เจ้าหญิงดอกไม้ - บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 11 50% Pain

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 12:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 11 50% Pain
แบบอักษร

 

 

"Don't make me hate you more than this"

(อย่าทำให้ฉันเกลียดคุณไปมากกว่านี้เลย)

- Ingdaw -

 

KEVIN PART :

@ตระกูลเจรอสโลว์, ลอนดอน

 

 

เพราะคำว่า 'หวง' เป็นสาเหตุที่ทำให้ผมต้องปฏิเสธเรื่องบ้าๆ นั่น

เพราะคำว่า 'หึง' เป็นสาเหตุที่ทำให้ผมทนไม่ได้ถ้าเธอต้องเป็นของคนอื่น

และเพราะคำว่า 'คิดถึง' เป็นสาเหตุที่ทำให้มาอยู่ที่นี่...

ทั้งหวง ทั้งหึง ทั้งคิดถึง ความรู้สึกทั้งหมดนี้ผมรู้สึกกับ 'เธอ' แค่คนเดียว...

"แกพูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่าเควิน!!" รู้สิครับ ทำไมจะไม่รู้

"บอกให้แด๊ดยกเลิกข้อตกลงนั่นไปเถอะครับ" ข้อตกลงที่ไม่ควรจะมีตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ

"จำคำพูดตัวเองตอนนั้นไม่ได้รึไง แม่ให้เวลาแกสนุกมาหลายปีแล้วนะ จะให้ผู้ใหญ่เขาผิดคำพูดหรือไงเควิน"

"จำได้ครับ แต่ความรู้สึกของผมตอนนี้มันไม่ได้เหมือนตอนนั้นแล้ว" ตอนนั้นผมยังไม่ได้รู้จักกับเธอ...

"หรือแกไปทำผู้หญิงท้อง ถึงมาปฏิเสธแม่เอากลางคันแบบนี้?" ถามด้วยน้ำเสียงที่เบาลง เลิกคิ้วสูง

"ผมก็อยากให้เธอท้องเหมือนกันแหละครับ" แต่เธอไม่ท้องสักที เฮ้อ! พูดพลางเดินเข้าไปหาผู้หญิงที่มีตำแหน่งใหญ่สุดของบ้านที่กำลังนั่งจิบชายามเย็นอยู่ที่สวนหย่อม

ผมรีบกลับจากโรงพยาบาลของไออลันมาที่บ้านทันทีที่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง ผมคงเป็นคนดีเหมือนในอดีตที่รับปากว่าจะ 'แต่งงาน' กับ 'ชาร์ลอท' ตามข้อตกลงของผู้ใหญ่ที่มั้นหมายเราสองคนเอาไว้ตั้งแต่อยู่ในท้องไม่ได้แล้วล่ะครับ

ย้อนไปเมื่อหลายปีมาแล้ว แด๊ดบอกว่าได้ตกลงกับตระกูล 'อีเดอร์สัน' ตระกูลที่เป็นญาติกับตระกูล 'แคมเบอลาเนซ' ของไอ 'ดีอ้อน' และยังเป็นตระกูลที่สนิทกับตระกูล 'เจรอสโลว์' ของผมอีกด้วย สนิทกันจนถึงขั้นตกลงเอาไว้ว่าถ้ามีลูกชายกับลูกสาวอายุไล่เลี่ยโตมาจะให้แต่งงานกัน เพราะจะได้เชื่อมความสัมพันธ์อันดีระหว่างสองตระกูลเอาไว้ ง่ายๆ ก็คือคลุมถุงชนนั่นแหละครับ ตอนแรกผมก็ไม่ได้อะไร เพราะชีวิตนี้ก็ไม่เคยคิดว่าจะรักใครอยู่แล้ว แด๊ดบอกให้แต่ง ก็แต่งครับ ไม่ซีเรียส แถมชาร์ลอทเองก็เป็นรุ่นน้องผมไม่กี่ปี รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ที่สำคัญเธอไม่ได้เซ้าซี้หรือวุ่นวายกับชีวิตผมมากจนเกินไป เรามีข้อตกลงว่าจะไม่ก้าวก่ายชีวิตของอีกฝ่าย ดังนั้นการที่ชีวิตผมมีแต่ผู้หญิงวนเวียนอยู่รอบตัวจนถูกเรียกว่า 'คาสโนว่า' มันก็เป็นสิทธิของผมถูกมั้ยครับ ไหนๆ ก็รู้อนาคตตัวเองว่าจะแต่งงานแล้วใช้ชีวิตให้คุ้มหน่อยจะเป็นไรไป

"หืม อะไรนะ"

"ตามนั้นครับ" ครั้งนั้นผมอุส่าปล่อยในทุกรอบ แต่ทำไมถึงไม่ท้องก็ไม่รู้ เซ็งว่ะ

"แกตั้งใจจะทำผู้หญิงท้องเพื่อที่จะไม่ต้องแต่งงานงั้นหรอ" แม่ถามด้วยแววตาตกใจ วางถ้วยชาลงบนโตะ เอามือกอดอกเรียบร้อย ภาษากายบ่งบอกขนาดนี้น่าจะต้องคุยกันอีกยาว

"ผมแค่ไม่อยากแต่ง" เว้นจังหวะเล็กน้อยให้พอตื่นเต้นก่อนจะพูดต่อ "เพราะผมมีผู้หญิงของผมอยู่แล้ว"

"บอกทีว่าแม่ไม่ได้หูฝาด ผู้ชายเจ้าชู้อย่าง 'เควิน เจรอสโลว์' มีผู้หญิงเป็นตัวเป็นตนด้วยหรอ"

"...."

"ก่อนหน้านี้ยังยืนยันจะแต่งกับน้องเขาอยู่ ทำไมตอนนี้ถึงมาเปลี่ยนใจ ผู้หญิงคนนั้นมีอิทธิพลกับลูกถึงขนาดนั้นเลย?"

"...." ผมไม่ได้ตอบ แต่ประโยคนี้มันทำให้ภาพของอิงดาวบอยขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เธอมีอิทธิพลจนผมเองก็แปลกใจว่าทำไมถึงปล่อยให้ผู้หญิงธรรมดาแบบยัยคิตตี้เข้ามามีอิทธิผลกับความรู้สึกและหัวใจขนาดนี้...

"เฮ้อ ไม่แต่งก็ไม่แต่ง ไปเคลียร์กับแด๊ดเขาเองล่ะกัน ถ้าแด๊ดเขาอนุญาตก็รอดไป แต่ถ้าไม่..."

"...."

"แม่ก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะเควิน"

"งั้นฝากเคลียร์กับแด๊ดแทนผมด้วยนะ" ลุกขึ้นไปหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ ถึงอายุจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่แก้มแม่ก็ยังนุ่มเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

"หืม แล้วนี่เราจะไปไหน"

"หาเมียครับ :)"

นั้นคือประโยคสุดท้ายที่ทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนจะนั่งไพรเวทเจ็ทกลับมาไทยทันที ถ้าแม่ขอแล้วแด๊ดไม่อนุญาตผมก็มีวิธีสำรองที่ทำให้แด๊ดยอมอยู่แล้วครับ

 

 

กลับมาที่ปัจจุบัน

หลังจากให้คนไปสืบว่าวันนี้อิงดาวอยู่ที่ไหนกับใคร จนได้คำตอบมาว่าเธอนัดเจอกับเพื่อนสนิทที่ห้าง หึ แล้วผมก็เจอพอดี...

"พี่ยังอยากได้คำตอบจากเด็กน้อยของพี่อยู่ไหมคะ..." บทสนทนาที่เสียงมันคุ้นเคยจนผมต้องหยุดเดิน เด็กน้อยของพี่งั้นหรอ เธอไปเป็นของมันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เธอเป็นของผมต่างหาก

"คำตอบ?"

"อยากให้หนูไปกินข้าวเป็นเพื่อนหรือเป็นแฟน" เหอะ ดูพูดเข้าดิวะ หน้าไม่อาย!

"....."

"หนูตัดสินใจแล้วนะ" ตัดสินใจอะไร อย่าบอกนะว่า

"....."

"ต่อจากนี้หนูจะไปกินข้าวเป็นแฟนพี่เอง ^^"

"ไม่ได้!!!!" จากที่ยืนแอบฟังบทสนทนาของทั้งสองคนมานานสุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เดินเข้าไปหาสองคนนั้น เรียกว่าเมียคุยกับชู้ได้มั้ยวะ เป็นของผมแล้วยังมีหน้าไปตกลงเป็นแฟนคนอื่นอีก!

"บะ..บอส..." พอผมปรากฎตัวขึ้น อิงดาวก็หันหลังกลับมาด้วยสีหน้าใจ ไม่คิดว่าจะเจอผมแล้วสินะ

"จะตกลงเป็นแฟนกับคนอื่นถามผัวรึยัง!?"

"มึงพูดอะไรออกมา" ไอหน้าหล่อที่ยืนคุยกับอิงดาวก็พูดแทรกขึ้นก่อนที่เธอจะถอยหลังให้ห่างจากผมแล้วเข้าไปหลบหลังชู้นี่ มือก็จับแขนมันแน่น

ภาพนี้...มันเจ็บหัวใจจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ เธอกลัวผมงั้นหรอ ทำไมวะ ทำไมผมต้องเจ็บกับภาพตรงหน้าขนาดนี้

"หึ เธอไม่เคยบอกมึงรึไง" พูดพร้อมยกยิ้มมุมปากไปให้ไอนั่น ถ้าจำไม่ผิด จากที่ลูกน้องไปหาประวัติมาให้ชื่อกันต์ รุ่นเดียวกับผมแหละครับ เคยเป็นรุ่นพี่อิงดาวตอนเรียน แต่ตอนนี้มันบังอาจจะขยับสถานะจากรุ่นพี่เป็นแฟน ซึ่งผมไม่ยอมเด็ดขาด เธอเป็นของผมคนเดียว ใครหน้าไหนก็มาแย่งไปไม่ได้!

"ดูจากสีหน้า อิงดาวคงไม่เคยบอกสินะ ว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน เอ...หรือคืนนี้ฉันต้องทวนความจำกับเธอหน่อยล่ะมั้ง"

"....."

"จะได้รู้ว่าใครเป็น 'ผัว' :)" ประโยคแรกพูดกับมัน ประโยคสองหันไปพูดกับเธอ กล้าตกลงเป็นแฟนกับคนอื่น ทั้งๆ ที่ผัวก็ยืนหัวโด่อยู่นี่ เหอะ! พ่อจะจบกดไม่ต้องลุกจากเตียงไม่ต้องเห็นแสงตะวันจนรอบเดือนหมดไปเก้าเดือนเลยคอยดู!

ผั่วะ!!!

"มึงอย่ามาพูดจาต่ำๆ แบบนี้กับอิงดาว!"

"กรี๊ดดดดด พี่กันต์อย่าค่ะ!" ผมพูดไม่ทันจบประโยคไอกันต์ก็พุ่งตัวเข้ามาหาผมพร้อมกับปล่อยหมัดมาทันที หึ! คิดว่าผมจะปล่อยให้มันเป็นฝ่ายกระทำคนเดียวรึไง

พลั่ก! ผั่วะ!!!

ใช้แขนสลัดมือมันที่ขย้ำอยู่กับปกเสื้อออกก่อนจะซัดหมักหนักๆ กลับไปเช่นกัน ตามด้วยการตะลุมบอนระหว่างผมและมัน

"ฮืออ..หยุดนะคะ หยุดทั้งสองคนเลย" ได้ยินเสียงร้องไห้แว่วๆ เข้าหู นี่เธอร้องเพราะมันสินะ

"บอสปล่อยพี่กันต์ไปเถอะ ฮึก...อย่าทำอะไรพี่เขา"

ร้องไห้เพราะมันยังไม่พอ ยังจะปกป้องมันอีก

"นี่เธอปกป้องมันงั้นหรอ..." ผมละสายตาจากไอกันต์มือที่ง้างอยู่ถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนจะปรายตามองไปยังคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ ทั้งน้ำตา

ผั่วะ!!!

แต่ระหว่างที่ผมกำลังเจ็บปวดกับคำพูดของเธอ ไอกันต์ก็ใช้จังหวะนี้ผลักแล้วสวนหมัดกลับมาจนผมเสียหลัก ไอสัส เล่นที่เผลอ

"อิงดาว!!!" พอจะสวนกลับยัยคิตตี้ก็เสือกมาบังเอาไว้ นี่ถ้าผมยั้งมือไม่ทันโดนเธอขึ้นมาจะทำยังไงวะ! ยัยบ้าเอ้ย ไม่ห่วงตัวเองเลย

"อิงดาว ถอยไป พี่จะจัดการกับมัน"

"ไม่ ฮึก หนูไม่ยอมให้บอสทำร้ายพี่ ฮืออ"

"ถอยไป" พูดเสียงต่ำ พยายามข่มอารมณ์ตัวเองไม่ให้เผลอทำร้ายคนตัวเล็ก

"ไม่!"

"ฉันบอกให้ถอย" ผมย้ำอีกรอบ แต่เธอก็ยังยืนยันคำเดิม กางแขนปกป้องมันทั้งน้ำตา หนึ่งเดือนที่ผมหายไป เธอรักมันมากขนาดนี้เลยหรอ เธอเปลี่ยนใจจากผมไปหามันเร็วขนาดนี้เลยรึไง ดวงตากลมโตที่มองกลับมาด้วยแววตาเจ็บปวด แต่เธอจะรู้บ้างไหมว่าผมก็เจ็บไม่แพ้เธอเหมือนกัน

"จะถอยไม่ถอย..."

เพียะ!!!

"หยุดบ้าสักทีได้มั้ย!"

"....." นี่เธอ ตบผมต่อหน้ามันงั้นเหรอ

โดนหมัดหนักๆ ของไอกันต์ยังไม่เจ็บเท่าโดนตบจากฝ่ามือเล็กๆ ของยัยคิตตี้ ฝ่ามือที่มันซ้ำเติมรอยแผลเดิมจนรู้สึกได้ถึงรสชาติของเลือดที่ซึมอยู่มุมปากจนต้องเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มเพื่อสำรวจความเสียหาย เจ็บดีว่ะ

 

เจ็บกาย ยังไม่เจ็บเท่าหัวใจตอนนี้เลยครับ...

 

"เลิกวุ่นวายกับชีวิตหนูสักที ฮึก"

"....."

"อย่าทำให้หนูต้องเกลียดบอสไปมากกว่านี้เลย"

 

จึก

 

ประโยคตัดพ้อ และคำว่า 'เกลียด' ที่เธอพูดออกมาทำไม ผมรู้สึกว่ามันเป็นเหมือน 'มีด' ที่กำลังกรีดหัวใจของผมช้าๆ

และประโยคนั้นมันก็คือคำพูดสุดท้ายของเธอก่อนที่อิงดาวจะพยุงไอกันต์ออกไป

 

ภาพที่ทั้งคู่เดินออกไปมันยังติดตาผมจนถึงตอนนี้...ถึงแม้มันจะผ่านไปหลายนาทีแล้วที่สองคนนั้นหายไป แต่ผมกลับยืนอยู่ที่เดิม

 

เจ็บจนชาไปทั้งตัว มันเป็นแบบนี้หรอวะ

 

ครืดๆ

ติ๊ด..

[มึงกลับมาไทยตั้งแค่เมื่อไหร่วะ ทำไมไม่บอกกูเลย]

"...."

[มึงอยู่ในสายป่ะเนี่ยไอ้เควิน]

"ว่าไง"

[ตอบสักทีห่า กูคิดว่าผีรับโทรศัพท์ ว่าแต่...ทำไมน้ำเสียงมึงแปลกๆ วะ เป็นอะไรรึเปล่า]

"มึงอยู่ผับใช่มั้ย"

[เออ มึงจะมาหรอ]

"อืม ขอเตกีล่าแรงๆ ให้กูสักแก้ว"

[ได้ แต่ก็ขอถามก่อน มึงเป็นเหี้ยไรเนี่ย โอเคป่ะวะ อยู่ไหน ให้กูไปหาดีกว่าไหม]

ทำไมวะ น้ำเสียงผมมันแย่จนไอ 'แกริค' จับผิดได้เลยรึไง

"กูโอเค"

[โอเคพะ..ติ๊ดๆ]

ไม่รอให้ไอแกริคพูดจบผมก็ตัดสายเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงตามเดิม ก่อนจะเรียกสติตัวเองกลับมา

 

เธอ ทำให้ผมกลายเป็นคนเลวอย่างเต็มรูปแบบ เกลียดได้เกลียดไป เพราะยังไง เธอก็หนีผมไม่พ้นอยู่ดี!

 

.......................

มาแล้ววว ขอโทษที่หายไปนานนะค่า

จ-ศ ไรท์ทำงาน กว่าจะฝ่ามรสุมรถติดถึงห้องก็มืดแล้ว เพลียจนไม่มีแรงอัพ ฮือ เลยได้มาอัพแค่ส-อ ขอโทษด้วยนะคะที่อัพช้า อย่าพึ่งลืมกันน๊า ว่าจะอัพเมื่อคืน แต่ติดดูคอน+ดูหมอเป้งยาวไปหน่อย ทีมหมอเป้งแบบไรท์ดูจบร้องไห้เหมียนหมาเลยค่ะ 555555

 

ปล. พี่เควินเขาก็มีเหตุผลของเขา แค่ปากแข็งไปหน่อย แต่ตอนนี้พี่เขาก็ยอมรับความรู้สึกของตัวเองแล้วน้า 55555 แต่ไรท์คิดว่ามันอาจจะสายไปแล้ว(รึเปล่า?) เพราะน้องน่าจะมีใจให้พี่กันต์นิดๆ แล้วล่ะมั้งงง รอตอนหน้ามาฟังความรู้สึกอิงดาวกันบ้าง!!

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น