ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.6k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2562 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 17
แบบอักษร

 

.

.

.

"ซี" วายเรียกซีเสียงเบาหลังจากเดินเข้ามาในห้อง วายกลับมาพร้อมเงินที่เตรียมจะเอาไปใช้หนี้นั่นแหละ แต่เจ้าหนี้ก็ไม่อยู่เลยทำให้วายออกอาการเซ็งมากถึงมากที่สุด ขอช่องทางการติดต่อจากลูกน้องของแทนคุณก็ไม่มีใครสนใจและบอกอะไรเลย วายก็เลยหมดหนทาง

"วาย เป็นไงบ้าง" ซีหันมาถามและมองไปยังสิ่งที่อยู่ในมือของวาย

"แทนคุณไม่อยู่ไม่มีใครรับใช้หนี้วายสักคน" วายตอบและนั่งลงข้างเตียง

"แล้วจะทำไงต่อ"

"วายไม่รู้ คงรอให้มันกลับมา และก็ไม่รู้อีกว่าเมื่อไหร่"

"งั้นหรอ" ซีทำหน้าเศร้า

"ซี มีเรื่องอะไรบอกวายไม่ได้หรอ" วายมองหน้าเพื่อน เขาอยากรู้อยากช่วยเวลาเพื่อนเศร้าเพราะตอนวายเดือดร้อนก็มีแค่ซีเท่านั้นที่อยู่ข้างๆ

"วายคือว่าซี..."

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียวเคาะประตูดังขึ้นทำให้คำพูดของซีหยุดลง วายหันไปมองก่อนจะเดินไปเปิดประตู

"คุณธีร์" วายเรียกชื่อคนมาใหม่ก่อนจะหลีกทางให้ร่างสูงเดินเข้ามา ธีร์เดินเข้าไปก่อนโดยมีวายเดินตามไปพอมาถึงเตียงของซี ซีก็มีท่าทีแปลกไป

"เป็นไงบ้าง" ธีร์ถามซีออกไป

"..." ซีเงียบเหมือนไม่ได้ยินในสิ่งที่ธีร์ถามทำให้วายต้องสะกิดซีเบาๆแล้วซีก็สะดุ้งขึ้นมา

"กะ อะไรหรอวาย"

"คุณมาเยี่ยม" วายพูดและเสมองไปทางธีร์

"อ่อ ครับ" ซีตอบและก้มหน้างุด

"คุณธีร์ถามว่าเป็นไงบ้าง" วายพูดต่อ

"ดะ ดีครับ" ซีบอกออกมาอีกและยังก้มหน้าอยู่แบบนั้น

"ลางานสักสองสามวันก็แล้วกัน"

"ครับ" ซีตอบรับเบาๆ วายยืนมองท่าทีของเพื่อนทำไมซีดูจะกลัวธีร์ขนาดนั้นแถมยังไม่ยอมสบตาเวลาพูดอีก หรือว่าเกรงใจที่เห็นธีร์มาเยี่ยมหรือยังไง

"วาย ซีอยากพักผ่อน" ซีบอกก่อนจะค่อยๆล้มตัวลงนอน วายพนักหน้ารับก่อนจะเลื่อนผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างให้เพื่อน

"งั้นฉันกลับก่อนแล้วกัน คงไม่รบกวน หายไวๆรีบกลับไปทำงานต่อนะ อันไหนรู้ว่าไม่ดีก็ไม่ต้องทำเดี๋ยวเจ็บตัวเปล่าๆ" ธีร์บอกซีก่อนที่ร่างสูงจะเดินออกจากห้องไป วายมองเพื่อนที่หลับตาไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ก่อนจะนั่งลงข้างๆเตียงอีกครั้ง

00.15 น.

🎵 call phone🎵

เสียงมือถือของวายดังขึ้นทำให้วายสะดุ้งตื่น วายรี่สายตาลงตอนยกมือถือขึ้นมา เบอร์แปลกปรากฏขึ้นมาบนจอทำให้วายวางมือถือลงบนหน้าอกแล้วหลับตานอนต่อไม่ลืมที่จะปิดเสียงแต่ทว่ามันกับสั่นอยู่แบบนั้นจนวายต้องยกขึ้นมารับสาย

"ฮัลโหลครับ" วายพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

(ทำไมมึงไม่มาทำงาน) น้ำเสียงคุ้นหูทำให้วายสะดุ้งตื่นเต็มตา นี่มันเสียงแทนคุณนี่

(คิดจะใช้หนี้แล้วหายไปเลยงั้นหรอ) แทนคุณพูดต่อ

"เออ ก็สิทธิ์ของกูป่ะ มีเงินใช้หนี้แล้วจะไม่ทำมันก็เรื่องของกู" วายตอบ

(แล้วตอนนี้ใช้ยัง ถ้ายังสถานะก็คือลูกหนี้เหมือนเดิม) แทนคุณพูดทำให้วายเบ้ปากขึ้นมาทันที

"ให้ลูกน้องมึงรับสิ กูตั้งใจจะใช้หนี้อยู่แล้ว กูไม่อยากทำงานแล้วไม่อยากอยู่ใกล้มึง เปลืองตัว" วายว่ากลับไป

(ปากดีนักนะ คิดว่าอยู่โรงพยาบาลแล้วกูทำอะไรมึงไม่ได้งั้นสิ)

"แทนคุณ!" วายมองซ้ายขวามันทีตอนนี้เขาก็อยู่ในห้องของโรงพยาบาลนั่นแหละและพอแทนคุณพูดออกมาแบบนี้เขาก็อดระแวงไม่ได้

"มึงส่งคนสะกดรอยตามกูงั้นหรอ มันจะมากเกินไปแล้วนะเว้ย" วายต่อว่าออกไป มันตั้งแต่ตอนไหนแล้วเนี่ยที่วายไม่เคยรู้ไม่เคยระวัง

(พรุ่งนี้มาทำงานตามปกติ และวันไหนกูกลับไปกูทบดอกมึงแน่) แทนคุณว่าเสียงแข็งปนข่มขู่

"ดอกเหี้ยไร กูจะปิดหนี้มึง ตูดดดด"

"ไอ้แทนคุณ! ไอ้สารเลว!" วายวางมือถือลงข้างตัวด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวที่ต้องมาเจอคนแบบแทนคุณ เขาควรจะอุ่นใจแต่พอได้ยินแบบนี้มันไม่ใช่เลย

กูเกลียดมึงไอ้แทนคุณ!

.

วันต่อมา

"โอเคมั๊ยซี" วายถามเมื่อทั้งสองออกจากโรงพยาบาลกลับมาถึงห้อง

"เราไม่เป็นไรแล้ว" ซีตอบ

"แล้วเรื่องที่ซีบอกเมื่อวานล่ะ"

"ซีจะกลับไปทำงาน"

"วายเข้าใจแล้ว แต่เรื่องที่คุณธีร์บอกก่อนจะกลับเมื่อวานมันคืออะไร ซีแอบไปทำงานหนักหรอถึงได้วูบ" วายถามเพราะสงสัยคำพูดของธีร์เมื่อวาน ตอนนั้นไม่ได้ถามเพราะซีจะพักผ่อนหลังจากตอนนั้นก็ลืมไปเลยจะมาจำได้ก็เมื่อกี้นี้แหละ

"ไม่มีอะไรหรอก สงสัยคุณธีร์เห็นซีทำงานไม่ค่อยพักมั้งเลยเตือน"

"งั้นหรอ" วายทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะพูดต่อ "งั้นซีพักผ่อนนะ"

"วาย"

"หืม" วายมองซี

"วายจะไปทำงานที่ผับแทนคุณหรือเปล่า"

"คงต้องกลับจนกว่า มันจะกลับมาทั้ง" วายบอกเพราะไม่มีทางเลือกก่อนที่เขาจะปล่อยให้ซีได้พักผ่อนส่วนตัวเองก็คงไปหาที่หลับเช่นกัน คืนนี้ต้องทำงาน

วายตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ใกล้ถึงเวลาทำงานเขาอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะเดินไปหาซี

"ซีอยู่คนเดียวได้นะ" วายถามอย่างเป็นห่วงถึงซีจะไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วก็ตาม

"ได้สิ วายรีบไปทำงานเถอะ"

"แน่ใจนะ กับข้าวในตู้เย็นนะอุ่นได้เลยไม่ต้องทำอะไรเยอะ" วายสั่งไว้อย่างเป็นห่วง

"ครับ รีบไปทำงานเถอะน่า" ซียิ้มทำให้วายอุ่นใจขึ้นมาบ้างก่อนที่ีวายจะออกจากห้องมาเพื่อไปยังร้าน

วายมาถึงร้านตามปกติก่อนจะได้ยินเสียงทักทายจากเพื่อนร่วมงาน

"เมื่อวานหายไปไหนวาย" ป่านถาม

"เพื่อไม่สบาย วายก็เลยขอลา" วายบอกออกไปตามตรง

"งั้นหรอแล้วเพื่อนดีขึ้นยัง" ป่านถามต่อ

"ดีขึ้นแล้ว" วายตอบก่อนจะยิ้มบางๆส่งให้ ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้นมา

"มาทำงานหรือมาคุยกันหรอ" วายหันไปมองก็พบว่าเป็นดรีมที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งๆ

"ทำงานค่ะ" ป่านตอบ

"ก็ไปทำสิ แทนคุณไม่อยู่คิดจะอู้หรือไง" ดรีมต่อว่าพร้อมกับเบ้ปากขึ้นมา วายมองก่อนจะพูดตอบโต้กลับไป

"ตอนนี้ยังไม่หกโมงนี่" คำพูดของวายทำมห้ดรีมมีแววตาขึงขังขึ้นมาทันที

"แล้วไง เป็นลูกจ้างก็หัดทำงานก่อนเวลาซะบ้างไม่ใช่จ้องแต่จะทำตรงเวลา มันน่าเกลียด"

"ตรงไปหรอ ขนาดเจ้าของร้านเขายังไม่เคยว่าพวกเราเลย แล้วคุณเป็นใคร" วายมองดรีมด้วยสายตาท้าทาย จนดรีมถึงกับหน้าขึงตึง

"ไอ้วาย!"

"วายไปทำงานเถอะ" ป่านปรามขึ้นมาพร้อมกับจับแขนวายไว้เพราะดูท่าไม่ดีแล้ว ท่าทีของวายพร้อมบวกมากตอนนี้

"ไอ้ขี้ข้าชั้นต่ำ!" ดรีมก่นด่าออกมา

"มึงสิต่ำ" วายสวนทันที ไหนๆก็ไหนๆแล้วถ้ามีเรื่องแล้วโดนไล่ออกวายก็พร้อมเพราะยังไงก็ต้องไปจากที่นี่อยู่แล้ว

"ไอ้สวะ!"

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือเล็กยกขึ้นมาฟาดหน้าวายจนหน้าหัน ก่อนที่วายจะหันกลับไปมองหน้าดรีมอย่างโกรธจัด

"มึงตบกูงั้นหรอ!" วายตะคอกกำหมัดแน่น

"งานอย่ามีเรื่องเลย" ป่านพยายามห้าม

"ทำไมกูจะตบมึงไม่ได้หะ ไอ้กระหรี่!" ดรีมเน้นย้ำคำนั้นใส่หน้าวายจนเส้นความอดทนของวายขาดผึง

"ไอ้ดรีม!"

ผวัะ!

วายปล่อยหมัดใส่หน้าดรีมทันทีก่อนที่ร่างของดรีมจะร่วงลงไปที่พื้น

"มึงกล้าต่อยกูหรอไอ้เหี้ย!" ดรีมตะคอกเสียง

"ให้กูกระทืบมึงด้วยมั๊ยล่ะ!"

ตุบ!

"โอ้ย! ไอ้สารเลววายกูจะฆ่ามึง!" ดรีมร้องลั่นเมื่อถูกวายเตะเข้าไปที่ข้างขา

"กูนี่จะฆ่ามึง!"

"หยุด!" เสียงเข้มดังขึ้นมาทำให้วายชะงักก่อนที่ร่างสูงของกันย์จะเดินเข้ามาด้วยสายตาดุดัน

"กันย์ช่วยดรีมด้วย ไอ้วายมันทำร้ายดรีม" ดรีมรีบลุกขึ้นฟ้องกันย์ทันที

"ตอแหล" วายว่าออกไป

"หุบปาก! แล้วตามกูขึ้นมาทั้งสองคน" กันย์พูดจบก็เดินนำขึ้นไปบนห้องทำงานของแทนคุณโดยมีดรีมเดินตามขึ้นไปติดๆ ส่วนวายค่อยเดินตามไป

ตอนนี้ทั้งสามคนอยู่ในห้องทำงานของแทนคุณโดยมีกันย์นั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน สายตาคมมองมาที่วายและดรีมสลับกันก่อนจะพูดขึ้นมา

"ไอ้คุณให้กูมาดูแลที่นี่แทนระหว่างที่มันไม่อยู่ ไหนลองบอกมาสิว่าเมื่อกี้ข้างล่างมันเกิดอะไรขึ้น" กันย์ถามเสียงแข็ง

"ดะ..."

"วายครับกันย์ เขาทำร้ายดรีม ดรีมแค่เข้าไปถามเรื่ิองทำงาน" ดรีมพูดสวนขึ้นมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้วายพูด

"มึงเป็นแค่พนักงานไปทำร้ายคนของไอ้คุณทำไม" กันย์หันมาถามวายอย่างคาดโทษ

"ใช่ทำ แต่เพราะป้องกันตัว ดรีมหาเรื่องและตบหน้าก่อน"

"แต่มึงกำลังจะกระทืบดรีม" กันย์พูดขึ้นทันทีโดยมีดรีมพูดสบทบตาม

"ดรีมตบวายเพราะวายพูดจาไม่ให้เกียรติดรีมที่เป็นคนของแทนคุณ แถมวายยังบอกว่าจะฆ่าดรีมอีกแบบนี้ดรีมไม่ยอมนะ" ดรีมพูดพร้อมกับหันมามองที่วาย

"ไม่จริง ผมไม่ได้ทำไม่ได้พูด" วายปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา

"โกหก!" ดรีมพยายามปั่น

"หยุด! กูตัดสินอะไรไม่ได้ กูจะโทรหาไอ้คุณ มันบอกยังไงมึงกับดรีมก็ทำตามนั้นก็แล้วกัน" พูดจบกันย์ก็ล้วงมือถืขึ้นมาพร้อมกับเปิดทีวีจอใหญ่ขึ้นเหมือนเชื่อมต่อกันแล้วกดโทรหาแทนคุณทันที ไม่นานแทนคุณก็รับสายทีวีจอใหญ่ปรากฏภาพแทนคุณขึ้นมาเป็นวิดีโอคอล ตรงทีวีมีกล้องด้วยทำให้ทุกคนมองไปที่จอทีวีเป็นจุดเดียว

(ว่า) แทนคุณพูดขึ้นและมองทั้งสามคนผ่านจอ

"พนักงานกับคนของมึงตีกันจะให้ทำไง" กันย์ถามออกไป

(ใครผิด)

"วายทำดรีม แทนดูดรีมสิถ้ากันย์มาไม่ทันดรีมคงถูกวายกระทืบไปแล้ว" ดรีมพูดขึ้นพร้อมกับขยับไปใกล้หน้าจอทีวีและชี้จุดที่ตัวเองได้รับบาดเจ็บให้แทนคุณดูผ่านกล้อง วายยืนมองเงียบไป

(ทำทำไม) ประโยคนี้แทนคุณถามวาย

"ก็คนของมึงมาหาเรื่องกูก่อน" วายไม่อยู่นิ่งฟ้องกลับบ้าง

"ไม่จริง วายต่างหากที่หาเรื่องดรีมก่อน" ดรีมก็ไม่ยอมแพ้พูดบิดเบียนความจริงออกไปทุกครั้ง

(ดรีมไม่ได้ทำร้ายตัวเองนะ) คำพูดของแทนคุณทำให้ดรีมนิ่งไปก่อนจะพูดออกมา

"ถ้าแทนเห็นดรีมเป็นคนแบบนั้นลองถามกันย์ดูก็ได้" ดรีมพูดเสียงอ่อนลง

"เออกูเห็นแต่ไม่ทั้งหมด ตอนกูเดินเข้ามาพนักงานมึงกำลังจะยกขากระทืบเด็กมึง" กันย์พูดออกไปตามที่เห็น

(มีใครเห็นอีกหรอเปล่า ไปเรียกมา)

"พนักงานมึงอีกนั่นแหละที่อยู่ในเหตุการณ์" กันย์บอก

"ป่านกับวายเป็นเพื่อนกันนะ แบบนี้ดรีมก็เจ็บตัวฟรีสิ" ดรีมพูดขึ้นอย่างไม่ยอม

(แล้วดรีมต้องการยังไง)

"ให้วายขอโทษดรีม วายเตะดรีมวายก็ต้องก้มกราบดรีม"

"กูไม่ทำ กูไม่ได้ผิด" วายก็ไม่ยอมเหมือนกัน

"ตกลงยังไงวะ" กันย์ถามแทนคุณ

(ยังไงก็ยังงั้นแหละ) แทนคุณพูดอแกมาเสียงเรียบ วายมองสบตากับแทนคุณผ่านหน้าจอทีวีสองมือกำเข้าหากันแน่น ส่วนดรีมก็ยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ

(ถ้ามึงผิดจริงก็ควรจะทำ) แทนคุณเอ่ยออกมาอีกครั้ง

"กูไม่ผิด กูไม่กราบ ถ้ากูกราบ ดรีมก็ต้องกราบกูด้วย!" วายเอ่ยกร้าว

"ทำไมดรีมต้องกราบในเมื่อดรีมเป็นฝ่ายโดนกระทำ"

"แต่มึงตบกูก่อน!" วายขึ้นเสียงมองหน้าดรีมตาแข็ง

"ก็วายว่าเรา"

"มึงมันตอแหลไอ้ดรีม!"

ผวัะ!

"เฮ้ย!หยุด!" วายถีบดรีมจนล้มลงไปที่พื้นด้วยความโมโหโดยมีกันย์ที่รีบลุกเข้ามาห้ามอย่างรวดเร็ว

(มึงทำอะไรวาย!)

"กูขอลาออก! หนี้ที่เหลือกูจะฝากไว้กับเพื่อนมึงกูกับมึงไม่ใช่เจ้าหนี้กับลูกหนี้กันอีกนับจากวันนี้ กูโคตรเกลียดมึงไอ้แทนคุณ!"

พูดจบวายก็ล้วงเอาซองเงินออกมาวางไว้ที่โต๊ะ ดวงตารีสวยมองไปหน้าจอทีวีอีกครั้ง วายมองสบตากับแทนคุณครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

ชีวิตของวายจะกลับมาสงบสุขอีกครั้งนับจากวันนี้ วายสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ไปกู้หนี้ยืมสินใครอีกแล้วชาตินี้

.

.

.

สองตอนตามที่บอกไว้นะคะ

วายของเราจะไปแล้วนะ แทนคุณอย่าใจร้ายนักสิ

ฝากติดตามด้วยนะคะ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว