ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ถ้าเราจะรักกัน

ชื่อตอน : ถ้าเราจะรักกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 262

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2563 10:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถ้าเราจะรักกัน
แบบอักษร

หลังจากที่เอินตูฉางไปเยี่ยมร่างบางเขาก็กลับมาที่ตำหนักรับรองและให้ข้ารับใช้รีบนำสารไปส่งให้พ่อและแม่ของตนที่อยู่อีกแคว้น

“ในเมื่อข้าคุยดีๆไม่ได้คงต้องใช้กำลัง”เอินตูฉางวางแผนจะลักลอบเข้าไปลักพาตัวเมียรักของตน เพราะเขาทนคิดถึงร่างบางไม่ไหว

3วันผ่านไป

ฮ่องเต้และฮองเฮาของแคว้นจิ้งนำกองทัพมารออยู่หน้าเมือง

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้!”ฮ่องเต้เฉินเอ่ยถามฮ่องเต้แห่งแคว้นจิ้น

“ลองถามเมียท่านดูสิ”ฮ่องเต้แห่งแคว้นจิ้นตอบ

“อะไรกัน?”ฮ่องเต้เฉินหันไปถามเมียรักของเขา

“หากมีคนมาทำร้ายลูกของพวกท่าน พวกท่านจะทำเช่นไร ถึงจะแต่งงานกันตามประเพณีแล้วไซร้แต่ก็ไม่ควรรุนแรงถึงเพียงนี้”ฮองเฮาฟ่านตอบ

“ลูกข้าทำอะไร”ฮองเฮาแห่งแคว้นจิ้นถามกลับด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

“ลองถามผู้ถูกกระทำดูสิ”ฮองเฮาฟ่านเลือกที่จะให้ลูกตอบเองดีกว่าพูดอะไรไปมากกว่านี้

“ในคืนเข้าหอ เอินตูฉางเดินเข้ามาแล้วมาเปิดผ้าคลุมหน้าข้า อยู่ดีๆเขาก็จูบข้า แล้วเขาก็ขืนใจข้า หลังจากนั้นพอตื่นมาเขาอ้างกับเสด็จพ่อว่าเขาเมาแต่ข้ารู้ว่าเขาไม่ได้เมา เพราะถ้าหากเมาเขาคงเดินมาไม่ถึงห้อง เพราะห้องหอนั้นอยู่ลึกที่สุดในตำหนัก ถึงมีคนพามาก็คงมาก็คงใช้เวลานาน”เฉินจื่อลู่อ้ำๆอึ้งๆ

“ว่าต่อสิลู่เอ๋อร์”ฮ่องเต้เฉินบอก

“หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาเขาก็เอาแต่บังคับข้า พอข้าจะออกจากตำหนักทหารของเขาก็กันไว้ จนวันหนึ่งข้าฝ่าดงทหารพวกนั้นออกไปได้เสด็จแม่ก็มาช่วยไว้ได้ทัน”เฉินจื่อลู่เล่าจบแล้วจึงหันไปมองหน้าพ่อและแม่ของตน

“จริงรึไม่ฉางเอ๋อร์?”ฮองเฮาแคว้นจิ้นถามลูกชาย

“พะยะค่ะ”เอินตูฉางตอบ

“ว่าอย่างไรเล่า?ตกลงเป็นตูฉางหรือจื่อลู่ที่ผิด?”ฮ่องเต้เฉินถามด้วยน้ำเสียงปกติ

“ข้าต้องขออภัยแทนลูกชายข้าด้วยที่รุนแรงกับลูกสะใภ้ของข้าเช่นนี้ พวกท่านโปรดอภัยให้ด้วย แต่ถึงกระนั้นท่านกลับไปดูสารที่แคว้นจิ้นส่งมาขอเป็นพันธมิตร ในสารนั้นได้บอกไว้ว่าหากลูกของท่านแต่งงานกับลูกของข้าแล้วไซร้ จื่อลู่จะต้องย้ายไปอยู่ที่แคว้นจิ้นแต่ยังสามารถกลับมาที่นี่ได้ และที่สำคัญในสารนั้นระบุไว้ว่าหลังจากที่แต่งงานกันแล้วจื่อลู่ต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของตูฉาง”ฮ่องเต้แคว้นจิ้นบอก

ฮองเฮาฟ่านและฮ่องเต้เฉินหันกลับมามองหน้ากันและกันด้วยสายตาเศร้า เพราะถ้าหากไม่ปฏิบัติตามก็จะเกิดสงคราม

“พะยะค่ะ ลูกจะทำตามสัญญาที่เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ได้ให้ไว้พะยะค่ะ”เฉินจื่อลู่ตอบ แม้ภายในใจจะเจ็บแค้นเพียงใดแต่เพื่อแคว้นและประชาชนแล้วไซร้เขายอมได้ทุกอย่าง

“ข้าต้องขออภัยเสด็จพ่อและเสด็จแม่ที่รุนแรงกับจื่อลู่ขนาดนี้”เอินตูฉางรีบกล่าวขอโทษฮ่องเต้เฉินและฮองเฮาฟ่าน

ทั้งคู่ทำได้เพียงตอบว่าไม่เป็นไรและทำใจปล่อยให้ลูกรักไปอยู่กับเขาคนนั้น.

หลังจากที่ทุกคนปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยแล้ว เฉินจื่อลู่ก็จำใจต้องกลับไปที่ตำหนักรับรองและอยู่แต่ในห้อง

อีกเพียงแค่3วันเฉินจื่อลู่ต้องเดินทางลกับไปแคว้นจิ้นพร้อมกับเอินตูฉาง เขาจึงทำได้เพียงมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อจดจำบรรยากาศของวังหลังแห่งนี้ไว้

“ข้าอยากออกไป”เฉินจื่อลู่พูดลอยๆ

“ข้าพาไป”เอินตูฉางตอบ

“ข้าจะไปคนเดียว”เฉินจื่อลู่ตอบและเดินออกไปทันที

เอินตูฉางวิ่งตามไปอย่างไม่ลดละจนไปหยุดอยู่ที่....

ณ ริมแม่น้ำเจียงชุย

“เป่ยตู้ ข้ามาเยี่ยมเจ้าแล้ว”เฉินจื่อลู่นั่งลงตรงหน้าหลุมศพของคนรักเก่า เขาวางดอกท้อกิ่งหนึ่งไว้ตรงนั้นและน้ำตาคลอเบ้า

เอินตูฉางที่สะกดรอยตามมาแอบอยู่หลังต้นไม้และรอดูว่าร่างบางจะทำอะไรต่อ

“อีกไม่กี่วันข้าก็ต้องไปแล้ว จากไปในแคว้นที่แสนไกลและไม่รู้ว่าข้าจะได้กลับมาตอนไหน ข้าคิดถึงเจ้านะ อยู่บนนั้นเลยสบายดีรึเปล่า? ถ้าเจ้าสบายดีก็ดีแล้วล่ะ”เฉินจื่อลู่พูดลอยๆ แต่จู่ๆ!!

“อุ๊ปส์!”จู่ๆเขาก็รู้สึกอยากจะอาเจียนออกมาเสียอย่างนั้น

“จื่อลู่!”เอินตูฉางออกจากที่ซ่อนและเข้าไปอุ้มเมียรักขึ้นมากอดไว้แนบอก

ณ ห้องนอนของทั้งคู่

“อึดอัด ปล่อยข้า! อึก!”เฉินจิ่วหมิงมีอาการคลื่นไส้ เหม็นขี้หน้าเอินตูฉางอย่างบอกไม่ถูก

“หมอหลวง ลู่เอ๋อร์เป็นอะไร?”ฮองเฮาฟ่านถามหมอหลวง

“เอ่อ...คือ...องค์ชายรองทรงพระครรภ์พะยะค่ะ”หมอหลวงตอบด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น

หลังจากนั้นภายในห้องก็เงียบสงัด สักพักพอหมอหลวงออกมาฮ่องเต้และฮองเฮาก็ปล่อยให้ทั้งคู่อยู่ด้วยเพียงลำพัง

“จื่อลู่”เอินตูฉางเอ่ยเรียกร่างบางที่นอนหันหลังให้ตนอยู่

“หื้มม?”ร่างบางที่นอนลูบท้องตนเองอย่างแผ่วเบาขานตอบสามี

“ข้า...”เอินตูฉางอ้ำๆอึ้งๆ

“ถ้าจะขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา ข้าให้อภัย”เฉินจื่อลู่ตอบสามีอย่างรู้ทัน

“ขอบคุณนะ แต่ข้าอยากให้เจ้ารู้เหตุผลที่ข้าทำแบบนั้น”เอินตูฉางบอก

“ที่ข้าทำไปแบบนั้น เพราะข้าไม่รู้ว่าจะทำให้เจ้ารักข้าได้อย่างไร ข้้าคิดผิดว่าวิธีนี้มันถูกแล้ว ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าเจ็บช้ำทั้งกายและใจ ข้าคิดเพียงแค่ว่าอยากทำให้เจ้าลืมคนรักเก่าให้ได้เพียงเท่านั้น”

เอินตูฉางยังไม่ทันเล่าต่อเฉินจื่อลู่ก็หันกลับมาแล้วเช็ดน้ำตาให้ร่างหนาที่กำลังร้องไห้ให้อย่างขำขัน

“คิคิ เรื่องแค่นี้ก็ร้องไห้แล้วหรือ ข้ายอมรับนะว่าข้าโกรธและเกลียดเจ้าเพียงใดในยามนั้น แต่ถึงยังไงเจ้าก็เป็นสามีข้าแล้ว ไม่เห็นจะต้องรู้สึกผิดเลย”เฉินจื่อลู่บอก

“ขอบคุณนะ ขอบคุณที่เจ้าไม่โกรธเกลียดข้าแล้ว ขอบคุณที่ยอมอยู่ข้างกายข้า ขอบคุณที่เข้าใจในทุกสิ่งที่ข้าทำ”น้าตาลูกผู้ชายไหลพรากเปรอะเปื้อนผ้าแพรชั้นดีที่คลุมร่างบางอยู่ ร่างหนากอดร่างบางไว้แน่น

“อื้ม”เฉินจื่อลู่ขานรับ

“แล้วเจ้า...จะยอมรับรักของข้าไหม?”เอินตูฉางเอ่ยถามภรรยาของตน

“ก็ทำให้ข้ารักเจ้าสิ ตอนนี้ข้างไม่รู้...แต่วันข้างหน้าก็ไม่แน่”ร่างบางตอบ

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็หลับไปพร้อมกัน วันนั้นทั้งวันทั้งสองก็พักผ่อนเต็มที่

My Sunshine

HappyNewYear ย้อนหลังค่าาาา😁😁😁

😊ขอโทษที่หายไปนานค่ะ ไรท์ยุ่งมากกก ทั้งอ่านหนังสือเตรียมสอบ ทั้งทำการบ้าน ขอโทษจริงๆค่ะ ไรท์จะพยามอัพเยอะๆให้ได้อ่านกันนะ เรามาติดตามกันว่าเฉินจื่อลู่และเอินตูฉางจะเป็นยังไง ติดตามกันด้วยน้าาาา

 

 

 

 

ความคิดเห็น