ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 522

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2562 02:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

"โจวโจว อีกไม่นานฉันจะไปเกิดแล้วนะ นายมีจิ่งอวี๋คอยดูแล้วฉันก็เบาใจ"  

 

"ไม่นะต้าซู่ นายจะทิ้งฉันไปใช่มั้ย ฉันไม่ยอมหรอก ฉันมีแค่นายคนเดียวมาตลอด ถ้านายทิ้งฉันไปแล้วฉันจะอยู่ยังไง"  

 

"นายก็มีคุณจิ่งอวี๋ไงโจวโจว คุณจิ่งอวี๋เขารักนายมาก เขาจะดูแลนายแทนฉันได้ อย่าห่วงเลยนะโจวโจวว่านายไม่ได้อยู่คนเดียวอีกแล้ว"  

 

"ไม่นะต้าซู่ ฉันเคยมีนาย แล้วถ้านายทิ้งฉัน ฉันทำใจไม่ได้ เราสองคนอยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ฉันไม่ยอม"  

 

"หึๆ โจวโจว ฉันยังไม่ไปเกิดตอนนี้หรอก ฉันรอนายกับคุณจิ่งอวี๋อยู่นะ"  

 

"นะ...นายหมายความว่ายังไงต้าซู่ นายรอฉันกับคุณจิ่งอวี๋ ยังไงฉันไม่เข้าใจ"  

 

"ถ้านายตั้งท้อง ฉันก็จะได้ไปเกิดใหม่ไงโจวโจว นายกับคุณจิ่งอวี๋ต้องมีลูกด้วยกัน"  

 

"นายพูดอะไรต้าซู่ ฉันกับคุณจิ่งอวี๋เป็นผู้ชาย แล้วฉันจะท้องได้ยังไง"  

 

"555 โจวโจวนายน่ะไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นหรอกนะ เอาล่ะฉันต้องไปแล้ว ฉันจะไปเกิดได้ขึ้นอยู่กับนายนะโจวโจว"  

 

"เดี๋ยวต้าซู่นายกลับมาก่อน ต้าซู่ ต้าซู่ ต้าซู่"  

 

"โจวโจว โจวโจวครับ" จิ่งอวี๋เรียกชื่อคนที่นอนละเมอเรียกชื่อของใครคนหนึ่งออกมาอีกแล้ว จิ่งอวี๋ตบมือลงไปที่ข้างแก้มเบาๆเพื่อเรียกสติให้โจวโจว ใบหน้าหวานเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ซึมขึ้นมาบนผิวหนัง  

 

"ต้าซู่ ต้าซู่" เสียงหวานยังคงเรียกชื่อคนคนนั้นไม่ยอมหยุด จนจิ่งอวี๋ต้องยกมือหนากุมตรงหน้าอกข้างซ้าย ความรู้สึกเจ็บแปลบเข้ามาตรงหัวใจเขาอีกแล้วเหมือนใบมีดที่มองไม่เห็นทิ่มแทง  

 

"โจวโจว ถ้านายรักเขาขนาดนี้ แล้วนายมาให้ความหวังฉันทำไม นายรักฉันจริงๆฉันมั้ย" จิ่งอวี๋ร้องถามคนที่ยังนอนหลับตาสนิทอยู่ แต่สีหน้าดูกังวลและดูหวาดกลัวไปด้วย  

 

"ต้าซู่ อย่าทิ้งฉัน" เสียงร้องเรียกของคนที่เขาไม่รู้จัก ทำให้จิ่งอวี๋ก้มหน้าลงไปปิดปากอิ่มที่เรียกชื่อคนอื่นให้หยุดพูด จิ่งอวี๋บดจูบลงไปบนปากอิ่มด้วยความรู้สึกหึงและเจ็บปวด  

 

"อื้อ" เสียงร้องครางดังลอดออกมาเมื่อคนที่โดนปล้นจูบรู้สึกตัวตื่นแล้ว โจวโจวลืมตาขึ้นมาช้าๆเมื่อรู้สึกกำลังหายใจไม่ออก ใบหน้าหล่อของจิ่งอวี๋อยู่ตรงใบหน้าหวานของโจวโจวพอดี ปากบางของจิ่งอวี๋บดเบียดปิดปากอิ่มจนไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ โจวโจวยกมือขึ้นทุบหลังจิ่งอวี๋ดังอักๆเพื่อเรียกสติให้จิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋ผละปากออกจากโจวโจวทันทีเมื่อได้สติกลับคืนมา  

 

"คะ...คุณกำลังจะฆ่าผมแล้วรู้มั้ยคุณจิ่งอวี๋ ผมจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว" โจวโจวต่อว่าเมื่อริมฝีปากอิ่มเป็นอิสระแล้ว  

 

"โจวโจว ผมขอโทษ ผม...ผมหึง" จิ่งอวี๋หันหน้าไปพูดกับโจวโจวอย่างยอมรับผิด โจวโจวขมวดคิ้วทันทีด้วยความสงสัย  

 

"หึงอะไรของคุณ ผมก็นอนอยู่ตรงนี้ มีอะไรทำให้คุณหึง" โจวโจวว่าเสียงสั่น รู้สึกแก้มร้อนผ่าวๆเมื่อจิ่งอวี๋บอกว่าหึง  

 

"นายนอนกับฉันก็จริง แต่ใจของนายคิดถึงคนอื่น" จิ่งอวี๋พูดเสียงเศร้า โจวโจวเม้มปากเข้าหากันแน่นทันทีอย่างใช้ความคิด  

 

"คุณรู้ได้ยังไง" โจวโจวถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง จิ่งอวี๋หันหน้าจ้องมองโจวโจวอีกรอบ  

 

"นายเอาแต่เรียกชื่อต้าซู่ ทั้งๆที่ยังนอนอยู่ข้างฉัน" จิ่งอวี๋รู้สึกเจ็บเมื่อพูดถึงชื่อต้าซู่ออกมา โจวโจวจ้องมองจิ่งอวี๋อย่างรู้สึกผิด ดวงตาหวานคลอไปด้วยคราบน้ำตาอีกแล้ว  

 

"ต้าซู่ เขาเป็นเพื่อนผม เราสองคนเป็นเพื่อนกัน" โจวโจวบอกจิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋นิ่งอึ้งเขาคิดมาตลอดว้าต้าซู่คือคนที่โจวโจวหลงรัก  

 

"แล้วตอนนี้คนที่ชื่อต้าซู่อยู่ที่ไหน" จิ่งอวี๋ถาม สีหน้าดูผ่อนคลายมากขึ้น จิ่งอวี๋จ้องมองโจวโจวด้วยสายตาจดจ่อ  

 

"ตะ...ต้าซู่ ต้าซู่เขาตายแล้ว ฮึก เขาตายตั้งแต่เด็กๆแล้วฮึก" โจวโจวตอบจิ่งอวี๋ด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ จิ่งอวี๋รีบดึงตัวร่างบางเข้ามากอดปลอบทันที โจวโจวซบใบหน้าที่เปียกไปด้วยน้ำตาลงที่หน้าอก น้ำตาสีใสไหลออกมาเป็นสายจนจิ่งอวี๋ต้องยกมือขึ้นลูบหลัง  

 

"อย่าร้องไห้นะโจวโจว ต้าซู่เขาไปสบายแล้ว" จิ่งอวี๋พูดปลอบโจวโจว โจวโจวสะอื้นไห้ตรงอกจิ่งอวี๋หนักขึ้นกว่าเดิม  

 

"ฮึก ไม่ ต้าซู่เขา ฮึก ต้าซู่เขายังไม่ไปไหน เขายังอยู่กับผมตลอด" โจวโจวพูดพร้อมกับปล่อยโฮไปด้วย  

 

"นายหมายความว่ายังไงโจวโจว ต้าซู่ยังอยู่กับนาย" จิ่งอวี๋ถามขึ้นด้วยความตกใจ สายตาคมสอดส่องสายตาไปทั่วบริเวณห้อง  

 

"วิญญาณต้าซู่เขา ฮึก เขายังอยู่กับผม เราสองคนอยู่ด้วยกันมาเป็นสิบปีแล้ว" จิ่งอวี๋ตกใจที่ได้ยินเรื่องของต้าซู่ โจวโจวยังคงร้องไห้ไม่หยุดเมื่อนึกถึงเพื่อนรัก  

 

"ต้าซู่จะพานายไปจากฉันใช่มั้ย โจวโจว ฉันไม่ยอมนะ นายต้องอยู่กับฉัน ห้ามตามต้าซู่ไป" จิ่งอวี๋พูดออกมาด้วยความกลัว แรงโอบกอดจากแขนแกร่งแน่นขึ้นเมื่อนึกถึงเรื่องนี้  

 

"มะ...ไม่ครับ ต้าซู่เขาจะไม่ทำอะไรผม ต้าซู่บอกว่า เขา ฮึก เขาจะหนีผมไปเกิด" โจวโจวพูดเสียงสั่น จิ่งอวี๋ก้มลงจูบหน้าผากของโจวโจวเบาๆเพื่อที่จะปลอบใจ มือหนาปาดเช็ดน้ำตาให้ออกจากแก้มใสเบาๆ ปากบางกดจูบลงไปที่ดวงตากลมเบาๆอย่างอ่อนโยน  

 

"เด็กโง่ นายไม่อยากเห็นต้าซู่มีชีวิตใหม่รึไงโจวโจว" จิ่งอวี๋พูด โจวโจวนิ่งคิดตามในสิ่งที่จิ่งอวี๋บอก ใบหน้าหวานเงยหน้ามองจิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋ยิ้มให้แล้วยกมือเช็ดน้ำตาให้อีกรอบ  

 

"แต่ผมทำใจไม่ได้ ผมไม่อยากให้ต้าซู่ไปจากผม ผมคิดถึงเขา" โจวโจวพูดแล้วโผเข้ากอดจิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋ยกมือขึ้นลูบหลังบางเบาๆ  

 

"เมื่อถึงเวลาที่ต้าซู่ต้องไป นายจะต้องยอมรับความจริงให้ได้นะโจวโจว" จิ่งอวี๋ว่าแล้วโอบรัวเอวบางให้แนบอก โจวโจวเงยหน้าขึ้นจิ่งอวี๋ก้มหน้าลงต่ำแล้วจูบลงไปที่ปากอิ่มเบาๆ จิ่งอวี๋บดจูบโจวโจวอย่างดูดดื่มและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน  

 

"เดี๋ยวครับ คุณจิ่งอวี๋" โจวโจวเอ่ยห้ามเมื่อจิ่งอวี๋กำลังจะปลดกระดุมเสื้อของเขา จิ่งอวี๋พยักหน้าเบาๆแล้วผละตัวออกโจวโจวด้วยความเสียดาย โจวโจวหันหน้ามองจิ่งอวี๋ด้วยความรู้สึกผิด เขารู้จิ่งอวี๋ต้องการอะไร แต่จะให้ยอมง่ายๆมันก็ดูจะใจง่ายเกินไปจนดูไร้ค่า  

 

"แกว่าอะไรนะเสี่ยวฉิน คุณจิ่งอวี๋นะหรอมีแฟนแล้ว แล้วไอ้ที่แกไปเฝ้าเขาต้อยๆทุกวันยังพลาดให้คนอื่นแย่งไปได้แกไม่ได้เรื่องจริงๆ" คุณนายเสี่ยวจวนต่อว่าลูกสาว เสี่ยวฉินกัดฟัดกรอดๆด้วยความไม่พอใจ 

 

"คุณแม่วางใจเถอะค่ะ หนูจะทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะเอาคุณจิ่งอวี๋มาเป็นของหนูให้ได้ ไม่ว่าจะต้องฆ่าใครหนูก็จะทำ" เสี่ยวฉินพูดด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น มือบางกำปั้นเข้าหากันจนแน่น  

 

"มันต้องอย่างนี้สิ เสี่ยวฉินลูกแม่ คนของเราจะให้ใครหน้าไหนไม่รู้มาแย่งคนของเราไปได้ยังไง" คุณนายเสี่ยวจวนพูดให้ท้ายลูกสาว สองแม่ลูกเผยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายออกมาส่งให้กัน ทั้งสองแม่ลูกส่งยิ้มร้ายให้กันอย่างสื่อความหมาย  

 

"โจวโจว วันนี้ไปเรียนหรอ พี่ไปส่งมั้ย" จิ่งอวี๋ถามคนที่ยืนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวผูกเนคไทสีดำอยู่หน้ากระจก  

 

"ผมจะไปทำงานครับ" โจวโจวว่า จิ่งอวี๋เดินเข้ามากอดซ้อนหลังร่างบางเอาไว้ โจวโจวหันหน้าไปมองแล้วยิ้มให้จิ่งอวี๋หนึ่งที  

 

"ให้ฉันไปส่งนะ ไม่รู้เลยว่านายทำงานด้วย" จิ่งอวี๋พูดข้างใบหูเล็กเบาๆ โจวโจวขนลุกซู่เมื่อโดนลมร้อนเป่าใส่หู  

 

"อย่ากอดแน่นครับ เดี๋ยวชุดทำงานผมจะยับ" โจวโจวว่า จิ่งอวี๋ปล่อยแขนออกจากเอวของโจวโจว โจวโจวจัดการขยับเสื้อที่ใส่อยู่ให้เข้าที่ หลังจากแต่งตัวเสร็จจิ่งอวี๋ก็พาโจวโจวขึ้นรถแล้วขับรถพาโจวโจวไปส่งที่ทำงาน ร่างบางนั่งอยู่หน้ารถพร้อมกับบอกทางไปบริษัทที่โจวโจวทำงานอยู่ จิ่งอวี๋ขับรถไปเรื่อยๆอย่างรู้สึกคุ้นทาง  

 

"จอดบริษัทข้างหน้านี้เลยครับ" โจวโจวว่าพร้อมชี้นิ้วบอกจิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋มองไปยังบริษัทตรงหน้าก็ขมวดคิ้วทันที  

 

"บริษัทนี่หรอ" จิ่งอวี๋ถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ โจวโจวพยักหน้าขึ้นลงหงึกหงักเป็นคำตอบ  

 

"บริษัทหวงจิ่งเฟอร์นิเจอร์ครับ ผมอยู่แผนกนักออกแบบอิสระ ไม่ได้ทำประจำแต่จะมารับงานที่นี่ไปทำที่บ้าน ผมจะได้มีเวลาไปเรียนที่มหาวิทยาลัยด้วย" โจวโจวว่ายิ้ม จิ่งอวี๋นั่งฟังอย่างเงียบๆ หรือโจวโจวจะเป็นหนุ่มนักศึกษาสวี่เว่ยโจวคนนั้น คนที่ไม่มีรูปถ่ายติดอยู่ในใบสมัคร  

 

"แล้วนายเคยเห็นเจ้าของบริษัทรึเปล่า" จิ่งอวี๋ถามด้วยความดีใจ โจวโจวส่ายหน้าไปมาเบาๆเป็นคำตอบ ใบหน้าหวานทำหน้างงจนจิ่งอวี๋ต้องยกยิ้มเอ็นดู  

 

"งั้นลงไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันเดินไปส่งข้างใน" จิ่งอวี๋ว่า โจวโจวทำหน้างงแต่ก็ยอมทำตามที่จิ่งอวี๋บอก จิ่งอวี๋จูงมือโจวโจวเข้ามาในบริษัท ทุกคนโค้งตัวทำความเคารพจิ่งอวี๋กันตลอดทาง  

 

"ท่านประธาน อ้าว โจวโจว รู้จักท่านประธานด้วยหรอ" เลขาไมค์พูด โจวโจวหันหน้าไปมองจิ่งอวี๋ตาโตทันทีด้วยความตกใจ  

 

"ทะ...ท่านประธาน" โจวโจวพูดตะกุกตะกัก ดวงตาโตจ้องมองหน้าจิ่งอวี๋ตาไม่กระพริบ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วพยักหน้าเบาๆ โจวโจวทำหน้าบึ้งใสแล้วสะบัดมือออกจากจิ่งอวี๋  

 

"คุณหลอกผม คุณจิ่งอวี๋" โจวโจวพูดเสียงเข้ม ใบหน้าหวานเกรี้ยวกราดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด โจวโจวจะเดินหนีจิ่งอวี๋แต่ก็โดนมือหนาคว้าเอาไว้  

 

"ฟังฉันพูดก่อน เราไปคุยกันชั้นบน" จิ่งอวี๋ว่าแล้วดึงจูงมือโจวโจวไปชั้นบนสุดของบริษัท เลขาไมค์เกาหัวแกรกๆด้วยความงงงวย จิ่งอวี๋พาโจวโจวเข้ามาในลิฟต์เพื่อพาไปในห้องทำงานของเขา โจวโจวก้มหน้างอไม่ยอมมองหน้าจิ่งอวี๋ด้วยความโมโห  

 

"โจวโจว ฉันไม่ได้โกหกนายนะ ฉันก็เพิ่งรู้พร้อมนายตอนรถจอดเมื่อกี้นั่นแหละ" จิ่งอวี๋พูดแล้วจับร่างบางนั่งลงไปบนตักของเขา โจวโจวพยายามดิ้นขัดขืนแต่ก็ไม่สำเร็จเมื่อโดนแขนแกร่งของจิ่งอวี๋กอดเอาไว้  

 

"ผมจะเชื่อคุณได้ยังไงว่าคุณไม่ได้หลอกผม" โจวโจวว่า จิ่งอวี๋เกยคางลงไปบนหัวไหล่เล็กของจิ่งอวี๋เบาๆ โจวโจวหันหน้าไปมองจิ่งอวี๋ที่นั่งเกยคางอยู่ข้างๆ  

 

"ก่อนหน้าที่ฉันจะเกิดอุบัติเหตุ เราเคยเจอกันรึเปล่า" จิ่งอวี๋เอ่ยถามคนที่นั่งทำหน้างอบนตัก โจวโจวส่ายหน้าไปมาเบาๆเป็นคำตอบ  

 

"ตอนนายเขียนใบสมัครงานมา นายก็ไม่ได้ติดรูปในเอกสาร ฉันเลยไม่เคยเห็นนายเลยสักนิด" จิ่งอวี๋ยังคงพูดต่อ โจวโจวนั่งฟังจิ่งอวี๋เงียบๆด้วยความตั้งใจ  

 

"แต่ตอนส่งใบสมัครไป ผมติดรูปไปด้วยนะ ทำไมคุณถึงไม่เห็นล่ะ" โจวโจวถามด้วยความสงสัย จิ่งอวี๋ยิ้มแล้วโอบกอดร่างบางให้แน่นขึ้น  

 

"ถ้านายไม่เชื่อ ฉันจะให้เลขาไมค์เอาเอกสารเล่มนั้นมาให้ดู ดีรึเปล่า" จิ่งอวี๋ว่า โจวโจวนิ่งคิดแล้วส่ายหน้าปฏิเสธ  

 

"ไม่ต้องหรอกครับ ผมเชื่อคุณก็ได้" โจวโจวว่า จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วกดจมูกลงไปที่แก้มขาวเบาๆ โจวโจวก้มหน้าซ่อนใบหน้าแดงก่ำเอาไว้  

 

"ปล่อยเถอะครับ ผมจะต้องไปรับงานจากคุณไมค์" โจวโจวว่าแล้วทำท่าจะลุกขึ้น แต่จิ่งอวี๋ก็ไม่ยอมปล่อยเอวบางไป  

 

"ต่อไปนี้งานของนายฉันจะจัดการให้เอง" จิ่งอวี๋ว่าแล้วนั่งกอดโจวโจวอยู่แบบนั้น โจวโจวแก้มร้อนเมื่อจิ่งอวี๋ขยับริมฝีปากบางเข้าไปกดจูบลงต้นคอเบาๆ โจวโจวรู้สึกจั๊กจี้จึงขยับตัวดิ้นไปมาไม่หยุด เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกเมื่อจิ่งอวี๋ยังกลั่นแกล้งเขาไม่เลิก  

 

"5555 คะ...คุณจิ่งอวี๋ ปะ...ปล่อยผมเถอะครับ" โจวโจวพูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย หลังจากโดนจิ่งอวี๋แกล้งจนเขาหัวเราะจนเหนื่อย ริมฝีปากอิ่มเผยอออกมาน้อยๆเพื่อที่จะหายใจเอาอากาศเข้าไปเพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยหอบ  

 

ก็อกๆ "ขออนุญาตครับท่านประธาน" เสียงเคาะประตูและตามหลังเสียงของชายนุ่มดังอยู่หน้าห้อง  

 

"ไปนั่งรอฉันที่โซฟาตรงนั้นก่อนนะ" จิ่งอวี๋กระซิบบอกโจวโจวก่อนจะปล่อยร่างบางเป็นอิสระ โจวโจวพยักหน้ารับแล้วเดินไปนั่งอย่างว่าง่าย  

 

"เข้ามาได้" จิ่งอวี๋เอ่ยอนุญาตเลขาหนุ่มที่ยืนรออยู่หน้าห้อง เลขาไมค์เปิดประตูเข้ามาเมื่อได้รับอนุญาตจากท่านประธาน  

 

"นี่เอกสารที่บอสจะต้องเซ็นครับ" เลขาไมค์วางเอกสารหลายเล่มลงบนโต๊ะทำงานของจิ่งอวี๋ โจวโจวยกยิ้มหวานให้เมื่อเลขาไมค์หันหน้ามามอง  

 

"แฮ่มๆๆ" จิ่งอวี๋กระแอมเมื่อเห็นโจวโจวยิ้มหวานให้คนอื่น รอยยิ้มหวานหุบลงทันทีที่ได้ยินเสียงเตือน  

 

"ต้องการน้ำมั้ยครับ ท่านประธาน" เลขาไมค์ว่าก่อนจะหยิบเอกสารที่จิ่งอวี๋เซ็นต์แล้วออกไป  

 

"เลขาไมค์ ต่อไปนี้งานของโจวโจว ฉันจะจัดการเอง" จิ่งอวี๋พูดก่อนที่เลขาไมค์จะหันหลังเดินออกไป  

 

"ครับ ท่านประธาน" เลขาไมค์ตอบก่อนจะเดินออกไปจากห้องพร้อมเอกสาร จิ่งอวี๋ลุกเดินออกจากโต๊ะทำงานแล้วเดินไปหาโจวโจวที่นั่งอยู่บนโซฟา  

 

"เมื่อกี้ยิ้มหวานให้ใครครับ" จิ่งอวี๋ถามเสียงนุ่ม โจวโจวก้มหน้างุดพร้อมกับกัดริมฝีปากอิ่มข้างล่างแน่น จิ่งอวี๋เชยคางมนขึ้นมาอย่างช้าๆใบหน้าหวานเงยขึ้นตามแรงดันของจิ่งอวี๋  

 

"ฉันถามทำไมไม่ตอบล่ะ โจวโจว" จิ่งอวี๋พูด โจวโจวกระพริบตาปริบๆจ้องมองจิ่งอวี๋ ใบหน้าหล่อของขยับเข้ามาใกล้ นิ้วโป้งใหญ่ของจิ่งอวี๋ลูบไล้ลงไปบนริมฝีปากอิ่มไปมา  

 

"ต้องโดนลงโทษนะครับ โจวโจว" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะก้มลงไปจูบริมฝีปากอิ่มเบาๆ จิ่งอวี๋บดจูบริมฝีปากอิ่มอย่างดูดดื่ม ริมฝีปากบางค่อยๆขบลงไปที่ริมฝีปากอิ่มอย่างละเมียดละไม  

 

"บอสครับ ตอนบ่ายนี้มีปะ....ประชุมนะครับ" เสียงเปิดประตูพร้อมกับเสียงเลขาไมค์ดังขึ้น แต่เสียงพูดของเขาก็เบาลงเมื่อเห็นภาพตรงหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ  

 

"จะเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อนไมค์" จิ่งอวี๋ต่อว่าเลขาไมค์ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด โจวโจวนั่งก้มหน้านิ่งงุดด้วยความเขินอาย แก้มใสร้อนผ่าวจนไม่อาจเงยหน้าขึ้นมามองใครได้  

 

"ผมขอโทษครับ บอส" เลขาไมค์พูดก่อนจะเดินออดไป โจวโจวก้มหน้าต่ำมองพื้นห้องแก้เขิน ริมฝีปากอิ่มด้านล่างถูกฟันขาวกัดจนบู้บี้  

 

"ฉันไปทำงานก่อนนะ ส่วนงานของนายเดี๋ยวเลขาไมค์ก็คงจะเอาเข้ามาให้" จิ่งอวี๋พูด โจวโจวพยักหน้าตอบรับหงึกหงัก จิ่งอวี๋ยกยิ้มก่อนจะเอียงหน้าหอมคนแก้มแดงฟอดใหญ่ โจวโจวยกมือขึ้นกุมแก้มเมื่อจิ่งอวี๋เดินไปทำงานที่โต๊ะแล้ว โจวโจวนั่งรออยู่สักพักเลขาไมค์ก็เอางานเข้ามาให้ ทั้งห้องเงียบลงเมื่อไม่มีบทสนทนาใดๆออกมา  

 

"ฉันมาพบคุณจิ่งอวี๋ คุณจิ่งอวี๋อยู่รึเปล่า" เสียงหญิงสาวคนที่เคยมาเฝ้าจิ่งอวี๋บ่อยๆเออถามขึ้น เลขาไมค์ละสายตาจากงานตรงหน้าพร้อมเงยหน้าขึ้นมองคนมาใหม่  

 

"คุณจิ่งอวี๋ไม่อนุญาตให้ใครเข้าพบครับ" เลขาไมค์ตอบตามที่จิ่งอวี๋สั่ง หญิงสาวทำหน้าเดือดดาลด้วยความโมโหทันที 

 

"นายไม่รู้จักฉันรึไง เลขาไมค์ ฉันเสี่ยวฉินเป็นแฟนกับคุณจิ่งอวี๋ ทำไมฉันจะเข้าพบเขาไม่ได้" เสี่ยวฉินพูดเสียงแหลม เลขาไมค์ถึงกับยกมือขึ้นมาอุดหูด้วยความรำคาญทันที 

 

"กรุณากลับไปเถอะครับ บอสสั่งไว้ ไม่ว่าใครก็ห้ามรบกวน" เลขาไมค์พูดอีก เสี่ยวฉินเริ่มหัวเสียจึงเดินตรงดิ่งไปเปิดประตูห้องทำงานของจิ่งอวี๋ทันที  

 

"อย่านะครับ คุณเสี่ยวฉิน" เลขาไมค์ร้องห้ามแต่ก็ไม่สำเร็จ เสี่ยวฉินถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปทันทีอย่างเสียมารยาท  

 

"คุณจิ่งอวี๋ค่ะเราไปกินข้าวกันเถอะค่ะ" เสี่ยวฉินพูด ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเจอหนุ่มน้อยร่างบางอยู่ในห้องกับจิ่งอวี๋ด้วย  

 

"ขอโทษครับบอส ผมห้ามเธอแล้วครับแต่เธอไม่ฟัง" เลขาไมค์กล่าวขอโทษ จิ่งอวี๋พยักหน้ารับแล้วให้เลขาไมค์ออกไป  

 

"เด็กบ้านี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" เสี่ยวฉินพูดแล้วส่งสายตาดุไปให้โจวโจว โจวโจวยืนก้มหน้านิ่งอย่างไม่คิดจะตอบโต้  

 

"เขาเป็นแฟนผม" จิ่งอวี๋พูดแล้วเดินเข้าไปโอบกอดโจวโจว เสี่ยวฉินจ้องมองทั้งสองคนตรงหน้าแบบไม่เชื่อสายตา  

 

"นี่คุณกับเด็กนี่" เสี่ยวฉินพูด จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วมองหญิงสาวด้วยสีหน้าเรียบเฉย 

 

"ครับ โจวโจวคือคนรักของผม" จิ่งอวี๋ว่าก่อนจะโอบกอดโจวโจวให้กระชับขึ้น เสี่ยวฉินหายใจเข้าออกอย่างแรงด้วยความโมโห มือบางของหญิงสาวกำเข้ามาหากันจนแน่น  

 

"กรี๊ด...เสี่ยวฉินไม่เชื่อ คุณโกหก กรี๊ด..." เสี่ยวฉินกรีดร้องจนเสียสติ เสียงกรี๊ดแหลมจนโจวโจวถึงกับสะดุ้ง  

 

"หยุดส่งเสียงดังสักทีคุณเสี่ยวฉิน คุณกำลังทำให้แฟนผมตกใจ" จิ่งอวี๋ว่าแล้วดึงโจวโจวเข้ามากอดแนบอก ภาพบาดตาตรงหน้าทำให้เสี่ยวฉินแทบลุกเป็นไฟ  

 

"แรดนักนะแก" เสี่ยวฉินว่าก่อนจะปรี่ตัวเข้ามากระชากตัวโจวโจวออก มือบางของหญิงสาวชูขึ้นหมายจะตบหนุ่มน้อยตรงหน้า  

 

"เพลี้ยะ" เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับแก้มขาวนวลจะใบหน้าที่หนาด้วยเครื่องสำอางจนหน้าหัน เสี่ยวฉินล้มลงหน้าทิ่มลงกับพื้นโดยมือบางทั้งสองข้างดันอยู่  

 

"อย่าคิดจะมาแตะต้องคนรักของฉัน" จิ่งอวี๋ว่าเสียงเข้ม หญิงสาวกุมใบหน้าที่โดนจิ่งอวี๋ตบด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลพราก  

 

"คุณจิ่งอวี๋ คุณตบฉัน ฮึก" เสี่ยวฉินพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ ดวงตาหวานจ้องมองไปยังโจวโจวด้วยความโกรธแค้น  

 

"ใช่ ผมตบเพื่อเตือนสติคุณ คนที่ผมรักมีเพียงคนเดียวเท่านั้นนั่นก็คือโจวโจว ใครหน้าไหนมันก็ทำร้ายคนของผมไม่ได้" จิ่งอวี๋พูดเสียงเข้ม เสี่ยวฉินลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ใบหน้าสวยที่โดนตบบวมขึ้นมาเล็กน้อย  

 

"ทำไมค่ะ จิ่งอวี๋ เสี่ยวฉินเฝ้ารักคุณ ทำไมคุณถึงไปรักเด็กบ้านั่น แถมมันยังเป็นผู้ชายอีก คุณมันพวกวิปริต จิ่งอวี๋" เสี่ยวฉินด่าจิ่งอวี๋ด้วยความโกรธแค้น โจวโจวก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด  

 

"ไม่ว่าใครจะมองว่ารักของผมกับโจวโจวจะวิปริตผิดเพศยังไงผมไม่สน อย่างน้อยๆผมก็ทำตามความรู้สึกของหัวใจตัวเอง ผมไม่แคร์คนอื่น ผมแคร์แต่คนที่ผมรักแล้วก็รักผมเท่านั้น ต่อจากนี้ไปคุณอย่ามาที่นี่อีก เข้าใจมั้ยครับ คุณเสี่ยวฉิน" จิ่งอวี๋พูดกับหญิงสาวตามตรง เสี่ยวฉินยืนร้องไห้ด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้ม โจวโจวน้ำตาไหลพรากเมื่อได้ยินคำที่จิ่งอวี๋พูด จิ่งอวี๋ดึงโจวโจวเข้ามากอดมือหนายกมือขึ้นลูบแผ่นหลังเล็กเบาๆ เสี่ยวฉินเดินถอยออกมาจากห้องทันทีทั้งๆที่สองแก้มขาวยังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา  

 

"เด็กขี้แย" จิ่งอวี๋พูดเย้าร่างบางที่ยืนกอดเขาร้องไห้อยู่ โจวโจวเงยหน้าขึ้นมองจิ่งอวี๋ทันทีด้วยใบหน้าหน้าเปื้อนน้ำตา  

 

"คุณจิ่งอวี๋" โจวโจวเรียกจิ่งอวี๋เสียงสั่นๆ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วเช็ดคราบน้ำตาออกให้ โจวโจวคว้ามือหนาของจิ่งอวี๋ขึ้นมาแนบแก้ม  

 

"ขอบคุณนะครับที่ รักผม" โจวโจวว่าแล้วหลับตาลงพร้อมกับเอียงหน้าซบมือหนาของจิ่งอวี๋ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วยกมือหนาที่ว่างอยู่เช็ดน้ำตาออก  

 

"ต่อไปเรียกฉันว่าพี่ แล้วเรียกแทนตัวเองว่าโจวโจวนะครับที่รัก" จิ่งอวี๋พูดชิดข้างกกหู โจวโจวลืมตาขึ้นมามองหน้าจิ่งอวี๋ทันทีเมื่อจิ่งอวี๋พูดจบ  

 

"พะ...พี่จิ่ง โจวรักพี่จิ่ง" โจวโจวพูด รู้สึกเขินหน่อยๆที่ไม่คุ้นชินกับคำเรียกใหม่  

 

"โจวโจว พี่รักน้องโจวโจว" จิ่งอวี๋พูดตอบกลับคนที่ยืนอยู่ด้วยรอยยิ้ม โจวโจวยกยิ้มเขินด้วยใบหน้าหวานแดงก่ำทันที 

 

 

 

มาแล้วค่ะตอนนี้แต่งเพลินเลยยาวไปหน่อย ถ้าเบื่อก็ขออภัยด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ 🙏 

ความคิดเห็น