facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

48.คำตอบของความไม่เข้าใจ

ชื่อตอน : 48.คำตอบของความไม่เข้าใจ

คำค้น : 48.คำตอบของความไม่เข้าใจ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 208

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2562 22:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
48.คำตอบของความไม่เข้าใจ
แบบอักษร

*** 

“นี่น่ะหรอ ความรักของยัยนั้น” 

ผมตื่นขึ้นมาในเปลวเพลิงสีดำ ก่อนที่เปลวเพลิงนั้นจะหายไปแต่ว่าผมก็จำอะไรไม่ได้เลย 

“ที่นี่...ที่ไหนกันน่ะ” 

ผมเดินไปรอบๆแต่ว่าก็ไม่พบใครเลย 

“แล้วเรามาทำอะไรที่นี่เนี่ย...” 

ผมยังคงเดินไปรอบๆแต่ว่าวินาทีนั้น 

“มาโคโตะ” 

เสียงของผู้หญิงดังขึ้นมาจากด้านหลังของผมก่อนที่ผมจะหันไป 

“พี่คานะ” 

วินาทีที่ผมเห็นเธอนั้นผมรีบวิ่งเข้าไปกอดเธอทันที 

“เป็นอะไรไปหรอ มาโคโตะ” 

เอ๋...ทำไมเราถึงวิ่งเข้าไปกอดเธอละ 

“รีบกลับบ้านกันเถอะ” 

ผมจับมือคานะและพาเธอกลับบ้านแต่ว่าเมื่อผมหันหลังกลับไปผมก็ได้สังเกตุเห็นดาบสีแดงที่วางอยู่กับพื้นแต่ว่าเมื่อหันไปอีกทีมันก็หายไปแล้ว 

“เอ๋...” 

“มาโคโตะหยุดทำไมละ เร็วสิ” 

ผมยังคงวิ่งตามคานะอยู่แต่ว่าเมื่อมาถึงที่บ้านผมก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อยก่อนที่จะมีเปลวไฟสีดำลุกไหม้ตัวผม 

“มาโคโตะ เกิดอะไรขึ้นน่ะ” 

คานะตกใจเล็กน้อยก่อนจะถอยออกไปเล็กน้อยแต่ว่า 

“ชุดนี่มัน ดาบของเรา จำได้แล้ว” 

ผมเงยหน้าขึ้นมามองคานะผู้เป็นพี่สาวของผมก่อนจะพูดออกมา 

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” 

“หมายความว่ายังไงน่ะ” 

“ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือพี่คานะที่ผมรู้จักน่ะตายไปนานแล้วละ ขอโทษนะผมคงเล่าได้แค่นี้” 

ผมรีบวิ่งออกจากบ้านไปแต่ว่าคานะกับดึงแขนเสื้อของผมเอาไว้ 

“นี่จะไปแล้วหรอ” 

“อืม...ถึงแม้นี่จะเป็นแค่ความฝัน...แต่ว่านะ...ถ้าเป็นเรื่องจริงก็คงจะดี” 

ผมสะบัดมือของคานะออกก่อนที่จะหยิบดาบของตัวเองขึ้นมา 

“เพื่อนของผมและคนรักของผมกำลังตกอยู่ในอันตราย เพราะงั้น” 

ผมหันดาบเข้าใส่ตัวเองและเอามาจ่อที่หัวใจก่อนจะแทงมันลงไป 

“ฟุจิมารุ” 

ผมค่อยๆใช้ดาบพยุงตัวเองขึ้นก่อนจะพุ่งตัวเข้าไป 

“พอแค่นี้ละกามะ” 

“มาโคโตะ ยังไม่ตายอีกหรอ” 

กามะตกใจเล็กน้อยที่ผมโดนการโจมตีของเธอไปตั้งเยอะแต่ว่าก็ยังสามารถลุกขึ้นมาสู้กับเธอได้อีกครั้ง 

ในวินาทีนั้นรเธอพุ่งเข้ามาอยู่ข้างหน้าของผมโดยที่ผมมี่ทันตั้งตัวก่อนจะมีบางอย่างตกลงมาจากบนฟ้า 

“พลังพระเจ้างั้นหรอ” 

ผมใช้ดาบของตัวเองเข้าไปฟาดฟันการโจมตีของกามะก่อนที่ร่างแยกของเธอจะพุ่งขึ้นมาจากพื้นที่ผมยืนอยู่ 

“ฝันไปเถอะ” 

ผมหมุนตัวเตะร่างแยกของเธอจะตกลงไป ก่อนที่กามะจะยิงลำแสงขึ้นฟ้าและพุ่งลงมาโตมตีผมกับปราวตี 

“ปราวตีแกะฉันเอาไว้” 

ผมดึงตัวปราวตีเข้ามาก่อนที่เธอจะกอดตัวผมเอาไว้แน่น แต่ว่าลำแสงของกามะก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว 

“มอบพลังให้ฉันทีนะ จริงๆก็อยากตั้งชื่อให้นายอยู่น่ะแต่ว่า ฉันไม่เหมาะกับการตั้งชื่อน่ะสิ เดี๋ยวให้ยัยนั้นตั้งชื่อให้ละกัน” 

ผมกำดาบแน่นและชูขึ้นฟ้าก่อนจะตะโกนออกมา 

“รีลีส รีคอลเล็คชั่น” 

ในวินาทีนั้นดาบของผมเปลื่ยนเป็นไฟจนหมดเหลือแต่เพื่องด้ามจับเท่านั้นก่อนที่ผมจะกระโดดขึ้นไป 

“ย้ากกก!!!” 

ผมใช้ดาบของตัวเองปัดเป่าลำแสงของกามะได้จสนหมดก่อนที่เปลวเพลิงจะกลับมารวมกับเป็นดาบอีกครั้ง 

“คือว่า...ปราวตีซัง กอดแน่นไปน่ะครับ” 

“ขอโทษน่ะค่ะแต่ฉันก็กลัวเป็นน่ะค่ะ” 

“งั้นก็ ไปเลย” 

ผมโยนปราวตีไปข้างหน้าก่อนที่จะฟันร่างแยกของกามะจนหมดและพุ่งเข้าไปประชิดตัวของกามะ 

“ร่างแยกแห่งความรักของฉัน อะไรกันน่ะดาบเล่มนั้นทำไมฉันถึงคงเรียกตัวฉันคนอื่นมาไม่ได้ละ” 

ผมรีบวิ่งเข้าไปหากามะทันทีก่อนจะพูดออกมา 

“ก็เมื่อเธอจะเรียกออกมาเปลวเพลิงที่ดาบของฉันมันก็เผาไปแล้วยังไงละ” 

“น่ารำคาญจริงๆเลย” 

วินาทีนั้นกามะได้หายตัวไป ผมกับฟุจิมารุรีบตามหาตัวของกามะทันทีโดนการวิ่งไปทีละห้องก่อนจะได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้น 

“ฉันเป็นพระเจ้าแห่งความรัก เป็นจอมมารแห่งความรัก มันไม่มีทางเลยที่จะไปไม่ถึงมนุษย์ที่ต้องการมีความรัก” 

วินาทีที่ผมได้ยินผมก็หยุดนิ่งไปสักพักกก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย 

“กามะยอมแพ้เถอะนะ ความรักนั้นน่ะไม่ใช่สิ่งที่มอบให้ฝ่ายเดียวสินะ” 

ปราวตีพูดก่อนจะยกอาวุธของเธอขึ้น 

“ไม่แน่น่ะ พระเจ้าอย่างพวกเราอาจจะไม่เข้าใจก็ได้ แต่ว่าคนที่น่าจะรู้คำตอบมากที่สุดก็คือคุณ ตรีศูล ศักติ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว