ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2562 22:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 15
แบบอักษร

วายนั่งอยู่บนปลายเตียงโดยมีแทนคุณยืนมอง วายแิบเบ้ปากเพราะแทนคุณยังหน้าด้านยืนโชว์หุ่นตัวเองอยู่ได้ หุ่นดีมากมั้งกะอีแค่กล้ามเนื้อที่เป็นลอนสวยงามแน่นไป

"ฟัง!" ในที่สุดแทนคุณก็พูดออกมา ร่างสูงยืนกอดอกมองวาย

"พูดมาสิ จะให้ทำอะไรอีกก็พูดมาเลย ขอแบบสั่งรวดเดียวนะ งานเดียวด้วย" วายบอกเพราะเหนื่อยจะแย่

"อย่าไปยั่วโมโหดรีม อยู่ห่างๆดรีมไว้" แทนคุณบอก ที่แท้ก็ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้แฟนตัว หวงมากล่ะสิ

"ทำไม กลัวกูไปฆ่าแฟนมึงหรอ"

"กูเตือน"

"จะพยายามครับเจ้านาย"

"ห้ามประชด" แทนคุณสั่งอีก

"ให้กลับบ้านได้ยัง ต้องการพักผ่อน" วายบอกก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืน แทนคุณไม่ได้ว่าอะไรแค่มองมานิ่งๆทำให้วายเดินออกจากห้องนอนไปทันที

พอเดินออกมาข้างนอกก็ไม่เห็นดรีมแล้ว วายจึงกลับห้องตัวเองทันที

.

1 อาทิตย์ต่อมา

วายมาทำงานตามปกติ ตั้งแต่วันนั้นวายก็เอาแต่ทำงาน แทนคุณไม่เรียกหา แค่เดินผ่านในร้านแล้วมองแค่นั้น นั่นถือว่าเป็นเรื่องดี วายทำงานไปเรื่อยๆจนถึงเวลาพักเบรกเหมือนทุกวัน

"วายจะกินอะไรดีวันนี้" เสียงป่านถามขึ้น ทุกวันวายก็มักจะมาทานข้าวกับป่านนี่แหละ

"เอาเหมือนป่าน" วายบอกออกไปเพราะไม่รู้จะกินอะไร หลายวันก็สั่งแบบนี้แหละ สั่งจากข้างนอก แต่คราวนี้ป่านกับมองหน้าวายนิ่ง

"มีอะไรหรอป่าน" วายถามเพราะคิดว่าหน้าตัวเองมีอะไรผิดปกติหรือสกปรกหรือเปล่า

"เปล่า เดี๋ยวเราไปสั่งข้าวก่อนนะ" พูดจบป่านก็เดินออกไปเลย เหลือแค่วายที่มีแต่ความสงสัยเต็มไปหมด

หลังจากนั้นวายก็นั่งทานข้าวกับป่านตามปกติ ก่อนจะกลับไปทำงานของตัวเองจนถึงเช้า คนเยอะเหมือนเดิมวายก็เหนื่อยเหมือนเดิม

"ป่านพักอยู่แถวไหนหรอ" วายถามขึ้นเมื่อเดินออกจากร้านมาพร้อมกับป่าน

"แถวCKน่ะ" ป่านตอบแต่ไม่ได้สบตาวาย

"ทางผ่านของสายเลย ไปด้วยกันมะ" วายชวนแต่ป่านกับปฏิเสธทันที

"ไม่ดีกว่า"

"ทำไมล่ะ" วายหันไปถามป่าน

"เราต้องไปธุระต่อน่ะถึงจะกลับห้อง วันนี้วันหยุดด้วย ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะวาย"

"เดี๋ยวสิป่าน!" วายเรียกเพราะป่านรีบเดินไปเลย วายได้แต่มองตามเธอไปด้วยสีหน้างงๆ วายทำอะไรผิดไปหรือเปล่าหรือป่านมีอะไรงั้นหรอและตอนนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของวายก็ดังขึ้นมา วายล้วงมันออกมาจากกระเป๋าก่อนจะกดรับเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ซี

"ว่าไงซี วายกำลังจะกลับห้อง" วายบอกและเดินไปรอเรียกแท็กซี่

(วายตอนนี้ซีอยู่โรงพยาบาลนะ)

"หะ! ซีเป็นอะไร ซีใครทำอะไรซี ซีบอกวาย วายจะไปหาซีตอนนี้เลย ซี!" เมื่อได้ยินคำว่าโรงพยาบาลวายก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันถามผ่านสายไปรัวๆ วายเป็นห่วงซีมากๆเมื่อวานก็ยังดีอยู่เลย

(วายฟังซีนะ)

"ซีอยู่โรงพยาบาลไหน วายจะไป"

(วาย ซีไม่เป็นอะไรแค่วูบ เพราะกลัววายกลับห้องไม่เจอซีเลยโทรบอก) ซีพูดออกมาอย่างใจเย็นแต่วายก็ยังใจร้อนอยู่ดีปกติซีไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่ค่อยป่วยหรือปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้เลยสักครั้ง

"งั้นวายจะรีบไปนะ จะแวะซื้ิอข้าวไปด้วย แล้วนี่หมอให้ออกเลยมั๊ยหรือยังไง" วายถามพลางมองหารถไปด้วย

(ไม่รู้ ซียังไม่ได้คุยกับหมอเลยตื่นมาเจอแต่พยาบาล เขาก็ตอบอะไรไม่ได้)

"โอเค ซีพักผ่อนรอนะ เดี๋ยววายจะรีบไป ส่งโลโรงพยาบาลมาให่วายเลยนะ"

(อืม)

แล้วซีก็วางสายไป วายยืนรอแท็กซี่มาสักพักแต่ก็ไม่เห็นวี่แววสักคันตั้งแต่ที่ผ่านขึ้นไปทำให้วายต้องเดินออกมาเรื่อยๆเพื่อตามหาป้ายรถเมล์

ปริ๊น ปริ๊นนนนนนนนน!

เสียงแตรรถดังขึ้นก่อนที่รถคันหรูจะวิ่งมาจอดเทียบข้างวาย ทำให้วายหยุดเดินก่อนจะหันไปมอง

รถใคร?

กระจกถูกเลื่อนลงก่อนที่เสียงเข้มจดังขึ้น

"จะไปไหนหรอ"

"คุณธีร์?" วายเรียกชื่อคนในรถ ไม่คิดว่าจะเป็นเขา

"ดูท่าว่ารีบนะ" ธีร์พูดแล้วมองหน้าวายนิ่ง

"ครับ แล้วคุณธีร์มาแถวนี้ทำไม" วายถามออกไปเพราะแถวนี้เป็นเขตผับของแทนคุณทั้งคู่เป็นคู่แข่งกันด้วย

"ผ่านมาทำธุระ"

"คุณธีร์ครับ ซีเพื่อนผมอยู่โรงพยาบาลครับ" วายบอกออกไปเพราะธีร์ก็คือเจ้านายของเพื่อน

"หรอ งั้นก็ขึ้นมาสิจะไปส่ง" ธีร์ทำหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างแต่ก็เอ่ยปากชวนออกมา

"ผมไม่..."

"ขึ้นมาเถอะ ฉันไม่พานายไปขายหรอก"

"ไม่ใช่อย่างนั้น ผมเกรงใจต่างหาก" วายทำท่าทีเลิกลักเพราะเกรงใจจริงๆ

"กลัวไอ้คุณมาเจอหรอ"

"ไม่ครับ ไม่ได้กลัว" วายปฎิเสธทันที ทำไมเขาต้องกลัวแทนคุณด้วย

"ขึ้นมา" ธีร์บอกอีกครั้งทำให้วายยอมขึ้นรถไปกับธีร์ทันทีก่อนที่จะขอลงซื้อข้าวไปให้ซีที่ไม่รู้จะได้ออกจากโรงพยาบาลหรือเปล่า หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองคนก็มาถึงโรงพยาบาล

"ขอบคุณครับคุณธีร์" วายบอกก่อนจะลงจากรถ ธีร์แค่พยักหน้ารับแล้วขับออกไปเลย วายรีบหมุนตัวเดินเข้าไปในโรงพยาบาลทันที ถามพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์เสร็จสรรพก็รีบตรงดิ่งไปหาซีทันที

"ซี!" พอเข้าไปในห้องวายก็เรียกซีก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเพื่อน

"วาย"

"เป็นไงบ้าง บอกให้พักผ่อนเยอะๆ" วายแอบดุก่อนจะจับไปตามตัวของซีเพื่อเช็คอาการของเพื่อน ใช้หลังมืออังหน้าผากดูด้วย

"ไม่เป็นไร" ซีบอกและยิ้มบางๆส่งให้วาย

"วายเจอคุณธีร์ เขาอาสามาส่งด้วย ซีได้บอกหรือลางานยัง

"ยัง" ซีบอกและก้มหน้าหลบตาวาย

"วาย" ซีเรียกวายออกมาเสียงเบาทำให้วายต้องก้มหน้าลงไปหาเพื่อน

"มีอะไรหรอซี ไม่สบายใจอะไรมั๊ย"

"วายเหลือหนี้จากแทนคุณเท่าไหร่" คำถามของซีทำให้วายหยุดคิด ก่อนจะตอบออกไป

"ประมานสองล้านนิดๆมั้ง ก็ใช้ร่างกายแลกไปหลายครั้งแล้วนี่" วายตอบออกไปเพราะเป็นซีที่รู้ทุกอย่างวายเลยไม่ต้องคิดอายอะไร

"วายเอาเงินจากซีไปใช้หนี้แทนคุณนะ แล้วเราไปอยู่ที่อื่นกัน" ซีพูดขึ้นมาทำให้วายนิ่งไป เพราะอะไรทำไมซีถึงพูดแบบนี้ออกมา

"ทำไมหรอซี"

"ไม่มีอะไร ซีแค่เหนื่อยกับการทำงาน อยากไปหาที่เปิดร้านกาแฟเล็กๆ"

"ใครทำอะไรซี" เพราะคำพูดทำให้วายอดคิดไม่ได้ ซีเหมือนกำลังจะหนีอะไรบางอย่างและที่เป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะวูบเฉยๆแน่นอน

"ไม่มี" ซีตอบเสียงแผ่วเบา

"วายเข้าใจแล้ว ตกลงวายจะทำตามที่ซีบอก" วายเลื่อนฝ่ามือไปกุมมือซีไว้และเขาต้องรู้ให้ได้ว่าซีเป็นแบบนี้เพราะอะไร

.

หลังจากที่อยู่เฝ้าซีมาทั้งวันและหมออนุญาตให้ซีกลับบ้านพรุ่งนี้ ทำให้วายต้องกลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องพร้อมกับเงินในถุง วายตั้งใจว่าจะเอาเงินเข้าไปคืนแทนคุณแล้วลาออกเขาค่อยจะไปที่โรงพยาบาลและตอนนี้วายก็มาถึงร้านของแทนคุณเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"แทนคุณเข้ามาร้านหรือยัง" วายเดินเข้าไปถามลูกน้องของแทนคุณ

"ยัง นายไม่เข้าและคงอีกหลายวัน"

"หลายวัน! ไปไหนรู้มั๊ย พอดีจะมาลาออก" วายบอกออกไปตรงๆ

"หลายวัน นายไปฮ่องกง" แล้วคำตอบของลูกน้องแทนคุณก็ทำให้สายอารมณ์เสีย มันจะมาไปอะไรวันนี้วะ

"งั้นใครพอจะรับเงินแทนได้บ้าง จะใช้หนี้" วายถามออกไปยังไงวันนี้ก็ต้องได้ใช้หนี้แทนคุณ

"ไม่มี ใครจะใช้หนี้ต้องผ่านนายโดยตรงเท่านั้น"

"ให้ตายสิ แล้ว..."วายกำลังจะถามต่อแต่ดันตัดบทซะก่อน

"กลับไปซะ ถึงเวลาค่อยมาทำงาน" ลูกน้องแทนคุณไล่วายก่อนจะเดินหนีไปทางอื่นทำให้วายต้องเรียกตามแต่ก็ยังโดนเมิน

"ไอ้บ้าเอ้ย!" วายสบถอย่างหัวเสีย ติดต่อก็ไม่ได้แล้วทีนี้จะทำยังไงต่อล่ะ

"ไอ้แทนคุณนะไอ้แทนคุณ!"

.

.

.

ตอนที่สิบห้าแล้วนะคะ วายของเราจะหลุดจากเจ้าหนี้หรือเปล่าน้า อย่าลืมติดตามกันด้วยนะคะ ตอนนี้อึนๆงงๆกันไป 555

ขอบคุณที่ติดตามและคอมเม้นท์กันเข้ามาเพื่อให้กำลังใจนะคะ คอมเม้นท์ติชมได้นะคะ พร้อมนำไปปรับปรุง เจอกันตอนหน้าค่ะ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว