พระเอกเราหึงโหดแอบกลัวเมีย ส่วนนางเอกเราก็หึงโหดอ่อยเก่ง 1คอมเม้น=1ล้านกำลังใจค่ะ อย่าลืมเม้นกันเยอะๆนะคะ

LOVE TATTOO เมียนักสัก [25+] : การปั้นหน้า (NC25+)

ชื่อตอน : LOVE TATTOO เมียนักสัก [25+] : การปั้นหน้า (NC25+)

คำค้น : ผัวดุ,เมียดุ,ผัวโหด,เมียโหด,ช่างสัก,เมียช่างสัก,เมียนักสัก,เซ็กซ์,หื่น,หึง,หวง,เยดุ,อ่อย,ยั่ว,เลว,เถื่อน,สัก,25+,รัก,เมีย,ผัว,ลีลาเด็ด,เลมอน,มะนาว,โรมัน,โรม,แรด,ร่าน,ลีลาเด็ด,เอามันส์,กลัวเมีย,bts,jimin,krystal,roman,lamon,tattoo,love,lovetattoo,อ่านฟรี,ฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.2k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2562 19:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
LOVE TATTOO เมียนักสัก [25+] : การปั้นหน้า (NC25+)
แบบอักษร

“อื้อ!” 

โรมันกัดยอดอกสีชมพูด้วยความหมั่นเขี้ยวก่อนจะไล่พรมจูบไปทั่วเรือนร่างของเลมอน พร้อมกับไม่วายที่จะฝากรอยรักเป็นจ้ำๆไว้ 

“อ๊ะ!” 

มือบางกำผ้าปูที่นอนแน่พร้อมกัดปากระบายความเสียว เมื่อแก่นกายของชายหนุ่มสอดใส่เข้ามาในตัว 

“ระ..โรม มันแน่น”  

“อ่าส์!”  

โรมันขยับแก่นกายเข้าออกอย่างละเมียดละไมเพื่อให้คนตัวเล็กปรับสภาพได้ สองแขนเล็กเปลี่ยนจากกำผ้าปูที่นอนมาโอบคอเขาเอาไว้แล้วดึงคนตัวสูงมาแลกจูบกันพัลวัน 

“อ๊ะๆ อือ!”  

“อืม โอ่ว”  

จังหวะเข้าออกที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเร็วขึ้นตามอารมณ์ของคนสองคน เหนื่อยที่ไหลโชกตามร่างกายแม้ว่าในห้องจะเปิดแอร์อยู่ก็ตาม  

“อื้อ อ่า~” 

ร่างเล็กพลิกตัวมาขึ้นคร่อมโรมันไว้ ก่อนที่เธอจะเริ่มขย่มตามจังหวะรักอีกครั้ง ส่วนโรมันเองเขาก็คอยจับเอวคอดบางเอาไว้ 

“อ๊ะๆๆ ระ..โรมจ๋า อื้อ” 

“อ่าส์ ครับ” 

“ระ..รักมอนมั้ย” 

“รัก ซี๊ด! โรมรักมอน” 

สิ้นเสียงโรมันก็บดขยี้จูบแลกลิ้นกันอีกครั้ง คนตัวเล็กที่อยู่บนร่างก็ควบม้าอย่างชำนาญการ 

วันนี้เธอจะคุมเกมเอง... 

และต่อจากนี้เหมือนกัน... 

. 

. 

. 

. 

. 

10:46 น. 

ใครก็ได้พากูออกจากตรงนี้ทีดิ! 

ตอนนี้ผมกำลังขับรถพาพี่ชมพู่ไปยังบริษัทลูกค้าที่ได้ติดต่องานกัน คือพี่ชมพู่มาน่ะผมไม่สงสัยอะไรเลย แต่พี่แกพาผมมาด้วยเนี่ยเพื่อ? 

อีกอย่างไอ้แม็กซ์มันไม่ได้มากับผม มันโดนใช้ให้เรียบเรียงเอกสารเพื่อการประชุมอะไรสักอย่างนั้นแหละ แล้ววิบากกรรมก็ตกอยู่กับผมไง 

“โรมัน” พี่ชมพู่เอ่ย 

“ครับ” 

“เมื่อวานแฟนเราหรอ สวยดีนะ” 

“ใช่ครับ ขอบคุณมากครับ” ได้แต่ยิ้มแห้งๆแล้วมองทาง 

“คบกันมากี่ปีแล้วล่ะ” 

“จะเข้าปีที่4แล้วครับ” 

“แหม น่ารักดีเนอะ” 

“ครับ” 

“แล้วนี่อยู่ด้วยกันหรอ” 

“ใช่ครับ ผมให้มอนมาอยู่กับผมเอง” ผมรีบพูดอธิบายขยายความออกไปเพื่อไม่ให้เมียผมดูเสียหาย 

“อ๋อ~” 

ผมเลี้ยวรถเข้าจอดตรงร้านที่พี่ชมพู่นัดคุยงานกับลูกค้า ก่อนที่ผมกับพี่แกจะเดินลงไปหารอลูกค้าของใน มันเป็นร้านกาแฟธรรมดาๆนี่แหละ แต่ก็มีระดับใช้ได้  

“เดี๋ยวเรานั่งสั่งอะไรมากินไปพลางๆแล้วกัน” พี่ชมพู่พูด 

“ลูกค้ายังไม่มาอีกหรอครับ” 

“ใช่ 11โมงน่ะ อีก10กว่านาทีแนะ” 

“อ๋อ” ผมนั่งตรงข้ามกับพี่ชมพู่ 

“เอ้า! ไปนั่งตรงนั่งแล้วจะคุยกับลูกค้าได้ไงล่ะ มานั่งฝั่งเดียวกับพี่นี่”  

“ครับๆ” ผมรีบลุกไปนั่งฝั่งเดียวกันกับพี่ชมพู่ 

“รับอะไรดีคะ” พนักงานเดินเข้ามารับออร์เดอร์ 

“เอาคาปูชิโน่เย็นแก้วนึง แล้วโรมันเอาอะไร” พี่แกหันมาถามผม 

“เอาโอริโอ้ปั่นแก้วนึง” 

“ฮ่าๆๆ กินเหมือนเด็กเลย” 

“ผมติดมาจากมอนน่ะครับ รายนั้นชอบกินบ่อย” 

“อ๋อ ดูรักกันดีเนอะ” 

“ครับ” หรือกูไม่ควรพูดออกไปวะ แต่มันความจริงหนิ เอาแล้วๆขะชิบหายมั้ยวะไอ้โรมัน 

“พี่ถามหน่อยดิ” 

“ว่า?” 

“พี่สวยมั้ย” พี่ชมพู่โน้มใบหน้ามาใกล้ผม จนผมเกือบจะเอาหน้าออกห่างแทบไม่ทัน 

“คะ...ครับ” 

“เอ้า ก็ถามไง พี่สวยมั้ย” พระเจ้า..เล่นแบบนี้จะให้กูตอบไงวะ 

ผมกลืนน้ำลายที่มันฝืดๆลงเหือดใหญ่ ก่อนจะเผยรอยยิ้มให้พี่แกไป 

“สะ...สวยครับ พี่สวย” ผมตอบไป อันนี้ผมตอบตามความจริงนะ พี่ชมพู่น่ะสวยจริงๆ เรียกว่าสวยน่ารักเลยล่ะ 

แต่!! ไม่ต้องคิดว่าผมชมแปลว่าผมจะชอบนะ สวยก็สวย รักก็คือรัก  

พี่ชมพู่สวย... 

เลมอนน่ะทั้งสวยทั้งรัก 

“หะ...หรอ” พี่แกเอาผมทัดหู 

“คาปูชิโน่กับโอริโอ้ได้แล้วค่ะ” พี่ชมพู่รีบหันหน้ากลับเมื่อพนักงานเอาเครื่องดื่มมาให้ 

เสียงสวรรค์.. ขอบคุณมากคุณพนักงานเสริฟ กูล่ะอยากจะกราบแทบเท้า 

“โรมัน เราลอง...” 

“เอ่อ นั้นลูกค้าที่พี่พูดรึเปล่า” ผมรีบชิ่งตัดบทพูดซะก่อน ก็รู้อยู่หนิครับว่าตอนนี้ผมแทบจะปฏิเสธพี่แกไม่ได้(เรียกว่าเป็นรองไปเลย) ถ้าเป็นคนอื่นผมปฏิเสธแทบทันควัน 

“สวัสดีค่ะ” เธอรีบเปลี่ยนโหมดมาคุยอย่างจริงจัง 

. 

. 

. 

. 

. 

14:39 น. 

“มึงว่าไงนะ!!” อีซูชิรีบตบโต๊ะด้วยความตกใจ 

มันตกใจเรื่องที่พี่ที่ทำงานโรมันแอบชอบโรมันน่ะ ฉันเป็นคนเล่าให้มันเป็นเอง ไม่ใช่แค่มันคนเดียวอีแพรพลอยฉันก็เล่า 

“เออ ก็อย่างที่กูเล่า” 

“แล้วมึงจะอยู่เฉยๆ” อีซูชิพูด 

“แล้วจะให้กูทำยังไง ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นกูตบ กูจิกหัวไปนานแล้ว แต่นี่มันเป็นพี่ที่ฝึกงานโรม เกิดถ้ากูทำอะไรไป โรมจะเดือดร้อนเอา” 

“ก็คือมึงกลัวไอ้โรมันจะไม่ผ่านฝึกงานใช่ป่ะ?” อีแพรพลอยพูด 

“ถูก!” นี่แหละที่ทำให้ฉันต้องพยายามอยู่เฉยๆ แม้ในใจจะคันขยุบขยิบอย่างตบปากคน 

“อีง่าว! มึงช่วยฉลาดหน่อย” อีซูชิด่า 

“แล้วมึงจะให้กูทำไงล่ะ” 

“ถ้ามึงตบแบบตรงๆไม่ได้ มึงก็ต้องรู้จักตบแบบอ้อมๆ” อีซูชิพูด 

“มึงจะให้กูโค้งตบหรอ”  

“ไปโค้งตบบนหัวพ่อมึงนู่น” มันเขกหัวฉัน 

“อีเหี้ย! กูเจ็บนะ” 

“มึงก็ยังจะเล่นอีกเนอะ ผัวมึงกำลังโดนแมลงวันมาตอมอยู่ไม่รู้รึไง” อีแพรพลอยพูด 

“อีสัส! ผัวกูนะ ไม่ใช่ขี้”  

“เออๆ กูแค่เปรียบเปรยเว้ย” อีแพรพลอยพูดต่อ 

“หนิกูจะบอกอะไรให้นะ พวกมึงไม่รู้จักกูหรอ กูใคร..อีเลมอนไง กูน่ะมีวิธีจัดการกับแมลงวันแก่ตัวนั้นได้ก็แล้วกัน” 

รู้จักเลมอนคนนี้น้อยไป ที่ทำเป็นกลัว ที่ทำเป็นเฉย มันก็แค่ละคร ละครที่สร้างขึ้นมาเพื่อเอาไว้ตบหน้าอีแก่ตัวนึงก็เท่านั้น ;) 

เดี๋ยวนางเอกคนนี้จะแสดงให้ทุกคนดูนะคะ ;) 

. 

. 

. 

. 

. 

3วันผ่านไป 

16:45น. 

ตลอดสามวันที่ผ่านมา ผมกับพี่ชมพู่แทบจะต้องทำงานไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย บางวันผมก็ได้ไอ้แม็กซ์ไปด้วย บางวันก็นั้นแหละครับ ฉายเดี่ยว  

อีกอย่างพี่ชมพู่ก็มีทีท่าที่แสดงออกว่าชอบผมมากขึ้น จนผมเองรู้สึกอดอัด อยากจะบอกให้พี่แกไป ’ชอบคนอื่นเถอะ ผมมีเมียแล้ว รักเมียมากด้วย’ แต่นั้นแหละครับ เดี๋ยวไม่ผ่านก็ชิบหายอีก 

“วันนี้เลิกงานเร็วไปกินข้าวกันมั้ย” พี่ชมพู่เอ่ยชวนผมระหว่างที่ผมกำลังเก็บของกลับบ้าน 

“เอ่อ คือ...” จะไปกินเมีย เอ้ย! ไปกินกับเมียครับ 

“นะๆๆๆ ถือว่าพี่เลี้ยง น้า~โรมัน” พี่แกจับมือผม 

“......” 

“เห้ย ไอ้โรมันไหนมึงบอกกูว่าจะไปกินข้าวกับเลมอน” ไอ้แม็กซ์แกล้งตะโกนดังมาแต่ไกลเมื่อเห็นผมส่งสายตาอ้อนวอน 

“นัดกับแฟนไว้หรอ” 

“ครับ” ผมยิ้มให้เธอ 

“งั้นเอางี้มั้ย ให้แฟนโรมันมาทานข้าวด้วย เดี๋ยวมื้อนี้พี่เลี้ยง แต่พี่ขอติดรถ-“ 

“เอ่อ พี่ไปกับแม็กซ์ก็ได้ครับ เดี๋ยวไอ้โรมันมันต้องไปรับเลมอนที่สตูถ่ายแบบอีก” แม็กซ์มึงช่วยกูได้เยอะมาก ขอบพระใจ 

“งั้นก็ตามนี้นะครับ เดี๋ยวไปเจอที่ร้าน” ผมรีบดึงมือที่พี่แกจับออกแล้วหยิบกระเป๋าทันที 

“มึงส่งโลเคชั่นให้กูด้วย” ผมพูดกับไอ้แม็กซ์พลางตบบ่ามันเบาๆ  

. 

. 

. 

@ร้านอาหาร 

17:25 น. 

“สวัสดีค่ะพี่ชมพู่” ฉันปั้นสีหน้ายิ้มแย้มอย่างกับคนอารมณ์ดี แม้ในใจจะเดือดผุดๆแล้วก็ตาม 

ก็ไม่คิดไงว่าดินเนอร์ของฉันกับโรมันจะมีกขค.มาร่วมด้วย (ไม่ได้ด่าไอ้แม็กซ์นะ ด่าอีแก่น่ะ) 

“สวัสดี ไม่เจอกันนานเลยนะ สบายดีค่ะ” 

“ค่ะ สบายดี โรมันดูแลดีน่ะค่ะ” 

“อ๋อจ้ะ” ถ้าจะฝืนยิ้มขนาดนี้ก็ไม่ต้องยิ้ม 

ฉันกับโรมันนั่งฝั่งเดียวกัน ฉันเลือกที่จะนั่งตรงข้ามกับอีป้าชมพู่นี่  

“พี่สั่งอาหารมาแล้วนะโรมัน ของโปรดอย่างที่โรมันเคยบอกเลย” แหม~ อีนี่  

จะเล่นแบบนี้ใช่ไหมได้เดี๋ยวกูจัดให้... 

. 

. 

. 

!!TALK!! 

เอาแล้วๆ ก็บอกแล้วว่ารู้จักเลมอนน้อยไป นางสวยแล้วยังฉลาดด้วยนะ แล้วสงครามประสาทจะเป็นไงต่อไปรอดูกันเลย NCพอกรุบกริบฟินๆจิกหมอน จะมาต่อให้นะคะ รอกันนะทุกคน 

อย่าลืมคอมเม้น กดถูกใจนิยายกันด้วยน้า 

1 คอมเม้น 1ล้านกำลังใจให้ไรท์ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น