ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ

ตอนที่ 32 กันและกันตลอดไป (ตอนจบ)

ชื่อตอน : ตอนที่ 32 กันและกันตลอดไป (ตอนจบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 523

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2563 17:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32 กันและกันตลอดไป (ตอนจบ)
แบบอักษร

วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ พวกเรามีนัดไปเที่ยวทะเลด้วยกัน อากาศช่วงนี้โคตรดี เหมาะกับการเล่นน้ำทะเลมากๆ หลายคนสงสัยใช่มั้ยว่าพวกเรา มาทะเลกันได้ยังไง ขับรถมาเองเหรอ นั่งรถทัวร์มาเหรอ หรือนั่งเครื่องมา ทั้งหมดทั้งมวลที่เอ่ยมาไม่ใช่ทั้งสิ้น

เพราะผู้อุปถัมภ์และสนับสนุนการเดินทางครั้งนี้ก็คือ พ่อของน้องเกมส์สุดหล่อ ส่งพาหนะรถตู้คันใหญ่มารับถึงหน้าบ้านไอ้ฟลุค พวกเราเดินทางไปถึงทะเลเกือบสิบโมง ก่อนจะแยกย้ายไปตามห้องที่จองไว้ ตามคู่ของตัวเอง แหม พูดแล้วเหมือนทริปฮันนีมูน ฮ่าๆๆๆๆ

 

นนท์-ดิว

ผมกับไอ้ดิว ออกจากห้องพักหลังจากเก็บของเสร็จ ไปนั่งเล่นที่ชายหาด

“กูไม่ได้เจอบรรยากาศแบบนี้มานานแล้วไอ้ดิว” ผมมองออกไปยังทะเลกว้างที่กำลังซัดสาดคลื่นเข้ากระทบชายหาดอย่างช้าๆ

“กูก็เหมือนกัน ธรรมชาติโคตรสวยเลยว่ะมึง” ไอ้ดิวทำท่าทางตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศที่อยู่ตรงหน้า

“ใช่ ธรรมชาติที่นี่สวยมาก แต่ว่า...”

“แต่ว่าอะไรวะ” ไอ้ดิวถามกลับอย่างอยากรู้

“แต่ว่า มึงสวยกว่าไง” ผมบอก จนมันยิ้มแบบเขินๆ

“มึงก็ ให้กูหล่อบ้างไม่ได้เหรอ กูไม่ชอบเลย ไอ้คำว่าสวย มันเหมือนกูเป็นผู้หญิงยังไงไม่รู้”

จริงๆ ไอ้ดิวมันก็หล่อนั่นแหละครับ หล่อกว่าผมด้วยซ้ำ เพียงแต่สถานะผมเป็นคนเริ่มไง ผมก็เลยต้องมองมันให้สวยเข้าไว้

 

“กูรู้ว่ามึงเป็นผู้ชาย แต่ในสายตากูมึงสวยและน่ารักสำหรับกูมาก ไม่แปลกใจเลยที่กูรักมึงได้มากมายขนาดนี้” ผมหยอดคำหวานต่อ

“มึงก็เกินไป้” ไอ้ดิวเขินจนหันหน้าไปอีกด้าน

“เออ ไอ้ดิว มึงเคยคิดอยากเลิกกับกูบ้างมั้ย กูอยากรู้” ผมถามคำถามมันต่อ

“ทำไมถึงถามแบบนั้นวะ ตั้งแต่มึงกับกูคบกันมา กูยอมรับว่ากูเคยโกรธมึง ไม่พอใจมึงบ้าง แต่กูก็ไม่เคยคิดอยากจะเลิกกับมึงเลยนะเว้ย กูพร้อมที่จะให้อภัยมึงเสมอ แค่มึงขอโทษกู กูก็ใจอ่อนแล้วว่ะ” คำตอบที่มันบอกผม ทำเอาผมยิ้มไม่หุบ

“ไอ้ดิว กูดีใจนะที่มีมึงเป็นแฟน กูสัญญานะเว้ย ว่า ณ เวลานี้ กูจะสนใจแค่มึงคนเดียว”

“ทำไม ต้อง ณ เวลานี้ แล้ววันข้างหน้าล่ะ มึงจะไม่สนใจกูแล้วสิ” ไอ้ดิวเริ่มงอนจนออกอาการ

“ไม่ใช่อย่างนั้นซักหน่อย กูก็จะมีมึงแบบนี้ไปเรื่อยๆ แหละว่ะ กูจะไปไหนได้ เออ แล้วเรื่องที่กูชวนมึง ตกลงมึงว่าไง ได้ถามที่บ้านยังวะ”

เรื่องที่ผมเคยถามมันว่าหลังจากจบ ม.6 ผมจะไปเรียนต่อสายช่างแถวๆ บ้านผม ภาคอีสานโน่น มันจะไปกับผมมั้ย และมันก็ยังไม่ได้ให้คำตอบผม มันบอกว่าขอถามที่บ้านก่อน จนวันนี้ผมนึกได้ ก็เลยถามมันไป

 

“เรื่องไปเรียนต่อที่อีสานเหรอวะ ถ้าเรื่องนั้นกูถามที่บ้านแล้ว”

“แล้วเค้าว่าไงบ้าง” ผมถามด้วยความอยากรู้คำตอบ

“เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ เค้าตามใจกูเลย แค่ไปแล้วก็ให้ตั้งใจเรียน แค่นั้นก็พอ”

“แสดงว่ามึงจะไปกับกูใช่มั้ย” ผมถามย้ำไปอีกครั้ง

“ยังจะถามอีกนะมึง กูพูดซะขนาดนี้แล้ว”

“เยสสสสส อนาคตกูจะต้องมีมึงไปยาวๆ แน่นอน สัญญานะไอ้ดิว ว่าเราจะไม่ห่างกันไปไหน เราจะอยู่กันไปจนกว่าจะเรียนจบ”

“เออๆ กูสัญญา ยังไงกูก็เลือกมึงแล้วนี่หว่า มึงนั่นแหละห้ามทิ้งกู ถ้าทิ้งกูนะ กูจะตามล้างตามผลาญมึงไปชั่วชีวิตเลยคอยดู” มันขู่ซะผมกลัวเลย

“โหดสัด”

“ก็คอยดู” มันชี้นิ้วมาทางผม

“ค่าบ ผมสัญญา”

ผมยกนิ้วก้อยชูให้มันดูเพื่อเป็นการยืนยันว่า ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมจะรักและดูแลมันไปตลอด เท่าที่คนอย่างผมจะทำได้

กูรักมึงไอ้ดิว💕

 

 

ได้เวลาพักรับประทานอาหารเที่ยง พวกเราทุกคนมารวมตัวกันที่โซนอาหารประจำโรงแรม มีอาหารทะเลแบบจัดหนักจัดเต็มวางอยู่เต็มโต๊ะ เพราะพ่อน้องเกมส์จองอาหารทั้งหมดไว้เรียบร้อยแล้ว สบายกายแถมสบายตังค์ในกระเป๋าด้วย ลาภปากซะจริงๆ ทริปนี้

 

 

ฟลุค-เกมส์

 

หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จแบบอิ่มไปถึงตอนค่ำแล้ว ผมกับไอ้เกมส์ ก็ขอตัวขึ้นไปบนห้อง ถือคติว่าหนังท้องตึงหน้าตามันก็หย่อน ปล่อยให้เพื่อนอีกสี่คนออกไปเล่นน้ำทะเลกัน

 

ไอ้เกมส์นั่งลงบนเตียงนุ่มยกมือถือขึ้นมาเล่นเกมผมเดินไปนั่งลงข้างๆ พร้อมล้มตัวลงนอนไปบนตักของมัน

“มานอนอะไรตรงนี้พี่ฟลุค ผมจะเล่นเกม” มันบอกพร้อมกระตุกขาขึ้น

“ก็กูอยากนอนตรงนี่อ่ะ มึงก็เล่นของมึงไปดิ” ผมบอกมัน และยังคงนอนลงไปบนตักมันต่อ

“ทำตัวเป็นเด็กไปได้นะพี่”

“กูก็ทำได้เฉพาะกับมึงนั่นแหละ”

“ก็ลองไปทำกับคนอื่นกูสิ” ไอ้เกมส์ขู่เบาๆ

“ใครจะกล้า”

 

ผมยอมรับนะครับว่าเวลาอยู่กับไอ้เกมส์ ผมกลายเป็นคนละคนกันเลย ผมชอบที่จะอ้อนมัน ไม่รู้สิ มันเป็นอาการที่บอกไม่ได้ว่าทำไม ผมถึงชอบทำอะไรแบบนี้ด้วย แต่ก็ช่างเถอะอย่าไปรู้มันเลยเน๊อะ

“มึงไม่น่าบอกพ่อมึงเลยรู้มั้ยไอ้เกมส์ กูเกรงใจพ่อมึงจะตาย ดูสิอุตสาห์จัดแจงทุกสิ่งทุกอย่าง ให้เราได้มาเปิดทริปกันในครั้งนี้”

พ่อไอ้เกมส์คนจริงครับรักลูกมาก ลูกอยากได้อะไรก็พร้อมจัดหาจัดเตรียมให้ แต่อย่าทำให้ผิดหวังหรือเสียใจนะ จากหน้ามือจะกลายเป็นหลังมือทันที

“เกรงใจทำไมพี่ พ่อเค้าเต็มใจทำให้ นี่ถ้าพวกเราลองไม่รับปากดูสิ พ่อผมคงโกรธแล้วออกคำสั่งเด็ดขาดแน่เลย แค่คิดก็เสียวสันหลังแล้วพี่” ไอ้เกมส์ทำท่าสะดุ้ง

“เอาเถอะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เรามามีความสุขกันดีกว่า ในเมื่อท่านเปิดทางให้เราแล้ว”

ไอ้เกมส์วางมือถือลงบนเตียงก่อนจะหันมาบอกกับผม

“อะไรพี่ ไม่เอาเพิ่งกินข้าวเสร็จ และที่สำคัญเมื่อคืนเราเพิ่งทำกันเอง พักบ้างเหอะพี่ ผมเจ็บไปหมดแล้ว ตั้งแต่ผมยอมให้พี่ ผมก็ไม่ค่อยได้พักเลย เว้นบ้างไรบ้างก็ดีนะพี่” ไอ้เกมส์พูดเชิงขอร้อง

“เออๆ กูพูดเล่นนา”

 

มันคือเรื่องจริงครับ ไม่รู้สิผมชอบมีอะไรกับมันทุกคืนเลย ตั้งแต่ที่มันยอมเป็นของผม ไม่ว่ามันจะมานอนบ้านผม หรือผมจะไปนอนบ้านมัน เราก็มักจะมีอะไรกันทุกคืน ผมอดใจไม่ได้ทุกทีที่มีมันมานอนอยู่ข้างๆ จนมันบอกผมว่า...ผมอ่ะ “เซ็กซ์จัด” 555555

 

“ไอ้เกมส์ จำวันที่มึงบอกจะจีบกูได้มั้ย” ผมถามมันต่อ ชวนคุยๆ 5555

“จำได้สิพี่ วันนั้นเป็นวันที่พี่อกหักใช่ป่ะ แล้วผมก็ขอจีบพี่ และผมก็ทำสำเร็จด้วย” มันพูดด้วยความภาคภูมิใจ

“ใช่มึงทำสำเร็จ จนตอนนี้กูก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่ามารักเด็กผู้ชายอย่างมึงได้ยังไง”

“พี่ไม่คิดเหรอ ว่าผมอาจใช้ยาเสน่ห์เข้าช่วย” มันทำท่ากวนๆ บอก

“เห้ยยย จริงดิ” ผมทำท่าทีตกใจ

“บ้าน่ะ ผมล้อเล่น คนอย่างผมไม่ต้องใช้ตัวช่วยหรอก แค่ใช้หัวใจดวงน้อยๆ ดวงนี้ ใครบางคนก็โงหัวไม่ขึ้นแล้ว” ดูมันพูด มั่นมากกกกก

“เออ มึงเก่ง กูนับถือ” ผมใช้มือไปจับจมูกมันเบาๆ

 

 

“ไอ้เกมส์ เหลืออีกเทอมเดียวแล้ว กูก็ต้องไปเรียนมหาลัยแล้ว กูไม่อยากให้ถึงวันนั้นเลยว่ะ”

“ทำไมล่ะพี่ พี่ไม่อยากเรียนต่อเหรอ”

“ไม่ใช่ กูหมายถึงกูต้องจากมึงไง กูทำใจไม่ได้ว่ะ กูอยากอยู่ใกล้มึง คอยดูแลปกป้องมึง มึงรู้มั้ย มึงคือคนที่ทำให้กูรู้ว่า คนอย่างกูก็สามารถดูแลใครได้เหมือนกัน” พูดแล้วก็ใจหายที่ไม่ได้ดูแลมันในโรงเรียนอีกแล้ว

“อย่าคิดมากดิพี่ เราไม่ได้จากกันไปคนล่ะประเทศสักหน่อย เราแค่แยกย้ายตอนไปเรียน ตอนเย็นก็ได้เจอกันแล้วไม่ใช่เหรอ” มันบอกพร้อมใช้มือลูบหัวผมเล่นไปมา

“กูกลัวนี่หว่า”

“กลัวอะไร?” มันถามพร้อมจ้องหน้าผม

“กูกลัวคนอื่นจะมาจีบมึง กลัวมึงทิ้งกูไป รักแท้แพ้ใกล้ชิดอ่ะ มึงเข้าใจมั้ย”

“ไอ้พี่ฟลุค พูดแบบนี้อีกแล้วนะ ผมไม่ได้ร่านขนาดนั้นนะ ที่มีใครมาจีบแล้วจะไปชอบ หรือไปนอนกับคนนั้นคนนี้ ผมรักพี่ ก็คือรักพี่ ต่อให้มีคนที่หล่อกว่าพี่เป็นร้อยเท่า ผมก็ไม่สนหรอก” ฟังแล้วโคตรซึ้งเลยว่ะ

“กูขอโทษ กูก็แค่หวงมึง แต่ยังไงกูก็เชื่อใจมึงนะ เอาเป็นว่า กูจะรอมึงนะ วันที่มึงเรียนจบแล้วมาเรียนมหาลัยเดียวกับกู”

“อืมมมม มันแน่อยู่แล้ว ยังไงผมก็ตามพี่ไปอยู่แล้ว มีฟลุคที่ไหน ต้องมีเกมส์ที่นั่น จริงมั้ย”

“จริงที่สุดครับไอ้น้องสุดที่รัก”

 

ผมใช้มือทั้งสองข้างยื่นไปจับใบหน้าไอ้เกมส์ให้โน้มลงมาประกบจูบกับผมเบาๆ มันคือจูบที่ผมรับรู้ได้ว่ามันคือคำสัญญาที่เราสองคนจะมีให้กัน

ก่อนที่เราจะค่อยๆ ปล่อยให้ปากเป็นอิสระจากกันแล้วมองตากันอย่างคนรู้ใจอีกครั้ง ก่อนที่ผมจะลุกออกจากตักของมัน ขึ้นมานั่งแล้วหันไปมองหน้าไอ้เกมส์

“ไอ้เกมส์ มึงรู้ไรมั้ย ถึงกูจะหล่อสู้คนอื่นไม่ได้ ถึงกูจะเรียนไม่เก่ง ถึงกูจะดูเลวในสายตาคนอื่น ถึงกูไม่มีอะไรสู้คนอื่นเค้าได้เลย แต่กูมีอย่างเดียวที่ชนะคนอื่นได้”

“อะไรเหรอพี่” มันถามอย่างสงสัย

“ก็ความรักที่กูมีให้มึงไงล่ะ รักที่ยิ่งใหญ่ของกูไม่มีใครชนะกูได้หรอก”

“แหวะ เลี่ยนว่ะพี่ คิดนานมั้ยไอ้คำพูดเนี่ยอ่ะ” มันทำท่าจะอ้วก

“กูไม่จำเป็นต้องคิด เพราะอะไรกูมั้ย”

“จะไปรู้เหรอ”

“ก็เพราะมันกลั่นมาจากก้นบึ้งของหัวใจกูไง ไอ้เกมส์ กูรักมึงนะ”

ผมจับบ่าทั้งสองของมันเข้ามากอดเอาไว้สักพัก ก่อนจะปล่อยออก

“มึงคือเด็กที่เคยกวนตีนกู มึงคือเด็กที่ทำให้กูแทบเป็นบ้า และมึงคือเด็กที่ทำให้กูไม่อยากมองใครอีกเลย นอกจากมึง มึงคือเด็กของกูนะไอ้เกมส์”

“ครับพี่ ผมจะเป็นของพี่เสมอ ผมจะเป็นเด็กที่ทำให้พี่รู้ว่า ความรักไม่ต้องการสิ่งที่สมบูรณ์ที่สุด แต่หากความรักคือสิ่งที่เราต้องหาสิ่งที่ขาดมาเติมเต็มให้มันสมบูรณ์ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมรักพี่นะพี่ฟลุค”

“กูก็รักมึงไอ้เกมส์”

 

เราสวมกอดกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเหมือนความรู้สึกทั้งหมดได้ปลดปล่อยออกมาจากตัวของเราทั้งสองแล้ว จากนี้ก็ปล่อยให้บทเพลงแห่งสวรรค์นำพาพวกเราให้ทำในสิ่งที่บอกว่า ไม่อยากจะทำในตอนแรก แต่ก็ไม่อาจจะฝืนอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นอยู่ในเวลานี้ได้ คงต้องปล่อยให้มันดำเนินไปบนวิมานสีขาวนุ่มที่เรากำลังนั่งอยู่ วิมานที่พร้อมรับความเร้าร่อนของเราทั้งสองที่จะเกิดขึ้นจากนี้ไปจนกว่าจะถึงค่ำคืนนี้

 

 

เย็นวันนี้บรรยากาศที่ชายหาดและท้องทะเลดูสวยเป็นพิเศษ ท้องฟ้าและน้ำทะเลกลายเป็นสีส้มผสมแดงขุ่นมัว ชวนหลงใหล เกลียวคลื่นพัดแผ่วๆ เข้าสู่ชายหาดในขณะที่ดวงอาทิตย์เริ่มอ่อนแสงลง

 

ไนซ์-เจมส์

 

ผมกับไอ้ไนซ์เดินลงไปที่ริมชายหาด ยืนมองดูคลื่นที่กำลังซัดหาดทราย การได้มายืนริมชายหาด กลิ่นของทะเลยามเย็นที่โชยมาตามสายลม มันคือกลิ่นแห่งความสุขที่อยู่ไปทั่วพื้นที่บริเวณหาดที่กว้างสุดลูกหูลูกตาเสียงคลื่นซัดชายหาดนั้น ช่างเพราะเสนาะหูยิ่งนัก ความเหนื่อยล้า ความเครียดที่ผ่านเข้ามา ค่อยๆ ถูกล้างด้วยกลิ่นอายแห่งความสวยงามของท้องทะเล การมาพักผ่อนครั้งนี้ ทำให้ผมและมันได้ใช้เวลาในการไตร่ตรองเรื่องราวต่างๆ ได้เป็นอย่างดี

“ไอ้ไนซ์ ทำไมทะเลตอนเย็นมันสวยแบบนี้วะ” ผมชี้ไปที่ทะเลซึ่งอยู่ด้านหน้าไม่ไกลมากนัก

“นั่นนะสิ ทำไมถึงสวย หรือว่ามันจะสวยต้อนรับเราสองคนที่มาเยือนมันวันนี้วะ” ไอ้ไนซ์ตอบมาแบบผมงงๆ

“ตรรกะอะไรของมึง กูงง”

“ไม่รู้กูก็พูดไปงั้นแหละ กูรู้แต่ว่ากูมีความสุข ในทุกที่ ที่กูได้อยู่กับมึง”

“กูก็เหมือนกันไอ้ไนซ์” ผมก็คิดแบบมันเหมือนกัน

 

เราสองคนยืนมองออกไปยังชายหาดสีส้มผสมแดงที่ดูยังไงก็สวยสะดุดตา ไอ้ไนซ์เอื้อมมาจับมือผมไปกุมเอาไว้

“ไอ้เจมส์ เราสองคนจะเป็นแฟนกันแบบนี้ตลอดไปมั้ย” มันถามออกมา

“กูก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่ามันจะตลอดไปมั้ย แต่ที่กูรู้คือ กูจะประคับประคองและรักษาความรักของเราสองคนให้เดินไปได้ตราบนานเท่านาน”

“เออ มึงพูดดีว่ะ” ไอ้ไนซ์ยิ้มออกมา

 

 

จากนั้นเราทั้งคู่พากันไปยังลานชายหาดใต้ต้นสนใหญ่ ที่ไม่ค่อยจะมีผู้คนพลุกพล่าน เงียบสงบ ได้ยินเพียงเสียงคลื่นซัดสาดกระทบหาดทรายเท่านั้น

“ไอ้ไนซ์มึงแน่ใจแล้วใช่มั้ยว่ามึงจะคบกับคนอย่างกูได้ กูก็เป็นแค่ผู้ชายที่เคยมีตำหนิ ไม่ได้เลิศหรูอย่างที่มึงตั้งใจเอาไว้” ผมถามมันด้วยความอยากรู้

“กูไม่สนหรอกว่ะ ว่ามึงจะผ่านอะไรมาบ้าง ขอแค่ตอนนี้ เวลานี้ มึงอยู่กับกู รักกู และสัญญาว่าจะเดินเคียงข้างกันไปในวันข้างหน้า แค่นี้กูก็พอใจแล้ว” ฟังแล้วก็อึ้งและซึ้งใจเป็นที่สุด

“แล้วถ้ากูเกิดทำผิดพลาดขึ้นมา โดยไม่ได้ตั้งใจ มึงยังจะเชื่อใจกูอยู่อีกมั้ย”

“ต้องให้กูจูบมึงตรงนี้มั้ย มึงถึงจะเชื่อกูห๊ะไอ้เจมส์” มันส่งสายตาหวานจับใจมาให้ จนผมต้องส่ายหน้าหนีไปอีกทาง แม่งอย่างหื่น!!!!

 

จนแล้วจนรอดไอ้ไนซ์ก็ยื่นหน้าเข้ามา ทำท่าส่งจูบมาที่ผมจนได้

 

Rrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

เสียงมือถือดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน มันดึงมือถือออกจากกระเป๋าเสื้อมารับ

“ครับพ่อ ผมอยู่ทะเลครับ มาเที่ยวกับไอ้เจมส์ กำลังทำธุระอยู่ เดี๋ยวผมโทรกลับนะพ่อ” แล้วมันก็กดวางสาย

 

หลังจากวางสายจากพ่อมันไป ไอ้ไนซ์ก็ยังไม่ลืมที่จะส่งหน้าเข้ามาหาผมอีกครั้ง

 

 

แต่แล้ว.....

 

 

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

“อะไรของมึงไอ้ฟลุค กูอยู่ที่ชายหาด เดี๋ยวไปกิน แค่นี้นะ” ไอ้ไนซ์เริ่มหงุดหงิด แบบจริงจัง เพราะมันต้องการจะจูบผมให้ได้ และแล้วมันก็ส่งใบหน้าอันหล่อเหลาเข้ามาหาผมใหม่อีกครั้ง

 

 

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

เสียงมือถือดังขึ้นอีกครั้ง จนครั้งนี้มันคงหมดความอดทน มันรีบกดปิดมือถือ ก่อนจะดึงผมเข้าไปจูบกับมันอย่างดูดดื่มภายใต้ต้นสน โดยมีแสงจากตะวันยามเย็นที่กำลังร่วงตกน้ำและเสียงคลื่นซัดสาดชายหาดร่วมเป็นพยานรักของเราสองคน

 

 

-THE END-

 

 

ขอบคุณนะครับที่เข้ามาอ่านตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนจบ หวังว่าทุกคนคงจะชอบ นี่คือเรื่องแรกของผม และขอฝากเรื่องต่อไปด้วยนะครับ

“FRIEND ชาย เพื่อนร้ายสุดที่รัก”

 

แล้วเจอกันนะครับ:)

ความคิดเห็น