มาเฟียร้ายกับนายลูกหนี้จบเเล้วนะทุกคน อีกนานเลยกว่าจะได้เจอกัน ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ตอนที่5 รักเราไม่เก่าใช่ไหม

ชื่อตอน : ตอนที่5 รักเราไม่เก่าใช่ไหม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2562 22:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5 รักเราไม่เก่าใช่ไหม
แบบอักษร

รักเราไม่เก่าใช่ไหม

 

...................................................................................................

 

 

 

 

 

1เดือนต่อมา

ร่างบางและร่างสูงแยกกัน ได้1เดือนแล้ว ร่างสูงไม่เคยติดต่อร่างบางเลย แม้กระทั้ง

Rrrrrr Rrrrrrr

“เบส” ร่างบางอ่านชื่อบนหน้าจอมือถือ ร่างจึงตัดสินใจรับ แต่ไม่พูด

“เมล ขอโทษที่ไม่ได้ติดต่อไปเลย”

“.....”

“เมลตอบเบสหน่อย”

“...”

“เบสขอโทษ เบสงานยุ่งไปหน่อย อย่าโกรธเบสนะเมล เข้าใจเบสด้วย” ร่างสูงพูดผ่านมือถือด้วยเสียงอ่อนๆ

“..รักเราไม่เก่าใช่มั๊ย”

“แน่นอน ดีกันนะเมล ไหนเมลสัญญาแล้วไงว่าจะไม่ปล่อยมือเบสอ่ะ”

“เบสปล่อยมือเมลก่อน” ร่างบางแย้งกลับ

“เมล.. ฟังก่อนดิ เมลเล่นหายไปดื้อๆนะ”

“เมลยังไม่พร้อมที่จะเจอเบสนะ ไว้เราค่อยคุยกันวันหลังละกันได้มั้ย”

“เมล ผมง้อ คุณ”

“ถ้าเหนื่อยเบสก็ปล่อยเมลได้นะ เมลไม่ว่าอะไรหรอก” ร่างบางว่าอย่างตัดพ้อ เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้

”ก็ถ้ากูลืมมึงได้ กูคงลืมนานแล้วว่ะ แต่นี้กูยังคิดถึงมึงไง ดีกันเมล เมล” ร่างสูงพูดเสียงอ่อนๆผสมเสียงอ้อนๆเข้าไปด้วย ร่างบางได้ยินก็แอบอมยิ้มนิดๆภายใต้แววตาที่เศร้าหมอง

“.............”

“เมล ฟังเบสก่อน”

ตี้ด

ร่างบางร้องไห้ออกมาแบบกลั้นไม่อยู่ ความรู้สึกเหมือนโลกของเขาแตกสลาย คนที่รักกลับนอกใจ เล่นไม่ซื่อกับเขา ส่วนร่างสูง หลังจากที่คุยกับร่างบางเสร็จก็เอาแต่กินเหล้าการงานไม่ค่อยจะทำ จนบริษัทขาดทุนไปน้อยนิด โบ๊ทพี่ชายจึงขอให้ร่างบางคุยกับร่างสูงใหม่ ซึ่งร่างบางก็ยอมแต่โดยดี เพราะใจก็อยากจะกลับมา

Rrrrrrrr Rrrrrrr

“เบส นี่เมลนะ”

“เมล เมลหรอว่ะ” ร่างสูงร้องออกมาเสียงดังลั่นบ้านด้วยวามดีใจที่อยู่เมียสุดที่รักก็โทรกลับมา

“มารับเมลหน่อยได้มั๊ย เมลอยู่ที่บ้าน”

“เห้ย! ได้ดิ เดี๋ยวไปรับเดี๋ยวนี้แหละ” ร่างสูงตอบรับคำของภรรยาก่อนจะรีบจนไม่ดูออะไร เศษขวดเหล้าที่กงอยู่เต็มพื้น ห้องนอนที่นอนด้วยกันก็ลกเหมือนลังหนู

“ อื้อ จะรอ”

ร่างสูงรีบขับรถไปที่บ้านร่างบางเพื่อที่จะไปรับร่างบาง

เอี้ยด!

“เมล กลับบ้านกัน” ร่างสูงยิ้มให้ร่างบาง

“..............”

“โคตรคิดถึงมึงเลยว่ะ” ร่างสูงวิ่งเข้ากอดร่างบาง

“.....” ร่างบางไม่ตอบเพียงแต่ยิ้มให้ร่างสูง

“คิดถึงตัวเล็กนะครับ จุ๊บ” ร่างสูงก้มลงไปจูบที่ท้องของร่างบางเหมือนจะคุยกับลูก ทั้งคู่พากันขึ้นรถแล้งมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์

 

 

 

................................................................................

 

 

 

 

 

ณ คฤหาสน์สิริสรรนุการณ์

“ยินดีตอนรับกลับครับซ้อ”

ร่างบางก้าวขาลงจากรถถึงกับต้องอึ้งเมื่อมีชายชุดดำยืนเรียงแถวสองฝั่งรอที่หน้าบ้านของร่างสูง

“ครับ” ร่างบางตอบสั้นๆก่อนที่จะเดินเข้าบ้านไป

“สวัสดีครับนม” ร่างบางยกมือไหว้ผู้ใหญ่ที่คอยดูแลสามีตนมาตลอด

“หนูเมลลูก เป็นไงบ้างลูก”

“สบายดีครับ”

“คุณเล็กนะคุณเล็ก ทำไปได้นะคะ” นมนวลไม่ว่าเปล่าหันมาเอ็ดร่างสูงที่ตอนนี้เอาแต่ทำหน้าตาระรื่นอารมณ์ดีอยู่

“ผมว่าเราอย่าพูดมันจะดีกว่านะครับ หึหึ” ร่างสูงหัวเราะ

“เมลขอตัวก่อนนะครับ” ร่างบางเดินขึ้นไปข้างบน แต่ตองผงะเมื่อเปิดประตูเข้าห้องไป เห็นขวดเหล้าวางระเกะระกะ

“ห้องหรือรังหนู” ร่างบางหันไปถามร่างสูงด้วยสายตานิ่งๆ

“รังหนู” ร่างสูงพูดติดตลกแต่สายตาของร่างบางนั้นทำเอามุกตลกขายไม่ออกเลยที่เดียว

“เพื่อนเล่น”

“ป่าวครับ”

“ยี่สิบนาทีทำห้องให้เป็นห้องด้วย” ร่างบางสั่งเสียงเย็นชาก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“ครับ...........” ร่างสูงตอบรับคำของคุณภรรยาก่อนลงมือปฏิบัติภารกิจ

ร่างบางเดินลงมาข้างล้างเพื่อที่หาอะไรกินแต่ดันเจอเซอร์ไพทร์ ร่างบางจึงหยิบดอกกุหลาบขึ้นมาอ่าน

“ขอโทษ เบสไม่รู้จะทำไงแล้ว ไม่รู้ด้วยว่าต้องง้อเธอยังไง แค่อยากแทนดอกกุหลาบสีขาวเพื่อแทนความบริสุทธิ์ของเบส แต่ถ้าเมลไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรแค่ได้ให้ก็ดีใจแล้ว อึก ฮึก” ร่างบางอ่านข้อความที่ติดอยู่กับดอกกุหลาบแล้วสะอื้น

“ขอบคุณที่ไม่ปล่อยมือกู” ร่างสูงกอดร่างบางอยู่ด้านหลัง แล้วพูด

“ห้องเสร็จแล้วหรอ ถึงได้ลงมาหนะ”

“เสร็จแล้ว กำลังจะออกไปทำงานที่โกดังด้วย ไปด้วยกันหน่อย”

“ไปทำไมละ”

“มีซ้อให้ลูกน้องแล้ว จะไม่ประกาศให้รู้ได้ไง ฟอด.......”

“แล้วซ้อๆเขาไปรึป่าวละ”

“ไป เดี๋ยวก็ไปแล้ว”

“งั้นเมลขอขึ้นไปเอาเสื้อคลุมก่อน”

“ไม่ต้อง กูเอามาแล้ว”

“ขอบคุณ”

“เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นตรงนี้ไม่ได้หรอ” ร่างสูงชี้ไปที่แก้ม พรางส่งสายตาเจ้าเล่ห์

“ฟอด.....” ร่างบางรั้งต้นคอร่างสูงลงมาจูบ ทั้งสองจูบกันอยู่นานโดยไม่ได้ลุกล้ำแต่อย่างไง จนร่างบางหน้าแดงแล้วผละออกแล้วยิ้มหวานส่งให้ร่างสูง

“โอ้ย ฆ่ากูให้ตายเถอะถ้ามึงจะทำแบบนี้” ร่างบางหัวเราะล่า

“ไปได้แล้วเดี๋ยวสายนะ” ร่างบางเดินหนีเพื่อเก็บอาการเดินหนี

 

 

 

.......................................................................................

 

 

 

ณ โกดัง BLACK

“เมลเดี๋ยวให้ดินประคองมึงไป เดี๋ยวกูไปคุยโทรศัพท์หน่อย” ร่างบางพยักหน้ารับ

“เชิญครับซ้อ” ดินบอก

ร่างบางและดินเดินเข้าไปในโกดัง ตลอดทางเดินมีลูกน้องนั่งกินข้าวบ้าง นั่งคุยบ้าง ร้องเพลงดีดกีตาร์บ้างตามประสานักเลง

“หวีดวิ้ว ไปไหนจ๊ะน้องสาว” ชายชุดดำหนึ่งในนั้นเอ่ยถามร่างบางขณะที่ดินประคองอยู่

“อ้าวเฮียดิน พาเด็กมาด้วยหรอวะ” และอีกคน

“สนใจเป็นเมียพี่มั๊ยจ๊ะ” กลุ่มชายชุดดำหัวเราะเมื่อมีชายคนหนึ่งเอ่ยถามร่างบาง จนตอนนี้ทั้งโกดังมีแต่เสียงหัวเราะ ร่างบางจึงส่งสายตาพิฆาตมองไปรอบๆที่มีคนหัวเราะ

“อ้าวๆ โกรธแล้วหรอจ๊ะ” และตามด้วยเสียงหัวเราะชอบใจ

“เดี๋ยวซ้อเข้าไปนั่งรอข้างในก่อนนะครับ และอีกอย่างโกรธพวกมันเลยนะครับพวกมันไม่รู้ว่าซ้อเป็นใคร”

“ก็ไม่รู้เหมือนกันสิครับ”

“งั้นซ้อจะเอาน้ำอะไรครับเดี๋ยวผมไปเอามาให้”

“ขอเป็นน้ำส้มแก้วหนึ่งก็พอครับ”

“ครับ รอสักครู่” ดินพูดก่อนที่จะออกไปจากห้อง

“เฮียดิน เด็กเฮียหน้าฟัดว่ะเฮีย”

“ไอ้สัส ไม่ใช่เด็กกู”

“อ่าวแล้วเด็กใครวะเฮีย”

“ซ้อพวกมึงแหละไอสัส” ชายชุดดำทั้งหมดต่างพากันนิ่งไม่พูดอะไร

“กูบอกซ้อแล้วว่าพวกมึงไม่รู้ แต่ซ้อตอบเหมือนพวกมึงเลยว่ะ”

“ตอบว่าไรวะเฮีย”

“ก็ไม่รู้เหมือนกัน งานนี้พวกมึงตายแน่ๆว่ะ หึหึๆๆ” ดินหัวเรราะที่ลูกน้องพากันหน้าถอดสี สงสัยงานนี้คงต้องหยอดน้ำข้าวต้มแล้วละ

“พวกมึงทำไรกันวะ” ร่างสูงถามชายชุดดำ

“ปะ ป่าวครับ”

“ดิน”

“ครับเฮีย”

“ซ้อมึงอยู่ไหน”

“ในห้องเฮียครับ งั้นผมฝากน้ำไปให้ซ้อด้วยนะครับเฮีย ซ้อมีเรื่องจะบอกไอพวกนี้น่ะครับ” ดินยิ้มให้ร่างสูง

“เออๆ อีกครึ่งชั่วโมง พวกมึงทุกตัวลงไปที่ชั้นใต้ดินให้หมดนะเว้ย กูกับเฮียๆมีเรื่องจะคุยด้วย”

“ครับ..............” ชายชุดดำขานรับเสียงดำ

“เฮียครับ” หนึ่งในชายชุดดำเรียกร่างสูง

“มีไรวะ” ร่างสูงถามกลับ

“อภัยให้พวกผมด้วยนะครับ”

“อะไรวะ”

“นะครับเฮีย”

“เออๆ” ร่างสูงพูดจบก็เดินหนีกลับไปห้องของตัวเอง

 

 

 

.........................................................

 

 

 

 

“เมล เมล” ร่างสูงเขย่าตัวร่างบางก่อนที่ร่างบางจะรู้สึกตัวตื่นขึ้น

“เหนื่อยหรอ”

“ไม่เท่าไหร่หรอก”

“โทษนะกูลืมไปเลยว่ามึงว่ามึงยังไม่ได้พัก”

“ไม่เป็นไร” ร่างบางตอบด้วยเสียงอ่อนแต่ก็ยิ้มให้ร่างสูงด้วบเช่นกัน

“อะนี้น้ำส้มมึง หิวมั๊ย มีครัวมีของสดอยู่แต่ขาดคนทำ สนใจเป็นแม่ครัวชั่วคราวเลี้ยงแก๊งกูหน่อยมั๊ย” ร่างบางยิ้ม

“เอาสิ เมลพร้อมแล้ว ไปกันเลย” ร่างสูงหัวเราะกับท่าทีของร่างบางที่แสนจะน่ารัก

“เอ่อเบส เมลถามหน่อยสิ”

“ถามมาเลย”

“แก๊งเบสมีกี่คนหรอ”

“เฉพาะของกูมีไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันว่ะ มีเกรดด้วยนะเว้ย แต่ที่นี้มีเกรดเอครึ่งหนึ่ง แล้วที่เหลือก็คละๆกันอยู่แต่ละที่ บางคนอาจทำงานอยู่ที่อื่นบางคนก็อยู่ที่นี้”

“ถ้างั้น เบสช่วยเมลทำกับข้าวด้วยละกัน เมลท้องเริ่มโตแล้ว” ร่างบางว่าพลางลูบท้องไปด้วย ซึ่งตอนนี้ท้องของร่างบางก็เข้าเดือนที่สามแล้ว

“มันจะไม่ท้องเสียกันหมดหรอวะ”

“ไม่หรอกหน่า เมลอยู่ด้วยทั้งคนนะ”

“ครับ....”

10นาทีผ่านไป

“เบส มันจะไหม้แล้ว ดูด้วยสิ” ร่างบางพูดเสียงดังจนชายชุดดำต่างพากันมาดู ด้วยกลิ่นที่แสนหอมและเสียงของร่างบาง

“ตักใส่ถาดเลยเบส” ร่างสูงทำตามที่ร่างบางสั่ง แต่ร่างบางกลับขำเมื่อเห็นหน้าร่างสูง จนทั้งงคู่สบตากัน

ฮิ้วววว

“หน้ามึงแดง”

“มันร้อน...”

“เห้ยๆ เสือกลายร่างเป็นลูกแมวว่ะ” ดินเอ่ย ถึงอย่างนั้นร่างสูงก็ไม่เคยว่าเลย แต่กลับชอบใจมากกว่า

“เอ่อ กับข้าวเสร็จแล้วแล้วนะครับ เชิญเลย”

“เห้ย! ลงไปได้แล้วพวกมึง เฮียเขามากันหมดแล้วเว้ย” ชายอีกคนบอก

“งั้นไว้จะมากินหลังเสร็จงานนะครับ คงหายหวานพอดี”

ฮิ้วววว

“ไปเถอะเมล เดี๋ยวมดขึ้น หึหึ” ร่างบางหน้าแดงขึ้นเมื่อร่างสูงก้มลงมาสบตาด้วย

“อื้อ ไปสิ”

“หึหึหึ”

“เดินนำสิ”

“ครับผม”

 

 

 

 

.........................................................

 

 

 

 

 

“ที่วันนี้ฉันเรียกมาทั้งหมดเพราะจะมีสมาชิกใหม่มาแนะนำ อยากให้พวกนายดูแลและเคารพเหมือนที่เคารพพวกฉันมาโดยตลอด” โบ๊ทกล่าวแล้วแนะนำครามให้แก๊งตัวเองรู้จัก

“คนนี้ชื่อคราม เป็นซ้อใหญ่ของที่นี้ หวังว่าพวกคุณคงจะเข้าใจ” โบ๊ทกล่าว

“สวัสดีครับทุกคน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” ครามก้มหัวเล็กน้อย

“ส่วนนี้ กัส เป็นซ้อกลางที่นี้”

“ฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะครับ” กัสก้มหัวเล็กน้อยแล้วถอยหลังไป

“ซ้อคนสุดท้าย ชื่อ เมล เป็นซ้อของที่นี้ ให้เกียรติซ้อด้วย เข้าใจใช่มั๊ยดิน”

“อ้าวเฮีย เกี่ยวไรกับผมละ”

“สั่งสอนลูกน้องมึงด้วย”

“วันนี้หยุดทำงาน ฉลองที่มีซ้อทีเดียวครบสามคน เชิญกินอาหารได้ตามใจพวกมึงเลย”

ฮิ้ววววว~ เหล่าชายชุดดำต่างพากันร้องฮิ้วอย่างดีใจเมื่อวันนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว

“เมล นี้ ไอ้ไฟ เป็นมือซ่ายกูน้องไอ้ดิน”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับซ้อ”

“เช่นกันครับ” ร่างบางยิ้มตอบ

“เฮียดิน”

“มีไรว้ะ”

“กับข้าวที่เฮียกับซ้อทำยังไม่หายหวานเลยครับ กับข้าวที่ว่าเผ็ดยังเป็นของของหวานเลยเฮีย”

ฮิ้ววว~

“เมล หน้ามึงแดง”

“แล้วพวกพี่อยากกินน้ำแดงรึป่าวละครับ ผมทำให้ได้ครับ” ร่างบางยิ้มที่มุมปากทำเอาร่างสูงและลูกสมุนต่างพากันก้มหน้ากินต่อ

“ซ้อมึงอารมณ์แปรปวนหน่อย กำลังมีนายน้อยให้พวกมึง”

“ดีใจด้วยครับซ้อ” ร่างบางนิ่งไม่พูดอะไร เพียงแต่ก้มหัวเพื่อเป็นการขอบคุณ และกินต่อแบบนิ่งๆ

“แล้ว เมล จะกลับบ้านเลยไหม”

“เมล อยากสำรวจที่นี้หน่อยน่ะ เป็นไกด์ให้หน่อยสิ”

หลังจากที่ร่างบางและร่างสูงกินข้าวเสร็จ ก็พากันเดินทัวร์โกดัง ก่อนที่ทุกคนจะกลับไปพักผ่อนที่บ้าน

 

 

...................................................................................................

 

 

 

 

 

...............จบแล้วเน้อ สำหรับตอนนี้ที่ผ่านมรสุมการกินมาม่าไปสักพักหนึ่ง ก็อาจมีมุมหวานๆหน่อยก็รอติดตามตอนต่อไปละกันน้า................

ติดตามได้ใน มาเฟียร้ายกับนายลูกหนี้:)

-MOON-

 

 

 

 

...................................................................................

 

 

 

 

 

เนื้อหาทั้งหมดเป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้เเต่งเท่านั้นนะคะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอะไรทั้งสิ้น หากทำให้ท่านเข้าใจผิด ต้องขอโทษด้วยนะคะ

-MOON-

 

 

ใครที่รอncเราจะบอกว่าช่วงนี้ไม่ค่อยจะมี เเต่! ถ้าคลอดเมื่อไหร่ คงจะมีนะ5555 อาจจะดราม่าเยอะ ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร อาจจะเป็นเพราะว่าเราเนี้ยชอบดึงเข้าดราม่าตลอดมั้งนะ เลยทำให้พ็อตเรื่องมันดร่ามานิดๆ ผสมความไม่รู้เรื่องด้วย555 ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ

 

 

ไลค์

เเชร์

เม้น

ให้หน่อยนะคะ

อย่านะทุกคน เม้นคือกำลังใจในการเขียนของเรา ไม่มีใครเม้นเราก็ไม่รู้ว่าต้องเขียนยังไงให้คนอ่านชอบ จนเริ่มจะท้อเเล้ว

 

1เม้น = 1ล้านกำลังใจ

อยากได้10ล้านกำลังใจต้องทำไงคะ5555

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ดีตลอดมา

-MOON-

:)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น