facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[02]-พบกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : [02]-พบกันอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 08:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[02]-พบกันอีกครั้ง
แบบอักษร

[02]-พบกันอีกครั้ง

 

"โอ้โห! นี่เธอกะจะย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวรเลยหรือไงไอด้า" คำทักทายแรกที่อลันเอ่ยกับพี่สาวหลังจากที่กวาดสายตามองกระเป๋าห้าใบบนรถเข็น

 

"นี่ฉันก็เลือกเอามาแต่ของที่จำเป็นทั้งนั้นนะ" บอกหน้าตาเฉย รู้แหละว่าอลันพูดประชดแต่แล้วไงล่ะ เธอไม่สนซะอย่าง

 

"ของที่จำเป็น? ทั้งหมดเนี่ยนะ" เบ้ปากใส่พี่สาวก่อนที่จะกรอกตามองบนแล้วถอนหายใจเบาๆอย่างเบื่อหน่าย

 

"ใช่" สะบัดผมแล้วยิ้มสวยๆให้น้องชายไปที

 

"นายรออะไรอลัน เข็นตามมาสิ" บอกกับน้องชายเมื่อเห็นว่าอลันยังคงยืนนิ่งไม่ยอมเข็นกระเป๋าตามมา

 

"เดี๋ยวดิ รอก่อนแปปนึง" อลันบอกเสียงแข็งทำให้ไอด้าหงุดหงิดเล็กน้อย เธอนั่งเครื่องมาก็จั้งหลายชั่วโมงแทนที่จะได้กลับไปพักยังจะให้มารออะไรอีก น่าเบื่อชะมัด!

 

"เอาน่า ฉันรับรองเลยว่าเธอจะหายเหนื่อย หายหงุดหงิดแล้วก็อารมณ์ดีมาก" พูดด้วยท่าทางมั่นใจเต็มร้อยพร้อมกับรอยยิ้มร้ายที่ผุดขึ้นตรงมุมปาก ยักคิ้วหลิ่วตาใส่พี่สาวอย่างมีลับลมคมนัย

 

"อะไรของนาย จะแกล้งอะไรฉันอีก" เห็นท่าทางของอลันแล้ว ไอด้าก็ไม่ค่อยไว้ใจสักเท่าไหร่

 

"แกล้งอะไร เธออ่ะคิดมากเกินไปแล้ว"

 

"เหอะ!...ฉันก็ต้องคิดป่ะ นายอ่ะมันเจ้าเล่ห์ชอบแกล้งฉันตลอดเลย" ยกมือขึ้นมากอดอกแล้วปรายตามองอลันอย่างเคืองๆ เธอจำได้หมดแหละว่าอลันแกล้งอะไนเธอบ้างตอนเด็กๆ

 

"ฉันโตแล้วนะไอด้า ไม่เล่นเป็นเด็กๆเหมือนเมื่อก่อนหรอก" อลันว่าเหมือนรู้ทันว่าไอด้ากำลังคิดอะไรอยู่ บอกแล้วไงว่าเขากับไอด้าสนิทกันมาก แค่มองตาก็รู้ใจแล้ว

 

"ให้มันจริงเหอะ"

 

"เธอก็คอยดูเอาเอง ว่าจริงหรือไม่จริง" ท้าทายไอด้าแถมยังยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย

 

จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบห้านาทีได้ ไอด้าที่นั่งอยู่อย่างสงบในตอนแรกเริ่มหัวร้อนผุดลุกขึ้นด้วยสีหน้าเครียดแล้วหันไปแหวใส่น้องชายอย่างเกรี้ยวกราด

 

"ฉันไม่รอแล้ว ทั้งเหนื่อย ทั้งง่วงฉันจะกลับ ถ้านายไม่พาฉันกลับเดี๋ยวนี้ฉันจะโทรหาคุณย่า"

 

"เห้ย!..ใจเย็นดิ"

 

"ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว ฉันไม่น่าเชื่อนายเลยจริงๆอลัน ไอ้น้องบ้า!" ตะโกนใส่หน้าอลันพร้อมกับหันหลังให้น้องชายเพื่อที่จะเดินออกจากตรงนั้น เพราะถ้าขืนอยู่ต่อเธอต้องพลั้งมือบีบคอน้องชายตัวเองแน่ๆ

 

"ระวัง!....ไอด้า"

 

ปึก!

 

"โอ้ย!..." ไอด้าร้องเสียงหลงเมื่อร่างกายบอบบางของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคน

 

เพราะอะไรเธอถึงรู้ว่าอีกคนมีรูปร่างสูงใหญ่กว่าน่ะเหรอ? ก็ตอนนี้เธอตกอยู่ในวงแขนของคนคนนั้นยังไงล่ะ

 

"อ๊ะ!.. ปล่อยฉันนะ" เมื่อตั้งสติได้ ไอด้าก็รีบสะบัดตัวออกจากวงแขนกำยำนั่นโดยที่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าของอีกฝ่าย เมื่อหลุดออกมาได้ก็รีบก้าวไปยืนข้างน้องชาย ยกมือขึ้นสางผมตัวเองอย่างลวกๆ

 

"พอดีพี่ติดธุระโทษทีนะอลัน รอนานไหม?" น้ำเสียงทุ้มเข้มที่เอ่ยถามอลันเรียกความสนใจจากไอด้าที่กำลังก้มหน้ามองพื้นอย่างอารมณ์เสีย ให้เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงแทบจะในทันที

 

"ไม่นานเท่าไหร่ครับพี่ผมรอได้ แต่ใครบางคน....เหมือนจะไม่" พูดจบก็ชำเลืองมองไอด้าที่ยืนอยู่ข้างกาย

 

"โอ้ย!..." อลันร้องขึ้นเบาๆพร้อมกับเอี้ยวตัวหนีเมื่อถูกไอด้าหยิกเข้าที่เอว

 

"สวัสดีครับไอด้า จำพี่ได้หรือเปล่า" ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มเอ่ยถามไอด้าด้วยภาษาประจำชาติ เขารู้ดีว่าไอด้าฟังออกเพราะไอด้าเองก็พูดได้หลายภาษา

 

"จำได้ค่ะ....พี่ดอม สวัสดีค่ะ" เงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มอย่างไม่เต็มตาเท่าไหร่นักแล้วตอบเสียงเบาก่อนที่จะยิ้มเจื่อนๆแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

 

ทำไมเธอจะจำเขาไม่ได้ล่ะ ผู้ชายคนเดียวที่เธอจำฝังใจมาตลอดตั้งแต่เธออายุสิบขวบเห็นจะได้ ก็มีเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้น

 

"ผมว่าเรากลับกันเถอะครับพี่ ไอด้าคงจะโกรธผมจนควันออกหูแล้วมั้งดูสิหน้าแดงเชียว" อลันล้อเลียนพี่สาวพลางยกแขนขึ้นโอบไหล่คนที่ตัวเล็กกว่า

 

"ใช่ ฉันโกรธนายกบับถึงบ้านนายเตรียมตัวโดนคุณย่าบ่นได้เลย" ทำตาเขียวใส่พร้อมกับบอกอย่างหัวเสีย

 

"ยัยขี้ฟ้องเอ้ย ไปได้แล้ว" วางมือบนศรีษะของพี่สาวแล้วยีเส้นผมนุ่มเบาๆก่อนที่จะดันหลังไอด้าไปทางดอมให้เธอเดินนำไปก่อน

 

"สองคนยังเล่นกันเป็นเด็กๆเหมือนเดิมเลยนะ" ดอมก้มลงมองใบหน้าเรียวสวย ยกยิ้มตรงมุมปากแล้วเอ่ยกับไอด้าเสียงนุ่ม

 

"น่ารักดี" คำพูดประโยคสุดท้ายคล้ายชายหนุ่มจะพูดคนเดียว แต่ไอด้าดันได้ยินแล้วเก็บเอาไปเขินเดินไปยิ้มไปคนเดียวโดยที่ไม่มีใครได้ทันสังเกต

 

 

"คุณย่าขา~" เสียงหวานของไอด้าดังขึ้นตั้งแต่ก้าวแรกที่ลงจากรถผิดกับตอนนั่งมาในรถที่เอาแต่นั่งเงียบมองออกนอกรถไม่ยอมคุยไม่ยอมสบตากับใคร มีเพียงอลันกับดอมเท่านั้นที่คุยกันมาตลอดทาง

 

ฝ่าท้าวบางวิ่งเข้าไปในตัวบ้านทันทีที่แตะพื้น ปล่อยให้สองหนุ่มจัดการเรื่องสัมภาระที่อยู่ท้ายรถโดยมีคนงานในบ้านทำหน้าที่ขนย้าย

 

"ไอด้าหลานย่า" มาดามเอเลน่าที่ยังคงความสวยสมวัยลุกขึ้นอ้าแขนรับหลานสาวด้วยรอยยิ้ม

 

"คุณย่า ไอด้าคิดถึงคุณย่าที่สุดเลยค่ะ" สวมกอดย่าซบหน้าลงกับอ้อมอกพร้อมกับอ้อนตามประสา

 

"ย่าก็คิดถึงไอด้าเหมือนกัน เป็นยังไงบ้างเดินทางเหนื่อยไหม" พาหลานสาวนั่งลวบนโซฟาหรู เลื่อนมือขึ้นไปจับใบหน้าสวยหวาน ปัดปอยผมที่ปรกแก้มขึ้นไปทัดหูไว้แล้วจ้องมองหลานสาวอย่างชื่นชม

 

"เดินทางไม่เหนื่อยเลยค่ะ แต่เหนื่อยตอนอยู่สนามบินน่ะสิคะ" ไอด้าฟ้องมื่อเห็นอลันกับดอมเดินเข้ามา

 

"หืม?.. ทำไมล่ะลูก เกิดอะไรขึ้น"

 

"ก็อลันน่ะสิคะ ให้ไอด้ารอตั้งนานกว่าจะพากลับ"

 

"เหอะ!.." อลันทิ้งตัวลงนั่งยกขาขึ้นไขว่ห้างอย่างไม่ทุกข์ร้อน

 

"ความผิดผมเองครับคุณป้าผมไปรับน้องช้าเอง รถอลันเสียผมก็เลยให้อลันนั่งแท็กซี่ไปรอที่สนามบินแล้วผมค่อยตามไปทีหลัง แต่บังเอิญผมคุยกับลูกค้านานไปหน่อยก็เลยเลทน่ะครับ" โดเรนโต้รีบนั่งลงอธิบายให้มาดามเอเลน่าฟัง

 

"เห็นไหมครับคุณย่า ไม่ใช่ความผิดผมสักหน่อย"

 

"ยังไงนายก็ผิด รู้ว่าพี่ดอมมีงานนายยังจะไปรบกวนให้พี่ดอมไปรับ รถบ้านคุณย่าก็มีทำไมนายไม่เอาไปรับฉันล่ะ"

 

"เธอพูดจากใจจริงเหรอไอด้า สาบานว่าไม่ดีใจที่พี่ดอมไปรับ" อลันมองหน้าพี่สาวแล้วยิ้มพลางเอ่ยถามอย่างไม่จริงจังนัก

 

"พูดบ้าอะไรของนายอ่ะอลัน" จับหมอนอิงที่อยู่ใกล้มือโยนใส่น้องชายเพื่อแก้เขิน

 

"ฮ่าๆๆ...พูดแทงใจอ่ะดิ"

 

"ไอ้บ้าอลัน"

 

"อ่ะๆ..พอแล้วอย่าทะเลาะกัน ไอด้าขึ้นไปอาบน้ำให้สบายเนื้อสบายตัวไปลูก เสร็จแล้วลงมาทานของว่างกัน ดอมก็อยู่ทานด้วยกันนะหรือว่ามีธุระต่อหรือเปล่า" มาดามเอเลน่ารีบห้ามศึกก่อนที่ไอด้าจะอาละวาดใส่อลันมากไปกว่านี้

 

"ผมไม่มีงานอะไรแล้วครับวันนี้" มาดามเอเลน่าพยักหน้ารับทราบแล้วหันไปสั่งคนงานที่กำลังยกกระเป๋าไอด้าเข้ามาให้เอาไปไว้บนห้องให้เรียบร้อย

 

"ไอด้าขอเวลาครึ่งชั่วโมงนะคะคุณย่า เสร็จแล้วจะรีบลงมา" หอมแก้มย่าแล้วขอตัวขึ้นห้องเพื่อทำธุระส่วนตัว ไม่ใช่ว่าจะบอกแค่ย่าของเธอหรอกแต่ตั้งใจบอกใครอีกคนด้วยนั่นแหละกลัวเขาจะรอนาน

 

ความคิดเห็น