ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 35 ตามใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 35 ตามใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2562 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 35 ตามใจ
แบบอักษร

 

 

“เอย” 

ฉันหันไปมองคนตัวสูงที่เรียกฉันไปทั่วบ้าน ช่วงหลังๆคุณฌาณมักจะให้ฉันตื่นพร้อมเขาอยู่เสมอแต่ฉันคิดว่าอาจจะไม่ทันหากเราสองคนตื่นพร้อมกัน ฉันชินที่ต้องตื่นเช้าอยู่แล้วจึงรอเขาไม่ได้ 

“คะคุณฌาณ” 

“ทำอะไรอยู่ บอกแล้วไงว่าวันนี้จะให้พักหนึ่งวัน” 

“เอยลงมาทำข้าวต้มให้คุณค่ะ” 

คนตัวสูงเดินเข้ามากอดฉันจากด้านหลังเอาไว้แน่น นี่ก็เป็นเรื่องที่แปลกอีกเช่นกัน คนบ้างานอย่างคุณฌาณกลับยกเลิกตารางงานทั้งหมดแล้วอยู่บ้าน 

“บอกแล้วไงว่าจะมีคนมาทำให้” 

“เอยชินแล้วค่ะ เลยทำโดยไม่รู้ตัว” 

“งั้นรีบทานเถอะฉันจะพาออกไปข้างนอก” 

“ค่ะ” 

คนตัวสูงจับมือฉันไปนั่งที่โต๊ะอาหารแล้วเริ่มทานอาหารเช้า คนตัวสูงมองไปรอบๆบ้านเหมือนกำลังจะมองหาใครบางคน 

“แม่ปานครับ” 

“คะคุณฌาณ” 

“แพรวาไปไหน” 

“คุณแพรวากลับวังตั้งแต่เมื่อคนแล้วค่ะ” 

“ใครอนุญาตไม่ทราบ” 

“ดิฉันห้ามแล้วนะคะแต่เธอไม่ฟังค่ะ” 

“ให้คนไปลากตัวกลับมา” 

“คุณฌาณ” 

“......” 

“คุณแพรวาอาจจะอยากกลับไปดูคุณพ่อก็ได้ค่ะ” 

“อย่ามองโลกในแง่ดีนักเลยเอย เค้าก็แค่ไม่อยากทำงานตามที่ฉันสั่ง” 

“ให้คนไปตามแล้วนะคะ” 

“ครับ เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอกกับเอยนะครับแม่ปานช่วยดูแลงานแทนเอยด้วย” 

“ได้ค่ะ” 

“เราจะไปไหนกันคะ” 

“ไปไหนก็ได้ในที่ที่เธออยากไป” 

“เอยไปที่วังได้ไหมคะ” 

“ไม่ได้” 

คุณฌาณแทบจะปฏิเสธทันทีที่ฉันพูดสถานที่ที่อยากไป 

“ไหนบอกว่าตามใจไงคะ” 

“ที่ไหนก็ได้แต่ไม่ใช่ที่นี่” 

“เฮ้อออ” 

ฉันได้แต่ก้มหน้าทานข้าวโดยไม่กล้าสบตาอันดุดันของคุณฌาณ ใจจริงฉันอยากจะไปดูแลคุณพ่อที่วังมากกว่า 

“ตัดสินใจได้หรือยังว่าอยากไปไหน” 

คนตัวสูงถามฉันขึ้นเมื่อเราสองคนเข้ามานั่งในรถเพื่อออกเดินทาง ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยคิดที่จะอยากไปเที่ยวที่ไหนเลยสักครั้ง 

“เอย...” 

“หาความสุขให้ตัวเองบ้างสิเอย” 

“.......” 

“ต้องมีสักที่ที่เธออยากไปนอกจากวัง” 

“เอยอยากทำบุญค่ะ” 

“.......” 

“ไปทำบุญได้ไหมคะ” 

“งั้นไปที่วัด” 

คนตัวสูงสั่งคนขับรถเพื่อพาฉันไปทำบุญตามที่ฉันต้องการ 

วัด 

“วางดอกไม้ตรงนี้นะคะแล้วขอพรท่าน” 

ฉันสอนคนตัวสูงที่ไม่เคยเข้าวัดทำบุญในวิธีการต่างๆในวันที่คนไทยปฎิบัติกันมา ถึงคุณฌาณจะเป็นลูกครึ่งไทยแต่เขาก็คงเคยมาวัดตอนเด็กเท่านั้นเพราะชีวิตของคุณฌาณเติบโตที่ต่างประเทศ 

“อื้ม” 

ฉันวางดอกไม้ไว้ที่แท่นวางแล้วเริ่มขอพรในใจทันที ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากแต่เพียงแค่ของให้คุณพ่อมีความสุขเท่านั้น และ...ขอให้คุณฌาณมีความสุข 

“ขออะไรนานจัง” 

คนตัวสูงถามฉันทันทีที่เห็นว่าฉันลืมตาขึ้น คนตัวสูงที่นั่งจ้องหน้าฉันถามเหมือนไม่เคยเห็นฉันในโมเม้นนี้ 

“แล้วคุณละคะ” 

“ฉันไม่ขออะไรหรอก เพราะท่านคงช่วยอะไรฉันไม่ได้” 

“อย่าพูดแบบนี้นะคะ อย่างน้อยท่านก็เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของทุกคน” 

“งั้นเธอบอกมาได้ไหมว่าขออะไร” 

“เอย....” 

“หืม?” 

“คำอธิษฐานใครเค้าบอกคนอื่นกันคะ” 

“ก็ฉันอยากรู้นี่ เห็นเธอขอตั้งนาน” 

“เอยไปให้อาหารปลาดีกว่า” 

ฉันไม่ตอบคำถามของคุณฌาณแล้วเดินออกจากวิหารวัดเพื่อไปที่สระน้ำของวัด 

“เฮ้อออ” 

หลังจากที่เราสองคนทำบุญถวายสังฆทานเสร็จฉันก็เดินมานั่งที่ริมสระน้ำในวัดเพื่อให้อาหารปลาอย่างที่ฉันอยากจะทำ คนตัวสูงไม่ขัดใจฉันแล้วปล่อยให้ฉันทำตามใจ 

“แปลกคนจริง” 

“คะ?” 

“ฉันไม่เคยเห็นใครที่ไม่มีอะไรต้องการในชีวิตเหมือนเธอเลย” 

“ยังไงเหรอคะ” 

“ทุกคนเค้าก็อยากจะไปเดินห้างสวยๆเย็นๆซื้อของที่ตัวเองอยากได้ทั้งนั้น” 

“เสื้อผ้าคุณก็ซื้อให้เอยแล้วนี่คะ” 

“ฉันรู้ แต่เธอก็ควรซื้อเพชรซื้อทองเหมือนคนอื่นบ้างสิ่ง พวกกระเป๋าแบรนด์เนมอะไรแบบนี้” 

“เอยไม่อยากได้หรอกค่ะของพวกนั้น” 

“.......” 

“คนเราจะมีเงินทองไปทำไมเยอะแยะคะ ความสุขเราหาได้โดยไม่มีเงินก็ได้นี่คะ” 

“หึหึหึ” 

คนตัวสูงหลุดหัวเราะออกมาก่อนจะเดินมาช่วยฉันให้อาหารปลา ชีวิตของฉันไม่เคยอยากได้ของหรูหราพวกนั้นเลยสักครั้ง 

“เอยแปลกเหรอคะ” 

“แปลก แปลกมาก” 

“......” 

“แต่ฉันชอบนะ” 

“!!!!” 

คนตัวสูงยิ้มแล้วเอื้อมมือมาโอบเอวฉันเอาไว้แน่น ชะ ชอบงั้นเหรอ...ทำไมฉันถึงหัวใจเต้นแรงแบบนี้นะเค้าไม่ได้บอกรักเธอสักหน่อยเอย 

“มีเมียประหยัดแบบนี้ฉันคงรวยล้นฟ้า” 

“คุณ....” 

“รีบไปเถอะฉันหิวข้าวแล้ว” 

“แต่เราพึ่งทานข้าวเช้ากันมานะคะ” 

“กินอีกไม่ได้เหรอ” 

“ค่ะ” 

คนตัวสูงโอบเอวฉันเข้าไปในรถแล้วสั่งให้คนขับรถขับออกไปทันที 

ร้านอาหาร 

“อยากทานอะไรคะ” 

“บอกแล้วไงว่าวันนี้จะตามใจหนึ่งวัน อยากทานอะไรก็สั่งเลย” 

ฉันก้มหน้าลงที่เมนูแล้วเริ่มคิดว่าสิ่งที่คุณฌาณทำอยู่นั้นมันคืออะไร คงไม่ได่จ้างนักข่าวมาตามถ่ายรูปเราสองคนเหมือนครั้งที่แล้วอีกนะ...ฉันกลัวว่าเขาจะทำแบบนี้เพราะอยากให้เป็นข่าว 

“เอย” 

“คะ” 

“เป็นอะไรไป พนักงานเค้ารอนานแล้วนะ” 

“เอ่อ...กุ้งอบวุ้นเส้น ไข่เจียวปู แกงจืดฟัก หมูกรอบผัดเปรี้ยวหวานค่ะ” 

“ทำไมสั่งแต่เมนูที่ฉันชอบ” 

คนตัวสูงกระชับเอวฉันเข้าไปใกล้แล้วถามฉันอสียงหวานทันทีที่พนักงานเดินออกไป 

“อย่าค่ะ” 

“โซนนี้เป็นโซนวีไอพีคนไม่เยอะหรอก” 

“อืออ แต่นี่มันไม่เหมาะสมนะคะ” 

“ใครเป็นคนตั้งกฎกันล่ะ” 

“คุณฌาณ” 

“หอมเมียกอดเมียไม่มีใครว่าหรอกน่า” 

“คนบ้า” 

“นี่เธอด่าฉันเหรอ” 

“ค่ะ” 

“แบบนี้ต้อง...ทำโทษ” 

“อื้อออ!!” 

คนตัวสูงก้มลงจูบฉันอย่างดูดดื่มโดยไม่กลัวว่าจะมีใครเข้ามาเห็นเราสองคน 

“อือออ หวานจัง” 

“อย่าค่ะ เอยอายคน” 

“หึหึหึ” 

คุณฌาณหอมแก้มฉันเบาๆก่อนจะยอมนั่งดีๆแต่มือหนาก็ยังคงโอบเอวฉันไม่ยอมปล่อย 

“เอยขอสั่งอาหารกลับบ้านด้วยได้ไหมคะ” 

“ได้สิ” 

ฉันยิ้มออกมาเมื่อคนตัวสูงตามใจฉันจริงๆอย่างที่เขาพูด เวลาคุณฌาณอ่อนโยนเขาดูดีขึ้นมากๆเลย ฉันชอบเวลาที่เห็นเขายิ้มแบบนี้มันดีกว่าตอนที่เขาอารมณ์ร้อนจริงๆ 

เวลา 12:00 น. 

“สั่งอาหารเยอะขนาดนี้จะเอาไปฝากใคร” 

ฉันนั่งนิ่งเมื่อคนตัวสูงถามขึ้นเมื่อเราเดินมาที่รถ ถ้าฉันขอคุณฌาณจะโมโหไหมนะ 

“เอย...จะเอาไปฝากคุณพ่อค่ะ” 

“เฮ้อออ” 

“เอยขอไปเยี่ยมคุณพ่อได้ไหมคะ แค่แป๊บเดียว” 

“........” 

“รับรองว่าเอยจะไม่กวนเวลาคุณนานแน่ๆค่ะ” 

“ก็ได้” 

“จริงนะคะ” 

“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าจะตามใจเธอ ในเมื่ออยากไปมากขนาดนี้ฉันก็คงขัดไม่ได้อีกแล้ว” 

“อือออ ขอบคุณนะคะ” 

ฉันกอดคนตัวสูงด้วยความดีใจแล้วกล่าวขอบคุณเขาด้วยใจจริง ไม่คิดเลยว่าคุณฌาณจะยอมเรามากขนาดนี้ 

คฤหาสน์ เตโชวัตธนาทรัพย์ 

“หนูเอย” 

ฉันเดินไปหาป้าแก้วที่ออกมาต้อนรับเราสองคนทันทีที่ได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน 

“เอยซื้อกับข้าวมาฝากค่ะ คุณพ่อล่ะคะ” 

“คุณท่านพึ่งออกไปดูสวนหลังค่ะ” 

“เอากับข้าวไปแกะใส่จานแล้วตั้งโต๊ะนะคะ” 

“ค่ะ” 

“ป้าแก้วคะ” 

“คะ?” 

“หม่อมกลับมาหรือยังคะ” 

“กลับมาแล้วค่ะ กลับมาก็ทะเลาะกับท่านชายแล้วขึ้นไปบนชั้นสองแล้วค่ะ” 

“เอยขอไปดูคุณพ่อก่อนนะคะ” 

“ค่ะๆ” 

ฉันหันไปมองคนตัวสูงแล้วพาเขาไปนั่งที่ห้องรับแขกเพื่อรอคุณพ่อ 

“เอยไปดูคุณพ่อก่อนนะคะ” 

“ทำไมไม่ให้คนไปตาม” 

“เอย...” 

“ตามใจ....” 

“เอย” 

ฉันหันไปมองหม่อมพันรวีที่เดินมาหาฉันในห้องรับแขกแล้วยิ้มให้กับฉันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

“สวัสดีค่ะหม่อม” 

“สวัสดีฉันคิดว่าจะไปหาเธอที่บ้านคุณฌาณพอดี” 

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” 

“ไม่มีอะไร ฉันก็แค่อยากให้เธอมาดูแลท่านชายหน่อยตอนที่ฉันไม่อยู่” 

“แล้วเด็กในบ้านไม่มีหรือไงครับถึงได้ต้องมาใช้เมียผม” 

รอยยิ้มสดใสของหม่อมค่อยๆหายไปเมื่อถูกคนตัวสูงตอกกลับอย่างไม่เกรงใจ 

“ให้ลูกมาดูแลพ่อมันผิดหรือไงคะ” 

“แพรวาก็ลูกนี่ครับ แล้วนี่เค้าไปไหน” 

“ในเมื่อคุณไม่ดูดำดูดีแล้วจะถามหายัยแพรทำไม” 

“ผม...” 

“คุณฌาณ” 

ฉันเรียกคนตัวสูงไม่ให้เขายืดความให้ยาวไปมากกว่านี้เพราะอาจจะทะเลาะกันรุนแรงได้อีกครั้งซึ้งฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น 

“เอยมาอยู่ที่นี่ได้ไหม” 

“คงไม่ได้” 

“คุณฌาณ” 

“ว่าไงเอย” 

“เอยขอโทษนะคะแต่คงทำแบบนั้นไม่ได้” 

“!!!!” 

ฉันปฏิเสธหม่อมพัยรวีอย่างเด็ดขาดเพราะฉันเองไม่ต้องการให้คุณฌาณโมโหและเพื่อให้หม่อมพันรวีกดดันและยอมยกเลิกคำสั่งให้คนในบ้านปฏิบัติกับคุณพ่อเช่นเดิม 

“เอยต้องดูแลคุณฌาณค่ะ” 

“แล้วคนที่บ้านไม่มีหรือไง” 

“เมียก็ต้องดูแลผัวมันผิดตรงไหนครับ” 

“นี่คุณจะบอกว่าลูกสาวจะดูแลพ่อไม่ได้แล้วงั้นสิ” 

“ผม...” 

“ผมไม่ต้องการให้ใครมาดูแล” 

“คุณพ่อ” 

ฉันเดินไปพยุงตัวคุณพ่อที่เดินเข้ามาในห้องรับแขกแล้วตอบหม่อมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น 

“เอยแต่งงานออกไปแล้วจะให้เข้ามาที่นี่ตลอดได้ยังไง” 

“ฉันก็แค่อยากให้เอยสำนึกบุญคุณ” 

“สิ่งที่เอยทำให้เราแค่นี้มันก็มากพอแล้วนะหม่อม” 

“อึก!!” 

“ที่เรายังอยู่ในวังแห่งนี้ได้เพราะเอยไม่รู้หรือไง” 

“หมายความว่ายังไงคะคุณพ่อ” 

“ตอนนี้คุณฌาณคือเจ้าของที่ดินและบ้านแห่งนี้แล้วและเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้ทุกคน” 

“!!!!!” 

ฉันหันไปมองคุณฌาณที่นั่งเงียบและไม่เคยบอกเรื่องนี้กับฉันมาก่อน จริงเหรอเนี่ย..คุณฌาณคือคนที่ชุบชีวิตวังแห่งนี้ให้มีแสงสว่างอีกครั้ง 

“ผมมอบอำนาจในบ้านให้เอยดูแลครับ” 

“!!!!!” 

“ป้าแก้วครับ ไปเรียกทุกคนมารวมกันที่ห้องนี้นะครับ” 

“ค่ะคุณฌาณ” 

ฉันพาคุณพ่อไปนั่งที่โซฟาเพื่อรอดูว่าคุณฌาณจะทำอย่างไรต่อไป 

“ในเมื่อทุกคนมารวมตัวกันที่นี่แล้วผมจะขอแจ้งข่าวให้ทราบนะครับ” 

คุณฌาณเอ่ยทันทีที่ทุกคนมารวมตัวกันในห้องรับแขกโดยมีฉันนั่งอยู่ข้างๆและหม่อมพีนรวีนั่งอยู่กับคุณพ่อ 

“ผมคือเจ้าของคนใหม่ของบ้ายหลังนี้” 

“!!!!” 

“ต่อไปผมจะเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้กับทุกคนและผมขอสั่งให้ทุกคนดูแลท่านชายอย่าให้ขาดตกบกพร่อง” 

“ค่ะคุณฌาณ” 

“คนที่พวกคุณจะฟังคำสั่งคือผมและเอยสองคนเท่านั้น” 

“หึ!!” 

หม่อมพันรวีเดินออกไปจากห้องรับแจกเพราะทนอายกับคนในบ้านไม่ได้อีก 

“อย่าให้ผมได้ยินว่าพวกคุณทุกคนไม่ทำตามคำสั่งของผม” 

“เข้าใจแล้วค่ะ” 

“แยกย้ายไปทำงานได้” 

ทุกคนในบ้านเดินออกไปจากห้องรับแขกตามคำสั่งของคุณฌาณ 

“ขอบคุณนะคะ” 

“เดี๋ยวเธอก็มาว่าฉันได้สิว่าไม่ดูแลพ่อของเธอ” 

“เอยไม่ได้จะว่านี่คะ” 

“ไม่ว่าแต่จะมาเองใช่ไหม” 

“......” 

“แบบนี้เธอก็คงสบายใจได้แล้วนะจะได้ไม่กระวนกระวายใจอีก” 

“ค่ะ” 

“เอยอยู่ทานข้าวกับพ่อได้ไหมลูก” 

“ได้ไหมคะคุณฌาณ” 

“ตามใจสิ จะค้างที่นี่เลยไหม” 

“ได้เหรอคะ!” 

“ฉันประชด” 

“คิกๆ” 

ฉันขำคุณฌาณที่ทำตาดุใส่ฉันที่ไม่ทันมุขประชดเขา แบบนี้ฉันก็มีความสุขมากขึ้นแล้วที่เห็นคุณพ่ออยู่อย่างไม่ลำบาก ต่อให้หม่อมจะไม่พอใจยังไงคุณพ่อก็ปลอดภัยไม่ถูกกดขี่อีกต่อไปแล้ว 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว