ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 ป่วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2563 16:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 ป่วย
แบบอักษร

ตอนที่ 8 ป่วย

 

[อนาคิน...]

 

1 อาทิตย์ผ่านไป

 

เป็นอาทิตย์แล้วสินะ ที่เนสไม่ยอมคุยกับผม... ให้ตายสิ โซฟานี่แข็งชะมัด หลังผมปวดไปหมดแล้ว ตั้งแต่เราทะเลาะกันวันนั้นเนสก็เอาแต่เมินผม อย่างเช่นตอนนี้... ตอนทานข้าวผมและร่างเล็กไม่ได้คุยอะไรกันเลย

 

"เนสครับ" ผมเรียกขึ้น

 

"..."

 

"แด๊ดขอโทษที่ว่าหนูแบบนั้น แต่แด๊--"

 

"หัดมีมารยาทหน่อยสิครับ คุณครูไม่เคยสอนเหรอครับ ว่าเวลาทานข้าวห้ามพูดน่ะ"

 

"... ขอโทษครับ"

 

"อืม... มีอะไรก็ค่อยคุยกันนะครับ"

 

"ครับ"

 

ผมได้แต่นั่งคอตกทานข้าวต่อไป เพราะเนสดูท่าจะโกรธผมอย่างจริงจังเลยล่ะ ไม่โกรธก็บ้าแล้ว เผลอด่าไปแรงซะขนาดนั้น

 

"อิ่มแล้วครับ"

 

สักพักเนสก็ลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นห้องไป ผมได้แต่นั่งมองตามหลังร่างเล็กไป คิดถึงจัง อยากกอด... ไม่ได้กอดมานานแค่ไหนแล้วนะ เนส... หายโกรธแด๊ดเถอะครับ อยากกอดจะแย่แล้ว

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

"เนสครับ... เปิดประตูให้แด๊ดหน่อยครับ"

 

"..."

 

"เนสครับ"

 

"..."

 

"แด๊ดจะเข้าไปเอาเอกสารครับ เดี๋ยวแด๊ดจะไปที่บริษัทแล้วครับ"

 

แกร่ก!

 

ประตูถูกเปิดออกโดยร่างเล็กของเนส ก่อนผมจะเดินเข้าไปหยิบเอกสารต่างๆออกมาจากห้อง

 

ปึง!!

 

ร่างเล็กปิดประตูเข้าอย่างแรง ผมได้แต่มองประตูบานนั้นอย่างหงอยๆ ถ้ามีใครมาเห็นสภาพผมแบบนี้เข้า... คงจะไม่มีใครนับถือผมเป็นแน่

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

บริษัท

 

10:00 น.

 

ตอนนี้ผมกำลังนั่งทำงานอย่างบ้าคลั่งโดยระบายอารมณ์ลงกับปากกาและกระดาษ ไม่ได้การแล้ว... ผมต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว!!

 

"ทิว"

 

"ครับพี่คิน"

 

"ช่วยอะไรหน่อยสิ... เห็นช่วงนี้นายก็เจอสถานการณ์เดียวกับฉันเลยนี่..."

 

"ครับ ช่วยอะไรครับ"

 

"ช่วงนี้นายตามจีบเลขาเจนอยู่ใช่มั้ย"

 

"ใช่ครับ"

 

"แล้วนายไปทำอะไรให้เลขาเจนโกรธเข้าล่ะ เห็นไม่คุยกันเลย"

 

"เจนเข้าใจผิดว่าผมไปมีคนอื่นน่ะครับ"

 

"แล้วนายจะใช้วิธีง้อเลขาเจนยังไง?"

 

"ผมก็ยังคิดไม่ออกหรอกครับ"

 

"ฉันก็เหมือนกัน... ง้อไม่เป็นซะด้วยสิ"

 

"นั่นสิครับ"

 

ผมและทิวได้แต่นั่งคอตกกันเพราะคิดหาวิธีง้อดีๆไม่ได้เลย ก็ผมไม่เคยมีเมียนี่ เนสก็เป็นแค่ลูกเลี้ยงของผม ส่วนมากผมก็มีแค่คู่นอน ไม่รู้สิ... แต่กับเนสผมรู้สึกแปลกๆ ใจมันเต้นแรงมากเวลาอยู่ใกล้กัน

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

21:30 น.

 

ผมนั่งทำงานเป็นเวลานานจนดึก ตอนนี้ผมก็ยังหาวิธีง้อไม่ได้เลย ควรทำยังไงดีนะ ต้องซื้อรถให้ขับสักคันมั้ย? ไม่ๆเนสยังขับไม่เป็น หรือโอนเงินเข้าบัญชีสักล้านนึงไว้ให้จ่ายเล่นๆ? ไม่ๆมันดูเหมือนเหยียดหยามกันชัดๆ หรือพาไปเที่ยวต่างประเทศ? ไม่ๆอังกฤษก็เพิ่งจะกลับมาเองหรือพาไปเที่ยวต่างจังหวัด? หรือจะพาไปเลี้ยงของหวาน? บุฟเฟ่ต์... เนื้อย่าง... โอ้ยย... ไม่ไหวจริงๆ ผมคิดไม่ออก!!

 

"ทิว..."

 

"ครับ?"

 

"ไปเตรียมรถ ฉันจะกลับบ้านแล้ว"

 

"ได้ครับ"

 

ผมเก็บของสัมภาระต่างๆใส่มือ เพราะผมไม่ชอบใส่กระเป๋า มันดูเกะกะและแปลกๆ อีกอย่างผมไม่เหมาะกับมันด้วย ชอบถือเอาซะมากกว่า

 

ระหว่างทางกลับบ้าน

 

"ทิว... นายว่าฉันงี่เง่าไปมั้ย?"

 

"เรื่องอะไรล่ะครับ?"

 

"เรื่องของเนสไง"

 

"ทำไมล่ะครับ"

 

"ก็ฉันทะเลาะกันเรื่องเพื่อนของเนส... ฉันบอกให้เนสยกเลิกนัดกับเพื่อน แล้วฉันจะพาเนสไปเที่ยวเอง"

 

"อย่าโกรธผมนะครับ ถ้าผมพูดออกไป"

 

"ได้สิ"

 

"คือ... คุณโคตรจะโง่เลยครับ และงี่เง่าด้วยส่วนหนึ่ง ให้คุณหนูเขาได้เล่นกับเพื่อนบ้างก็ดีครับ"

 

จุกอยู่... เห็นดีๆแบบนี้ปากจัดพอควร ไม่งั้นมันก็ไม่ได้มาเป็นบอร์ดี้การ์ดผมจนถึงทุกวันนี้หรอก

 

"งั้น... เหรอ"

 

"ครับ"

 

"เข้าใจแล้ว รีบๆพาฉันกลับบ้านที ฉันเหนื่อยตัวจะแย่แล้ว"

 

"ครับ"

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

22:00 น.

 

ไม่นานผมก็มาถึงบ้าน และมันเงียบมาก เงียบชนิดที่ว่าเหมือนไม่มีใครอยู่เลย ผมเดินไปที่โซฟาแล้วนอนลง อยู่ดีๆตาผมมันก็หนักจนผมหลับลงในที่สุดเพราะเหนื่อยมาทั้งวัน แต่ก็ยังรู้สึกถึงสัมผัสที่อ่อนโยนได้จากใครบางคนที่ผมคุ้นเคย เด็กน้อยของผม คิดถึงจัง

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

06:50 น.

 

"อืมมม"

 

ผมตื่นขึ้นมาด้วยความมึนปนปวดหัวเล็กน้อย สงสัยคงจะไม่สบายแล้วมั้ง

 

"แค่กๆๆ"

 

อา... จริงสินะ เจ็บคอจัง คงต้องหยุดเข้าบริษัทไปหลายวันเลยสิเนี่ย ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดโทรออก

 

"ฮัลโหลเลขาเจน"

 

"ว่าไงครับคุณอนาคิน"

 

"ฉันอาจจะหยุดเข้าบริษัทสักพักนะเจน ฉันไม่สบายน่ะ คงเป็นเมื่อคืนแน่เลย"

 

"ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะช่วยจัดการให้เองครับ"

 

"ฝากด้วยนะเจน"

 

"ครับ คุณอนาคิน"

 

"อืม"

 

ติ๊ด!

 

ผมกดวางสายแล้วลุกขึ้นเข้าครัวไป

 

"ป้าศรีครับ"

 

"มีอะไรคะคุณชาย"

 

"ผมขอโจ๊กร้อนๆ กับน้ำมะนาวใส่น้ำผึ้งแก้วนึงด้วยนะครับ"

 

"ได้ค่ะคุณชาย รอสักครู่นะคะ"

 

"ครับป้าศรี"

 

ผมเดินไปนั่งรอข้าวต้มอยู่ที่โต๊ะ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะเพราะสภาพผมตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ มันทั้งเหนื่อย ทั้งล้า ทั้งเพลีย เมื่อยไปทั้งตัวเลย

 

"แค่กๆๆ... อาาา~ ไม่ไหวแล้ว คงต้องไปหาหมอ"

 

ตลอกที่รอโจ๊ะผมก็เอาแต่นั่งฟุบหน้าไอกับโต๊ะจนเจ็บคอ คอผมจะพังแล้วครับ เสียงก็เริ่มจะไม่มีแล้วด้วย น่าสงสารตัวเองจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะมาป่วยเอาแบบนี้ ทั้งๆที่ปกติก็ไม่เคยจะป่วย แล้วต้องมาดูแลตัวเองอีก เนสก็โกรธหาวิธีง้อก็ไม่ได้ด้วย

 

"อืมม แค่กๆๆ"

 

"ไม่สบายเหรอครับ"

 

ผมเงยหน้ามองร่างเล็กตรงหน้า ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะอีกที

 

"ครับ"

 

"กินข้าวหรือยังครับ?"

 

"ให้ป้าศรีทำให้อยู่ครับ"

 

"เอ่อ ครับ ไปหาหมอมั้ยครับ?"

 

"เดี๋ยวออกไปกับทิวครับ"

 

"อ๋อ... ครับ"

 

ร่างเล็กพูดเสร็จแล้วเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม แล้วหลังจากนั้น... เนสก็เมินผมครับ ผมไม่ไหวแล้ว คิดถึงจะตายอยู่แล้ว คิดถึงมากๆเลยด้วย~!!

ความคิดเห็น