email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep5 : อาการคนหึง (จบบท) Nc+

ชื่อตอน : Ep5 : อาการคนหึง (จบบท) Nc+

คำค้น : อสุเรศ สิริสร

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 893

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2562 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep5 : อาการคนหึง (จบบท) Nc+
แบบอักษร

ฝากติดตามผลงานได้ที่ แฟนเพจ กนกรส นะคะ 

จำหน่ายในรูปแบบ E-book (นิยายออนไลน์) 

สามารถโหลดซื้อได้ที่ - Meb , Ookbee , Hytexts , Hongsamut , Fictionlog , ธํัญวลัย 

นิยายชุดเสน่ห์ร้าย - พ่อเลี้ยงเหมราช (ลำดับที่ 1)  

ราคาโหลดซื้อ - 139-. 

แฟนเพจ - กนกรส (หรือสอบถามเข้ามาที่ ) 

Email - Suwanna1980nok@gmail.com 

Line - Nok19800 

(หรือ สามารถ เลือกซื้อแบบรายตอนก็ได้นะคะ) 

ขออนุญาตฝาก Ebook ลดราคาสุด Wow! 

 

ต่อจากตอนที่แล้ว... 

ร่างขาวซีดบนเตียงคนป่วย ตรงลำแขนนั้นมีสายของน้ำเกลือห้อยระโยงรยางค์เอาไว้ ยังคงนอนหลับตาสนิท ลมหายใจยังคงเข้าออกสม่ำเสมอ ด้วยฤทธิ์ของยานอนหลับที่คุณหมอให้ทานเข้าไป เป็นการระงับอาการปวดตามร่างกาย

 ถัดจากเตียงผู้ป่วยคือชายวัยกลางคน ประมุขของตระกูล นาคสะคราญ...

 เสี่ยธัญญะมีสีหน้ายุ่งยากใจ เขากดหมายเลขบนเครื่องมือสื่อสารด้วยกิริยากระแทกกระทั้น ชักเกิดอาการหงุดหงิด

“ทำไมไอ้เล็กถึงไม่ยอมรับสายสักทีวะ”

 ผู้เป็นบิดานั้นเพียรกดโทรหาลูกชายคนเล็กอยู่หลายครั้ง แต่ทางนั้นยังไม่ยอมรับสาย มันคงกลัวถูกเขาด่า มีอย่างที่ไหน เล่นรักกันอีท่าไหน จนช่อฟ้าถูกหามส่งเข้าโรงพยาบาล ด้วยสภาพสะบักสะบอมบอบช้ำไปทั้งเนื้อทั้งตัวแบบนี้

แววตาของชายสูงวัยทว่ายังไม่สามารถละกิเกศราคะภายในตัวเองได้ เบนสายตามองร่างบอบช้ำอย่างนึกเวทนา เมื่อวานเขาไม่ได้กลับบ้าน เพราะมีนัดกินเลี้ยงสำคัญกับลูกค้าเจ้าประจำ มิสเตอร์หวังยี่บินตรงจากประเทศฮ่องกงเพื่อมาเที่ยวสำราญยังเมืองไทย

และแน่นอนว่างานนี้จะขาดเสียมิได้เลยคือ สุราและนารี เขานั้นสั่งปิดภัตตาคารมีชื่อในตัวอำเภอจัดเลี้ยงให้สมกับฐานะ พอจบจากงานเลี้ยงสังสรรค์ เขาสั่งเปิดห้องพักและไปต่อกับหญิงสาวรูปร่างอวบอัดคนหนึ่ง เจ้าหล่อนเอาอกเอาใจเก่งอย่างบอกใคร เลยทำให้เขาติดใจอยู่สนองความปรารถนาของตนเองเพลิดเพลิน ชนิดที่เรียกว่าข้ามวันข้ามคืนเลยทีเดียว

 พอกลับมาถึงบ้าน เด็กรับใช้ในบ้านรีบวิ่งหน้าตั่งมารายงานเขาปากคอสั่น

เกิดเรื่องไม่ค่อยดีขึ้นเมื่อคืนวาน ช่อฟ้าตกจากระเบียบชั้นบน ตรงห้องนอนของคุณเล็ก ตอนนี้นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล...

และการที่ไม่มีใครโทรรายงานเขาตอนเกิดเรื่องเลยสักคน เป็นเพราะคำสั่งจากธารา ไอ้ลุกเวรสั่งห้ามทุกคนในบ้าน ห้ามโทรบอกเขาเรื่องนี้เด็ดขาด เลยยิ่งทำให้เขาโมโห

ไอ้ลูกตัวดี...มันห้ามคนโทรบอกเขา ก็เพราะมันเป็นตัวสาเหตุทำให้ช่อฟ้าตกระเบียงจนเกือบตาย มันคงกลัวเขาโกรธ ก่อเรื่องปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน คอยแต่สร้างเรื่องสร้างปัญหาทำให้เขาเสียเวลาสำเริงสำราญ

“โธ่เอ่ย! อีหนูช่อฟ้าของเสี่ย ไม่รู้เอากันอีท่าไหน ถึงได้ตกลงมาจากระเบียงชั้นบนได้”

เสี่ยธัญยะตัดใจวางมือถือของตัวเองไว้ที่โต๊ะหัวเตียง เขาระบายลมหายใจออกพรืดยามเห็นร่องรอยบนเนื้อตัวของสาวเจ้า

ผู้หญิงที่เขาใช้เงินซื้อไว้เพื่อคอยสนองตัณหา ชุบเลี้ยงเจ้าหล่อนให้อยุ่ดีมีสุข...

“ไอ้เล็กก็ช่างกระไรนัก ไม่รู้มันจะเอาอารมณ์บ้าบอจากข้างนอกมาลงที่ผู้หญิงไม่มีทางสู้ทำไมนักหนา เคยเตือนมันปากจะฉีกถึงรูหู ให้รู้จักยับยั้งอารมณ์เอาไว้บ้าง หากมันก็ไม่เคยจะเชื่อฟังเขาสักที”

บ่นลูกชายคนเล็กจนรู้สึกลำคอแห้ง เสี่ยที่ยังเตะปีบดังยันกายลุกขึ้นแล้วเดินเลี่ยงไปรินน้ำใส่แก้วก่อนยกขึ้นดื่มดับกระหายอึกใหญ่

“อูยยย...เจ็บ...”

เสียงร้องครางแผ่วบ่งบอกว่าคนป่วยนอนหมดสติมาหนึ่งคืนเต็มเริ่มรู้สึกตัว เสี่ยธัญยะรีบวางแก้วน้ำเปล่าในมือ หันกายอ้วนลงพุงมายังหญิงสาวคราวลูก ด้วยต้องการชดใช้ความผิดนั้นแทนบุตรชาย รวมถึงเวทนาหญิงสาวที่เขาเอามาเลี้ยงบำเรอหลายปี

“เป็นอย่างไรบ้าง หนูช่อ”

“เสี่ยขา...เจ็บค่ะ ช่อเจ็บไปหมดทั้งตัวเลยค่ะ”

พอเห็นว่าคนยืนหันหลังและยกแก้วน้ำขึ้นดื่มในภาพสลัวนั้นเป็นใคร ช่อฟ้าจึงส่งเสียงออดอ้อนหวังเรียกคะแนนสงสาร

“แล้วทำอีท่าไหนถึงได้ตกลงมาจากระเบียง” เสี่ยสาวเท้าเดินกลับมานั่งเก้าอี้ตัวเดิม ดวงตายาวรีจับจ้องใบหน้าบูดเบี้ยวยามขยับตัวอย่างนึกสมเพช

ยันกายขึ้นยืนเพื่อช่วยประครองคนป่วยให้ลุกนั่ง

ช่อฟ้ากลืนน้ำลายลงคอเหนียวหนืด หลบสายตาคาดคั้นจากเจ้าของเงินนั้นวูบ ครั้นนึกละอายแก่ใจต่อสิ่งที่เกิดขึ้น ยามเมื่อนึกถึง เธอเองก็มัวแต่หลงระเริงในรสรักท่วงทำนองโลดโพน ธาราเป็นคนชักนำเธอ เลยไม่ทันระวังตัว เกิดพลาดตกลงมาจากระเบียงตอนกำลังปีนป่ายหาความสุขถึงขีดสุด...

“ช่อขอโทษค่ะเสี่ย ช่อไม่ดีเองที่ไม่เตือนคุณเล็กให้ระวัง”

ทว่าเสี่ยธัญยะยกมือขึ้นห้าม เนื่องจากตัวเองเป็นพ่อ และรู้จักนิสัยใจคอของลูกแต่ละคน นิสัยและสันดานเป็นอย่างไรกันบ้างเรื่องนี้เขาไม่ได้โกรธฝ่ายหญิง ช่อฟ้าเองก็ยังสาวและสวย เป็นธรรมดาที่เจ้าหล่อนคงอยากเปลี่ยนรสชาติจำเจ อย่างเขาเองก็ไม่เคยเพียงพอหยุดกับหญิงสาวเพียงคนเดียวเหมือนกัน

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เป็นอันว่าเสี่ยเข้าใจหนูช่อ นอนพักผ่อนให้เยอะๆดีกว่า จะได้หายไวไว ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ เสี่ยจะพาหนูช่อบินไปเที่ยวต่างประเทศบ้างดีไหม”

“จริงหรือคะเสี่ย...เสี่ยจะพาช่อนั่งเครื่องบินไปเที่ยวต่างประเทศ”

 แม้การส่งเสียงพูดจะทำให้ร่างกายส่วนอื่นเกิดการกระทบกระเทือนจนทำให้รู้สึกเจ็บบาดแผล แต่พอได้ยินว่าเสี่ยธัญยะจะพาเที่ยวต่างประเทศ ช่อฟ้าเกิดอาการดีใจจนถึงขั้นลืมความเจ็บ

“จริงสิ ถือเป็นการไถ่โทษแทนเจ้าเล็กมัน หนูช่อต้องรีบรักษาตัวให้หายไวไวนะ จะได้ไปเที่ยวกันเร็วๆไง เสี่ยจะพาหนูไปเล่นหิมะดีไหม...” เสี่ยธัญยะนั่งลงที่เดิมพร้อมลูบใบหน้าขาวซีดอย่างเอาใจ ช่อฟ้ารีบดันกายให้นอนราบแล้วหลับตาลง ทำตามที่เสี่ยบอก

เธอจะต้องรีบรักษาตัวเองให้หาย จะได้นั่งเครื่องบินโก้หรู แล้วก็จะได้เดินเที่ยวต่างประเทศอย่างที่เธอเคยใฝ่ฝันไว้ตั้งแต่เด็ก...

เสี่ยธัญยะพอเห็นหญิงสาวหลับอีกครั้งตนเองจึงคว้าเอาหนังสือพิมพ์ที่อ่านทิ้งไว้มาเปิดอ่านเพื่อเป็นการฆ่าเวลา วันนี้เขาไม่ต้องเข้าโรงงาน มีเวลานั่งเฝ้าคนเจ็บได้ทั้งวัน...

ส่วนคนถูกโทรตามเป็นสิบกว่าสายกำลังระบายอารมณ์หงุดหงิดเข้าหาคู่ควงคนล่าสุด เขาห่มสะโพกหนาเข้าหาความคับแน่นอย่างเอาเป็นเอาตาย

ร่างเล็กอวบอัดสั่นสะเทือนตามแรงกระแทก ส่งเสียงร้องประท้วง ด้วยเพราะกินเวลาหลายชั่วโมงดูทีท่าธาราจะไม่ยอมหยุดทำรักกับเธอลงง่ายๆ

“อ๊ะ...อ๊ะ...เล็กขา...โอ้ย...เบากับนรินหน่อยสิค่ะ นรินระบมไปหมดทั้งตัวแล้วนะคะนี่”

หญิงสาวเจ้าของชายาดวงดาวแห่งวงการสังคมชั้นสูงคนปัจจุบันซีดปาก ใบหน้าหวานด้วยผ่านการทำมาจากมีดหมอนั้นบิดเบี้ยวเหยเก เธอทั้งจุกและเสียดเสียวไปทั่วทั้งลำตัว ถูกเขาจับกระแทกเข้าหาความหยิ่งใหญ่มโหฬารครั้งแล้วครั้งเล่า อย่างไม่ยอมให้หยุดพักหายใจหายคอบ้างเลย

ไม่รู้ธาราเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกกันแน่ อยู่ดีๆเขามาเคาะประตูหาเธอถึงคอนโด พอเธอเห็นว่าเป็นเขาเลยเปิดประตูให้ และโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ธาราจู่โจมเธอด้วยกำลังที่เหนือกว่า เขาผลักร่างกลมกลึงของเธอซึ่งอยู่ในชุดนอนบางเบาติดกับผนังกำแพง สอดมือหยาบผ่านชุดนอนตัวบางเข้ามาขยี้ขยำตามร่างกาย ฟอนเฟ้นสองเต้าอย่างไม่เบามือ พอหนักมือเข้าคงไม่ถึงอารมณ์ เขากระชากเสื้อนอนตัวบางของเธอจนมันขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดีทิ้งลงพื้นอย่างคนหื่นกระหาย

 เล่นเอาเธอรู้สึกตกใจจนตัวสั่น ก่อนเขาจะชักลำดุ้นผ่านซิปกางเกง โจนจ้วงทะยายเข้าใส่ความอ่อนนุ่มที่เริ่มมีน้ำให้ความชุ่มชื้นแต่ใช่ว่าเธอจะพร้อมสำหรับเขา

“ซี้ดดดด...เล็ก นรินเจ็บนะคะ ทำไมต้องรุนแรงด้วยเล่า”

เขากดลำลึงค์เข้าหาจนมิดทั้งด้าม เธอยังไม่ทันได้หายใจได้ปกติเขาก็จัดการจับเธอตรึงไว้ไม่ให้ขยับหนี ก่อนห่มสะโพกอัดเข้าหาอย่างรุนแรง

นับรวมเวลาเขาเดินผ่านประตูเข้ามาข้างในห้อง เธอยังไม่ได้ยินเขาพูดอะไรออกมาสักคำเดียว นอกจากสนองตัณหาให้กับตัวเอง ไม่ต่างจากซาตานร้ายเข้าสิง...

“อ๊ะห์...อ๊ะห์...หยุดนะเล็ก คุณจะทำเหมือนนรินเป็นตุ๊กตายางของคุณไม่ได้”

 หญิงสาวที่มีดีกรีไม่น้อยหน้าส่งเสียงแหวด้วยความโกรธ เธอกัดฟันทนความเจ็บแสบตรงหว่างขา เพราะถูกสอดใส่สดอย่างบ้าคลั่ง แล้วดันร่างหนาให้ออกห่าง

ธาราขมวดคิ้วมุ่นด้วยเพราะอารมณ์สะดุดจากากรต่อต้านของหญิงสาว เขาจึงเพิ่มแรงกดข้อมือน้อยของหญิงสาวตรงหน้า นรินเจ็บจนเหมือนกระดูกจะหัก ชายหนุ่มกดบั้นท้ายหนั่นแน่นกระเด้าสะเอวสอบเข้าใส่อย่างไม่คิดออมแรง เป็นการลงโทษหญิงสาว เจ้าหล่อนบังอาจมาขัดใจคนอย่างเขา

นรินร้องเสียงครางโหยหวน เธอหรี่ตามองใบหน้าคมคายอย่างนึกสงสัย เหตุใดวันนี้ธาราถึงได้ดูเปลี่ยนไป เนื่องจากก่อนหน้านี้ชายหนุ่มที่มีชายาว่าเป็นนักรักตัวยง ออกจะอ่อนโยน เอาอกเอาใจเธอสารพัด เธอใจอ่อนยอมเปิดใจคบหาและยอมมีความสัมพันธ์ลึกซึ่งกับเขาในเวลาอันรวดเร็ว เพราะหลงคิดว่าเขาอาจจริงใจกับเธออย่างแท้จริงก็ได้

จะด้วยฐานะหรือชื่อเสียงทางสังคมของตัวเธอเอง มันไม่ได้ด้อยหรือน้อยหน้ากว่าเขาสักนิด จะแปลกอะไรถ้าธาราคิดจะหยุดความเจ้าชู้ไว้กับเธอ

ทว่าตอนนี้เธอกลับได้คำตอบ แตกต่างจากสิ่งที่คิดอย่างสิ้นเชิง ธาราไม่ได้รักและแคร์เธอมากไปกว่าผู้หญิงคนไหน ดูจากกระทำเขาวันนี้สิ เขาไม่ให้เกียรติเธอไม่พอ แต่เขายังทำเหมือนเธอเป็นผู้หญิงใกล้มือ ทำเหมือนเธอเป็นตุ๊กตายาง มีไว้สำหรับระบายความใคร่เท่านั้น...

“กรี๊ด!...อา...เล็ก”

“อา...”

แรงส่งสุดท้ายทำให้ธาราส่งเสียงคำรามลั่น เขาเกร็งร่างกระตุกอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะถอนลำเอ็นอวบออกจากร่องสวาท ปล่อยธารน้ำสีขุ่นไหลเยิ้มออกมาตามลำเอ็น ใช้มือสะบัดเล็กน้อยจนมันกระเด็นเปรอะเปื้อนลงหว่างขาขาว เพียงไม่นานร่างอรชรกลมกลึง ร่วงพล่อยอย่างหมดสภาพลงบนพื้นห้อง  นรินไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะลืมตามองผู้ชายป่าเถื่อน  

ธารากระชากเสื้อผ้าบนกายออกจากร่างเปลือยเปล่า ดวงตาดุร้ายจ้องมองสภาพของหญิงสาว เขาเคยปรนเปรอสนองเจ้าหล่อนราวเจ้าหญิงอย่างนึกสมเพช

ชายหนุ่มแสยะยิ้มร้ายก่อนจะย่อตัวอุ้มเอาร่างหมดแรงนั้นมาไว้ในอ้อมแขน พาเข้าห้องนอนใหญ่ซึ่งเขาเคยเข้ามาสร้างความสุขกับเจ้าของห้องอยู่หลายครั้งหลายครา

นรินสวยถูกใจเขาก็จริง แต่ไอ้นิสัยขี้เบื่อนี่มันคงแก้ไม่หาย...

ก่อนคนเจ้าอารมณ์จะเริ่มบรรเลงบทรักขึ้นอีกครั้ง กะว่าหนนี้เขาจะตักตวงให้หนำใจก่อนจะตีตัวออกห่างกับหญิงสาวเสียที เนื่องจากเขามีเป้าหมายใหม่ล่าสุด ทั้งสวยและรวยกว่า 

ผู้หญิงที่นักสืบเขาถ่ายภาพมาให้โดยความบังเอิญ

สิริสร... ผู้หญิงคนนี้นะเหรอ ที่ไอ้ยักษ์มันกำลังตามจีบอยู่ อย่าคิดว่ามันจะสมหวัง...

*********************** 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว