มาเฟียร้ายกับนายลูกหนี้จบเเล้วนะทุกคน อีกนานเลยกว่าจะได้เจอกัน ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ตอนที่8 ฉันไม่อยากเสียเธอไป

ชื่อตอน : ตอนที่8 ฉันไม่อยากเสียเธอไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2562 11:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8 ฉันไม่อยากเสียเธอไป
แบบอักษร

 

ฉันไม่อยากเสียเธอไป

.................................................................................

 

 

 

 

 

 

ณ คฤหาสน์สิริสรรนุการณ์

เมื่อทั้งสองกลับมาถึงบ้านแล้วร่างบางก็เอาแต่เงียบไม่พูดเหมือนเคย จนร่างสูงเองก็แอบเครียดที่อยู่ภรรยาก็เงียบไป

“ไปนั่งเดี๋ยวทำแผลให้”

“ครับๆ”

ร่างบางถือกล่องทำแผลมาว่างที่หน้าร่างสูงแล้วนั่งลงตาร่างสูง

“เอาเเขนมา”

“เมล”

“เมลทำแผลอยู่”

“กูขอโทษเมล”

“เมลไม่อยากเสียเบสไป ฮึก” ร่างบางน้ำตาคลอกับสิ่งที่ตนเจอ แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย

“เบสก็มาอยู่นี้แล้วไงเมล อย่าคิดมากน่า”

“แล้วถ้าเบสไม่มาละ เมลกับลูกจะอยู่ยังไง” ร่างบางซบลงไปที่ไหลร่างสูง ร่างสูงได้แต่เอามือลูบที่หัวเพื่อเป็นการปลอบ แต่ในใจได้แต่คิดวิตกกังวลไปไหนต่อไหน

“โอ๊ย! เบสเจ็บ” ร่างสูงตัดความเงียบด้วยเสียงที่บ่งบอกถึงความเจ็บ

“เจ็บหรอ ขอโทษนะ เจ็บมากไหม”

“เจ็บ แต่ไม่เจ็บเท่าใจที่เธอมองด้วยสายตาแบบนี้หรอก”

“ห้ะ! เบสพูดอะไรนะ”

“ปะ ป่าวไม่ได้พูดอะไร”

“เป็นห่วงเบสจน เพ้อไหมเนี้ย หื้อ?” ร่างสูงเอามือไปขยี้ผมร่างบางจนหัวเราะออกมา

“เบสพอแล้ว หึหึ”

“บ้าแล้ว โอ๊ยพอเถอะเบส”

“อะ เสร็จแล้วไปกินข้าวกันเทอะ”

“เอาดิกูก็หิวแล้ว”

“เฮียครับ โกดังไฟไหม้ครับ ลูกน้องเราก็ถูกฆ่าตายเกือบหมดครับ บาดเจ็บก็เยอะ”

“เมล เดี๋ยวกูมา” ร่างสูงหันไปบอกร่างบาง แต่กลับถูกรั้งต้นแขนไว้

“ไม่ไปไม่ได้หรอเบส เมลละ เมลจะอยู่....” ร่างบางยังพูดไม่จบดินก็พูดเเทรกขึ้นมาเสียก่อน

“เฮียครับตอนนี้ ไฟลามถึงโซนBแล้วครับ”

ร่างสูงรีบวิ่งออกไปโดยไม่สนใจร่างบาง ปล่อยให้ร่างบางทนอยู่กับความเหงาที่ไม่มีใครเข้าใจ

“ฮึก ฮึก” ร่างบางเอามือปิดกลั้นเสียงร้องไห้ที่แสนเศร้า

“ฮัลโหลที ได้ยินเมลไหม”

“เห้ยเมลจริงดิ” ปลายสายตกใจที่เพื่อนที่ตัวเองแอบชอบโทรมาแต่ก็รู้อยู่ว่าร่างบางมีแฟนแล้ว

“เมลเอง ตั้งแต่จบมหาลัยก็ไม่ค่อยได้คุยกันเลยเนอะ”

“อือ แล้วนี้โทรมามีไรละ หรือเพราะเรื่องนั้นอีก”

“ก็ไม่เชิงอ่ะที เหงาก็ไม่ใช่เจ็บใจก็ไม่เชิง”

“เหงาอ่ะยังพอเข้าใจแต่ที่เจ็บใจอ่ะอะไร”

“ก็นะ มันก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วอ่ะ จะรอดหรือไม่รอดก็ไม่รู้อ่ะ”

“เอาน่า ทุกปัญหามีทางแก้เสมอ ไว้คุยใหม่นะเมล งานยุ้งๆหนะเดี๋ยวแอดไลน์ไปนะ”

“โชคดีนะที” ร่างบางกล่าวอวยพรให้ปลายสาย

“เช่นกัน”

ตี้ด

ติ้งๆ

เสียงไลน์ของร่างบางดังขึ้นเมื่อกดวางสายไป อยู่ๆไลน์ก็เด็งขึ้น โชว์รูปโปรไฟล์ของทีขึ้นอยู่T_Evil ได้เพิ่มคุณเป็นเพื่อนแล้ว ร่างบางจึงกดเข้าไปรับแอด แล้วกดส่งสติ๊กเกอร์ทักทายไป ทีเห็นแล้วร่างบางจึงปิดแอปลง แต่อยู่ๆร่างสูงก็โทรเข้ามาร่างบางไม่รับแต่กลับปิดเครื่องหนี ไม่ใช่เพราะโกรธแต่เป็นเพราะเขาเองที่ไม่แน่ใจว่าต้องอยู่อย่างไร มันอาจจะถึงเวลาที่เขากับร่างสูงคงต้องแยกกันก่อนที่ลูกตัวน้อยของเขาจะลืมตาดูโลก

ร่างบางเลือกที่จะเก็บของพลางเขียนจดหมายไปด้วย ร่างบางเก็บของใส่กระเป๋าก่อนที่จะเดินลงมาข้างล้าง ด้วยความมืดทำให้ร่างบางลื้นแต่ดีที่ยังมีราวบันไดอยู่ไม่งั้นเขาคงต้องเสียงลูกน้อยไป

“ลาก่อนนะที่รัก” ร่างบางเอ่ยลาคฤหาสน์ก่อนจะเดินออกไป

Rrrrrrrrrrr

“เบส” ร่างบางอ่านที่หน้าจอมือถือที่ขึ้นโชว์ว่าใครโทรมา ร่างบางตัดสินใจรับมันแล้วก็....

“ฮัลโหลเบส อึก”

“อยู่ไหน!”

“เมลกลับบ้านต่างจังหวัด”

“แน่ใจ จดหมายมึงคืออะไรวะเมล มึงจะลากูไปไหน”

“เมลเหนื่อยเบส”

“กูรู้ว่าทิ้งมึงไปในตอนนั้น แต่มันสำคัญนะเมล”

“แล้วถ้าวันนั้นเมลตายกับไฟไหม้พอดี เบสจะเลือกอะไร”

“กูไม่เลือก”

“เบสต้องเลือกเดี๋ยวนี้”

“ลงมา กูอยู่หน้ารถมึง ถ้าไม่ลงก็จะไม่มีใครได้ไปไหน เลือกเอาเมล”

“อย่าเอาแต่ใจได้มั้ยเบส เมลเหนื่อย”

“กูจะนับ1-3 ถ้ามึงยังไม่ลงมากูจะขึ้นไปตาม เร็วๆเมล” ร่างสูงขู่

ตี้ด

ร่างบางตัดสายใส่ร่างสูง ร่างสูงทนไม่ไหวเลยต้องขึ้นไปตามด้วยตัวเอง โดยมีการ์ดล้อมรอบรถบัส

“เมล ออกมา เดี๋ยวนี้” ร่างสูงขึ้นมาบนรถบัส แล้วเรียกหาร่างบาง ด้วยเสียงผู้คนที่กรีดร้องด้วยความตกใจ

“เฮียครับซ้อนั่งอยู่ไหนรถแล้วครับ”

ร่างสูงรีบลงจากรถแล้วตรงไปที่รถของตัวเอง

“เมล” ร่างสูงเดินไปนั่งลงที่ฝั่งที่ร่างบางนั่งอยู่โดยร่างบางเอาขาหันออกวางลงกับพื้นลานจอดรถ ร่างสูงจึงเห็นโอกาสจึงเข้าไปนั่งลงต่อหน้าร่างบางแล้วจับมือร่างบางข้างหนึ่ง แต่ร่างบางกลับไม่มองหน้าเขาเลยสักนิด

“เมล ขอโทษ”

“กี่ครั้งแล้วที่ขอโทษ พูดมันซ้ำๆไม่เบื่อบ้างหรอ รู้ไหมว่าคนฟังมันเบื่อแค่ไหนกับคำขอโทษที่มันแค่พูดอ่ะ แต่มันไม่เคยทำเลยสักครั้ง คนรอก็รอไป ดิ คนที่ทำให้รอจะไปรู้อะไร อึกๆ” ร่างบางพูดออกมาทั้งน้ำตาที่คลอทั้งสองข้าง แล้วจับมือร่างสูงขึ้นมาวางไว้บนท้องกลมๆ

“รู้รึป่าว ว่าเบสเป็นพ่อคนแล้ว ทำอะไรช่วยคิดถึงลูกหน่อยได้ไหม ไม่คิดถึงเมลก็คิดถึงลูกก็ดี”

“กูคิดถึงมึงกับลูกเสมอเมล แต่ที่วันนั้นปล่อยให้มึงอยู่บ้าน ก็เพราว่ามันปลอดภัยแล้ว กูถึงไปไง”

“หรอ แต่ทำไมเมลถึงรู้สึกอีกอย่างละ หรือว่าเราควรจะปล่อยมือจากกันแล้วเบส”

“ได้ไงเมล กูจริงจังกับมึงนะเว้ย แล้วไม่เคยคิดที่จะจริงจังกับใครอีกเลยนอกจากมึง”

“เมลอยากพักแล้ว เมลเหนื่อย”

ณ คฤหาสน์สิริสรรนุการณ์

22:00น.

ร่างบางที่นอนหันหลังให้ร่างสูง แต่กลับลืมตาให้เห็นในความมืด

“เมล ขอกอดหน่อยได้มั้ย”

“.........”

“ขอบคุณที่ยังอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน”

“กูรู้ว่า มึงเหนื่อยกับอะไรแบบนี้ เหนื่อยที่ต้องทนอยู่บ้านคนเดียว เหนื่อยที่ต้องรอให้กูกลับบ้าน เหนื่อยที่ต้องรอความหวังว่ากูจะยังอยู่ตรงนี้มั้ย เดเต่กูก็ยังอยากให้มึงรอ อยู่ตรงนี้เป็นกำลังใจใหกูนานๆนะเมล” ร่างสูงอธิบายความรู้สึกถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะรับหรือไม่รับก็ตาม

จากนั้นร่างบางและร่างสูงก็หลับไปจนถึงเช้า

04:30น.

“อื้อ” ร่างบางที่รู้สึกตัวตื่นด้วยความอึดอัดและความเคยชิน จึงทำให้รู้สึกตัว

“เบส” ร่างบางกระซิบร่างสูง

“ทำไมอีกเมล ง่วงแล้วนอนเถอะ”

“ตื่นก่อนเถอะ พาเมลไปซื้อของหน่อย เมลจะไปใส่บาตร”

“ซื้ออะไร”

“ไม่ไปก็ได้ เดี๋ยวเมลไปเอง”

“เฮ้ยๆ ไปด้วย” ร่างสูงรีบลุกอย่างเร็วแล้วตรงไปที่ห้องน้ำ

 

 

 

 

................................................................

 

 

 

 

 

 

ณ ตลาดสด XX

“เบส ไปช่วยเมลถือของหน่อย เร็ว”

“ครับ” ร่างสูงตอบ

ร่างบางเดินนำร่างสูง ก่อนที่ร่างบางจะทักขึ้น

“เบสเอากาแฟหน่อยมั้ย”

“ก็ดี”

“ลุงชายครับ เอากาแฟแก้วหนึ่งและก็น้ำเต้าหู้27ถุงกับปลาท้องโก้อีก30บาทครับ”

“ได้ครับ ทั้งหมด230บาทครับ เดี๋ยวมาเอาใช่มั้ยไหมลูก”

“นี้ครับ เดี๋ยวเมลมาเอานะครับ”

“เบสรีบกินนะ เดี๋ยวเมลไปสั่งของก่อน รออยู่นี้นะ”

“อือ ขอบคุณครับลุง”

“พี่ดาวครับ เอาเหมือนเดิมครับ”

“จ๊ะ 200จ๊ะ”

“นี้ครับเดี๋ยวเมลมาเอานะครับ”

“จ้า”

“ป้าอ้อยครับ เอาคะน้า พริกแดง มะนาว กระเทียม ต้นหอม ผักชี และก็ไข่สองแผงครับ” ป้าอ้อยหยิบของให้ร่างบางอย่างขะมักเขม้น และแล้วก็เสร็จ

“เท่าไหร่ครับ”

“ 540จ๊ะ”

“นี้ครับไม่ต้องถอนนะครับ” ร่างบางรับผักสดที่ตัวเองซื้อแล้วเดินไปหาร่างสูงที่ร้านกาแฟ

“เบสอิ่มยัง”

“ปะดิ”

“อะ ตะกร้า ช่วยถือของด้วยละกัน ลุงชายครับเสร็จรึยังครับ”

“เสร็จแล้วลูก”

“ขอบคุณครับ เบสรับสิ จะให้เมลถือรึไง” ร่างบางว่าที่ร่างสูงเอาแต่ยืนเฉยไม่ยอมรับของ

“นี้ด้วย มันหนักอ่ะ” ร่างบางบอกพร้อมกับยิ้มหวาน

“ไปต่อเลยละกัน อย่าเพิ่งบ่นละ”

“ครับ...............”

“ป้าอ้อยครับ เมลมาเอาไข่ที่สั่งไว้ครับ”

“นี้จ้า ว่าแต่คนนั้นใครจ๊ะ” ร่างสูงเดินเข้าไปรับ

“หึๆๆ เอ่อ พ่อเขาน่ะครับ”

“หึหึๆๆๆ ตาถึงนะพ่อหนุ่ม”

“ขอบคุณครับ” ร่างสูงยิ้มโดยไม่สนร่างบางที่ตอนนี้หน้าแดงแล้วเดินออกไป

“พี่ดาวครับ มาเอาของน่ะครับ”

“นี้จ้า ขอบคุณนะจ๊ะ”

“ครับ”

“เสร็จยัง”

“อือ เสร็จแล้ว กลับเทอะ”

“เมล อีกสองวันไปทะเลกัน”

“เอ๊ะ! ไปทำไมอ่ะ”

“ไปพักผ่อน กูเหนื่อยยังไงไม่รู้วะเมล”

“อ้อๆ ไปดิ เมลก็อยากไปเหมือนกัน”

“ชวนไอไทม์กับไอสิงไปด้วยละกัน กูอยากไปเที่ยวกับเพื่อนมานานละ”

“เมลก็เหมือนกันนะ ตั้งแต่จบมาก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลยเพิ่งจะได้เจอก็เร็วๆนี้แหละ”

“อีกสองวันนะเมล”

“อื้อ” ร่างบางตอบไป

 

 

 

 

 

...............................................

 

 

 

 

 

 

ณ คฤหาสน์สิริสรรนุการณ์

“เมลมึงซื้ออะไรมาเยอะแยะวะ กินคนเดียวหมดรึไง”

“ป่าวกินคนเดียว เมลซื้อมาให้คนที่บ้านเราตั้งหากละ ไม่รู้หรอ”

“ทุกวันเลยหรอ”

“ป่าวหรอก เฉพาะวันศุกร์วันเดียวน่ะ รีบไปอาบน้ำเถอะเบส เดี๋ยวจะได้ไปใส่บาตรกัน”

“เออ พวกมึงยืนบื้ออยู่ทำไมวะ รีบมาถือของดิ”

06:00น.

“เบสมาเร็ว”

ร่างบางและร่างสูงพากันเดินออกไปที่ประตูใหญ่หน้าคฤหาสน์เพื่อที่จะใส่บาตร ร่างบางจึงมาหยุดรอที่ที่ประจำของตนที่มีคนอื่นรอใส่บาตรพร้อมตนด้วย

“คนเยอะวะเมล”

“ก็ต้องเยอะสิ เขามาใส่บาตรนะ”

“เออ” ร่างสูงประชดร่างงบาง

“เมลมาใส่บาตรนะเบส ไม่ได้จะมาทะเลาะด้วย ถ้าไม่อยากใส่ก็กลับบ้านไปเลยไปรู้งี้ไม่ปลุกให้มาด้วยหรอก” ร่างบางว่าพลางหันหน้าหนี้

“เออ โทษๆ พระมาแล้วใส่บาตรกัน”

“...”

ร่างบางและร่างสูงใช้เวลาไม่นานก็เสร็จจากการใส่บาตร

“อายุ วันโน สุขขัง พลัง” หลวงพ่อให้พรก่อนที่จะเดินไปต่อ(เค้าไม่รู้ว่าเขียนถูกรึป่าวอย่าว่าเค้านะ)

“สาธุ” ร่างบางและร่างสูงสาธุออกมาพร้อมกัน แต่ร่างบางกลับหันหน้าหนีเมื่อร่างสูงยิ้มให้ร่างบาง

 

 

 

 

 

......................................................

 

 

 

 

ร่างบางมารอร่างสูงเพื่อทำหน้าที่ประจำของตัวเองตั้งแต่เริ่มเข้ามาอยู่ที่นี้จนถึงตอนนี้ ร่างบางยื้นสูตให้ร่างสูงก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน

“เมล ขอโทษๆ อย่าโกรธนะครับ”

“ไม่โกรธหรอก แค่นอยด์นิดหน่อยอ่ะ”

“ครับ อย่างอนนะเมล”

“ไม่งอนนะ”

“อือไม่งอนแล้ว เห็นไหมเนี้ยเมลยิ้มแล้ว” ร่างบางว่าแล้วยิ้มออกมาพลางจับหน้าร่างสูงหันไปมา

“เมล จุ๊ป ฟอดดดๆ”

ร่างสูงจุ๊ปปากร่างบางแล้วหอมแก้มร่างบางทั้งสองข้างแล้วหัวเราะออกมา

“เบสอ่ะ รู้อยู่ว่าคนเยอะอ่ะ เมลก็อายเป็นนะ”

“ครับ หึๆๆๆๆ”

“ตั้งใจทำงานละ ฟอดดดด” ร่างบางหอมแก้มร่างสูงทั้งสองฝั่งเช่นกัน

“ไปแล้วนะ เดี๋ยวจะมากินข้าวเย็นด้วย ป๊าไปแล้วนะตัวเล็ก จุ๊ป” ร่างสูงพูดกับลูกในท้องแล้วจุ๊ปหนึ่งที

ร่างสูงว่าจบก็ขึ้นรถไปทำงาน ร่างบางก็มองร่างสูงที่อยู่ในรถจนลับขอบบ้านไปร่างบางจึงกลับเข้ามาในบ้าน

.......................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

#เป็นยังไงบ้างเอ่ย ไม่ดีตรงไหฯก็ขออภัยด้วยเน้อ อิอิ

ติดตามได้ใน มาฟียร้ายกับนายลูกหนี

-MOON-

 

 

…………………………………………………………………………………………………

 

ความคิดเห็น