ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 21 ไฟริษยา

ชื่อตอน : บทที่ 21 ไฟริษยา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2562 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21 ไฟริษยา
แบบอักษร

 

 

“บุษบา”

“คะคุณแม่”

“วันนี้หนูทำให้ฉันยิ้มได้ทุกเวลาเลยรู้ไหม”

บุษบายิ้มออกเมื่อได้รับคำชมจากท่านผู้หญิงพิลาหลังจากที่หล่อนเดินมาตรวจตราอาหารที่ทำมาเพิ่ม

“บุษยังเข้าหาคนอื่นไม่เก่งขอบคุณนะคะที่แนะนำหลายๆเรื่องให้บุษ”

“แค่นี้ก็ดีมากแล้วรู้ไหม”

“คุณบุษบาคะ”

“คะคุณมินตรา”

“พอดีในครัวรายงานมาค่ะว่าของหวานที่จะใช้เสริฟหกหมดเลย”

“ตายจริง!!”

“งั้นบุษขอตัวไปดูก่อนนะคะ”

“ได้ๆ ฉันฝากด้วยนะ”

“ค่ะ”

บุษบารีบเดินไปที่ท้าวครัวเพื่อตรวจสอบของหวานที่หกเต็มพื้นตามที่เลขาสาวบอก

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

“พวกเราก็ไม่รู้ค่ะ พอไปพักกลับมาหม้อของหวานก็หกหมดอย่างที่เห็นค่ะ”

“แล้วตอนนี้เหลืออะไรอยู่บ้างคะ”

“เหลือแค่เงาะลอยแก้วค่ะ พวกขนมไทยหกหมดแล้ว”

“ในตู้ของที่เตรียมไว้ล่ะคะเหลืออะไรบ้าง”

“มีแค่ลอดช่องค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะเอาแค่นั้นก็ได้”

บุษบาเริ่มลงมือทำของหวานเพื่อให้ทันเวลาตามที่แขกรับประทานอาหารค่ำเสร็จ

‘แค่ลอดช่องธรรมดาๆจะถูกใจแขกได้ยังไง’

เลขาสาวยิ้มในใจก่อนจะเดินไปรับแขกหน้างานและยืนเคียงข้างมาร์คัสแทนบุษบา คนที่ควรออกนอกหน้าต้องเป็นหล่อนไม่ใช่บุษบาเมียเช่าแบบนั้น

“ให้ผมช่วยนะครับ”

“!!!!”

ร่างสูงอาสายกถังที่ใส่กะทิให้บุษบาแล้วยิ้มให้หล่อนอย่างเป็นมิตร ยิ่งอคินได้มองหน้าบุษบาใกล้ๆเขายิ่งหลงในความงามของหล่อนยิ่งกว่าเดิม

“มีอะไรให้ผมช่วยอีกไหมครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ”

“ผมอคินนะครับ”

“ดิฉันบุษบาค่ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมได้ยินมาว่าคุณทำอาหารในงานเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ”

“อร่อยมากเลยนะครับ ฝีมือของคุณบุษบานี่ไม่แพ้ชาววังเลยจริงๆ”

“ชมเกินไปแล้วค่ะ ดิฉันไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้น”

“ถ้าใครมีคนแบบคุณไปเป็นศรีภรรยาคงจะโชคดีไม่น้อย”

“เอ่อ...”

“งั้นผมคงเป็นผู้ชายที่โชคดีมากคนนั้น”

“!!!!!!”

มาร์คัสที่เดินมาตามหาบุษบาที่เข้ามาในครัวนายจนผิดสังเกตจึงรีบเดินเขามากอดเอวของหล่อนเอาไว้แน่นต่อหน้าอคิน

“คุณมาร์คัส”

“สวัสดีครับคุณอคิน”

“คุณบุษบา...”

“เป็นว่าที่ภรรยาของผมเองครับ”

“.......”

ความเสียดายแล้นเข้ามาในหัวใจของอคินเมื่อหญิงสาวที่เขาหมายปองนั้นมีว่าที่สามีที่เพียบพร้อมอยู่แล้ว

“งั้นเหรอครับ”

“เกิดอะไรขึ้นบุษ เห็นคุณแม่บอกว่าในครัวมีปัญหา”

“ค่ะ พอดีของหวานที่เตรียมเอาไว้มันหกหมดเลยค่ะบุษเลยต้องทำใหม่ทั้งหมด”

“ถ้าไม่รังเกียจให้ผมช่วยได้ไหมครับ”

“คะ?”

“ตอนนี้แขกก็เริ่มทานข้าวเสร็จหมดแล้ว ผมจะเสริฟผลไม้ก่อนดีไหมครับ”

“ผลไม้เหรอคะ?”

“ในครัวมีแค่แตงโมไม่ใช่เหรอครับ”

“ค่ะ”

“คุณอคินเป็นเจ้าของสวนผลไม้ส่งออกไปทั่วโลกค่ะ”

มินตราที่เดินเข้ามาในครัวแนะนำให้บุษบารู้จักถึงคุณสมบัติและฐานะของชายหนุ่ม

“งั้นผมต้องรบกวนคุณแล้วนะครับคุณอคิน”

“ครับ ผมยินดีช่วยเสมอ”

มือหนาออกแรงบีบที่มือเพราะรู้สึกหงุดหงิดกับสายตาของอคินที่มองบุษบาโดยไม่ปกปิดความรู้สึกและเขาก็รู้ว่าอคินมองบุษบาไม่วางตาแบบนี้มันหมายความว่ายังไง

“บุษเข้าไปในครัวเถอะ เราจะได้รีบกลับไปนั่ง”

“ค่ะ”

ร่างบางที่ไร้เดียงสาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ชายหนุ่มทั้งสองคนกำลังเล่นสงครามประสาทกันอยู่แล้วเดินเข้าไปในโซนทำอาหารโดยไม่คิดอะไรอีก

“เฮ้อออ”

“คุณบุษบาครับ ของหวานเสริฟทันแล้วครับ”

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยบุษ”

“ไม่เป็นไรครับ แขกในงานชอบผลไม้กับของหวานมากเลยนะครับ”

“ที่หอมหวานได้ก็เพราะน้ำตาลจากลูกตาลจากสวนของคุณค่ะ”

“เห็นทีผมต้องขอสูตรอาหารจากคุณบ้างแล้วสิครับ”

“ยินดีค่ะ”

“บุษ”

“คุณคัส”

“ทั้งสองคนดูสนิทกันจังแลยนะคะ”

มินตราพูดชงให้ชายหนุ่มที่ตอนนี้ไม่ชอบใจยิ่งอารมณ์เสียมากกวาาเดิม

“ถ้าเสร็จงานแล้วก็รีบกลับเข้าไปในงานได้แล้ว”

“ค่ะ”

มาร์คัสดึงบุษบากลับเข้าไปในงานโดยไม่รอให้บอกลาอคินแต่อย่างใด

“คุณคัสคะ บุษเจ็บนะคะ”

“เจ็บก็ตามมาดีๆ”

“จะพาบุษไปไหนคะนี่ไม่ใช่ทางเดินไปงานนะคะ”

ตุบ

“ว้าย!!”

ชายหนุ่มผลักบุษบาเข้าไปในห้องรับรองเล็กแล้วกดหล่อนลงไปที่เตียงด้วยอารมณ์หึงหวง

“ฉันต่องการระบายอารมณ์ร้อนๆในอกนี้ออกไป”

“อือออ”

ริมฝีปากร้อนก้มลงไปบดขยี้ริมฝีปากของร่างบางอย่างรุนแรงจนมือบางต้องรีบดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง

“อือออ”

“บุษเจ็บค่ะ อืออ”

“อยู่เฉยๆ”

“คุณคัส!!”

“!!!”

บุษบาผลักชายหนุ่มออกห่างแล้วตะคอกใส่เขาด้วยความทนไม่ไหวที่ชายหนุ่มทำรุนแรงกับหล่อน

“บุษเจ็บนะคะ”

“ฉัน...”

“คุณเป็นอะไรไปคะ ทำไมทำร้ายบุษแบบนี้”

“ฉันไม่ชอบที่มันเข้าใกล้เธอ”

“!!!!!!”

“รู้ไหมว่าเธอยิ้มหวานให้มันจนฉันแทบบ้า”

“คุณ...”

“ฉันหวงเมียเข้าใจไหม!!”

“!!!!!”

ความหัวร้อนทำให้ชายหนุ่มเผลอความในใจออกมาอย่างไม่ปกปิด บุษบาตกใจกับคำพูดของชายหนุ่มเป็นอย่างมากคงามเป็นมิตรของหล่อนเผลอทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจและแอบเก็บอาการหึงหล่อนมาโดยตลอด

“เธอไม่รู้ตัวหรอกว่าเผลอทำตัวน่ารักขนาดไหน”

“คิกๆ”

“บุษ!!”

“คิกๆ บุษขอโทษค่ะแต่คุณหน้าแดงไปหมดแล้ว”

หญิงสาวยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มหึงหล่อนเหมือนเด็กๆ

“มันตลกมากหรือไง”

“บุษบาคนนี้เป็นของใครไม่ได้อีกแล้วค่ะ”

“บุษ”

“อย่าหึงเลยนะคะเพราะบุษเป็นของคุณคนเดียว”

“อือออ”

“คุณมาร์คัส”

“ครับ”

“ตอนนี้เราสองคนต้องออกไปช่วยงานคุณแม่นะคะ”

“.......”

“ตอนนี้ยังไม่ได้นะคะ”

ร่างบางบอกชายหนุ่มที่คลอเคลียต้นคอของหล่อนไม่ยอมหยุด มาร์คัสยอมปล่อยตัวบุษบาก่อนจะจับมือเธอเอาไว้แน่น

“เอาไว้กลับบ้านก็ได้”

“ค่ะ”

ทั้งสองตับมือกันแล้วเดินเคียงข้างกันออกไปที่งานเพื่อทำให้คนอื่นไม่สงสัยว่าหายไปไหน ความหวานของทั้งสองคนสร้างความรื่นรมย์ให้แก่คนพบเห็นแต่ใครจะรู้ว่าการที่เห็นทั้งสองยังอยู่ดีกันนั้นสร้างไฟริษยาในหัวใจของใครบางคนจนแทบจะมอดไหม้

วันต่อมา

“แกนี่ชอบกักตัวหนูบุษบาไว้อยู่เรื่อยเลยนะตาคัส”

“นานๆจะได้กลับมาไทยสักทีนี่ครับ”

“เฮ้อออ งั้นแม่กลับก่อนล่ะนะ”

“ครับ”

“รีบพาหนูบุษบากลับไปเร็วๆล่ะ”

“สวัสดีค่ะคุณแม่ เดินทางปลอดภัยนะคะ”

“จ่ะๆ”

ทั้งสองยืนส่งท่านผู้หญิงที่ต้องกลับไปก่อนทั้งสองคนที่ขอพักผ่อนอยู่ที่บ้ายพักต่างอากาศก่อนเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์

“ไปกันเถอะ”

“รถเตรียมพร้อมแล้วนะคะ”

“ผมให้คุณพักหนึ่งอาทิตย์นะมินตรา”

“คะ?”

“คุณคงเหนื่อยมามากแล้วผมให้คุณไปพักทำตามใจตัวเองหนึ่งอาทิตย์”

“แต่ดิฉันไม่ได้อยากพัก”

“พักบ้างเถอะ ผมรู้สึกผิดนะ”

เลขาสาวจำใจต้องพยักหน้าเมื่อชายหนุ่มไล่ให้หล่อนไปพักเพื่อต้องการอยู่กับบุษบาตามลำพังในบ้านพักต่างอากาศ ทั้งสองเดินขึ้นรถไปโดยปล่อยให้หล่อนอยู่ที่สนามบินตามลำพัง

“หึ รักกันมากนักใช่ไหม”

หญิงสาวเดินไปขึ้นรถอีกคันที่เตรียมเอาไว้ก่อนจะขับออกไปเพื่อเจอใครบางคนที่หล่อนพึ่งจะส่งข้อความไปหา บุษบาต้องออกไปจากชีวิตของมาร์คัสให้เร็วที่สุด

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว