ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 482

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2562 12:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

"แกจะยอมแพ้มันแบบนี้หรอเสี่ยวฉิน แกจะยอมให้ไอ้เด็กกะโปโลนั่นแย่งจิ่งอวี๋ไปจากแกง่ายๆแบบนี้หรอ"  

 

"แล้วแม่จะให้หนูทำยังไงล่ะค่ะ จิ่งอวี๋ดูหลงไอ้เด็กนั่นมาก ขนาดตบหน้าหนูต่อหน้ามัน แบบนี้คุณแม่จะให้หนูทำยังไง อีกอย่างตั้งแต่หนูตามตื้อจิ่งอวี๋มาเค้าแทบจะไม่เคยแตะต้องหนูเลย แบบนี้หนูจะเอาอะไรไปสู้กับไอ้เด็กนั่นได้"  

 

"มันจะต้องมีวิธีสิ เรื่องนั่นเดี๋ยวแม่จัดการเอง แกเตรียมตัวไว้ให้พร้อมก็พอ แม่จะทำทุกวิถีทางเพื่อได้จิ่งอวี๋มาเป็นลูกเขยให้ได้"  

 

"โจวโจว วันนี้มีเรียนใช่มั้ยพี่ไปส่งนะ" จิ่งอวี๋มาหาโจวโจวที่บ้านแต่เช้า เดิมที่เขาคิดจะขนเสื้อผ้ามาอยู่กับโจวโจวที่บ้านเลย แต่โจวโจวไม่ยอมเพราะกลัวคุณแม่เขาจะเหงา พอจิ่งอวี๋จะชวนโจวโจวไปอยู่ด้วยกันที่บ้านโจวโจวก็ปฏิเสธอีก จิ่งอวี๋เลยเลือกที่จะไปนอนบ้านโน้นบ้านนี่ไปๆมาๆ  

 

"กินข้าวมารึยังครับ" โจวโจวที่อยู่ในชุดนักศึกษาถามขึ้น จิ่งอวี๋ยกยิ้มขึ้นมาทันทีที่เห็นใบหน้าหวาน  

 

"ยังครับ พี่ยังไม่ได้กินอะไรมาเลย" จิ่งอวี๋ว่าพร้อมยกมือขึ้นลูบท้อง โจวโจวยกยิ้มแล้วหันหลังไปตักข้าวต้มที่เจ้าตัวทำไว้เมื่อเช้าเอามาให้จิ่งอวี๋ด้วย  

 

"ข้าวต้มอร่อยจังเลย ถ้าคุณแม่พี่ได้กินฝีมือโจวโจวคงติดใจแน่เลย" จิ่งอวี๋เอ่ยชมก่อนจะตักข้าวต้มที่คนตัวเล็กทำเข้าปาก  

 

"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ โจวจะไปสู้ฝีมือแม่บ้านตระกูลหวงได้ยังไง" โจวโจวพูดพร้อมกับตักข้าวต้มเข้าปากบ้าง  

 

"เลิกเรียนแล้วโทรหาพี่นะ เดี๋ยวพี่มารับ" หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ จิ่งอวี๋ก็ขับรถมาส่งโจวโจวที่หน้ามหาวิทยาลัยที่โจวโจวเรียนอยู่  

 

"ไม่ต้องลำบากหรอกครับ โจวกลับเองได้" โจวโจวพูดขึ้นด้วยความเกรงใจ จิ่งอวี๋ขมวดคิ้วทำสีหน้าไม่พอใจทันที  

 

"ทำไมล่ะครับ หรือโจวโจวไม่อยากเห็นหน้าพี่" จิ่งอวี๋ด้วยน้ำเสียงงอนๆ ใบหน้าหล่อหน้างอทันทีที่ได้ยินคนตัวเล็กพูดแบบนั้น  

 

"ไม่ใช่นะ โจวแค่เกรงใจ พี่จิ่งต้องทำงาน ไหนจะขับรถมารับโจวอีก" โจวโจวพูดปฏิเสธจิ่งอวี๋ทันที ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเมื่อทำจิ่งอวี๋ไม่พอใจ  

 

"พี่เต็มใจครับ โจวโจวไม่ต้องเกรงใจนะ พี่เต็มใจดูแลโจวโจว" จิ่งอวี๋ว่าสีหน้าดูดีขึ้นกว่าเก่า มือหนาเอื้อมจับมือบางเข้ามากุมเอาไว้ ใบหน้าหล่อยกยิ้มด้วยความดีใจ โจวโจวก้มมองมือหนาที่จับกุมมือบางของเขาไว้ด้วยรอยยิ้ม  

 

"ตั้งใจเรียนนะครับ" จิ่งอวี๋บอกโจวโจวที่นั่งอยู่บนเบาะรถข้างๆ โจวโจวเงยหน้าขึ้นมองจิ่งอวี๋พร้อมยกยิ้มหวานให้ จิ่งอวี๋ขยับใบหน้าเข้าใกล้แล้วเอียงหน้าลงไปบดจูบปากอิ่ม โจวโจวหลับตาพริ้มปล่อยให้จิ่งอวี๋บดจูบอยู่สักพักจึงผละออก  

 

"โจวไปเรียนก่อนนะครับ เดี๋ยวสาย" โจวโจวก้มหน้าพูดด้วยความเขินอาย ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความขัดเขิน จิ่งอวี๋ขยับตัวออกแล้วไปนั่งพิงเบาะรถเหมือนเดิม มือหนาปล่อยออกจากมือบางพร้อมกับโจวโจวที่ก้าวลงรถด้วยความรวดเร็ว จิ่งอวี๋ยกยิ้มสายตาคมจ้องมองโจวโจวจนลับสายตาก่อนจะขับรถออกไป  

 

"อุ้ยๆๆ ใครน่ะมาเดินหน้าแดงอยู่ตรงนี้" เสียงเล็กของวิญญาณต้าซู่พูดแซว โจวโจวสะดุ้งเมื่อวิญญาณเพื่อนรักมาไม่ให้สุ่มให้เสียง  

 

"ต้าซู่ ฉันคิดว่านายจะทิ้งฉันซะแล้ว" โจวโจวพูดกับวิญญาณต้าซู่ที่พักหลังๆไม่ค่อยได้เจอหน้า  

 

"มันยังไม่ถึงเวลาที่ฉันไปเกิด ฉันจะทิ้งนายได้ยังไง" วิญญาณต้าซู่ว่า โจวโจวยู่หน้าใส่วิญญาณต้าซู่ด้วยความหมั่นไส้  

 

"แล้วเมื่อไหร่ล่ะ ที่นายจะไปเกิดอ่ะ ตอนนั้นนายมาเข้าฝันฉัน ฉันยังไม่ค่อยเก็ทเท่าไหร่" โจวโจวถามวิญญาณเพื่อนรักเมื่อหาที่นั่งที่เหมาะสมได้แล้ว  

 

"ฉันจะไปเกิดก็ต่อเมื่อ นายกับคุณจิ่งอวี๋มีอะไรกันแล้วนะสิ" วิญญาณต้าซู่พูด โจวโจวแทบสำลักน้ำที่แวะซื้อข้างทางมาเมื่อกี้  

 

"นะ...นายพูดบ้าอะไรเนี้ยต้าซู่" โจวโจวพูดพร้อมยกมือเช็ดน้ำที่สำลักพุ่งออกมาเมื่อกี้ ใบหน้าหวานแดงก่ำจากอาการร้อนผ่าวตรงพวงแก้มทันที  

 

"5555 ฉันพูดจริงนิ โจวโจว สักวันนายกับคุณจิ่งอวี๋ก็ต้องมีอะไรกันอยู่แล้ว คนรักกันเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกตินะโจวโจว" วิญญาณต้าซู่ว่ายิ้มๆ โจวโจวก้มหน้างุดเมื่อได้ยินเพื่อนรักพูดแบบอายๆ  

 

"ฉันไปเรียนดีกว่า ฉันไม่พูดกับนายแล้วต้าซู่" โจวโจวพูดก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องเรียน  

 

"บอสครับ คุณเสี่ยวฉินมาขอพบครับ" จิ่งอวี๋ได้รับรายงานจากเลขาหนุ่มหน้าห้อง จิ่งอวี๋ยกมือขึ้นกุมขมับทันทีที่ได้ยินชื่อคนขอเข้าพบ  

 

"ขนาดโดนตบยังจะกล้ามาอีก" จิ่งอวี๋บ่นคนเดียว ก่อนจะนั่งทำงานต่อ เสี่ยวฉินยังคงนั่งรอจิ่งอวี๋ด้านนอก ในเมื่อจิ่งอวี๋ไม่อนุญาตให้เข้าห้องเธอจึงนั่งรอจิ่งอวี๋อยู่นอกห้องแทน  

 

"กลับไปเถอะครับคุณเสี่ยวฉิน คุณจิ่งอวี๋คงไม่ให้คุณเข้าไปหรอก" เลขาไมค์บอกหญิงสาวที่นั่งรอจิ่งอวี๋อยู่หน้าห้อง  

 

"เสือก มีงานมีการอะไรก็ทำไป ไม่ต้องมายุ่ง" เสี่ยวฉินว่าเลขาหนุ่มด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด เลขาไมค์แบะปากให้กับหญิงสาวตรงหน้า  

 

"สวยซะเปล่า แต่คำพูดคำจาไม่ได้ดูดีเหมือนหน้าตาเลย ดีที่บอสไม่เลือกยัยนี่" เลขาไมค์พูดกับตัวเองเบาๆก่อนจะนั่งทำงานต่อ  

 

"พี่จิ่ง วันนี้โจวเลิกเรียนมืดหน่อยนะครับ โจวต้องอยู่ทำรายงานกับเพื่อน" เสียงข้อความเข้าทำให้จิ่งอวี๋เอื้อมมือไปหยิบข้อความมาเปิดอ่าน  

 

"ครับ พี่รอได้ เสร็จแล้วโทรหาพี่นะ❤" จิ่งอวี๋ส่งข้อความความกลับไปพร้อมอีโมจิรูปหัวใจ โจวโจวเปิดอ่านข้อความพร้อมอมยิ้มน้อยใส่หน้าจอโทรศัพท์  

 

"คุณจิ่งอวี๋ค่ะ ไปทานข้าวกับเสี่ยวฉินสักมื้อนะคะ แล้วเสี่ยวฉินจะเลิกตอแยคุณ" จิ่งอวี๋ชะงักเท้าหยุดเมื่อได้ยินคำที่หญิงสาวพูด จิ่งอวี๋หันหลังมองหญิงสาวที่เดินตามหลังเขามาต้อยๆ  

 

"ถ้าผมพาคุณไปกินข้าว คุณจะเลิกตอแยผมแน่นะ ถ้าคุณไม่ทำตามในสิ่งที่คุณพูด ผมเอาเรื่องคุณแน่ บริษัทของแม่คุณอาจจะล้มละลายก็ได้" จิ่งอวี๋พูดขู่หญิงสาวถ้าไม่ทำตามข้อตกลง  

 

"ค่ะ เสี่ยวฉิน สัญญา" หญิงสาวว่า จิ่งอวี๋พยักหน้ารับแล้วยอมพาเสี่ยวฉินออกไปกินข้าว ร้านสเต็กสุดหรูที่หญิงสาวเลือกอยู่ไม่ไกลจากบริษัทจิ่งอวี๋เท่าไหร่ หญิงสาวพาจิ่งอวี๋ไปนั่งโต๊ะในสุดที่เจ้าตัวเป็นคนโทรจองเอาไว้  

 

"ทานอะไรดีค่ะ คุณจิ่งอวี๋" เสี่ยวฉินถามจิ่งอวี๋ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม จิ่งอวี๋ขมวดคิ้วหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก  

 

"คุณกินคนเดียวเถอะ เดี๋ยวผมต้องกลับไปกินกับแฟน" จิ่งอวี๋พูดตามตรง มือบางที่กำลังเปิดเมนูอยู่ถึงกับสั่นด้วยความโมโห  

 

"เด็กนั่น โชคดีจังเลยนะคะ" เสี่ยวฉินพยายามพูดเสียงน้ำเสียงปกติ แต่ในใจถึงกับร้อนรุ่มด้วยความโกรธแค้น เสี่ยวฉินสั่งอาหารของตัวเองแล้วสั่งไวท์รสดีให้จิ่งอวี๋ เสี่ยวฉินค่อยๆกินไปเคี้ยวไปอย่างใช้ความคิด  

 

"ลองทานนี่ดูสิค่ะ คุณจิ่งอวี๋ เนื้อสเต็กรสชาติดีมากเลย" เสี่ยวฉินว่าก่อนจะหั่นเนื้อสเต็กยื่นมือไปป้อนจิ่งอวี๋  

 

"ผมไม่กิน" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะผลักมือหญิงสาวที่ป้อนจิ่งอวี๋ออก เสี่ยวฉินยังคงพยายามจะป้อนจิ่งอวี๋ต่อจนมือบางไปชนเข้ากับแก้วไวท์ของจิ่งอวี๋จนหกใส่กางเกงที่จิ่งอวี๋ใส่อยู่  

 

"ว้าย...เสี่ยวฉินขอโทษนะคะ" เสี่ยวฉินว่าพร้อมลุกขึ้นหยิบทิชชู่ไปเช็ดตรงกางเกงที่เลอะ แต่จิ่งอวี๋ก็ผลักมือหญิงสาวออก 

 

"ไม่ต้องเช็ด เดี๋ยวผมเข้าไปล้างในห้องน้ำ" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะเดินตรงเข้าไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านหลัง เสี่ยวฉินยกยิ้มขึ้นด้วยความดีใจที่แผนการที่วางไว้ใกล้จะสำเร็จแล้ว มือบางหยิบซองยาสีขาวขึ้นมาแล้วยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ไวท์แก้วใหม่ถูกสั่งมาอีกแก้วก่อนที่เสี่ยวฉินจะเทยาปลุกเซ็กส์ที่เตรียมมาใส่ลงไป  

 

"คืนนี้ คุณต้องเป็นของเสี่ยวฉินคนเดียว" หญิงสาวว่าก่อนจะแกว่งยาในแก้วให้ละลาย จิ่งอวี๋เข้าห้องน้ำไปล้างกางเกงสักพักจึงออกมา  

 

"คุณอิ่มรึยัง ผมจะกลับแล้ว" จิ่งอวี๋ถามเสี่ยวฉินที่นั่งกินสเต็กอยู่ เสี่ยวฉินเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าปกติไม่มีพิรุธสักนิด  

 

"คุณจิ่งอวี๋ดื่มไวท์นี่ก่อนสิค่ะ เสี่ยวฉินสั่งมาให้คุณใหม่เลยนะ" เสี่ยวฉินว่า จิ่งอวี๋นั่งมองแก้วไวท์แล้วหยิบไวท์แก้วนั้นกระดกดื่มจนหมด  

 

"ผมดื่มหมดแล้ว คุณจะกลับได้รึยัง" จิ่งอวี๋ถาม หญิงสาวพยักหน้า จิ่งอวี๋เรียกพนักงานมาเก็บเงินแล้วเดินออกจากร้านโดยมีเสี่ยวฉินเดินตามมาติดๆ จิ่งอวี๋เดินออกจากร้านไปสักพักก็รู้สึกมึนๆก่อนจะยืนพังประตูรถไว้ ร่างกายทั่วร่างร้อนผ่าวจนเหงื่อไหลซึมออกมาเป็นเม็ดๆ ลมหายใจเริ่มหายใจแรงๆฟึดฟัดอย่างกับกำลังข่มอารมณ์บางอย่างออกมา  

 

"คุณจิ่งอวี๋ เป็นอะไรรึเปล่าค่ะ" เสี่ยวฉินเดินเข้าไปถามจิ่งอวี๋ที่ยืนหอบหายใจอยู่ข้างรถทันที จิ่งอวี๋กัดริมฝีปากแน่นอย่างทรมาน  

 

"คุณใส่อะไรให้ผมกิน" จิ่งอวี๋กัดฟันถามหญิงสาว เสี่ยวฉินยกยิ้มแล้วเดินเข้าไปประชิดตัวจิ่งอวี๋  

 

"ยาที่จะทำให้เรามีความสุขกันคืนนี้ไงค่ะ" เสี่ยวฉินพูดแล้วยกมือบางขึ้นลูบหน้าอกแกร่งของจิ่งอวี๋ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์  

 

"อย่ามาแตะต้องฉัน นางแพศยา" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะผลักมือบางที่ลูบไล้ตัวเขาออก  

 

"อย่าว่าเมียแบบนี้สิค่ะที่รัก ยาปลุกเซ็กส์ที่ฉันใส่ให้คุณกินมันแรงมาก คืนนี้เราสองคนคงมีความสุขกันทั้งคืนแน่" เสี่ยวฉินกระซิบบอกจิ่งอวี๋ข้างหู จิ่งอวี๋กัดฟันแน่นด้วยความโกรธแค้น  

 

"ทำอะไรอยู่หรอครับป้า" เสียงเล็กของเด็กน้อยทำให้หญิงสาวหันมองด้านหลัง  

 

"ไอ้เด็กบ้า ใครเป็นป้าแกกัน ไปให้พ้นเลยไอ้เด็กสกปรก" เสี่ยวฉินว่าก่อนจะผลักเด็กน้อยตรงหน้าออก แต่หญิงสาวก็ต้องตกใจเมื่อเธอผลักได้แค่เพียงอากาศเท่านั้น  

 

"กรี๊ด ผะ...ผีหลอก" เสี่ยวฉินร้องลั่นพร้อมกับวิ่งหนีไปด้วยความหวาดกลัว จิ่งอวี๋ทรุดตัวลงนั่งลงกับพื้นด้วยความปวดหนึบตรงแก่นกาย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอยู่ในกระเป๋ากางเกงทำให้จิ่งอวี๋รีบหยิบออกมากดรับสาย  

 

"ฮัลโหล พี่จิ่งอวี๋ ผมเลิกเรียนแล้วนะครับ" ปลายสายพูด จิ่งอวี๋กัดฟันพูดด้วยลมหายใจที่หอบเหนื่อย  

 

"จะ...โจวโจว พี่อยู่ที่ร้านสเต็กใกล้ๆบริษัท โจวโจวมาช่วยพี่ด้วย" จิ่งอวี๋กัดฟันพูดอย่างยากลำบาก ความปวดหนึบตรงแก่นกายทำให้จิ่งอวี๋ถึงกับนั่งตัวงออยู่ข้างรถ  

 

"พี่จิ่งอวี๋เป็นอะไร โจวจะไปช่วยพี่เดี๋ยวนี้" โจวโจวกดวางโทรศัพท์ด้วยความร้อนไป โจวโจวเรียกแท็กซี่แล้วไปยังร้านสเต็กที่จิ่งอวี๋บอก  

 

"ป้าจะไปไหน มาเล่นกับหนูก่อน" วิญญาณต้าซู่เรียกเสี่ยวฉินที่กำลังวิ่งหนีจนหอบ วิญญาณต้าซู่ค่อยๆยืดคอออกจนยาวเฟื้อย เสี่ยวฉินกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวพร้อมกับลุกวิ่งหนีอย่างทุลักทุเล  

 

"ผีหลอก ช่วยด้วย ผีหลอก" หญิงสาวหวีดร้องอย่างบ้าคลั่ง สองขาเรียววิ่งหนีผีวิญญาณเด็กอย่างไร้สติ  

 

"สมน้ำหน้า คิดจะมาแย่งพ่อจิ่ง ฝันไปเถอะ" วิญญาณต้าซู่ท้ายเอวพูดแล้วหายตัววับไป  

 

"พี่จิ่ง พี่จิ่ง" โจวโจวมาถึงที่หมายด้วยความรวดเร็ว จิ่งอวี๋เงยหน้าหล่อที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์ยาขึ้นมอง  

 

"จะ...โจวโจว" จิ่งอวี๋เรียกชื่อคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงแหบพร่า โจวโจวพยุงจิ่งอวี๋ให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบากเมื่อจิ่งอวี๋ตัวใหญ่กว่า  

 

"โจวโจว" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะซุกใบหน้าลงไปไซร้ซอกคอขาวของโจวโจวอย่างหื่นกระหาย  

 

"พะ...พี่จิ่ง ไม่ได้นะครับ ตรงนี้ ไม่ได้" โจวโจวว่าก่อนจะผลักตัวออกจากจิ่งอวี๋  

 

"พาพี่กลับบ้าน พะ...พี่จะไม่ไหวแล้ว" จิ่งอวี๋ว่า โจวโจวทำตามจิ่งอวี๋อย่างว่าง่าย ร่างกายจิ่งอวี๋ร้อนผ่าวจนเหงื่อไหลซึม จิ่งอวี๋ปลดเสื้อผ้าที่ใส่ออกทั้งหมดจนเหลือแต่บ็อกเซอร์ ร่างหนานอนหอบหายใจลึกๆอย่างอดกลั้น  

 

"พะ...พี่จิ่ง เป็นอะไรครับ" โจวโจวเอ่ยถามจิ่งอวี๋เสียงสั่น ใบหน้าหวานแดงก่ำเมื่อสายตามองไปยังแก่นกายของจิ่งอวี๋ที่โป้งนูนอยู่ในกางเกงบ็อกเซอร์ตัวบาง  

 

"พี่โดนวางยา" จิ่งอวี๋ตอบเสียงกระเส่า โจวโจวขนลุกวูบเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่จิ่งอวี๋พูด  

 

"ยะ...ยาอะไรครับ" โจวโจวถาม มือบางกำลังตั้งใจจับพวงมาลัยรถแน่น  

 

"ยะ...ยาปลุกเซ็กส์" รถเกือบพุ่งลงข้างทางเมื่อได้ยินจิ่งอวี๋บอก โจวโจวกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างยากลำบาก โจวโจวเม้มริมฝีปากแน่นแล้วขับรถพาจิ่งอวี๋กลับบ้านด้วยความรวดเร็ว  

 

"ค่อยๆเดินครับ" โจวโจวพยุงตัวจิ่งอวี๋เดินเข้ามาในบ้าน จิ่งอวี๋เนื้อตัวแดงเถือกไปทั้งตัวแถมตัวก็ร้อนจี๋ด จิ่งอวี๋เดินเข้าบ้านตามแรงโจวโจวที่ประคองอยู่อย่างลำบาก แก่นกายแข็งจนปวดหนึบช่วงล่างไปหมด โจวโจวประคองจิ่งอวี๋ให้นอนลงไปบนเตียง จิ่งอวี๋นอนหงายพร้อมกับหอบหายใจอย่างน่ากลัว  

 

"พี่จิ่ง" โจวโจวเรียกจิ่งอวี๋เสียงแผ่ว จิ่งอวี๋ดึงตัวเข้ามาแนบชิดพร้อมบดจูบที่แสนเร่าร้อนจนโจวโจวตั้งตัวแทบไม่ทัน  

 

"โจวโจว พะ...พี่ไม่ไหวแล้ว พี่อยากปลดปล่อย" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะจับร่างบางของโจวโจวให้ไปอยู่ด้านล่าง ความแข็งของแก่นกายจิ่งอวี๋ดุนดันอยู่ตรงระหว่างขาจนโจวโจวใจหวิว  

 

"แต่โจวไม่พร้อม" โจวโจวก้มหน้าพูด จิ่งอวี๋กัดฟันอย่างข่มใจแล้วผละตัวออกจากโจวโจว จิ่งอวี๋พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ โจวโจวลุกขึ้นนั่งมองจิ่งอวี๋ที่หายเข้าไปในห้องน้ำอย่างรู้สึกผิด จิ่งอวี๋เปิดน้ำฝักบัวให้ไหลผ่านร่างกายเพื่อดับความร้อนรุ่ม แต่มันก็อยากเมื่อร่างกายของเขาโดนยาจนข่มไม่ไหว จิ่งอวี๋ยกมือขึ้นสาวแก่นกายของตัวเองขึ้นลงจนสุดความยาว น้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาด้วยความรวดเร็วเมื่อถูกมือหนาช่วยปลดปล่อย แก่นกายแข็งขึ้นมาอีกแล้วอย่างรวดเร็ว จิ่งอวี๋หอบหายใจแล้วนั่งช่วยตัวเองอย่างทรมาน  

 

"ทำไมไม่ตามจิ่งอวี๋ไปล่ะ" เสียงวิญญาณต้าซู่พูดกับโจวโจวที่นั่งน้ำตาคลออยู่บนเตียง โจวโจวเงยหน้าขึ้นมองวิญญาณเพื่อนรักช้าๆ  

 

"ถ้าฉันทำแบบนั้น แล้วนายล่ะต้าซู่" โจวโจวถามวิญญาณเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ วิญญาณต้าซู่ยกยิ้มแล้วขยับตัวเข้าไปกอดโจวโจว  

 

"ถ้านายทำแบบนั้น ฉันจะได้ไม่ทรมานเป็นวิญญาณเร่ร่อนแบบนี้ไง โจวโจว" วิญญาณต้าซู่ว่า โจวโจวน้ำตาไหลพรากอาบแก้มใสทันที  

 

"ต้าซู่ นายคือคนที่ฉันรักที่สุด" โจวโจวว่าพร้อมกับกระชับกอดวิญญาณเพื่อนรักอย่างแนบแน่น วิญญาณต้าซู่กอดปลอบเพื่อนรักกลับไปเช่นกัน  

 

"ฉันก็รักนายที่สุดโจวโจว ตอนนี้จิ่งอวี๋ต้องการนายที่สุดนะ" วิญญาณต้าซู่ว่า โจวโจวผละตัวออกแล้วจ้องมองไปยังประตูห้องน้ำ  

 

"ตะ...แต่ฉันกลัวนิ" โจวโจวพูดกับวิญญาณต้าซู่ วิญญาณต้าซู่ยกยิ้มแล้วเอื้อมมือจับมือโจวโจวมากุมไว้  

 

"อย่ากลัวเลยโจวโจว ฉันเชื่อว่าจิ่งอวี๋จะทำให้นายมีความสุข" วิญญาณต้าซู่พูดพร้อมกับจับจูงมือบางให้ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าห้องน้ำ  

 

"สู้ๆนะโจวโจว ตอนนี้จิ่งอวี๋กำลังทรมาน นายเป็นคนเดียวที่ช่วยเขาได้" วิญญาณต้าซู่ว่ายิ้มๆก่อนจะหายตัวแวปไปอย่างรวดเร็ว โจวโจวยืนนิ่งคิดอยู่หน้าห้องน้ำก่อนมือบางจะยกขึ้นเปิดประตูเข้าไป  

 

 

 

มาแล้วค่ะ มาเม้นต์ให้กำลังใจพี่จิ่งกับน้องโจวโจวหน่อยค่ะ ชอบไม่ชอบแนะนำได้ค่ะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ🙏 

ความคิดเห็น