนี้ความรู้สึกที่มือมันได้ชาไปแล้วมันไม่รู้สึกอะไรแล้ว แต่ภายในหัวใจนั้นได้แต่รู้สึกเจ็บปวดในการกระทำของตนเอง

 

... 

 

"แชะ แชะ...." เสียงแฟลชนั้นทำให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างถังขยะค่อยๆปรือตาขึ้นจากเสียงและแสงรบกวนนั้น

 

"เธอ..." อุทานออกมาอย่างตกใจแล้วตื่นอย่างเต็มตาเมื่อเห็นนักข่าวสาวฉีกยิ้มส่งฟันขาวมาให้ตน

 

"ว่าไง...ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะ" ถามด้วยเสียงเรียบๆพลางกอดอกมองชายหนุ่มคู่กัดตนอย่างสงสัย

 

"ยัยขนมเสีย เอากล้องมานี้เลยนะ" เมื่อนึกได้ว่าตนถูกแอบถ่ายรูปจึงรีบลุกขึ้นมาแย่งชิงกล้องถ่ายรูปจากนักข่าวสาวทันที

 

"เหอะ ใครจะไปให้กันยะ เก็บไว้ขู่ว่าจะส่งให้สาวๆนายตอนนายปากหมาใส่หรือขัดขวางการทำงานของฉันดีกว่า"

 

"เหอะ การเผือกทุกเรื่องสิไม่ว่า"

 

"เหอะ ใครจะดีเลิศประเสริฐศรีอย่างคุณลูกเจ้าของบริษัทที่แอบมองสาวข้างบ้างที่มีสามีแล้วล่ะย่ะ แหมๆ บางทีก็เป็นห่วงเป็นใยภรรยาชาวบ้านออกนอกหน้าไปนะ"

 

"นี่เธอ..."

 

"จุ๊ๆ อย่าพุดเสียงดังไป รีบกลับเข้าบ้านไปเถอะนะหรือนายจะอยากนอนกับหมาข้างถนนล่ะ ก็แล้วแต่นะ"

 

"เหอะ ว่าแต่เธอมาทำอะไรดึกๆค่ำๆหน้าบ้านคนอื่นแบบนี้ล่ะ"

 

"คือฉัน...ฉันแค่มาหาข่าวน่ะ เดี่ยวจะกลับแล้ว" รีบพูดกลบเกลื่อนแล้วเดินไปที่รถมอเตอร์ไซด์ทันที

 

"เดี๋ยว..." คว้าแขนบางไว้ก่อนที่เธอจะก้าวขาขึ้นรถ

 

"อะไรนายล่ะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว"

 

"เธอขับรถมืดๆแบบนั้น มันจะไม่ปลอดภัยเอาน่ะสิ"

 

"ฉันขับได้ออกจะปกติไม่เห็นเป็นไรเลยนี่"

 

"เดี๋ยวฉันไปส่ง เข้าไปในบ้านก่อนไป ไปขึ้นรถในบ้าน" พูดด้วยเสียงเรียบติดจะสั่งเสียมากกว่า

 

"เหอะ ไปกับนายอันตรายกว่าอีก" บ่นพึมพัมเพียงคนเดียว

 

"เธอว่าไงนะ...เมื่อกี้ฉันฟังไม่ถนัด"

 

"ก็เปิดประตูสิ ฉันอยากจะกลับบ้านแล้ว"

 

"อืมๆ" เปิดประตูรั้วบ้านตนเองแล้วสาวเท้าไปยังรถหรูทันที

 

"หึ บ้านนายนี่ก็กว้างขวางดีนะ ฉันนี่โง่จริงๆที่ตอนแรกมองนายเป็นแค่คนสวน" พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งจะประชดประชันทำให้ชายหนุ่มหันมามองอย่างไม่เข้าใจ

 

"เธอเป็นอะไรของเธอน่ะ พูดจาดูแปลกๆ"

 

"เปล่านี่ ฉันก็ปากไม่ดีแบบนี้ตลอดแหละ" พูดจบก็เดินขึ้นรถตามชายหนุ่มไปทันที ในขณะที่รถทะยานไปส่งหญิงสาวที่บ้านทั้งสองคนก็ได้แต่อยู่ในวังวนความคิดของตัวเองแต่ทว่ามีคนข้างๆอยู่ในความคิดด้วย

 

... 

 

"ว้าย...ตายแล้ว" เสียงอุทานดังลั่นบ้างนั้นปลุกประมุขของบ้านที่ตกในภวังค์เรื่องในอดีตออกจากภวังค์แล้วเดินไปตามเสียงทันที

 

"มีอะไรรึเปล่าศรี..."

 

"คุณท่านคะ แย่แล้วค่ะคือคุณหนู..." 

 

"ตาภพ..." แค่ได้ยินเพียงชื่อลูกชายของตนก็ถลาเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วทันทีแล้วต้องตกใจกับสภาพเบื้องหน้าที่ลูกชายนอนอยู่กับพื้นโดยมีเลือดมากมายไหลออกมาจากมือ

 

"นี่ไปเรียกคนงานมาช่วยพยุงตาภพหน่อยสิ" รีบถลาเข้ามาประคองลูกชายของตนทันทีอย่างรู้สึกเป็นห่วง เมื่อถูกตัวลูกชายตนแล้วก็แทบจะชักมือออกทันทีเพราะตัวเขาร้อนมาก

 

"ตายแล้วคุณหนูยังอยู่ในชุดเดิมเลยนี่คะ" ป้าแม่บ้านที่สั่งสาวใช้เด็กๆไปเรียกคนงานผู้ชายแล้วจึงรีบมาดูอาการคุณหนูของตนแต่ทว่าก็ต้องเบิกตาโตเมื่อสังเกตเสื้อผ้าคุณหนูของตนอย่างชัดๆ

 

"หมายความว่ายังไงกัน..."

 

"คือเมื่อคืนคุณหนูกลับบ้านมาในสภาพเปียกปอนทั้งตัว แต่พอฉันจะถามคุณหนูก็บอกว่าวิ่งฝ่าฝนมานิดหน่อย"

 

"แล้วยังบอกอีกว่าเดี๋ยวจะขึ้นไปอาบน้ำ แต่ฉันไม่คิดว่า..." มองสภาพของคุณหนูของตนอย่างรู้สึกเอ็นดูสงสาร

 

"ตาภพนะตาภพ ทำไมแกต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ" พูดออกมาด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น น้ำตาของคนเป็นแม่ที่ห่วงใยลูกชายเอ่อล้นออกมาจากดวงตาออกมาเป็นทาง

 

"คุณท่าน..."

 

"ฮึกๆ ทำไมทุกอย่างถึงเลวรายและแย่ลงต่างจากที่ฉันคิดกันนะ" ได้แต่เสียใจในสิ่งที่เกิดขึ้น บางทีหากรู้ว่าถ้าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้วันนั้นเธอคงจะไม่ตัดสินใจแบบนั้น

 

... 

 

จบตอน 

มาแล้วนะคะทุกคน เปิดเทอมวันแรกสมองเบลอไปกับวิชาคณิตศาสตร์มากเลย เหอะๆ อะไรที่ไม่ใช่ฝืนไปก็จะทุกข์ แต่ถ้าตั้งใจจริงๆ ก็สามารถเก่งได้เช่นกัน แต่มันไม่เกิดกับไรต์อะนะ เห็นตัวเลขมากๆแล้วเบลอ เห็นตัวหนังสือมากๆแล้วคึก ทุกคนใครยังเรียนอยู่บ้าง แล้วเปิดเทอมมานี่เป็นไงบ้าง แชร์ประสบการณ์กันได้นะ 555+ รู้สึกนอกเรื่อง ไรต์ไปก่อนล่ะนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะทุกคน บาย...

ความคิดเห็น