facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER IX พรากจาก

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่9

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2562 17:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER IX พรากจาก
แบบอักษร

"พิคเซ่ล..." ได้แต่เรียกเด็กสาวที่กำลังสาวเท้าเดินอย่างว่องไวจนเขาแทบจะเดินไม่ทันเธอ

 

"หึ ในที่สุดนายก็หลุดออกมาได้นะ ทั้งๆที่ย้ำฉันนักหนาว่าห้ามพูด" พูดออกมาด้วยเสียงเรียบๆขณะก้าวเท้าขึ้นมาบนลิฟท์

 

"ก็โดรีย์ไม่น่าพูดเรื่องนั้นนี่ ไม่งั้นผมคง"

 

"อย่าไปโทษโดรีย์เลยเถอะ เหอะวันนี้ฉันต้องจัดการกับเจ้าแสบนั้นก่อน"

 

"เจ้าแสบ เธอหมายถึงใครกันน่ะ"

 

"ก็แบร์ไง คงไม่ใช่อีกคนหรอกนะเพราะรายนั้นคงจะอยู่กับโดรีย์นู้น"

 

"แบร์เกี่ยวไรด้วยล่ะ"

 

"เห้อ เกี่ยวเต็มๆน่ะเขารู้การมีตัวตนของคุณหนูรองแต่ก็ไม่ยอมมาพูดคุยกับเรา"

 

"แล้วเธอรู้ได้ไงว่าเขารู้"

 

"ก็หลายวันก่อนที่จะเดินทางไปที่นู้นฉันเห็นเขาที่โรงแรมนี้น่ะสิ มากันครบเซตเลยพ่อแม่ลูกกำมะลอน่ะ หึยัยนั่นก็ยังจะแอบมานะคิดว่าจะอยู่กับคุณหมอสุดหล่อคนนั้นอีก"

 

"เธอเห็นเขา เห้ย ที่คุณหนูมอบหมายเขาไม่ได้อยู่ทวีปนี้นี่แล้วทำไมถึงได้"

 

"เหอะ ก็คงแอบมาเที่ยวกันแหละนะ เจ้าพวกนั้นนี่มัน งานไม่เสร็จแท้ๆกลับหนีเที่ยวฉันไม่ยอมหรอก"

 

"เห้อ เรื่องแค่นี้เองเหรอ"

 

"แค่นี้ที่ไหน เรื่องความเป็นความตายเลยนะ ไอเจ้าพวกหมาดำพวกนั้นก็จ้องจะลอบกัดคุณหนูอยู่ทุกเมื่อ"

 

"แล้วเราจะมัวเที่ยวอยู่ได้ไง" พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดจนชายหนุ่มได้แต่ตบไหล่เธอเบาๆเพื่อให้เธอใจเย็นขึ้น

 

"แล้วนี่เธอเราจะไปไหนกันล่ะ"

 

"ไปดูเจ้าแสบหน่อยไง ในเมื่อฉันขอที่อยู่จากนายไม่ได้ฉันก็จะขอจากเจ้าแสบเอง"

 

"เห้อ..." ถอนหายใจอย่างรู้สึกจำใจแล้วเดินออกจากลิฟท์ตามเด็กสาวไปทันที

 

... 

 

"แม่คะ..." หญิงสาวตื่นขึ้นทันทีเมื่อรู้สึกได้ว่ามือของแม่ตนขยับจึงรีบปล่อยมือแม่ตนแล้วเรียกคุณหมอทันที

 

"คุณหมอคะ มาดูคุณแม่หน่อยค่ะคุณแม่ฟื้นแล้ว" พูดด้วยน้ำเสียงดีใจแล้วมองมารดาของตนที่ค่อยๆปรือตาขึ้นมามองตนเล็กน้อย

 

"น้ำ...หิวน้ำ" พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

 

"ค่ะ...แม่" รีบรินน้ำใส่แก้วแล้วค่อยๆปรับเตียงให้มารดาตนก่อนจะป้อนน้ำให้แก่มารดา

 

"ญาติคนไข้รออยู่ข้างนอกก่อนนะคะ เราขอตรวจร่างกายคนไข้ก่อน" พยาาลสาวพูดอย่างสุภาพทำให้หญิงสาวรีบเดินออกไปรอนอกห้องทันที

 

"อุ้ย พี่ภพขาดูสิพี่มุกออกมาพอดีเลย" หญิงสาวร่างบางพูดด้วยเสียงเล็กแหลมขึ้นในขณะเดินกอดแขนชายหนุ่มเดินแล้วเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากห้อง

 

"มุก..." เรียกชื่อภรรยาสาวด้วยแววตาถามไถ่

 

"หมอและพยาบาลกำลังตรวจคุณแม่อยู่ค่ะ ฉันจึงออกมารอข้างนอก" พูดด้วยเสียงเหนื่อยๆ ถึงแม้ตอนแรกจะดีใจที่แม่ของตนฟื้นขึ้นหลังจากผ่าตัดแล้ว แต่ตอนนี้เธอกลับต้องรู้สึกเหนื่อยใจเพราะคนตรงหน้าควงเมียอีกคนมาเยี่ยมแม่ตนถึงโรงพยาบาล ภาพนั้นไม่สามารถทำให้เธอฝืนยิ้มแล้วทักทายทั้งสองคนอย่างเป็นมิตรได้

 

"คุณภพคะ ฉันขอคุยกับคุณก่อนได้มั้ยคะ" พูดด้วยเสียงราบเรียบ

 

"พี่ภพคะ เกรทขอไปด้วยนะคะ"

 

"คุณเกรทคะ ฉันขอคุยกับสามีของเราแค่สองคนหน่อยนะคะ ไม่นานหรอกค่ะ คุณไม่ต้องห่วงหรอกว่าฉันจะแอบไปทำอะไรลับๆอย่างที่คุณทำกับสามีฉันหรอกค่ะ" พูดจบก็เดินไปยังที่เงียบๆทันที

 

"พี่ภพคะ..." พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

 

"น้องเกรทครับ...พี่ไปไม่นานหรอกครับ เดี๋ยวพี่มานะครับ ฟอดดด" พูดจบก็หอมแก้มนวลไปหนึ่งทีก่อนจะแกะแขนที่เกาะแขนตนไว้อย่างแน่นหนานั้นออกอย่างแผ่วเบา

 

"แก..." กำมือแน่นอย่างรู้สึกเกลียดชังผู้หญิงที่เพิ่งเดินจากไป

 

... 

 

"มีอะไรรึเปล่ามุก" เมื่อเดินมาตามทันหญิงสาวที่หยุดเดินแล้วจึงกล่าวถามขึ้นมาทันที

 

"ฉันแค่มีเรื่องอยากจะขอร้องคุณ"

 

"เธอมีเรื่องอะไรจะขอร้องผมล่ะ"

 

"เรื่องที่คุณจะควงผ้หญิงคนนั้นหรือจะไปทำอะไรที่ไหนกันก็ตามฉันจะไม่ว่าอะไรคุณอีกค่ะ ฉันจะขอแค่เพียงที่นี่เท่านั้น คุณอย่าพาเธอมาได้มั้ยคะ"

 

"หึ ทำไมละครับขนาดเธอยังจะสวีทกับคุณหมอคนนั้นกลางโรงพยาบาลเลย"

 

"คุณ..." หญิงสาวได้แต่มองคนตรงหน้าอย่างเจ็บปวด ที่พยายามจะผลักเธอให้คนอื่นหรือกล่าวหาว่าเธอทำเรื่องไม่สมควรกับคนอื่น ทั้งๆที่ในใจเธอมีแต่เขามาตลอดแม้กระทั่งตอนนี้ที่เธอพยายามจะเลิกสนใจเขา เลิกรักเขา เพราะเธอเชื่อว่าแค่สามเดือนนี้เขาคงไม่มีทางกลับมารักเธอได้ ถึงแม้จะพยายามแค่ไหนแต่ก็เพราะเขา ทุกครั้งที่เธอพยายามจึงทำให้เธอกลายเป็นคนไม่มั่นคง จิตใจอ่อนแอทุกที 

 

"มุก..." อุทานออกมาอย่างตกใจทันทีที่เห็นแววตาเจ็บปวดนั้น เป็นแววตาที่มักทำให้เขาสับสนและไม่เข้าใจตัวเองทุกที

 

"ฉันขอร้องเถอะค่ะ ฮึก ฉันไม่อยากให้แม่ต้องมากังวลใจ ที่ฉันกับคุณจะหย่ากันแล้ว ปัญหาของเรา เราควรจบกันแค่สองคนพอ" พูดพลางกลั้นสะอื้นไปพลาง พูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที

 

"ม่านมุก..." ได้แต่เรียกชื่อเธอเท่านั้นเพราะเขารู้สึกใจหายยังไงไม่รู้เหมือนการที่เธอเดินจากไปครั้งนี้เหมือนเธอจะเดินจากไปจากชีวิตเขาเช่นกัน

 

"เห้อ..." ได้แต่ถอนหายใจอย่างรู้สึกสับสน แต่สิ่งสำคัญที่เขาจะทำต่อจากนี้ก็คือโทรหาผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดแล้วยังมีทายาทของเขาอยู่ด้วย

 

"น้องเกรทครับ..."

 

"พี่ภพ ทำไมโทรมาล่ะคะ"

 

"พี่จะบอกว่าให้น้องเกรทกลับไปก่อนเถอะนะครับ เดี๋ยวพี่บอกคนของพี่ให้มารับน้องเกรทเอง"

 

"ทำไมละคะพี่ภพ"

 

"พี่ว่าเราไม่ควรไปเยี่ยมแม่ของม่านมุกหรอกครับ"

 

"พี่หมายความว่าไงคะ หรือพี่ไม่ไว้ใจเกรท"

 

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ แต่เราสองคนมาเยี่ยมแม่ของม่านมุกซึงเป็นภรรยาของพี่ พี่คิดว่ามันดูไม่เหมาะสม"

 

"เห้อ งั้นก็ได้ค่ะแต่เดี๋ยวเกรทกลับเองดีกว่าค่ะ"

 

"แต่พี่ว่า..."

 

"นะคะ...พี่ไม่ต้องห่วงเกรทหรอกค่ะ เกรทยังสบายดีอยู่เกรทขับได้ค่ะ"

 

"งั้นก็ได้ครับ แค่นี้นะครับ" พูดจบก็วางสายลงทันที

 

... 

 

"เห้อ..." ได้แต่เดินริมทางเดินแถวสวนสาธารณะใกล้โรงพยาบาลเพราะเป็นสถานที่สงบแล้วอากาศดีมาก

 

"ลูกจ๋า...แม่ควรทำยังไงดีคะ" ได้แต่คุยกับลูกน้อยในท้องที่ทำให้ท้องเธอเริ่มนูนขึ้นมาเล็กน้อยหากสังเกตดีๆ

 

"พ่อเขาไม่ได้รักแม่เลย แต่แม่รักลูกนะคะ ลูกยังคงมีแม่อยู่นะ ถึงจะไม่มีพ่อก็ตาม" ท้ายประโยคเธอคิดเพียงแต่ในใจเพราะเธอก็ไม่กล้าสื่อสารประโยคนั้นบอกลูกน้อย 

 

"ชิส์ นี่แกท้องหรอกเหรอ" ได้แต่เข่นเขี้ยวอย่างรู้สึกเกลียดชังแล้วแค้นคนที่เดินอยู่ข้างหน้าเธอ ซึ่งเธอแอบสะกดรอยตามมานานแล้ว

 

"หึ แกอยากหวังเลยว่าฉันจะยอมให้เด็กนั่นเกิดมาเอาสมบัติของภพไปจากฉัน" พึมพัมกับตัวเองเบาๆพลางขึ้นไปยังรถของตนทันทีอย่างมีแผนชั่วร้าย

 

"หึ แกได้ไปอยู่ตามลำพังสองคนแม่ลูกแน่" ว่าพลางกำพวงมาลัยแน่นแล้วมองไปตรงข้างหน้าที่เห็นร่างบางยืนอยู่ริมถนนเหมือนอยากจะข้ามถนน

 

"ลาก่อนนะนางมารหัวใจ" พูดจบก็เหยียบคันเร่งพุ่งตรงไปข้างหน้าที่มีร่างบางที่กำลังจะข้ามถนนอยู่ อย่างรวดเร็ว

 

"กรี๊ดดดดดดดดดดด..." หญิงสาวที่กำลังจะข้ามถนนกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นรถเก๋งคันสีดำพุ่งตรงมาอย่างรวดเร็วซึ่งมาทางเธอก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป

 

... 

 

"เพล้ง...ตายแล้วตาภพนั่นแกทำอะไรกันน่ะ" 

 

"แม่ครับ ผมขอโทษ" รีบก้มลงเก็บรูปแต่งงานของตนที่ตนทำหลุดมือตกลงกับพื้นจนแตกกระจาย 

 

"ซุ่มซ่ามจริงๆเลยตาภพ ตายแล้วนั่นแกเก็บยังไงเลือดถึงออกได้" มองไปยังลูกชายที่ก้มลงเก็บเศษกระจกอยู่นั้นมีเลือดอาบอยู่มากมายที่มือแล้วเลือดเหล่านั้นก็ไหลไปยังกรอบรูปแต่งงานเช่นกันแต่ทว่ากลับไหลไปตรงรูปหญิงสาวในชุดเจ้าสาวเพียงคนเดียวเท่านั้น ทำให้ชายหนุ่มที่ก้มลงไปมองรู้สึกใจหายไปมากกว่าเดิม

 

"ม่านมุก..." มองไปยังรูปที่เปื้อนเลือดตนอยู่อย่างใจหาย

 

"เห้อ ศรีพาเด็กๆมาช่วยเก็บหน่อยเร็ว ส่วนแกตาภพแกรีบไปทำแผลเลยนะเดี๋ยวเลือดก็ออกหมดตัวหรอก" พูดจบก็เดินมาดูเศษกรอบรูปทันทีเมื่อมองไปยังกรอบรูปทำให้เธอได้แต่เอามือทาบอกอย่างตกใจ

 

"ตายแล้ว หวังว่าฉันคงคิดมากไปนะ" 

 

"คุณท่านคะ..." เมื่อเดินตามผู้เป็นนายของตนมาดูกรอบรูปที่แตกนั้นก็อุทานออกมาอย่างรู้สึกเช่นเดียวกันกับลางร้ายนั้น

 

"เด็กๆ รีบเก็บเถอะแล้วเอารูปไปทำใหม่ให้ดีด้วยนะ" สั่งแม่บ้านเด็กๆที่เข้ามาแล้วแต่ทำหน้าอึ้งๆอยู่ให้รีบทำงานทันทีส่วนตนที่เป็นหัวหน้าแม่บ้าน ซึ่งถือเป็นแม่บ้านผู้เก่าแก่นั้นก็ได้แต่จับมือปลอบนายของตนไว้

 

... 

 

"อะไรกันวะเนี่ย คนยิ่งรีบๆอยู่ทำไมการจราจรติดขัดเสียได้ชิส์" ได้แต่บ่นอย่างหัวเสียพลางมองคนข้างๆที่หันมาส่งสายตากวนเบื้องล่างตนจนทำให้อวัยวะที่อยู่ติดดินของตนนั้นกระดิกอย่างต้องการที่จะประทับหน้าคนข้างๆ

 

"เหอะ แล้วทำไมต้องมารถติดอยู่กับนายด้วยนี่โว้ย ชีวิตนี้ไม่มีอะไรที่น่าเบื่อกว่านี้แล้วโว้ย" บ่นอย่างหัวเสียพลางเหยียบคันเร่งทีละนิดทีละนิดเมื่อรถคันหน้าเดินหน้าไป

 

"นี่เธอจะบ่นไรนักหนายัยขนมเผือก"

 

"ฉันชื่อขนมไทยย่ะ ตากะทิเน่า" หันไปบอกคนข้างๆที่พร้อมจะกวนเบื้องล่างเธอตลอดเวลา

 

"เหอะ ใครอยากจะติดรถเธอมาล่ะ ถ้าเธอไม่แกล้งปล่อยลมยางรถฉัน"

 

"เหอะ ฉันไม่ได้ทำสักหน่อย นายแหละมั่ว"

 

"หึ ไม่ได้ทำเลยนะ แต่ไปยืนด้อมๆมองๆใกล้รถฉัน"

 

"นี่คุณ ฉันจะไปรู้ได้ไงว่านั่นเป็นรถคุณ ชิส์ ขี้เกียจเถียงกับคุณแล้ว" พูดจบก็มองจราจรที่ติดขัดเบื้องหน้าต่อแล้วพยายามขับรถเลื่อนไปเรื่อยๆอย่างช้าๆ

 

... 

 

"คุณหนูครับ..." เดินเข้ามาอย่างเป็นห่วงนายสาวที่เนื้อตัวมอมแมมที่เสื้อผ้ามีรอยเลือดติดอยู่

 

"ฉันไม่เป็นไรหรอก นายฉันขอยืมมือถือหน่อย"

 

"คะ...ครับ"ส่งมือถือให้เจ้านายของตนด้วยใบหน้าที่งุนงง

 

"อืม ขอบใจมาก" เดินออกไปแลวคุยโทรศัพท์ทันที

 

"ฮัลโหล นี่ฉันเองนะ นั่นอยู่ที่ไหนน่ะ ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่ไทยนะ ช่วยสืบเรื่องนั้นให้ที"

 

"ขอแบบเร่งด่วน แล้วจัดการให้ฉันด้วย จับเป็นห้ามจับตายเด็ดขาด ฉันจะจัดการมันด้วยตัวเอง"

 

"อืม แค่นี้แหละ"

 

"คุณหนูครับ..." เสียงเรียกนั้นทำให้เธอหันไปมองยังหมอหนุ่มที่เดินออกมาจากห้องผ่าตัดแล้ว

 

"มีอะไร...แล้วยัยมุกเป็นไงบ้าง"

 

"คือว่าตอนนี้เลือดกรุ๊ป B ไม่เพียงพอน่ะครับ คุณหนูรองต้องใช้เลือดในการผ่าตัดมาก ผมก็เลย..."

 

"โอเค เดี๋ยวฉันจะไปให้เลือดเธอเอง แค่รักษายัยมุกให้หายดีก็พอ" พูดจบก็เดินตามหมอหนุ่มไปทันที

 

... 

 

จบตอน 

น่าน พี่สาวมากันแล้วนะทุกคน น้องมุกไม่ต้องทนปวดใจแล้ว แต่น่าตบเกรทมากจริงๆ ทำให้น้องต้องเจ็บตัว แต่ไม่ต้องห่วงกันหรอกค่ะ ใครทำอะไรไว้ก็ไจะได้อย่างนั้น รอติดตามกันต่อนะ รู้ว่าทุกคนค้าง งั้นพรุ่งนี้ไรต์จะมาอัพต่อนะ ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งอยากตบไรต์แทน

เกรทน่ะ ใกล้เปิดเทอมแล้วอัพไวๆก็ดีเหมือนกัน จะได้จบไวๆ เดี๋ยวไม่ว่างอัพละนะ ไว้เจอกันใหม่พรุ่งนี้นะคะ

ความคิดเห็น