facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER VII เด็กปริศนา

ชื่อตอน : CHAPTER VII เด็กปริศนา

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่7

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2562 14:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER VII เด็กปริศนา
แบบอักษร

"กลับมาแล้วหรอกเหรอ..." เสียงเย็นเยียบนั้นทำให้หญิงสาวที่จะก้าวเท้าขึ้นบันไดชะงักฝีเท้าลงทันที

 

 

"ค่ะ..." หันไปตอบสามีที่ยืนกอดอกมองเธอด้วยแววตาที่บอกไม่ถูกก่อนจะเดินขึ้นบันไดต่อไปทันที โดยมีผู้เป็นสามีเดินตามไม่ห่าง

 

 

"นี่คุณจะตามมาทำไม..." พูดเสียงเรียบพลางมองสามีหนุ่มที่เดินมาขวางประตูห้องเธอไว้ (เธอแยกห้องกับเขาตั้งแต่ตอนนั้นที่เขาพาเมียน้อยเข้าบ้าน)

 

 

"คุณไปไหนมาทำไมถึงกลับมาป่านนี้ (เช้าของอีกวัน) " ถามด้วยเสียงเรียบสายตาจ้องไปยังหญิงสาวอย่างจับผิด

 

 

"เหอะ คุณเป็นห่วงฉันด้วยเหรอคะ" พูดด้วยน้ำเสียงติดจะประชดประชัน

 

 

"ทำไมคุณต้องประชดประชันผมด้วย เดี๋ยวคุณเป็นอะไรของคุณ"

 

 

"คุณเห็นฉันเป็นอะไรล่ะคะ ภรรยาหรือหัวหลักหัวตอ ฉันก็เป็นอย่างที่คุณเห็นล่ะค่ะ" พูดจบก็ใช้จังหวะที่สามีเผลอหน้าเหวออยู่นั้น เดินชนแขนสามีที่ขวางประตูไว้แล้วรีบเข้าห้องอย่างรวดเร็ว

 

 

"ม่านมุก ออกมาคุยกันก้อนสิ ปังๆ ม่านมุก" ได้แต่ทุบประตูเรียกผู้เป็นภรรยาแต่ก็ไร้ประโยชน์เมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่อยู่ในห้องเลย

 

 

... 

ก่อนหน้านี้1วัน 

 

 

"เห้อ สลัดหลุดสักที" มองกระจกมองหลังแล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อไม่พบรถต้องสงสัยนั้นตามมาอีก

 

 

"เห้อ ไปทางลัดดีกว่า..." เลี้ยวเข้าซอยที่ยังเป็นถนนลูกรังขรุขระอยู่เพื่อเลี่ยงการจราจรติดขัด

 

 

"เห้ย...เอี๊ยดดดดดดดดดดด..." หญิงสาวจำต้องเหยียบเบรคอย่างรวดเร็วกระทันหันเมื่อเห็นเด็กคนหนึ่งวิ่งตัดหน้ารถ

 

 

"หนู...เป็นอะไรมากเปล่าคะ" รีบลงจากรถแล้วเดินมาดูเด็กชายที่ล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้นถนนอยู่ทันที

 

 

"คะ...คุณ...trrrrrrrrrrr....trrrrrrrrrrrrr..." ไม่ทันที่เด็กชายจะเรียกสรรพนามของคนตรงหน้าที่ทำให้เขาตกตะลึงอยู่โทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน

 

 

"เห้ย...เอ่อ ขอโทษนะครับพี่สาว ช่วยพยุงผมขึ้นจากพื้นหน่อยสิครับ"

 

 

"จ้าๆ " รีบพยุงเด็กน้อยตรงหน้าขึ้นจากพื้นทันที

 

 

"ขอบคุณครับ ผมขอรับโทรศัพท์ก่อนนะครับ" เมื่อลุกขึ้นมาได้แล้วก็รีบบอกคนตรงหน้าอย่างรวดเร็วแล้วรีบเดินกระเผลกๆ ไปคุยโทรศัพท์ทันที

 

 

"เห้อ..." ถอนหายใจออกมาโล่งอกเมื่อเห็นว่าเด็กที่ธอกือบจะชนไม่เป็นอะไรมาก

 

 

"ครับ...โอเคครับ..." วางสายลงแล้วเดินกระเผลกๆ มาหาพี่สาวตรงหน้าทันที

 

 

"หนูเจ็บตรงไหนบ้างคะ...ทำไมถึงมาวิ่งเล่นที่ถนนแบบนี้ มันอันตรายรู้มัย"ก้มตัวคุยกับเด็กที่ดูแล้วน่าจะอยู่ราวๆ ม.3 ได้มั้ง แต่เด็กคนนี้ก็ไม่ได้สูงมากเท่าไหร่นัก

 

 

"ขอโทษครับ พอดีผมตามเจ้าเหมียวของผมที่วิ่งหนีผมอยู่ มันวิ่งข้ามไปฝั่งนู้นแล้วครับ" ว่าพลางชี้ไปยังอีกฝั่งของถนนที่เป็นป่า

 

 

"เดี๋ยวมันก็คงกลับบ้านเองละครับ หนูไม่ต้องไปตามมันหรอกครับ เอ่อว่าแต่หนูชื่ออะไรล่ะครับ" ถามด้วยรอยยิ้มอย่างรู้สึกเอ็นดูเด็กชายตรงหน้า

 

 

"ชื่อแบร์ครับ...เอ่อ...แล้วพี่ละครับ"

 

 

"พี่ชื่อม่านมุกจ้ะ หรือเรียกพี่มุกเฉยๆ ก็ได้ ขึ้นรถเถอะเดี๋ยวพี่พาไปโรงพยาบาล"

 

 

"เอ่อ...ไม่ดีกว่าครับ"

 

 

"ไปเถอะนะ พี่เกือบจะชนเราแล้ว ไปตรวจดูด้วยว่าเจ็บตรงไหนแรงรึเปล่า"

 

 

"งั้นก็ได้ครับ..." พูดด้วยเสียงอ่อยๆ แล้วจำใจขึ้นรถไป

 

 

"ว่าแต่บ้านเราน่ะอยู่ไหน พี่ได้ไปส่งถูก"

 

 

"เอ่อ...แงงงง..." เด็กชายร้องออกมาเสียงดังลั่น

 

 

"ตายแล้วน้องแบร์เป็นอะไรคะ...หรือว่าเจ็บแผล" รีบจอดรถแล้วดูเด็ชายที่แผดเสียงร้องไห้ออกมาดังลั่น

 

 

"เปล่าครับ...ฮึก ผมจะ...จำทางกลับบ้านไม่ได้"

 

 

"อ้าวแล้วทำไงดีล่ะ"

 

 

"ฮึก...พี่มุก พาผมไปโรงพยาบาลก่อนเถอะครับ ฮึกๆ ละ..แล้วค่อยว่ากัน" ปาดน้ำตาออกแล้วหยุดสะอื้นไปทันที

 

 

"อ่ะ...จ้ะ เดี๋ยวพี่พาไปโรงพยาบาลก่อนแล้วกัน" ถึงแม้ว่างงกับท่าทางของเด็กชายตรงหน้าแต่ก็ทำได้เพียงขับรถต่อไปเรื่อยๆ ไปยังโรงพยาบาล

 

 

"แงงงงงงงงงง..." เมื่อจะเลี้ยวรถเข้าโรงพยาบาลเด็กชายก็ร้องออกมาเสียก่อนแล้วส่ายหัวไปมาเหมือนไม่อยากเข้าโรงพยาบาลนี้ซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่เธอมารักษาตัวคราวก่อน จึงจะพาเด็กน้อยไปตรวจดูอาการแต่ทว่าเด็กน้อยกลับร้องไห้งอแงออกมาเหมือนไม่อยากเข้าจึงทำให้เธอต้องจอดรถเสียก่อน

 

 

"เป็นอะไรละจ้ะ พี่กำลังจะพาหนูไปให้หมอตรวจดูนะคะ" ถามเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

 

"ผมไม่อยากเข้าโรงพยาบาลนี้ครับ มีหมอหน้าตาน่ากลัวอยู่เขาจะฆ่าผม แงงงๆ " ร้องไห้ออกมาอย่างหนักจนหญิงสาวเริ่มสงสารเด็กน้อย

 

 

"จ้ะๆ งั้นไปโรงพยาบาลอื่นก็ได้นะครับ แต่หนูสัญญากับพี่ก่อนนะหนูจะไม่ร้องงอแงแล้วเข้าไปให้หมอตรวจ นะครับ" ยกนิ้วก้อยขึ้นมาแล้วส่งไปให้เด็กตรงหน้า

 

 

"คร้าบบบบผม..." เกี่ยวก้อยสัญญากับคนตรงหน้าทันที

 

 

"เห้อ โชคดีนะครับที่หนูไม่ได้เป็นอะไรมาก ไม่งั้นพี่คงจะรู้สึกผิดไปตลอดเลย"

 

 

"พี่ครับอย่าคิดมากเลยนะครับ" ส่งยิ้มให้พี่สาวที่ขับรถพาตนออกมาจากโรงพยาบาลที่เพิ่งเข้าไปทำแผลที่ถลอกเปาะเปิดเท่านั้น

 

 

"พี่ก็คงคิดมากน่ะ พ่อแม่หนูคงจะเป็นห่วงหนูมากนะ เพราะแม่ก็กำลังจะเป็นแม่คนเหมือนกัน" ว่าพลางลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ

 

 

"พี่มีน้องเหรอครับ..." เบิกตากว้างอย่างตกใจทันที

 

 

"จ้ะ...ทีหลังหนูอย่าออกไปไหนมาไหนคนเดียวอีกนะ หายไปแบบนี้พ่อแม่ต้องกำลังห่วงหนูแน่ๆ เลย"

 

 

"ครับ..."

 

 

"ว่าแต่จะให้พี่ไปส่งเราที่ไหนดีล่ะ"

 

 

"ออ ผมนึกออกแล้วครับ ไปส่งผมที่โรงแรมเอสสตาร์หน่อยสิครับ ผมกับครอบครัวมาเที่ยวที่นี่แล้วพักที่โรงแรมนั้น"

 

 

"ออ โอเคจ้ะ งั้นพ่อแม่หนูอาจจะรออยู่ที่โรงแรมนั้นก็ได้" พูดจบก็รีบขับรถตรงไปยังโรงแรมนั้นทันที

 

 

"แบร์..." เมื่อเข้ามาในล็อบบี้ของโรงแรมก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งดูน่าจะอายุพอๆ กับเธอเรียกชื่อเด็กชายดังลั่น

 

 

"แม่...แม่ครับผมขอโทษ" เด็กชายโผเข้ากอดหญิงสาวคนนั้นอย่างแนบแน่น

 

 

"แม่งั้นเหรอ...."

 

 

"แม่ไงครับ...แม่นี่แบร์ไง"

 

 

"ออๆ จ้ะ..." เมื่อเงยหน้ามองคนที่มากับเด็กชายก็พอจะเข้าใจสิ่งที่เด็กชายพูดแล้ว

 

 

"แบร์..." เสียงเหมือนจะดีใจแต่ไปทางตกใจมากกว่าดังขึ้นพร้อมร่างชายหนุ่มร่างใหญ่ที่เดินเข้ามาตรงที่ทุกคนยืนอยู่

 

 

"พ่อ...ผมขอโทษ" พูดออกมาแล้วโผกอดชายร่างใหญ่ทันที

 

 

"พ่องั้นเหรอ..."

 

 

"พ่อไงคุณพูดอะไรของคุณเนี่ยลูกกลับมาเหนื่อยๆ " พูดกับคนข้างๆ แล้วหันไปยิ้มให้กับหญิงสาวที่มาส่งเด็กชาย

 

 

"เห้ย...โอ้ยยย..." ร้องโอดโอยออกมาหลังจากอุทานที่เห็นใบหน้าคนที่หญิงสาวข้างๆ มอง จนโดนเธอหยิกสีข้าง

 

 

 

 

"โทษทีนะคะ...สามีฉันขี้หลีแบบนี้ล่ะค่ะ เห็นสาวๆ สวยๆ เป็นไม่ได้"

 

 

"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ฉันต้ิงขอโทษพวกคุณสองคนด้วยนะคะที่ทำให้ลูกของพวกคุณเจ็บตัว"

 

 

"ออ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เจ้าแบร์มันซนจนเจ็บตัวแบบนี้ประจำอยู่แล้ว ขอบคุณคุณมากจริงๆ นะคะที่อุตส่าห์พามาส่ง"

 

 

"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"

 

 

"เอ่อ อย่าเพิ่งไปก่อนนะคะ ฉันอยากจะทราบชื่อและที่อย่ของคุณน่ะค่ะ เผื่อฉันจะได้ตอบแทนคุณบ้าง"

 

 

"ออ...เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกค่ะ..."

 

 

"นะคะ พวกเราอยากตอบแทนคุณจริงๆ "

 

 

"งั้นก็ได้ค่ะ...นี่ค่ะ" ส่งกระดาษที่ตนเขียนที่อยู่ลงไปให้คนตรงหน้า

 

 

"ค่ะ...ขอบคุณมากค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ"

 

 

"ค่ะ..." กลับไปขึ้นรถทันทีแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็วเพราะตอนนี้ก็มืดค่ำแล้ว

 

 

... 

 

 

"ฮัลโหลค่ะ..."

 

 

"ฮัลโหล...นี่ฉันเองนะ"

 

 

"พี่ภา..."

 

 

"ใช่แม่ไม่สบาย มาช่วยดูหน่อยสิ อยู่ที่โรงพยาบาล..."

 

 

"ค่ะๆ " รีบขับรถตรงไปยังโรงพยาบาลที่พี่สาวโทรมาบอกทันที

 

 

"แม่...เป็นยังไงบ้างคะ"

 

 

"หึ...ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนี่ แกหายหน้าหายตาไปเลยนะัหลังแต่งงานน่ะ" พูดด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ

 

 

"คะ..."

 

 

"ฉันลื่นน่ะ บ้านมันคงจะไม่ค่อยดีแล้ว แกควรซื้อบ้านใหม่ให้ฉันนะ ให้ไปอยู่กับยัยภา ผัวมันก็ขี้บ่น"

 

 

"แม่คะ บอยไม่ได้ขี้บ่นขนาดนั้นสักหน่อย แต่บ้านเรามันก็เล็กนี่คะอยู่กันสามคนพ่อแม่ลูกก็เต็มบ้านอยู่แล้ว นี่แม่มาอยู่ด้วยอีกคน มันก็เลยลำบาก"

 

 

"นี่ยัยมุก แกน่าจะพาแม่ไปอยู่ด้วยกันที่บ้านผัวแกนะบ้านนั้นออกจะกว้าง"

 

 

"คะ...คือ..."

 

 

"คืออะไรล่ะ พาแม่ไปอยู่แค่คนเดียวคงจะไม่ได้ใหญ่เต็มบ้านหรือรกบ้านหรอกนะ"

 

 

"มุกคงต้องถามคุณท่านก่อนน่ะค่ะพี่ภา..."

 

 

"แกรกกกก..." เสียงประตูเปิดเข้ามาพร้อมร่างสูงโปร่งของคุณหมอ

 

 

"อ้าว คุณมุก"

 

 

"หมอเคน..."

 

 

"นี่รู้จักกันด้วยเหรอ" ผู้เป็นพี่สาวคนโตถามขึ้นด้วยตาโตอย่างสงสัย

 

 

"ค่ะ คุณหมอเคนช่วยมุกไว้คราวก่อนน่ะค่ะ"

 

 

"อืม งั้นเหรอ ว่าแต่คุณหมอคะแม่เป็นไงบ้างคะ"

 

 

"เอ่อ...เรื่องแผลบนหัวก็ดีขึ้นแล้วนะครับ แต่ผลจากการตรวจร่างกายพบว่า คนไข้เป็นมะเร็งตับน่ะครับ จำเป็นต้องมีการผ่าตัด"

 

 

"ตายแล้ว แล้วแพงมั้ยละคะคุณหมอ"

 

 

"พี่ภา..." ดึงเสื้อพี่สาวเบาๆ เพื่อปราม

 

 

"ฉันก็ต้องถามสิ เกิดว่าแพงมากฉันก็ไม่มีตังค์ให้รักษาหรอกนะ ออ ลืมไปเนี่ย แกได้ผัวรวยนี่เรื่องนี้ฉันก็ฝากแกหน่อยแล้วกัน" พูดจบก็เดินไปจากห้องพักฟื้นทันที

 

 

"พี่ภา..." ได้แต่อุทานออกมาเมื่อพี่สาวเดินจากไปแล้ว

 

 

"เอ่อ คุณมุกครับ"

 

 

"คะ...ออ...แล้วคุณแม่ต้องผ่าตัดตอนไหนละคะ"

 

 

"ยิ่งเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีละครับ"

 

 

"นี่ยัยมุกแกก็ไปขอเงินผัวของแกสิ ฉันยังไม่อยากตายตอนนี้นะ" บอกลูกสาวเสียงกร้าว

 

 

"แม่..."

 

 

"ทำไมหรือแกจะปล่อยให้ฉันตายละ...หึ ที่ผ่านมานี้ เลี้ยงแกเสียข้าวสุกจริงๆ"

 

 

"แม่..."

 

 

"แกออกไปเลยนะฉันอยากอยู่คนเดียว" พูดจบก็หันหน้าหนีจากลูกสาวไปทันที

 

 

"เอ่อ...คุณมุกครับ"

 

 

"เรื่องนี้ค่อยว่ากันเถอะค่ะ คืนนี้ฉันขอนอนเฝ้าแม่ได้มั้ยคะ"

 

 

"เอ่อ...ก็ได้ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

 

 

"ค่ะ..." ขานรับในคอเบาแล้วเอนตัวลงนอนกับโซฟาทันทีหลังจากเห็นคุณหมออกไปแล้ว

 

 

... 

 

 

"เห้อ...จะทำยังไงดีน้า" ได้แต่เดินไปเดินมาในห้องโถงอย่างคิดหนักเพราะเมื่อตอนเช้าเธอได้ปรึกษาคุณหมอเรื่องค่ารักษาของคุณแม่ มันมีจำนวนสูงมาก แต่เงินเธอนั้นไม่ได้มากขนาดนั้น

 

 

"ม่านมุก..." เสียงอันคุ้นเคยนั้นทำให้เธอหันไปมองสามีหนุ่มที่เดินลงมาจากบันไดอย่างรวดเร็ว

 

 

"คุณมีอะไรรึเปล่าคะ" ถามด้วยเสียงเรียบอย่างเร็วๆ

 

 

"เมื่อวานคุณยังไม่ได้ตอบผมเลยว่าคุณเป็นไหน"

 

 

"เห้อ...แล้วคุณจะอยากทราบไปทำไมกันคะ ในเมื่อคุณไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรกับฉัน หรือว่าคุณเริ่มจะเสียดายฉันแล้ว"

 

 

"คือ...ผม...ผมถามดีๆ ทำไมคุณต้องประชดประชันผมด้วย"

 

 

"หึ ฉันก็ตอบดีสุดได้เท่านี้ละค่ะ แล้วทำไมคุณไม่ไปห่วงแม่เมียน้อยเจ้าบทบาทของคุณละคะ เธอกำลังท้องลูกของคุณอยู่นี่"

 

 

"ม่านมุก..."

 

 

"เหอะ...ฉันไม่อยากเสียเวลาทะเลาะกับคุณขอตัวก่อนนะคะ" พูดจบก็เดินไปยังสวนหลังบ้านทันที

 

 

"ม่านมุก...เป็นอะไรของเธอวะเนี่ย" เดินอย่างหัวเสียเข้าไปในครัวเพื่อจะหาน้ำเย็นดื่มแต่ทว่าก็เจอกลุ่มแม่บ้านกำลังจับกลุ่มกันแล้วดูอะไรบางอย่างแถมยังซุบซิบกันดังลั่น

 

 

"ดูอะไรกันน่ะ..."

 

 

"ตายแล้วคุณหนู..." หนึ่งในแม่บ้านอุทานออกมาแม่บ้านคนอื่นๆ จึงสลายวงแล้วต่างรีบไปทำงานกันเหลือแม่บ้านอีกคนที่ซ่อนหนังสือพิมพ์ไว้ข้างหลังแล้วกำลังจะเดินไปทำงาน

 

 

"เดี๋ยวสิ...ซ่อนอะไรไว้ข้างหลังหน่ะ"

 

 

"มะ...ไม่มีค่ะ..."

 

 

"เอามานี่เลย" ดึงหนังสือพิมพ์ออกมาจากมือแม่บ้านสาวทันที ผู้เป็นแม่บ้านสาวจึงรีบหนีไปก่อนระเบิดจะลงหัว

 

 

"ทายาทนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรง  แอบซุกเมียน้อย ก ไว้ในบ้าน ทำลายหัวใจเมียหลวง  ให้แตกสลายในบ้านเดียวกัน..." พาดหัวข่าวใหญ่นั้นพร้อมรูปแอบถ่ายที่เขาเดินควงกับเกรทเข้าโรงแรมทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหัวร้อนเป็นไฟ จนอกแทบจะระเบิดออกมาได้

 

 

"แหล่งข่าวจากคนสำคัญภายในบ้านที่ต้องทุกข์ใจบอกไว้ว่า เมียหลวงได้แต่ช้ำใจกล้ำกลืนฝืนทนพร้อมน้ำตาทุกวัน"

พออ่านต่อก้เริ่มจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้จึงรีบเดินไปยังสวนหลังบ้านทันที

 

 

"หึ นี่ใช่มั้ยที่เมื่อคืนคุณถึงไม่ยอมกลับบ้าน" โยนหนังสือพิมพ์ไว้บนโต๊ะอย่างรุนแรง ทำให้หญิงสาวที่นั่งดื่มนมอยู่นั้นหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านทันที

 

 

"นี่คุณ ตอนนี้พวกเรายังไม่หย่ากันทีนะคุณควรไว้หน้าฉันบ้าง ไม่ใช่สร้างข่าวฉาวแบบนี้" เมื่อเห็นข่าวจึงบอกชายหนุ่มด้วยเสียงที่ฟังดูแล้วโกรธชายหนุ่มมาก

 

 

"เหอะ คนที่สร้างข่าวคงเป็นคุณมากกว่ามั้ง แบบนี้นี่เองถึงไม่ยอมบอกผมว่าไปไหนมาเมื่อวาน หึๆ " กำข้อมือหญิงสาวอย่างรุนแรงและแน่นหนา

 

 

"นี่ปล่อยฉันนะ...ฉันเจ็บ" พยายามจะสลัดข้อมือออกจากการกอบกุมของชายหนุ่มแต่ก็ไม่เป็นผลอะไรเลย

 

 

"เหอะ หรือว่าจริงๆ แล้วคุณคงอยากให้ผมสนใจคุณบ้างสินะม่านมุก"

 

 

"นี่ ปล่อยฉันนะ พูดบ้าอะไรของคุณ" เริ่มจะกลัวแววตาที่ผู้เป็นสามีมองมามันเต็มไปด้วยความโกรธมากไฟในดวงตาเขาแทบจะแผดเผาเธอให้กลายเป็นเถ้าธุลีไปได้

 

 

"ได้ งั้นผมจะสนใจคุณก็ได้ ในฐานะเมียที่ต้องทำหน้าที่ปรนนิบัติสามี" พูดจบก็ซ้อนตัวหญิงสาวขึ้นแนบอกทันทีแล้วเดินเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว

 

 

"ปล่อยฉันนะคุณภพ ตุบ ตุบ ตุบ" ได้แต่พยายามทุบสามีหนุ่มด้วยแรงอันน้อยนิดแต่ทว่ามันก็เป็นแรงทั้งหมดที่มีอยู่ของเธอ

 

 

"อย่าทำเป็นสะดีดสะดิ้งเลย เธอเลือกเองนี่" เมือเดินเข้ามาในห้องนอนแล้วล็อกห้องเรียบร้อยแล้วจึงโยนหญิงสาวลงบนเตียงทันที

 

 

"โอ้ย...ฉันเจ็บนะคุณ" สิ่งที่คิดได้อย่างเดียวคือลูกจึงได้เอามือป้องท้องไว้ไม่ให้ถูกกระทบกระเทือน

 

 

"เหอะ...ฉันว่าเธอคงจะชอบมากกว่า" พูดจบก็กักตัวหญิงสาวไว้ใต้ร่างทันที

 

 

"นี่ปล่อยฉันนะคุณภพ ฉันไม่มีเวลามาไร้สาระกับคุณนะ" พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายจนสามีหนุ่มขมวดคิ้วสงสัย

 

 

"ทำไมนัดชู้ไว้ข้างนอกรึไง...เพี๊ยะ..." ไม่ทันจะพูดอะไรต่อหน้าก็หันไปตามแรงมือเล็กทันที

 

 

"ฮึก...คุณมันบ้าที่สุด คุณคอยจะว่าจะหาเรื่องฉัน แต่คุณกลับทำมันเอง คุณพาเมียน้อยเข้าบ้าน แล้วยังมีลูกกับเธออีก คุณมันเลวที่สุดเลย...ฮึก"

 

 

"ม่านมุก..." ชายหนุ่มได้แต่นิ่งอึ้งที่หญิงสาวฟาดมือลงบนใบหน้าของตนแต่ที่อึ้งและจุกไปกว่านั้นคือประโยคที่เธอพูดซึ่งมันก็เป็นความจริงแล้วตอนนี้น้ำตาก็อาบทั่วนวลหน้าสวยงามจนหัวใจเขาเริ่มหน่วงๆ ขึ้นมา

 

 

"พลั่ก..." ผลักผู้เป็นสามีที่นิ่งอึ้งอยู่ออกไปแล้วลุกขึ้นทันที

 

 

"ไม่ ผมจะไม่ยอมให้คุณไปไหนทั้งนั้น" คว้าร่างบางเข้ามากอดอย่างแนบแน่นแล้วเริ่มบังคับจูบเธออย่างรุนแรง

 

 

"อื้ม...อ่อย...อั้น...อะ" (ปล่อยฉันนะ) หญิงสาวได้แต่ส่งเสียงในลำคอแล้วทุบตีชายหนุ่มที่เริ่มจูบเธออย่างรุนแรงและลึกซึ้งขึ้น

 

 

"แฮกๆ " สูดหายใจเข้าปอดอย่างรวดเร็วเมื่อผละออกมาได้

 

 

"ผมจะไม่ยอมให้คุณไปไหนอีกแล้ว อื้มมม..." พูดจบก็ประกบปากลงริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วและรุนแรง ชายหนุ่มค่อยๆ ดันร่างบางไปอยู่บนเตียง หลังจากนั้นทั้งสองก็ได้เติมเต็มหัวใจซึ่งกันและกันอยู่ในห้วงรักที่ทั้งสองร่วมกันสร้างขึ้นมาเพียงสองคน

 

 

... 

จบตอน 

 

มาแล้วๆ ค่ะทุกคน เรื่องนี้ไรต์ไม่ดองแน่ๆเพราะความจริงแล้วไรต์แต่งเสร็จแล้ว แต่ค่อยๆเอามาอัพในเว็บนี้น้า อีกเรื่องนึง ถ้าเรื่องของน้องดุจดาวจบเมื่อไหร่ ไรต์จะตัดสินใจปล่อยวันละตอนเลย แต่อีกไม่นานแล้วแหละ ไรต์ต้องปั่นๆ จะได้จบ นิยายชุดเรื่องนี้ไรต์แต่งตอนปิดเทอมก็อยากจะให้จบตอนปิดเทอมเช่นกัน แล้วเจอกันใหม่พรุ่งนี้นะทุกคน บุย...

ความคิดเห็น