Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2562 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 20
แบบอักษร

TAKE CARE : 20

 

แสงอาทิตย์กระทบเข้ามาผ่านผ้าม่านอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศกับการได้มองหน้าแทฮยองตอนหลับในยามสายแบบนี้จองกุกถือว่ามันเป็นเรื่องที่ดีรอยยิ้มบางเบาเผยออกมาเมื่อนึกภาพเมื่อคืนนี้ที่พวกเขาบรรเลงรักกันไปหลายยกจนพอใจมือหนาลูบเข้าที่ศีรษะคนที่หลับไหลอยู่ด้วยความอ่อนโยนก่อนจะเลื่อนลงมากอบกุมมือบางของแทฮยองเอาไว้และมองภาพที่สวยงามตรงหน้าด้วยความหลงใหลไม่มีท่าทีว่าจะเบื่อหน่าย

 

"พี่จองกุก.." เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาแม้เปลือกตายังคงหลับพริ้มแทฮยองบีบมือหนาของจองกุกที่กุมมือเล็กเอาไว้ซึ่งมันทำให้อุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

 

"ครับ"

 

"ผมหิวแล้ว"

 

"วันนี้พี่จินหยุด สงสัยจะทำอาหารไว้ไปกินที่บ้านกูแล้วกัน" จองกุกเอ่ยบอกในขณะที่ดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงเขาเดินไปเก็บเสื้อผ้าของเจ้าตัวที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องเขาลุกขึ้นยืนอย่างไม่อายร่างกายกำยำที่เปลือยเปล่าแต่กลับทำเอาคนที่นอนมองหน้าแดงไปถึงใบหู

 

"พี่จองกุก"

 

"....."

 

"เรื่องเมื่อคืนที่จริงแล้ว.."

 

"มึงเมา" เสียงทุ้มพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าแทฮยองมัวแต่อั้มอึ้งและเขามั่นใจว่าลูกคุณหนูตัวดีต้องพูดคำนี้หลังจากที่ตื่นขึ้นมา

 

"อือ พี่จองกุกก็เมาใช่มั้ย" คนบนเตียงนอนขนาดคิงไซต์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาสายตาสวยจ้องคนร่างหนาที่กำลังยืนใส่เสื้อผ้าอยู่ไม่ไกล

 

"เออ เมาเหมือนกัน" ตอบกลับเสียงแข็งพลางหลบสายตาจากลูกคุณหนูตัวดีบนเตียงเพื่อไม่ให้จับสังเกตได้เขารู้ตัวดีว่าเขาไม่ได้เมาและแน่นอนว่าเขาจำเรื่องเมื่อคืนได้ทุกฉากทุกตอน

 

"....." แทฮยองเงียบหลังจากที่ได้ยินคำตอบจากคนอายุมากกว่าก่อนสำรวจมองสภาพเจ้าตัวที่เปลือยเปล่ามีเพียงผ้าห่มผืนหนาเท่านั้นที่ปกคลุมร่างกายเอาไว้

 

"เมื่อคืนมึงจำอะไรได้บ้าง"

 

"ผมจำได้แค่ว่าเรามีอะไรกัน.."

 

"จำได้หรือเปล่าใครเป็นคนเริ่ม"

 

"อย่าถามนะ!!" ลูกคุณหนูตัวดีตะเบ่งเสียงห้ามพลางใช้มือกำผ้าห่มที่คลุมร่างกายเอาไว้อย่างสุดแรงแก้มเนียนแดงเป็นสีลูกมะเขือเทศสดลามไปจนถึงใบหูเจ้าตัวจำมันได้ดีว่าใครเป็นคนเริ่ม

 

"จำได้แค่นี้?"

 

"อือ ได้แค่นี้"

 

"คำที่กูบอกมึงไปก็จำไม่ได้หรอวะ" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมเขารู้สึกน้อยใจที่แทฮยองจำได้แค่ว่าเขาทั้งสองคนมีอะไรกันแต่คำว่ารักที่จองกุกบอกไปแทฮยองกลับจำมันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ทั้งที่มันเป็นครั้งแรกที่เขากล้าที่จะบอก...

 

"พี่จองกุกบอกอะไรผมหรอ" เสียงทุ้มติดหวานเอียงคอเอ่ยถามพี่ชายข้างบ้านที่อายุมากกว่าด้วยความสงสัยท่าทีที่เห็นทำเอาจองกุกยิ่งน้อยใจมากกว่าเก่า

 

"ช่างมัน ลุกไปอาบน้ำแล้วตามกูไปที่บ้าน"

 

 

[ 30 นาทีผ่านไป.. ]

 

"พี่จองกุก ทำไมมาทำอาหารเองล่ะ" คนตัวดีเอ่ยถามทันทีหลังจากที่สาวเท้าเดินเข้ามาในครัวเห็นผู้ชายร่างหนาใส่ผ้ากันเปื้อนและวุ่นวายอยู่กับวัตถุดิบต่างๆที่อยู่ภายในครัว

 

"เฮียมึงพาพี่กูไปเที่ยววันหยุด" เสียงทุ้มตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งเขาไม่ละความสนใจจากวัตถุดิบตรงหน้าและตั้งใจที่จะทำมันเพื่อให้ลูกคุณหนูข้างบ้านคนนั้นประทับใจ

 

"หรอ แล้วกำลังทำเมนูอะไร"

 

"ข้าวผัดหมู ง่ายๆ" จองกุกว่าตัวเขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าข้าวผัดหมูจานนี้จะมัดใจแทฮยองได้บ้างหรือเปล่าอาจจะดูตลกแต่เขาอยากให้อีกฝ่ายประทับใจเขาในทุกเรื่องไม่ว่าจะเรื่องไรก็ตาม

 

"น่าอร่อยจัง งั้นผมไปนั่งรอที่โซฟานะ" เพราะรู้ตัวว่าไม่ควรจะเข้าไปยืนให้เกะกะขืนอยู่ในครัวด้วยเจ้าตัวก็ทำอะไรไม่เป็นอยู่ดี

 

"ตามสบายครับคุณหนู"

 

 

[ 20 นาทีผ่านไป.. ]

 

"อร่อยนะเนี่ย พี่จองกุกทำอะไรก็อร่อย" คำชมถูกเอ่ยออกมาจากปากของลูกคุณหนูตัวดีที่นั่งอยู่ข้างเขาหลังจากที่ทานข้าวผัดหมูในจานหมดเกลี้ยงพลางยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มด้วยท่าทีอารมณ์ดี

 

"อยากดูหนังอะไรมั้ย" จองกุกถามเสียงอ่อนยื่นมือหนาไปหยิบรินโมทโทรทัศน์ที่วางอยู่บนโซฟาตัวถัดไปกลบเกลื่อนความรู้สึกดีที่มีอยู่ในใจเมื่อแทฮยองเอ่ยปากชมเขาออกมาแบบนั้น

 

"หนังอะไรก็ได้ ได้หมดเลย"

 

"แปลก"

 

"อะไรแปลก"

 

"ปกติมึงไม่ใช่อะไรก็ได้แบบนี้ มึงเอาแต่ใจกว่านี้"

 

"นี่! ว่าผมเอาแต่ใจหรอ!!" เสียงทุ้มติดหวานตะเบ่งเสียงออกมาด้วยความไม่พอใจคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมยกมือขึ้นทำท่าทีว่าจะตีคนที่พูดจาไม่เข้าหูเจ้าตัวเมื่อสักครู่นี้

 

"เปล่าครับ เปล่า"

 

สิ้นประโยคของคนอายุมากกว่าอย่างจองกุกเสียงรถของใครบางคยก็เคลื่อนเข้ามาภายในบ้านจนทั้งคู่สังเกตเห็นสายตาทั้งสองคู่จ้องมองออกไปนอกประตูกระจกด้วยความสงสัยเนื่องจากรถยนต์ที่เห็นนั้นมันไม่ใช่รถของซอกจินพี่ชายข้างบ้านของแทฮยองแต่กลับเป็นรถที่ไม่คุ้นตาของแทฮยองเอาซะเลย

 

"จีมิน!!" เสียงทุ้มติดหวานตะเบ่งเสียงเรียกชื่อด้วยความตื่นเต้นหลังจากที่เห็นว่าเพื่อนสนิทตัวเล็กลงจากรถมาก่อนจะเปิดประตูเข้ามาในบ้านพร้อมกับใครบางคนที่แทฮยองไม่คุ้นหน้าคุ้นตา

 

"แทฮยอง วันนี้มาอยู่เป็นเพื่อนพี่จองกุกหรอ" คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่สดใสรู้สึกดีใจไม่ต่างกันที่ได้พบหน้าเพื่อนสนิท

 

"พี่จองกุกทำข้าวผัดให้กิน แล้วนั่นใคร" แทฮยองเอ่ยถามพลางเอียงคอมองคนตัวขาวข้างกายเพื่อนสนิทตัวเล็กด้วยความสงสัยแม้ตอนที่เห็นว่าจีมินเดินเขามาพร้อมกับเขาแทฮยองก็รู้สึกใจไม่ดีอย่างอธิบายไม่ถูก

 

"คนนี้น่ะหรอ"

 

"....."

 

"มิน ยุนกิ"

 

"....."

 

"คู่หมั้นของจีมินเอง"

 

"หมายความว่าไง"

 

"......"

 

"ล้อกันเล่นหรอจีมิน"

 

"......" คนตัวเล็กเงียบเมื่อเห็นท่าทีของเพื่อนสนิทของเจ้าตัวจีมินทำได้แค่เงียบก้มหน้าหลบสายตาและแน่นอนจีมินรู้ดีมาตลอดว่าแทฮยองคิดกับเขาเกินเพื่อนสนิท

 

"พี่จองกุก จีมินกำลังเล่นตลกอะไร" แทฮยองหันหลังกลับไปเอ่ยถามคนอายุมากกว่าที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้าตัวในแววตาเริ่มสั่นน้ำตาเจ้ากรรมเริ่มคลออย่างหักห้ามมันไม่ได้

 

"....." จองกุกไม่ได้ตอบกลับอะไรเพียงแต่หลบสายตาของคนตรงหน้าเพียงเท่านั้นยิ่งเห็นน้ำตาของแทฮยองมากสักเท่าไหร่หัวใจเขาก็เจ็บปวดมากเท่านั้นคนคนนี้ไม่เหมาะกับน้ำตาเอาซะเลย

 

"ตอนไหน เมื่อไหร่ ทำไมเราไม่รู้" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่าทุกคนเอาแต่เงียบรวมถึงผู้ชายตัวขาวที่ยืนอยู่ข้างเพื่อนสนิทตัวเล็กของเขาด้วย

 

"คุณพ่อคุณแม่ฝั่งเราทั้งคู่อยากให้เรากับพี่ยุนกิแต่งงานกันน่ะ"

 

"ละ แล้วจีมินรักเขาหรอ ทำไมถึงยอมแต่ง" เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแทฮยองรู้ดีว่าตัวเขาเองเริ่มจะเก็บซ่อนความรู้สึกแบบนี้เอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

 

"แน่นอนเรารักพี่ยุนกิ" คนตัวเล็กกว่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาครั้งนี้จีมินเงยหน้าสบตาเพื่อนด้วยความมั่นใจแต่กลับกันน้ำตาเจ้ากรรมของแทฮยองทำหัวใจจีมินกระวนกระวายไปหมดแล้ว

 

"พี่จองกุกรู้เรื่องนี้อยู่แล้วหรอ" คนตัวดีหันกลับไปถามคนข้างหลังที่ยืนมองดูสถานการณ์อยู่ทุกวินาที น้ำตาที่ไหลอาบแก้มของอีกฝ่ายในตอนนี้จองกุกอยากดึงมากอดเอาไว้ให้แน่นมากที่สุด

 

"อืม.." มาจนถึงตอนนี้จองกุกก็ไม่สามารถปฏิเสธเพื่อให้แทฮยองคนที่เขารักนักรักหนานั้นสบายใจได้อีกต่อไปแล้ว

 

"ฮึก!"

 

"แทฮยอง!" เสียงทุ้มตะเบ่งเสียงเรียกชื่อคนที่เขารักเมื่อเห็นว่าแทฮยองกำลังวิ่งออกจากบ้านเขาไปในขณะที่น้ำตาเจ้ากรรมรินไหลออกมาอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงสองขายาวรีบวิ่งตามอีกฝ่ายไปแต่ทว่ามือเล็กของใครบางคนรั้งแขนเขาเอาไว้

 

"พี่จองกุก จีมินฝากแทฮยองด้วยนะ" เสียงหวานติดสั่นเครือเอ่ยบอกกับพี่ชายของเจ้าตัวตอนนี้ใบหน้าหวานของจีมินเปื้อนไปด้วยน้ำตาไม่ต่างจากคนที่เพิ่งวิ่งออกจากบ้านไปเมื่อสักครู่นี้เลย

จีมินสงสารเพื่อนสนิทแต่ความจริงก็คือความจริง..

 

"ไม่ต้องร้อง พี่จะดูแลแทฮยองให้ดีที่สุด"

 

 

 

Talk Talk

งานศิลปะตัวร้ายเสร็จไปแล้วค่ะ ขอบคุณที่ยังรอกันอยู่นะคะ เราจะพยายามอัพให้บ่อยขึ้น คอมเมนท์ของทุกคนคือกำลังใจสำคัญของเรานะ

ความคิดเห็น