Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CARE : 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ต.ค. 2562 07:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CARE : 18
แบบอักษร

TAKE CARE : 18

 

"สั่งมาเป็นลัง แดกหมดหรือไง" เสียงทุ้มพูดขึ้นมองลังเหล้าที่แทฮยองสั่งซื้อมาวางอยู่ข้างโต๊ะกระจกหน้าโซฟาตอนนี้ตรงหน้าเขามีแก้วใสอยู่สองอันใส่น้ำแข็งแล้วเรียบร้อยเหลือเพียงแต่เหล้าที่ต้องเทมันลงไป

 

"ไม่หมดก็เก็บไว้วันหลังได้" แทฮยองพูดขึ้นมือบางทำหน้าที่เปิดฝาเหล้าและโซดาเทผสมกันในแก้วของเจ้าตัวและของจองกุก

 

"ตามใจ"

 

"ดื่มด้วยกัน"

 

"ผสมเหล้ามาให้กูขนาดนี้ คงปฏิเสธได้หรอก" มือหนาเอื้อมไปคว้าแก้วเหล้ามาถือเอาไว้ในมือก่อนจะกระดกมันทีเดียวจนหมดแก้วซึ่งจองกุกก็เติมมันต่อด้วยตัวของเขาเอง

 

"พี่จองกุกไม่เสียดายหรอ" แทฮยองเอ่ยถามด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่เรียบนิ่งกระดกแก้วเหล้าดื่มทันทีที่พูดจบประโยค

 

"เสียดายเรื่องอะไร" พูดขึ้นด้วยความไม่เข้าใจเขารู้สึกผ่อนคลายเวลาที่ได้พูดคุยไปดื่มเหล้าไปมันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่ได้สัมผัสมันมานานกับการพักผ่อนแบบนี้

 

"ก็พี่จองกุกต้องดร็อปเรียนเพราะรถล้ม" แทฮยองยังรู้สึกเสียดายแทนเมื่อพี่ชายข้างบ้านคนนี้เรียนมาได้ครึ่งทางแล้วแต่กลับต้องมาดร็อปเรียนเพราะแขนและขาเข้าเฝือกลึกๆแล้วภายในใจแทฮยองยังคงรู้สึกผิดอยู่บ้างเพราะงานที่จองกุกขับรถเอามาให้ที่โรงเรียนมันเป็นงานของเจ้าตัวแต่เขากลับต้องมารับเคราะห์แทน

 

"ไม่หรอก"

 

"ทำไม"

 

"ปีหน้ามึงเรียนจบมัธยมปลาย มึงก็มหาลัยปีหนึ่งกูเรียนปีหนึ่งพร้อมมึงใหม่ก็ได้"

 

"พร้อมผม?" แทฮยองถามพร้อมใช้นิ้วชี้ไปที่ตัวเองด้วยสายตาและใบหน้าที่แสดงความสงสัยออกมาอย่างเห็นได้ชัด

 

"อืม" คนอายุมากกว่าตอบกลับด้วยเสียงในลำคอมือหนาทำหน้าที่ชงเหล้าให้ตัวเองและกระดกมันเข้าปากหมดในช่วงพริบตาเดียวเท่านั้น

 

"นี่ถ้าไม่รู้ว่าเคยเป็นคู่กัดกันผมคงคิดว่าพี่จองกุกชอบผมไปแล้วนะเนี่ย" ลูกคุณหนูตัวดีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทะเล้นพรางหัวเราะคิกคักออกมาอย่างติดตลกจองกุกเหลือบสายตามองพลางยิ้มที่มุมปากหมั้นเขี้ยวคนคนนี้จนอยากจับมาฟัดให้ช้ำ

 

"เรียนจบไปมึงจะทำอะไร" เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นเพราะไม่อยากให้ภายในบ้านถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบและอีกอย่างเขาอยากรู้ว่าอนาคตข้างหน้าแทฮยองจะเป็นอย่างไร

เขาเป็นห่วง...

 

"ก็คงรับช่วงต่อธุรกิจของป๋า" คนตัวเล็กกว่าตอบเขาพลางหยิบขนมบนโต๊ะกระจกขึ้นมาโยนเข้าปากเคี้ยวมันจนแก้มตุ่ย

 

"แล้วชอบที่จะทำธุรกิจหรือเปล่า" จองกุกอยากรู้หากว่าแทฮยองไม่ชอบก็คงต้องทำมันอย่างฝืนใจ เขาไม่อยากให้คนตัวดีนี่ทำงานและใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข

 

"ก็ต้องชอบอยู่แล้ว" เป็นคำตอบที่ได้ยินและทำให้เขารู้สึกสบายใจและเขาหวังว่าอนาคตข้างหน้าแทฮยองเรียนจบจะมีความสุขกับงานอย่างที่เจ้าตัวหวังเอาไว้

 

"มึงคออ่อนหรือเปล่า"

 

"ใช่ ผมคออ่อน" แทฮยองพยักหน้างึกงักยอมรับอย่างโดยดีว่าเจ้าตัวเป็นคนคออ่อนแต่ก็ชอบที่จะดื่มเหล้าคลายเครียดสั่งเหล้ามาเยอะทั้งที่รู้ดีว่าดื่มได้ไม่เยอะ

 

"หยุดแดกเลย" จองกุกว่าพลางเอื้อมมือทำท่าจะดึงแก้วออกจากมือของแทฮยองแต่ลูกคุณหนูตัวดีรีบขยับแก้วหนีเขา

 

"ไม่เอาน่าพี่จองกุก ผมขอวันนึง"

 

"หาเรื่องให้กูดูแลอีก"

 

"น่านะ" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาแทฮยองกระพริบตาปริบๆออดอ้อนจนทำเอาคนมองอย่างจองกุกใจเต้นแรงกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียง

 

"เออ วันเดียวนะ" เหมือนอย่างเช่นเคยไม่ว่ายังไงคนอย่างจองกุกก็แพ้ให้แทฮยองอยู่เรื่อยมาไม่มีทางที่จะเอาชนะคนคนนี้ได้เลย ทำเขาใจอ่อนได้เสมอ

 

"พี่จองกุกเคยมีแฟนมั้ย" ลูกคุณหนูตัวดีเอ่ยถามด้วยความสงสัยเจ้าตัวก็ไม่อยากให้ภายในบ้านปกคลุมด้วยความเงียบเช่นกันอีกอย่างแทฮยองชอบที่จะพูดคุยกับจองกุกมันเป็นความรู้สึกที่ได้คุยแล้วมันสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

 

"เคยสมัยมัธยมปีที่สาม เลิกไปนานแล้ว"

 

"คบกันนานแค่ไหน"

 

"ปีเดียวมันเป็นความรักในวัยเด็ก" แน่นอนว่าช่วงนั้นใครหลายคนก็คงอยากรู้อยากลองอย่างเช่นเขาวัยนั้นจองกุกยังไม่รู้จักความรักดีสักเท่าไหร่นักแต่แฟนเก่าคนนั้นก็ทำให้เขาเรียนรู้และเติบโตในด้านความรักมากขึ้น

 

"ตอนนี้ล่ะพี่จองกุกรักใครบ้างหรือเปล่า"

 

"รักเขา แต่เขาไม่รักกู"

 

"พี่จองกุกลองบอกเขาหรือยัง" แทฮยองเอ่ยถามทันทีเมื่อสิ้นประโยคของอีกฝ่ายได้ยินจองกุกพูดออกมาแบบนั้นทำให้เจ้าตัวรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

 

"ไม่ล่ะ ขอแค่ได้ดูแลเขากูไม่ขออะไรอีกเลย"

 

"....."

 

"กูอยากให้เขามีความสุข รู้สึกสบายใจที่มีกูอยู่"

 

"พี่จองกุกดีจัง" เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบารอยยิ้มบางเบาเผยออกมาให้คนร่างหนาได้เห็นยอมรับเลยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาจองกุกแทบจะไม่มีข้อเสียอะไรเลยต่างจากตอนที่เคยเป็นคู่กัดกันอย่างลิบลับ

 

"มึงสบายใจที่มีกูมั้ยแทฮยอง" หันไปถามเสียงอ่อนสายตาจ้องมองไปที่อีกคนโดยไม่หลบสายตาไปไหนต้องการที่จะรอฟังคำตอบ

 

"สบายใจสิและผมคิดว่าคนคนนั้นก็ต้องสบายใจที่มีพี่จองกุกอยู่ด้วยเหมือนกัน" คำตอบของแทฮยองทำให้เขารู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกถ้าไม่ติดตรงที่อีกฝ่ายซื่อไปหน่อยดันไม่รู้ว่าคนที่เขากำลังพูดถึงอยู่คือเจ้าตัว

 

"มึงรักจีมินมากจนไม่มีใครสามารถแทนที่ได้เลยหรอ"

 

"ไม่เอาแบบนี้"

 

"......"

 

"อย่าพูดถึงใคร ตอนนี้มีแค่ผมกับพี่จองกุกเท่านั้น"

 

 

[22:05]

 

"ทำไมบ้านมันหมุนติ้วเลยเนี่ย!" แทฮยองพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดในขณะที่จองกุกพยายามประคองแทฮยองให้เดินขึ้นมาชั้นบนของบ้านอย่างทุลักทุเล

 

"บ้านหมุนที่ไหน มึงเมา"

 

"ไม่ได้เมาสักหน่อย!"

 

"ทำเป็นพูดดี" จองกุกตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแม้เขาจะรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะเมาแล้วเหมือนกันแต่ก็พาแทฮยองเข้ามาถึงภายในห้องนอนและไม่ยอมปล่อยให้ฝ่ายนั้นหลุดมือคอยประคับประคองอย่างดีตลอดทาง

 

[พรึบ!]

 

เมื่อถูกปล่อยตัวแทฮยองล้มนอนบนเตียงนอนทันทีเมื่อจองกุกพาเดินมาส่งถึงชั้นบนของบ้าน คนร่างหนาจับคนตัวเล็กกว่าให้นอนบนเตียงอย่างดีตอนนี้แทฮยองใส่ชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงขายาวผ้าบางอันที่จริงมันเป็นกางเกงนอนลายตรงสีน้ำเงินขาวเจ้าตัวเปลี่ยนจากชุดนักเรียนในระหว่างรอคนที่บ้านใหญ่มาส่งเหล้าให้ถึงที่บ้าน

 

"พี่จองกุก นอนด้วยกัน" ลูกคุณหนูตัวดีเอ่ยบอกขณะที่มือบางดึงปลายเสื้อยืดสีดำของเขาเอาไว้สายตาของแทฮยองตอนนี้มันเว้าวอนจนจองกุกเริ่มทำตัวไม่ถูก

 

"นอนคนเดียวไม่ได้หรือไง"

 

"ไม่ได้"

 

[พรึบ!]

 

"กูยอมให้แค่วันนี้เท่านั้นแหละ" จองกุกพูดขึ้นเมื่อแขนแกร่งถูกดึงให้เซล้มลงบนเตียงกว้างโดยฝีมือของแทฮยองก่อนเขาจะยอมนอนลงที่ข้างกายของอีกฝ่ายแต่โดยดี ที่จริงวันนี้เขาจะนอนที่บ้านของแทฮยองอยู่แล้วแต่เขาคิดว่าจะนอนโซฟาไม่ใช่เตียง

แบบนี้ก็ต้องนอนฝืนใจทั้งคืน...

 

"ปกติจะวันไหนพี่จองกุกก็ยอมไม่ใช่หรอ"

 

สิ้นเสียงทุ้มติดหวานของคนร่างบางที่นอนหันหน้ามาหาเขาแทฮยองก็หลับตาลงทันที จองกุกทำได้แค่เงียบและไม่พูดอะไรออกมาเขาหันหน้าเข้าหาแทฮยองสายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยของอีกฝ่ายอย่างพินิจริมฝีปากอวบอิ่มเชิญชวนให้เขาลิ้มลองจองกุกพยายามหักห้ามใจก่อนจะหลับตาลงเพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะลวนลามแทฮยองทางสายตามากไปกว่านี้

 

"เฮ้อ.."

 

จองกุกถอนหายใจออกมาและพยายามให้มันเบาที่สุดเขาข่มตานอนจิตใจเริ่มไม่อยู่สุขแต่พยายามนอนนิ่งๆไม่ขยับร่างกายให้แทฮยองรู้สึกรำคาญกลิ่นเหล้ายังคงคละคลุ้งไปทั่วผสมกับกลิ่นประจำกายของแทฮยอง ภายในห้องถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบคนร่างหนาไม่แม้แต่จะลืมตามอง แต่ทว่าริมฝีปากกลับรู้สึกถูกสัมผัสด้วยอวัยวะเดียวกันเปลือกตาถูกเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้าภาพที่เห็นตรงหน้าแทฮยองกำลังจูบเขาพร้อมหลับตาพริ้ม

 

"ทำอะไร"

 

จองกุกเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งหลังจากที่ผลักแทฮยองออกเล็กน้อย คนร่างบางลืมตามองเขาด้วยสายตาที่เว้าวอนทำเอาจองกุกใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกแทฮยองทำหูทวนลมใช้มือดึงเสื้อของเขาเข้ามาใกล้ก่อนจะประกบจูบลงอีกครั้ง จองกุกไม่ได้ผลักออกเหมือนอย่างครั้งแรกแต่กลับจูบตอบโดยอัตโนมัติลิ้นหนาสอดเข้าไปในโพรงปากของแทฮยองพลางดูดดึงลิ้นเล็กอย่างห้ามใจไม่ไหว

 

"อ่า!"

 

คนร่างบางหายใจหอบทันทีเมื่อจองกุกยอมถอดจูบออกแต่ในชั่วขณะริมฝีปากของแทฮยองโดนกดจูบลงอีกครั้งโดยฝีมือของคนตัวโตกว่าลิ้นทั้งสองหยอกล้อกันไปมาในโพรงปากสุขสมกับความหวานจองกุกถูกจับให้นอนหงายในขณะที่ริมฝีปากทั้งคู่ยังคงประกบกัน ลูกคุณหนูตัวดีเคลื่อนตัวขึ้นมานั่งทับระหว่างเป้ากางเกงเขาก้นอวบเบียดแท่งร้อนที่หลบซ่อนอยู่ในร่มผ้าแม้มันจะตื่นเต็มที่

 

แทฮยองบังคับให้เขาต้องทำแบบนี้...

 

 

 

Talk Talk

อัพให้อีกสักตอน จะได้รู้ว่าคิดถึงไม่แพ้กัน

ความคิดเห็น