facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER X รู้ความจริง

ชื่อตอน : CHAPTER X รู้ความจริง

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่10

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2562 14:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER X รู้ความจริง
แบบอักษร

"น้ำ...หิวน้ำจัง" พูดออกมาด้วยเสียงแหบแห้งหลังจากค่อยๆปรือตาอย่างยากลำปาก เพราะหัวหนักอึ้งมากเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบ

 

"ฟื้นแล้ว...หมอรีบมาด่วน นี่น้ำ" หญิงสาวกดเรียกหมอแล้วรินน้ำใส่แก้วก่อนจะป้อนคนที่นอนอยู่บนเตียงอย่างแผ่วเบา

 

"อืม ขอบคุณค่ะ" พูดด้วยเสียงที่ดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อนทำให้คนที่นอนเฝ้าคนไข้มาตั้งแต่สามวันก่อนยิ้มออกมาได้

 

"คะ...คุณเป็นใครกัน" เมื่อค่อยๆหันไปมองคนที่ป้อนน้ำเธอทำให้เธอพูดออกมาเสียงสั่น เพราะคนๆนั้นหน้าตาเหมือนเธอมาก

 

"เห้อ พี่ชื่อพลอยสวยนะ เป็นพี่สาวฝาแฝดของเธอไงม่านมุก" พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

 

"พลอยสวย...ปะ...เป็นไปได้ไงกัน พ่อไม่เคยบอกว่าฉันมีฝาแฝดนี่"

 

"เธอความจำเสื่อมตั้งแต่เด็กๆน่ะม่านมุก แต่ฉันก็ไม่นึกว่าคุณน้าจะไม่เล่าความจริงให้เธอฟัง"

 

"คุณน้า...เธอหมายถึงคุณพ่อของฉันหรอกเหรอ"

 

"อืม พี่ก็หมายถึงคนที่เลี้ยงมุกมานั่นแหละ คุณน้าชื่อเดชใช่มั้ยล่ะ"

 

"ค่ะ" ได้แต่ตอบไปเบาๆเพราะสมองเธอตอนนี้อื้ออึงไปหมด

 

"เห้อ โชคดีนะที่พี่มาทันมั้ยงั้นยัยนั่นคงได้กินลูกกระสุนดับคาที่ไปแล้ว"

 

"ละ...ลูก คุณคะ ลูกฉันล่ะ" ถามพลางลูบท้องตัวเองอย่างหวงหากลัวว่าสิ่งมีชีวิตเล็กๆในท้องเธอจะหลุดลอยหายไปแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นเธอคงจะไม่ให้อภัยตัวเองไปชั่วชีวิต

 

"หลานพี่ปลอดภัยแล้วล่ะ แต่เราก็ยังคงต้องนอนพักฟื้นและอย่าทำอะไรที่มันหักโหมนะอย่างเรื่องวันนี้ที่เกิดขึ้นพี่ก็จะไม่บอมให้ใครมาทำร้ายเราแบบวันนี้อีก"

พูดจบก็ยิ้มให้ผู้เป็นน้องสาวที่ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆเหมือนจะปลอบโยนสิ่งมีชีวิตเล็กๆนั้นที่ตกใจในเหตุการณ์ร้ายๆนี้

 

"ขอบคุณค่ะที่ช่วยฉัน" พูดพลางมองคนตรงหน้าที้หน้าเหมือนตนเปี้ยบอย่างรู้สึกขอบคุณเช่นเดียวกับคำพูด

 

"พี่ต้องช่วยเราอยู่แล้ว พี่ดีใจมากนะที่เจอเราน่ะ พี่อยากจะขอให้เราเรียกพี่ว่าพี่ได้มั้ย"

 

"คือมุก..."

 

"เห้อ งั้นไม่เป็นไรหรอกนะ ไว้มุกมั่นใจและพร้อมเมื่อไหร่มุกค่อยเรียกพี่ว่าพี่ก็ได้ งั้นเรียกว่าพลอยสวยก็ได้แล้วแต่มุกเลย"

 

"ค่ะคุณพลอยสวย..."

 

"อืม ว่าแต่เราเป็นไงบ้างล่ะ พี่ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเราเลย"

 

"มุก...ก็ดีค่ะ ชีวิตมุกดีมากค่ะ" พูดพลางมองไปยังวิวข้างนอกอย่างเหม่อลอย เธอจำใจต้องโกหกตรงหน้าไปเพราะถ้าจะให้บอกคนตรงหน้าซึ่งเป็นพี่สาวฝาแฝดเธอ ดูแล้วจะเป็นห่วงเธอมาก เธอคงจะไปเอาเรื่องพวกเขาแน่ๆ

 

"ดีแล้วล่ะ แต่ต่อจากนี้ไปพี่จะดูแลมุกกับหลานให้ดีเอง" พูดจบก็ก้มลงไปลูบหน้าท้องของน้องสาวฝาแฝดเบาๆ

 

"สวัสดีจ้ะ น้าพลอยเองนะอย่าเรียกป้าเลยนะ มันดูแก่"

 

"หึๆ..." หัวเราะออกมาอย่างขำขันเมื่อได้ยินประโยคที่พี่สาวพูดออกมา

 

"ร่าเริงเข้าไว้นะมุกดีแล้ว มุกต้องหัวเราะทุกวันแบบนี้นะ"

 

"ค่ะ..." ตอบพี่สาวที่เธอเพิ่งรู้ว่ามีตัวตนด้วยรอยยิ้ม

 

"เอ่อ คุณคะแล้วตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ แล้วทำไมคุณถึงดูบาดเจ็บเยอะจัง" ถามสิ่งที่สงสัยที่อยู่ในใจขึ้นมาทันทีที่สังเกตเห็นบาดแผลบนหัวพี่สาวฝาแฝดที่แปะผ้าก๊อตไว้แล้ว

 

"ตอนนั้น ออ...ตอนนั้นน่ะ"

 

... 

 

เมื่อ3วันก่อนหน้านี้ ตอนบ่ายคล้อย 

 

"นี่แหละค่ะ คุณหนูรองจะมาเดินเล่นแถวนี้ประจำ" จอดรถลงตรงข้างฟุตบาธใกล้ๆสวนสาธารณะ

 

"นั่นไงคะ เจอแล้วค่ะคุณหนูรอง" ชี้ไปยังหญิงสาวที่นั่งไกวขาอยู่บนชิงช้าในสวนสาธารณะ

 

"แอบตามไปกันเถอะ" พูดจบก็ลงจากรถพร้อมลูกน้องสาวที่เดินตามมาติดๆ

 

"คุณหนูรองคงจะเดินข้ามถนนแน่ๆเลยค่ะ เดินออกจากสวนสาธารณะแล้ว"

 

"อืม รีบไปกันเถอะ เอ๊ะ คนนั้นใครล่ะนั่น" มองไปยังหญิงสาวต้องสงสัยที่ดูแล้วคงจะสะกดรอยตามน้องสาวตนอยู่แน่ๆ

 

"เห้ย นั่นยัยเมีย..."

 

"รีบไปกันเถอะพิคเซ่ล ฉันไม่ไว้ใจผู้หญิงคนนั้นเลย" พูดขัดขึ้นมาแล้วเดินนำไปอย่างรวดเร็ว

 

"ค่ะๆ" ได้แต่สาวเท้าอย่างรวดเร็วตามนายสาวของตน

 

"หลบเร็วยัยนั่นเดินมาทางนี้" พูดพลางดันลูกน้องของตนและตนเดินไปหลบหลังต้นไม้ทันที

 

"หึ แกไม่ตายดีแน่นังม่านมุก" หญิงสาวบอบบางแต่หน้าตาดูร้ายกาจพึมพัมกับตัวเองด้วยเสียงปกติเพราะไม่คิดว่าใครจะได้ยินแต่กลับมีคนได้ยินถึงตั้งสองคน เต็มสี่หู

 

"ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน..." จะถลาออกไปแต่ก็โดนรั้งไว้เสียก่อน

 

"อย่าเพิ่งเลยค่ะคุณหนู" ว่าพลางคว้าแขนนายสาวไว้แล้วกลับมายืนอยู่ที่เดิม

 

"ยัยนั่นขึ้นรถไปแล้ว ฉันเดินไปดูมุกหน่อยละกัน" พูดจบก็ถลาไปทันทีโดยหญิงสาวข้างๆคว้าแขนเธอไว้ไม่ทัน

 

"โถ คุณหนู" ได้แต่โอดครวญออกมาก่อนจะเดินตามไป

 

"เห้ยคุณหนู!!!" อุทานออกมาเมื่อเห็นรถคันสีดำผ่านตนไปอย่างรวดเร็วแล้วกำลังขับไปยังทิศทางที่คุณหนูรองจะเดินข้ามถนน

 

"เห้ย..." ได้แต่อุทานเมื่อเห็นรถคันนั้นมาใกล้น้องตนสมองประมวลผลและสั่งการอย่างรวดเร็วให้คว้าร่างน้องตนที่ยืนอยู่บนถนนหลบรถเก๋งคันสีดำที่กำลังพุ่งมารวดเร็วทันที แต่ทว่าในตอนนั้นร่างบางในอ้อมแขนตนก็สลบไปแล้ว และแรงจากรถที่เฉี่ยวผ่านนั้นทำให้เธอล้มหน้า

ผากกระแทกพื้น ส่วนน้องตนก็ล้มลงกับพื้นอยู่ข้างๆ

 

"มุกๆ..." เมื่อรู้ว่าพ้นจากอันตรายแล้วจึงรีบดูน้องสาวฝาแฝดของตนทันทีแต่ก็เห็นเธอสลบไปแล้ว

 

"พิคเซ่ล รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว ออ แล้วส่งคนของเราไปตามรถคันนั้นด้วยกล้องหน้ารถของเราถ่ายไว้ทันเพราะยัยนั่นจอดรถหน้ารถของเราพอดี"

 

"ค่ะ..." เมื่อรับคำสั่งนายสาวเสร็จจึงรีบโทรเรียกรถพยาบาลทันที

 

"มุก...มุกอย่าเป็นอะไรนะ เดี๋ยวรถพยาบาลก็มาแล้ว" ประคองร่างน้องของตนมาไว้ในอ้อมอก

 

"ละ...เลือด" เมื่อแตะดูก็มีเลือดมากมายติดอยู่ที่เธอแต่ทว่าเป็นเลือดของน้องสาวของตน

 

"มุก...มุก"

 

... 

 

"มุก...มุก" 

 

"คะ...พี่มีอะไรรึเปล่า" ถามพี่สาวอย่างสงสัยเมื่อได้ยินพี่สาวเรียกเสียงดัง

 

"พี่เห็นเราเหม่อนานน่ะ คิดว่าเป็นอะไร"

 

"มุกขอโทษนะคะ มุกต้องทำให้คุณเจ็บตัวไปด้วย" ว่าพลางไหว้ขอโทษคนตรงหน้าที่เธอเพิ่งรู้ว่ามีตัวตนบนโลกใบนี้

 

"ช่างเถอะนะ เราน่ะเป็นน้องของพี่พี่ต้องปกป้องอยู่แล้วล่ะ อย่าคิดมากเลย"

 

"ค่ะ..."

 

"อืม ว่าแต่สามีเราน่ะเป็นใครหรอกเหรอ เดี๋ยวพี่จะติดต่อให้มาดูเราหน่อย ป่านนี้เขาคงเป็นห่วงที่เราน่ะยังไม่กลับบ้าน"

 

"ป่านนี้ นี่มุกหลับไปกี่วันกันคะ"

 

"ตั้งสามวันแหนะ เขาคงเป็นห่วงแหละ แต่พี่น่ะไม่รู้ว่าสามีเราน่ะเป็นใคร"

 

"อะ...มะ...ไม่ต้องหรอกค่ะ เขาไปทำงานต่างประเทศอยู่ นานๆถึงจะมาไทย แค่นี้มุกไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

 

"เห้อ ทิ้งให้เมียกับลูกอยู่คนเดียวนี่นะ"

 

"ไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อยนี่คะ ตอนนี้มีพี่อีกทั้งคน" พูดจบก็ส่งยิ้มให้คนตรงหน้า

 

"พี่...."

 

"ค่ะพี่พลอย มุกขอเรียกว่าพี่พลอยนะคะมุกพร้อมที่จะเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่แล้วค่ะ" พูดจบก็โผกอดคนตรงหน้าที่ทำหน้าเหวอๆอยู่

 

"จ้ะๆ" กอดตอบน้องสาวตนอย่างคิดถึง 13 ปีที่ผ่านมาเธอไม่ได้กอดน้องไม่ได้อยู่ด้วยกันกับน้องสาวเลย

 

"มุกขอไปอยู่กับพี่ได้มั้ยคะพี่พลอย"

 

"อืม ก็ได้จ้ะ แล้วสามีเราไม่ว่าหรอกเหรอ"

 

"ไม่ว่าหรอกค่ะ เขาคงดีใจด้วยซ้ำ"

 

"ดีใจ???"

 

"ช่างเถอะค่ะ มุกอยากอยู่กับพี่บ้าง"

 

"งั้นก็ได้จ้ะ พี่จะพาเรามาอยู่ที่บ้านของเราเองนะ แต่พี่คงจะไม่ได้อยู่กับเราตลอดเพราะพี่ยังคงต้องหาน้องสาวอีกคนของพี่ซึ่งก็เป็นน้องสาวเราด้วย"

 

"น้องสาวอีกคน???"

 

"เธอชื่อดุจดาวน่ะ ความจริงพวกเราเป็นแฝดสามนะ ถึงมุกจะจำไม่ได้ แต่เดี๋ยวไว้มุกออกจากโรงพยาบาลแล้วพี่ก็จะเล่าทุกอย่างให้มุกฟังเองนะ "

 

"ค่ะ พี่พลอย" ส่งยิ้มหวานให้พี่สาวที่พลัดพรากกันมานานแสนนาน

 

... 

 

"นี่ก็สามสี่วันแล้วนะตาภพ ทำไมแกยังหาน้องไม่เจออีก"

 

"คุณแม่ครับ...ผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ" มองหน้ามารดานิดหน่อยพลางพูดด้วยท่าทางที่อิดโรยอย่างเห็นได้ชัด

 

"นี่อยู่ตอบคำถามก่อนสิ ทำไมน้องถึงหายไป หรือแกทำอะไรน้อง"

 

"ผมไม่ได้ทำอะไรเธอเลยครับแม่"

 

"แล้วเมียน้อยแกล่ะ ฉันไม่เห็นเลยนะหรือว่าเมียน้อยแกจะทำร้ายหนูมุก"

 

"คุณแม่ครับ...เลิกอคติกับน้องเกรทสักทีเถอะครับ เธอท้องลูกของผมซึ่งก็คือหลานแม่นะครับ เธอก็เป็นเมียผมเหมือนกัน"

 

"เมียน้อยไร้ยางอายสิไม่ว่า เมียแกก็มีทำไมต้องไปอยู่กินกับผู้หญิงคนอื่นลับๆจนเธอท้องด้วยล่ะ"

 

"คุณแม่...งานที่บริษัทก็ทำผมเหนื่อยมากแล้ว ยังจะมาซักไซ้ผมเรื่องนี้อีก ผมรักกับเธอกันมาก่อนที่จะแต่งงานกับมุกด้วยซ้ำ"

 

"แล้วทำไมแกไม่บอกแม่ล่ะ ว่าแกมีคนรักอยู่แล้ว"

 

"ก็แม่อยากให้ผมแต่งงานกับเธอนี่ แถมยังเอาเรื่องเป็นโรคหัวใจมาอ้างอีก ทั้งๆที่แม่ไม่ได้เป็นจริงๆ"

 

"แกรู้เรื่องนี้ได้ยังไง"

 

"คุณอาหมอบอกผมเองล่ะครับ"

 

"ตาภัทรนี่มัน"

 

"อย่าไปโทษคุณอาหมอเลยครับคุณแม่ เพราะผมหลอกถามท่านเอง"

 

"ฉัน..."

 

"ผมรักน้องเกรทมาก แต่ก็ไม่อยากให้เรื่องนี้กระทบกับสุขภาพกับคุณแม่ผมเลยยอมแต่งงานกับเธอ"

 

"ทำไมกถึงดูรักหนูมุกล่ะ ฉันว่าความจริงแล้วคนที่แกรักก็คือหนูมุกนั่นแหละ"

 

"ผม...ผมไม่ได้รักเธอ ผมรักน้องเกรท" พูดโดยไม่สบตาผู้เป็นแม่

 

"เหอะ...แกจะรักใครตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจแล้วล่ะ ที่ฉันสนใจคือหนูมุก แกทำให้ผู้หญิงที่รักและจงรักภักดีกับแกเสมอต้องเจ็บปวด แล้วตอนนี้เธอยังหายไปอีก"

 

"แม่..."

 

"ถ้าหนูมุกหนีแกไปจริงๆฉันก็จะไม่ช่วยแกอีกแล้ว ถึงแม้แกอยากจะได้หนูมุกคืน" พูดจบก็เดินขึ้นบันไดกลับห้องของตน

 

"โธ่เว้ย..." ได้แต่อุทานดังลั่นบ้านอย่างไม่ชอบใจกับความรู้สึกเจ็บหน่วงๆตรงอกข้างซ้ายของตน

 

"แกรก..." เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของตนอย่างรู้สึกเหนื่อยล้า

 

"เห้อ...เธอหายไปไหนกันนะม่านมุก" ได้แต่พึมพัมกับตัวเองแล้วมองดูทุกอย่างในห้องที่ยังคงเหมือนเดิมไม่ต่างจากสี่วันก่อนที่ร่างเล็กๆของผู้เป็นภรรยายังคงอยุ่ในห้องนี้ ภาพภรรยาของเขาในทุกอิริยาบถนั้นผุดขึ้นในสมองทันที

 

"พี่ภพคะ มาค่ะเดี๋ยวมุกเป่าผมให้เอง" พูดด้วยรอยยิ้มพลางจูงมือสามีหนุ่มที่อยู่ในสภาพผมเปียกมานั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งทันที

 

"มุกว่าพี่หล่อมั้ยครับ"

 

"ไม่เห็นหล่อเลย...อยู่เหมือนลูกหมาตกน้ำมากกว่า"

 

"มุกว่าไงนะครับ" หันมองภรรยาสาวดังควับแล้วจับมือที่อยู่บนศีรษะตนไว้

 

"คิๆ ใครจะยอมพูดอีกครั้งละคะ อื้มมม" พูดไม่ทันจบก็โดนประกบปากก่อนทันที

 

"ไม่ต้องเช็ดผมแล้วครับ พี่ว่าทำอย่างอื่นดีกว่าเยอะ" พูดจบก็อุ้มร่างภรรยาสาวขึ้นแนบอกแล้วเดินไปบนเตียงทันที

 

"พี่ภพคะ ตื่นได้แล้วค่ะ ปั้ก..." 

 

"โอ้ย เจ็บนะครับ"

 

"เช้าแล้วค่ะ ไปทำงานได้แล้วไม่ต้องแกล้งหลับเลย"

 

"ม่ายอาวอ่า อยากนอนกอดเมียที่บ้าน" พูดจบก็คว้าภรรยาสาวข้างๆที่ตีเขาด้วยหมอนเมื่อกี้ลงมานอนบนเตียงด้วยกันในอ้อมกอดของตน

 

"อย่าดื้อสิคะพี่ภพ พี่เป็นเจ้าของบริษัทก็จริงแต่ก็ต้องมีระเบียบวินัย เป็นตัวอย่างที่ดีให้กับลูกน้องนะคะ"

 

"ครับๆเมียจ๋า พี่ยอมแล้วจ้ะ" ลุกขึ้นแล้วรีบแต่งตัวไปทำงานทันที

 

ความทรงจำเหล่านั้นที่ไหลเขามานั้นทำให้ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มออกมาอย่างรู้สึกมีความสุขแต่ทว่าก็ต้องหุบยิ้มไปเมื่อภาพเหล่านั้นค่อยๆจางหายไปเหลือแต่เขาที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่ในห้องเพียงลำพัง

 

"เห้อ..."ได้แต่ถอนหายใจแล้วรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายให้สดชื่นทันที สิ่งที่เขาบอกแม่ของเขานั้นว่าเหนื่อยเรื่องงานที่บริษัทมันก็เป็นส่วนหนึ่งแต่ความจริงแล้วสิ่งที่ทำให้เขาเหนื่อยและท้อมากๆลึกๆในใจก็คือการที่หาภรรยาสาวของตนไม่เจอต่างหาก ทั้งไปหาที่โรงพยาบาลที่แม่ภรรยาของตนอยู่ก็ไม่เจอเะอ ทั้งที่บ้านเก่าซึ่งเป็นบ้านพ่อเธอซึ่งเสียไปแล้วก็ไม่เจอ ส่วนบ้านพี่สาวกับน้องสาวยิ่งแล้วใหญ่ สองคนนั้นคงจะไม่ยอมให้เธอไปอยู่ด้วยแน่ๆจากคำพุดคำจาที่ทั้งสองพี่น้องพูดเหมือนกันตอนเขาไปหา

 

"หึ บ้านผัวยัยมุกมันรวยจะตาย จะให้มันมาอยู่แออัดยัดเยียดกับฉัน และผัวกับลูกฉันทำไมล่ะ" ผู้เป็นพี่สาวม่านมุกพูดหรือพี่ภา

 

"ตายจริ้ง อย่าบอกนะว่ายัยพี่มุกน่ะถูกผัวทิ้ง หึๆ คงจะหลอกง่ายพวกคนรวยๆถึงชอบแหละ ถึงซมซานมาขออยู่ที่นี่ฉันก็คงไม่ให้เธออยู่หรอก ที่นี่แค่ฉันอยู่กับผัวสองคนก็แออัดยัดเยียดอยู่แล้ว" ผู้เป็นน้องสาวม่านมุกพูดหรือน้องตา

 

"เห้อ...ไดร์เป่าผมอยู่ไหนกันนะ" รีบค้นหาในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งทันทีเพื่อหาไดร์เป่าผมมาเป่าแต่ทว่ากลับพบแต่ยามากมาย

 

"นี่มันยาอะไรกัน" รีบหยิบกระปุกยาขึ้นมาดูทันที

 

"ยาแก้คลื่นไส้อาเจียน วิตามิน เอ๊ะ ยาบำรุงครรภ์" กระปุกยาทั้งสองอันที่หยิบขึ้นมาอันแรกเกือบหล่นลงกับพื้นตามแรงโน้มถ่วงทันทีเมื่อเจอยาชนิดที่สาม

 

"นางม่านมุก อิทธิเดชสกุล"

 

"นี่มันอะไรกัน เธอท้องหรอกเหรอม่านมุก" มองกระปุกยาตรงหน้าอย่างตกใจก่อนจะรีบค้นลิ้นชักต่อ

 

"สมุดบันทึกสุขภาพแม่และเด็ก...นี่เธอท้องตั้งแต่คราวนั้นที่เข้าโรงพยาบาลเหรอเนี่ย" มองไปยังวันที่บันทึกในสมุดสีชมพูด้วยความรู้สึกทั้งอึ้งทั้งสับสน

 

"นี่มัน..."

 

"แม่ขอโทษนะลูกที่วันนี้ต้องทำให้ลูกเจ็บตัว แม่ขอสัญญาว่าต่อจากนี้แม่จะดูแลลูกให้ดีนะคะ ไม่ให้ลูกต้องเจ็บตัวอีก..." อ่านกระดาษแผ่นเล็กๆที่พับสอดไว้ในสมุดบันทึกสุขภาพแม่และเด็กแล้วยังมีฟิล์มภาพถ่ายพัฒนาการเด็กในครรภ์อีก ภาพนั้นทำให้ชายหนุ่มเหมือนถูกสะกดอยู่ในภวังค์

 

"ลูกพ่อ..." นิ้วหนาเลื่อนไปยังรูปถ่ายเล็กๆนั้นที่แสดงให้เห็นสิ่งมีชีวิตขนาดจิ๋ว

 

"ฮึก...พ่อขอโทษนะลูก" น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาเป็นสายโดยที่เจ้าตัวแทบไม่รู้ตัวแล้วน้ำตาก็ยังไหลเรื่อยๆไม่หยุดหย่อนเมื่อนึกว่าสองแม่ลูกต้องหายไปแล้วอาจจะัต้องผจญกับสิ่งเลวร้ายอะไรบ้าง

 

"มุก...เธอหายไปไหนกันนะ" ได้แต่กอดรูปลกน้อยไว้แล้วทรุดเข่าร้องไห้อย่างหลากหลายความรู้สึกยากที่จะแสดงออกมาเป็นคำพุดหรือตัวอักษรได้

 

... 

 

"ฮึกๆ ฮือ ฉะ...ฉันกลัวแล้วจริงๆ" ร้องออกมาด้วยตัวที่สันเทาแล้วมองเด็กสาวตรงหน้าที่มองตนด้วยสายตาเหี้ยมโหดที่เหมือนจะฆ่าตนได้ หากแต่ตอนนี้ตนไม่ได้ถูกมัดอยู่แล้วเสียเปรียบที่โดนชายฉกรรจ์ที่อยู่ข้างๆเด็กสาวชกท้องน้อยเอา เธอคงจะเอาเล็บอันยาวและแหลมคมของเธอจิกตาเด็กสาวตรงหน้าเป็นแน่

 

"เหอะ กลัวงั้นเหรอแล้วเธอไม่คิดว่าคนป็นแม่ที่กำลังตั้งท้องอ่อนๆนั้นกลัวบ้างรึไงที่เธอจะขับรถชนเธอแบบนั้น"

 

"ฉะ...ฉันขอโทษ...ปะ...ปล่อยฉันไปเถอะนะ" พูดออกมาด้วยเสียงสั่นเทา

 

"เหอะ...แหมๆเธอน่ะหลอกคนอื่นว่ามีลูกอยู่ไม่ใช่เหรอ"

 

"ฉะ..ฉัน..."

 

"หุบปาก...แล้วไม่ต้องปฎิเสธด้วยนะ คราวนี้เธอได้มีลูกสมใจอยากแน่ พวกนายจัดการสิ"

 

"มะ...ไม่นะ...พวกนายจะทำอะไรฉันน่ะ...อ้าย" กรีดร้องออกมาเมื่อมืออันหยาบกร้านทั้งสองคู่นั้นถูกตัวเธอ

 

"หึๆ เธอสมควรชดใช้เวรใช้กรรมแล้วล่ะ ที่ต้องทำให้ครอบครัวเขาแตกแยกน่ะ"

 

"ม่ายยย...ปล่อยฉันไปเถอะนะ" กรีดร้องออกมาก่อนที่จะเป็นลมสลบไป

 

"สลบไปแล้วครับ"

 

"อืม แบกไปไว้ในห้องที"

 

"ยี้...เธอคงไม่ให้พวกฉันจัดหนักยัยนี่จริงๆหรอกนะย่ะ" พูดออกมาด้วยเสียงเล็กแหลมต่างจากท่าทางเมื่อกี้ที่ดูเหี้ยมโหดลิบลับ

 

"ไม่เอานะยัยพิคเซ่ล ฉันไม่ได้มีรสนิยมข่มขืนเพศเดียวกัน"

 

"เพศเดียวกัน หยึยยยยย แกไปแปลงเพศก่อนไปแล้วค่อยพูดแบบนี้ ได้ยินแล้วดูมาดแมนไปอีก" เด็กสาวที่ตอนแรกดูแล้วสเป็นหัวหน้าสองหนุ่มที่ร่างกายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง ความจริงแล้วทั้งสามกลับเป็นเพื่อนรักต่างวัยกัน

 

"เห้ยๆ พอเถอะย่ะเจษฎา ฟังยัยพิคเซ่ลพูดก่อนเถอะย่ะ นังชะนีน้อยมีอะไรก็ว่ามา แค่อย่าให้พวกเราจัดหนักยัยหน้าสวนสตรอเบอรรี่ก็พอ" พูดด้วยเสียงเล็กแหลมเช่นเดียวกันกับเพื่อนสาวที่กายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง

 

"เจสสิก้าย่ะเรียกให้ถูกหน่อยสิย่ะ" พูดอย่างหัวเสียที่ได้ยินเพื่อนรักเอาชื่อเก่าตนมาพูด

 

"พอๆเลยทั้งสองคน ฟังฉันนะย่ะ..." กระซิบเบาๆถึงแผนการของตนให้สองหนุ่มฟัง เมื่อได้ฟังจบทั้งสามก็ยิ้มออกมาอย่างรู้ใจกัน แววตาที่ดูร้ายกาจนั้นอยู่ภายใต้ดวงตาของทั้งสามไม่ผิดแน่หากใครมองทั้งสามคนที่ตอนนี้ต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

 

... 

 

จบตอน 

น่าน พิคเซ่ลนางมีความโหดอยู่นะ เกรทโดนเล่นสมใจแน่ พี่ภพน้อพี่ภพก็ยังคงปากแข็งอยู่ เดี๋ยวจะรู้สึกจริงๆ แล้วเจอกันใหม่วันจันทร์น้า อัพเหมือนเดิม หาก เรื่องของดุจดาว แต่งจบแล้ว ไรต์จะมาอัพวันละตอนนะ ไรต์จะพยายามแต่งให้จบก่อนเปิดเทอมเหลืออีกไม่กี่ตอนกับไม่กี่วัน ไม่งั้นไรต์ได้งานยุ่งแน่ อย่างน้อยก็ขอแต่งให้จบก่อน เรื่องอัพ ไรต์อัพได้อยู่แล้วล่ะ แล้วเจอกันวันจันทร์นะทุกคน

ความคิดเห็น