email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

อ่านแล้วระวังจะตกเป็นเหยื่อของพ่อเสือเลออนล่ะ หุหุ

ตอนที่ 5 ห้องหมายเลข 1210 (rewrite)

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ห้องหมายเลข 1210 (rewrite)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.8k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2563 02:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ห้องหมายเลข 1210 (rewrite)
แบบอักษร

ตอนที่ 5  

โดย แยมขนมปัง 

 

 

 

 

@คณะบริหารธุรกิจ  

“ไอ้เพ้นท์ๆ ไอ้เลออนมันเป็นอะไรวะ”  

เก็ทที่พึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับโฟน กระซิบถามเพ้นท์ที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นว่าเพื่อนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเพ้นท์ เอาแต่นั่งเหม่อลอย แถมยิ้มแป้นอยู่คนเดียวอย่างกับคนเสียสติ  

“กูก็ไม่รู้ ตั้งแต่มันมาถึง มันก็นั่งยิ้มบ้าของมันอยู่คนเดียว”  

เก็ทและโฟนไม่ได้ถามอะไรต่อ จึงนั่งลงข้างๆกับเพ้นท์ที่โต๊ะประจำหน้าตึกคณะ ไม่นานนัก ธีมก็เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย แล้วนั่งลงข้างเลออน  

“ไอ้เลออน มึงยิ้มบ้าอะไรของมึง หรือกินยาลืมเขย่าขวดวะ” ธีมถามขึ้นทันที เมื่อเห็นเลออนเอาแต่นั่งยิ้ม ไม่พูดคุยกับใคร  

“ก็คนมันอารมณ์ดีก็ต้องยิ้มดิวะ มึงจะให้กูร้องไห้หรือไง” เลออนตอบกวนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม 

ตั้งแต่เลออนเดินเข้ามานั่งที่หน้าตึกคณะก็เอาแต่นั่งยิ้มปริ่ม เพราะเขาเอาแต่คิดถึงเจ้าของใบหน้าสวยที่เมื่อวานอยู่สอนงานให้เขาตลอดทั้งวัน หลังจากที่เลออนได้อ่านโพสต์อิทจากทอย ก็รู้สึกเหมือนว่าได้รับการเติมพลัง จึงทำให้เขาตั้งใจทำงานเป็นพิเศษ ทำเอาทอยเองยังรู้สึกแปลกใจ แต่ทั้งทอยและเลออนก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องโพสต์อิท  

ตลอดทั้งวันก็เป็นอย่างเช่นเคย คือเลออนยังคงแอบหาเศษหาเลยกับทอยเป็นระยะเมื่อสบโอกาส ส่วนทอยเองก็เอาคืนด้วยการเพิ่มงานเอกสารให้เลออนทำเอาเขาเกือบน็อก แต่พอได้เห็นใบหน้าดุๆของทอย ก็ทำให้เขามีแรงทำงานต่อ  

“แล้วเมื่อวันหยุดมึงหายหัวไปไหนมาวะ กูส่งข้อความไปก็ไม่อ่านไม่ตอบเลยนะมึง” เก็ทถาม 

“กูก็เข้าบริษัทป๊ากูดิวะ”  

“คนอย่างมึงอะนะ คิดจะเข้าบริษัท” โฟนถาม เพื่อนๆก็ต่างหรี่ตามองอย่างไม่อยากเชื่อหู นี่ใช่คนคนเดียวกับเลออนผู้ไม่ชอบงานบริษัทพ่อแล้วมักจะหาเรื่องหนีงานตลอดเวลาที่มีโอกาสหรือเปล่า  

“กูเป็นลูกเจ้าของบริษัทนะเว้ย กูก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองหน่อยสิวะ”  

“ท่าทางแบบนี้ กูว่าไปเจอของเล่นใหม่ที่บริษัทชัวร์” คำพูดของเก็ทจุดรอยยิ้มร้ายของเลออนขึ้น เพื่อนๆที่มองก็ต่างมั่นใจว่าคงเป็นอย่างที่คาดเดากัน 

“น่าสงสารเขาเนอะ ที่ถูกไอ้เลออนสนใจ” เพ้นท์พูดขำๆ ทำเพื่อนคนอื่นขำตาม  

“แล้วไง กี่วันอีกล่ะคนนี้” ธีมถาม 

“ไอ้ธีม มึงต้องถามว่า ได้แล้วยังล่ะคนนี้ต่างหากเว้ย ฮ่าๆ” เก็ทถามขำๆอย่างรู้ทัน  

“พวกมึงนี่นะ มองกูเป็นคนที่คิดแต่เรื่องใต้สะดือไปได้”  

“มึงอย่ามาตีหน้ามึน บอกกูมานะว่าผู้โชคร้ายคนนั้นคือใคร” เก็ทเค้นถามอย่างต้องการคำตอบจากอีกฝ่าย โดยมีสายตาของเพื่อนๆทุกคนจ้องกดดันเลออนไม่วางตา  

“ก็.....เลขาฯป๊ากูนะ” 

“เหี้ยเลออน เลขาฯพ่อมึงยังไม่เว้นเลยเหรอวะ” เก็ทพูดขึ้นด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ  

“เออวะ แล้วเป็นถึงเลขาฯพ่อมึง จะรุ่นไหนกันวะ มึงกะเล่นของโบราณเลยหรือไง” ธีมพูดขำๆ  

“เฮ้ยๆ เขาก็แก่กว่าพวกเราไม่กี่ปีเหอะมึง อายุ สัก25-26 ได้มั่ง” เลออนรีบแก้ต่าง  

“กูไม่เคยเห็นมึงจะเคยสนใจคนที่แก่มากกว่าขนาดนั้น สุดๆก็แค่ 22-23 ไม่ใช่เหรอวะ” ธีมถามอย่างสงสัย  

“คนเราก็เปลี่ยนกันได้เปล่าวะ ถ้าคนมันจะใช่ อายุก็ไม่ใช่ปัญหานี่” คำตอบจากปากเลออนทำเอาเพื่อนๆหันมองหน้ากันแทบไม่อยากเชื่อหู เพราะนานๆคำพูดดีๆจะหลุดออกมาจากปากของเลออน 

“แล้วเป็นไงสวยไหมวะ มีรูปปะ” เก็ทถาม 

“ก็...ดูดีมากเลยล่ะ เดินไปไหนก็เป็นจุดสนใจไปทั่วเลย” เลออนพูดบอก ก่อนจะนึกถึงใบหน้าสวยของเลขาฯตาดุแล้วยิ้มออกมา ยิ่งทำให้เพื่อนๆแปลกใจมากขึ้นไปอีก เพราะดูจากอาการเพ้อของเลออนแล้ว คงจะสนใจคนคนนั้นมาก  

“เอ่อไอ้ธีม กู...ถามอะไรมึงหน่อยดิ” เลออนถามขึ้น  

“ว่า”  

“มึงก็ชอบผู้หญิงมาตลอดถูกปะ” เลออนเริ่มเกริ่นนำ  

“ก็ใช่ ทำไม” 

“แล้วทำไมอยู่ๆมึงถึงมาสนใจน้องพู่กัน ทั้งๆที่น้องเป็นผู้ชายวะ”  

“ไม่รู้ดิ มันเป็นเรื่องของความรู้สึกวะ กูอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้หรอก แต่ก็อย่างที่มึงบอก ถ้าคนที่ใช่ มันก็คือใช่เปล่าวะ”  

“แล้วมึงแน่ใจได้ยังไง ว่าน้องเขาเป็นคนที่ใช่สำหรับมึง”  

"ก็พอได้กันปุ๊บ มันก็ใช้สำหรับกูปั๊บเลยวะ" 

"สัด เอาดีๆ" เลออนส่ายหัวกับคำตอบของธีม 

“เออๆ คนที่ใช่สำหรับกู ก็คงเป็นคนที่ทำให้กูคิดถึง อยากเห็นหน้า อยากได้ยินเสียง อยากอยู่กับมันไม่ว่าสุขหรือทุกข์ กูมองว่าคนที่ใช่ก็คือความสุข และความสบายใจของกู ซึ่งมันคนนั้นก็คือไอ้พู่กันวะ” ธีมพูดบอกความรู้สึกที่มีต้องคนรักด้วยรอยยิ้ม และเป็นสิ่งที่มาจากใจของธีมจริงๆ  

“โอ๊ย กูละเบื่อกับคนหลงเมีย” เก็ทพูดแขวะ ทำเอาเพื่อนๆยิ้มขำ เว้นแต่เลออน ที่เมื่อได้ยินสิ่งที่ธีมพูด ก็ทำเอาเขาถึงกับขมวดคิ้ว คิดหนัก  

“พวกมึง” เลออนเรียกขึ้น ทำเอาเพื่อนๆที่นั่งหัวเราะอยู่หยุดชะงัก แล้วหันมาสนใจ 

“กูว่า กูสนใจ........ผู้ชายวะ”  

หืม? ทุกคนแทบอุทานเป็นเสียงเดียว 

“เดี๋ยว แล้วไหนมึงบอกว่ามึงสนใจเลขาฯพ่อมึงไง” เก็ทถาม 

“ก็เลขาฯป๊ากูเป็นผู้ชาย” เลออนพูดบอกทำเอาเพื่อนๆทุกคนหน้าเหวอ แล้วหันมองหน้ากัน  

“มึงเอาจริงดิ ตอนมึงสนใจน้องโซน กูก็แปลกใจแล้วนะ แต่มึงก็ดูไม่ได้สนใจจริงจังอะไรมาก แต่กูดูจากอาการของมึงตอนนี้ มึงดูสนใจเลขาฯคนนั้นมากเป็นพิเศษอยู่นะ” ธีมพูด 

“แล้วที่สนใจนะ สนใจเพราะอะไร เพราะมึงยังไม่เคยลองกับผู้ชาย หรือเพราะว่ามึงชอบเขาจริงๆ” เพ้นท์ถามบ้าง  

“กูก็ไม่รู้วะ แต่อย่างกูพวกมึงก็รู้ว่ากูไม่เคยจะจริงจังกับใครอยู่แล้ว” เลออนตอบ แต่ก็ไม่ค่อยมั่นใจกับคำตอบมากของตัวเองมากนัก 

“มึงได้เขาแล้วยัง” เก็ทถามขึ้น  

“จะบ้าเหรอ กูพึ่งรู้จักเขา กูจะได้เขาได้ไงล่ะ”  

“กูเห็นกับบางคน เจอกันไม่ถึงนาที มึงก็ขย้ำเขาแล้ว” เก็ทว่า 

“มันไม่เหมือนกันเว้ย เขาเป็นคนที่ค่อนข้างเข้าถึงยากวะ จริงจังกับทุกเรื่อง แถมเย็นชาสุดๆ”  

“งั้นกูว่า ที่มึงสนใจเขาเพราะเขาดูได้มายากมากกว่า มึงนะเจอแต่ของที่ได้มาง่ายๆมาโดยตลอด พอเจอของยาก ก็เลยสนใจอยากเอาชนะ อะไรแบบนั้น” เลออนขมวดคิ้วครุ่นคิดตามที่เก็ทพูด 

“เออวะ หรือจะเป็นแบบนั้นวะ” เลออนพูดขึ้น “แล้วกูควรทำไงดี”  

“ง่ายมาก มึงก็เอากับเขาสิ บางทีถ้ามึงได้ลองสมใจแล้ว มึงก็คงเทเขาแล้วเลิกสนใจ เหมือนกับที่มึงทำกับคนอื่นๆที่ผ่านมาของมึงก็ได้” เก็ทเสนอ  

“แต่ระวังนะเว้ย” ธีมพูดทัก ทำเอาเลออนขมวดคิ้ว 

“ระวังอะไรวะ” เลออนถาม 

“ก็ระวังว่าพอได้ลองแล้วมึงจะติดกับตัวเองจนกู่ไม่กลับ สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นว่ามึงนั่นแหละจะตกลงไปในหลุมที่มึงเป็นคนขุดเอง” ธีมพูดเตือน  

“ฟังๆไอ้ธีมมันไว้บ้างเถอะ มันเจอมากับตัวแล้ว” เพ้นท์พูดยิ้มๆ แล้วนึกย้อนไปถึงเรื่องของธีมและพู่กัน  

“ไม่มีทาง คนอย่างกูไม่มีวันตกหลุมของตัวเองเหมือนไอ้ธีมแน่นอน” เลออนพูดอย่างมั่นใจ ทำเอาธีมกับเพ้นท์หันมองหน้ากันยิ้มๆ  

“แล้วกูควรทำไงดีวะ ให้ได้ลองอะ กูก็อยากรู้เหมือนกันว่ากับผู้ชายด้วยกัน มันจะดีขนาดไหนกันเชียว” เลออนถามขึ้น 

“สรุปคือมึงแค่อยากลองมีอะไรกับผู้ชาย แล้วทำไมมึงไม่ไปหาคนที่มันง่ายๆกว่านี้วะ” โฟนถามอย่างข้องใจ 

“ก็กูสนใจคนนี้ อยากลองคนนี้ ยิ่งยากๆ มันก็ยิ่งท้าทายเปล่าวะ” เลออนพูดยิ้มๆ  

“มึงนี่เหี้ยได้ใจกูจริงๆ” เพ้นท์ส่ายหน้าอย่างเอือมๆ เลออนก็ไม่ได้โกรธอะไร กลับดูภูมิใจกับคำด่าของเพื่อนด้วยซ้ำ  

“พวกมึงก็ช่วยกูคิดหน่อยดิวะ ว่ากูจะทำยังไงให้ได้เขา”  

“นี่มึงหมดหนทางถึงขั้นมาปรึกษาเรื่องแบบนี้กับพวกกูแล้วเหรอวะ” เก็ทถามขำๆ 

“เออน่า ช่วยกูคิดหน่อย คนนี้แม่งโจทย์ยากวะ”  

“กูไม่เคยได้คุย ไม่เคยเจอเขา กูคงให้คำแนะนำอะไรมากไม่ได้วะ” เก็ทพูดบอก ส่วนธีมและเพ้นท์ขอไม่มีส่วนร่วมกับเรื่องนี้ เพราะอยากเป็นผู้ชมมากกว่าว่าผลจะออกมาเป็นยังไง 

“งั้นมึงก็นึกถึงไอ้โฟนอะ คือเขาก็นิสัยคล้ายๆไอ้โฟนนะ เงียบๆ นิ่งๆ แต่ไม่กินเงียบเหมือนไอ้โฟนนะเว้ย ฮ่าๆ” เลออนแอบแขวะเพื่อน  

“สัด” โฟนด่าเลออนเบาๆ ด้วยสีหน้านิ่งๆ  

“แล้วเขาจะดูมีโลกส่วนตัวมากกว่าไอ้โฟนนะ มึงพอนึกภาพออกไหม” เลออนพูดบอก เก็ทจึงหันมามองหน้าโฟนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างพิจารณา  

“ถ้าให้มึงเห็นภาพ สมมุติว่ามึงจะหลอกเอาไอ้โฟนมึงจะทำยังไง” เลออนพูดยกตัวอย่างขึ้น  

“เหี้ย ยกตัวอย่างซะกูขนลุกเลยสัด ให้กูเอาไอ้หมาโฟน กูขอโลกสวยด้วยมือกูแล้วกัน” เก็ทพูดพร้อมทำท่าขนลุก  

“ทำอย่างกับกูอยากได้ยักษ์แบบมึงอะนะ” โฟนพูดแขวะกลับไป โฟนมักจะเรียกเก็ทว่ายักษ์เพราะด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่กว่าเพื่อนคนอื่น 

“กูแค่สมมุติไหม พวกมึงไม่ต้องทำท่ารังเกียจกันขนาดนั้นก็ได้” เลออนพูดห้ามทัพก่อนที่ทั้งสองจะตีกัน  

“ก็ถ้าเขาเป็นอย่างที่มึงอธิบายมาก็มีอยู่วิธีเดียวอะ” เก็ทพูดบอก ทำเอาเลออนเงียบอย่างตั้งใจฟัง 

“วิธีอะไร”  

“มอมเหล้า เบสิกสุดแล้ว” เก็ทพูดบอก เลออนก็คิดตาม 

“มึงเชื่อเหอะ คนแบบนี้พอเหล้าเข้าปากก็เปลี่ยนเป็นคนละคน” เก็ทพูดบอกอีก  

“มึงรู้ได้ไง” เลออนถามด้วยความสงสัย  

“ก็ไอ้หมาโฟนนี่ไง มึงจำไม่ได้เหรอที่มันเมาครั้งสุดท้ายกับพวกเราตอนปี1 อะ แม่งวิ่งไล่กอดพวกเราทุกคนเลย คิดแล้วกูยังนึกขำไม่หาย” เก็ทพูดขำๆ เพื่อนๆคนอื่นก็ขำตามเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น ส่วนโฟนก็หันมองเก็ทตาขวาง  

 

ปึง!  

เลออนทุบโต๊ะแล้วยืนขึ้นพร้อมกับทำสายตามุ่งมั่น 

“เอาวะ งั้นเอาวิธีของมึงนี่แหละไอ้เก็ท ส่วนกูจะชวนเขาไปดื่มยังไงเดี๋ยวกูคิดเอง” เลออนพูดบอกด้วยรอยยิ้มร้าย ส่วนเพื่อนๆก็ส่ายหน้ากันเอือมๆ กับท่าทางของเลออน 

--------------------- 

เลออนเลิกเรียนในช่วงเย็นก็รีบปลีกตัวแยกออกมาจากกลุ่มเพื่อน เพราะเขานึกแผนที่จะหาเรื่องชวนทอยไปดื่มได้แล้ว  

“รีบไปไหนวะมึง” เก็ทที่เดินมากับโฟนตามหลังเลออนมาทักขึ้น เพราะรถของเก็ทจอดอยู่ใกล้ๆกับรถของเลออน  

“ก็รีบไปทำภารกิจดิวะ” เลออนพูดยิ้มๆ  

“ภารกิจอะไรของมึง หรือมึงนึกออกแล้วว่าจะชวนเขาไปดื่มได้ยังไง” เก็ทถาม 

“ใช่ เมื่อตอนเที่ยงอะ กูเห็นพวกผู้หญิงในห้องตั้งกลุ่มกันนั่งดูซีรีส์ ก็เลยเข้าไปแจมกะแอบหวังได้หญิง แต่แม่ง กูกลับได้ทั้งหญิงได้ทั้งวิธีที่จะชวนทอยไปดื่มกับกูเว้ย” เลออนพูดอย่างภูมิใจในความฉลาดของตัวเอง 

“ทอย? ใครวะ” เก็ทถาม  

“ก็คนที่กูอยากเอาเขานั่นแหละ เขาชื่อทอย”  

“ชื่อน่าจับมาเล่นฉิบหาย” เกฺ็ทพูดขำๆ  

“เออกูก็เคยพูดกับเขาแบบนั้น โดนเขาด่ากลับเลยกู ฮ่าๆๆ” เลออนพูดยิ้มๆ ก่อนจะหัวเราะเมื่อนึกถึงตอนที่เขาเจอกับทอยวันแรกที่บริษัท  

“เออๆ ผลเป็นไงบอกกูด้วยละกัน กูอยากเผือก” เก็ทพูดบอก เลออนก็พยักหน้ารับ ก่อนจะแยกย้ายกันขึ้นรถ  

เด็กหนุ่มขับรถฮัมเพลงออกมาจากมหา'ลัยอย่างอารมณ์ดี เขาไม่ได้กลับคอนโดของตัวเองหรือกลับบ้านแต่อย่างใด แต่กลับขับมาที่คอนโดของเป้าหมายแทน สักพักก็ขับมาถึง เลออนรีบตรงไปที่ลิฟต์แล้วกดชั้น12 ที่จำได้ดี จากการที่เคยมาส่งร่างโปร่งเมื่อครั้งก่อน โดยที่ในมือแกร่งนั้น ถือกระดาษเปล่ากับปากกามาด้วย พอลิฟต์เปิดออกยังชั้นที่ต้องการ เลออนก็รีบเดินตรงไปทางห้องของทอยที่เลออนจำได้ทันที 

-1210-  

เมื่อเจอหมายเลขห้องเป้าหมาย เลออนก็หยิบกระดาษขึ้นมาบรรจงเขียนข้อความทันที  

- สวัสดีครับ นี่ผมเลออนเองนะ วันนี้ผมไม่ได้เห็นหน้าคุณ แล้วผมคิดถึงคุณจังเลย และตอนนี้ผมมีเรื่องเครียดๆให้ต้องคิด คุณช่วยไปดื่มเป็นเพื่อนผมหน่อยได้ไหม นะครับ นะนะ - 

_____Yes. _____No. 

#ผมหวังว่าคุณจะตอบรับคำชวนของผมนะ 

 

เมื่อเขียนข้อความเสร็จ เด็กหนุ่มเจ้าเล่ห์ก็สอดกระดาษเข้าไปทางช่องว่างใต้ประตูห้องทันที ซึ่งวิธีนี้ เลออนทำตามพระเอกซีรีส์ที่ใช้จีบนางเอก โดยที่เขาแอบเขียนอ้อนๆ เพราะรู้ว่าทอยมักจะแพ้ทางลูกอ้อนของเขาเสมอ  

พอจัดการเรียบร้อยแล้ว เลออนก็หันกลับจะเดินไปทางลิฟต์ เพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน ทอยคงจะอยู่บริษัท  

พรึบ  

แต่แล้วเลออนก็ต้องชะงักเท้า เมื่ออยู่ๆกระดาษที่เขาพึ่งจะสอดเข้าไป ก็สอดกลับออกมา นั่นแสดงว่าทอยคงกลับมาที่ห้องแล้ว เลออนรู้สึกแปลกใจนิดๆ แต่ก็หยิบกระดาษขึ้นมาก่อนจะคลี่ยิ้มกว้าง  

Yes.  

ข้อความตอบรับที่ตอบตกลง ทำเอาเลออนยิ้มไม่หุบ ไม่คิดว่ามันจะง่ายดายขนาดนี้  

ก๊อก ก๊อก ก๊อก  

“ขอบคุณนะครับ คุณน่ารักที่สุดเลย งั้นเราไปกันเลยไหม” เลออนเคาะประตูพูดเสียงหวาน เพราะร่างแกร่งเห็นเงาที่ขอบประตู นั่นหมายความว่าร่างโปร่งต้องยืนอยู่ตรงหลังประตูนี้แน่นอน  

แอ๊ด 

ประตูเปิดออกเลออนก็มีสีหน้าดีใจเป็นพิเศษ โดยที่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องดีใจและตื่นเต้นมากขนาดนี้ เพียงแค่ได้รับการตอบรับไปดื่มจากทอย 

“ผมดีใจนะที่คุณ........”  

“เจ๊ก็ดีใจมากฮ่ะ ที่สุดหล่อมาชวนเจ๊ไปเดทแบบนี้ คิคิ”  

เสียงทุ้มเข้มตามมาด้วยร่างใหญ่กำยำที่อยู่ในชุดเสื้อยืดรัดติ้ว กับกางเกงขาสั้นจุดจู๋ และแต่งหน้าทาปากแดงครบเครื่อง พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มแป้น ทำเอาเลออนชะงักพูดอะไรไม่ออก  

“อะ เอ่อ ขอโทษนะครับ นี่....ใช่ห้องของทอยหรือเปล่าครับ” เลออนถามเสียงอึกอัก ใบหน้าถอดสี  

“ทอยไหนจ๊ะ เจ๊ไม่รู้จัก แต่ถ้าเซ็กส์ทอยละเจ๊มีเพียบ สุดหล่อสนใจมาลองใช้กับเจ๊ไหม” เจ๊คนเดิมพูดขึ้นก่อนจะมองเลออนด้วยสายตาโลมเลีย ทำเอาร่างแกร่งขนอ่อนลุกชั้นไปทุกอณูรูขุมขน  

“เอ่อ ผมเคาะผิดห้องนะครับ ขอโทษนะครับ เอ่อผมขอตัว”  

ฟิ้วววว 

เลออนแทบใส่เกียร์หมาวิ่งโกยแนบเข้าลิฟต์หนีเอาตัวรอดแทบไม่ทัน เสียงทุ้มที่พยายามบีบให้เล็กของเจ๊ร่างยักษ์เรียกตามหลังเขามาติดๆ ทำเอาเลออนขนลุก ก่อนจะเดินมาขึ้นรถด้วยท่าทางหงุดหงิด 

ติ้ง  

เลออนไม่ทันได้ออกรถ เสียงข้อความโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจึงหยิบออกมาดู พบว่าเป็นเก็ทส่งมา 

GetIt : เป็นไงบ้างวะ แผนตามรอยพระเอกซีรีส์ของมึง 

LeonR : เหี้ยมากกกกก กูแม่งยังขนลุกไม่หายเลยวะ  

GetIt : ยังไงวะ เกิดอะไรขึ้น  

LeonR : ไว้กูเล่าให้ฟังพรุ่งนี้ ตอนนี้กูขอกลับคอนโดไปสวดมนต์ก่อนแม่ง ยังเสียวสันหลังวูบอยู่เลย  

GetIt : เออๆ  

เมื่อคุยแชทกับเก็ทเสร็จแล้ว เลออนก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า  

“หลอกกันแบบนี้เลยเหรอตัวแสบ เดี๋ยวเลออนคนนี้จะเล่นให้ลุกไม่ขึ้นเลยคอยดู ” เลออนพูดบ่น ร่างแกร่งไม่คิดเลยว่าเขาจะมาเสียรู้ให้กับทอยอีกครั้ง  

 

 

 

 

“ฮัดชิ่ว!” ทอยที่นั่งทำงานที่โต๊ะของตัวเองที่บริษัทอยู่ๆก็จามขึ้น  

“ไม่สบายหรือเปล่า” เกวที่เอาเอกสารมาให้ทอยถาม 

“ก็ไม่นะ”  

“สงสัยมีใครนินทาหรือพูดถึงแกแน่เลย ฮ่าๆ” เกวพูดขำๆ ทอยก็ส่ายหน้าไปมากับความคิดของเพื่อน 

พูดถึงงั้นเหรอ มันจะเกี่ยวกันได้ไง 

. 

. 

. 

. 

ควรสงสาร หรือหัวเราะเยาะเลออนดีนะ ฮ่าๆๆๆ  

โปรดติดตามตอนต่อไป 

ปล. หากตอนนี้พบคำผิด หรือชื่อตัวละครสลับกัน รบกวนเมนต์บอกไรท์หน่อยนะคะ 

1 คอมเมนต์ดีๆ = ร้อยกำลังใจ❤ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว