facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER IV เพียงเงาอดีต

ชื่อตอน : CHAPTER IV เพียงเงาอดีต

คำค้น : สายใยรัก หนี้หัวใจ ตอนที่4

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2562 22:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER IV เพียงเงาอดีต
แบบอักษร

"หนูมุกป้าว่า หนูไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะ" ได้แต่บอกหญิงสาวร่างบางที่ไอค่อกแค่กจากการสูดฝุ่นควันของห้องเก็บของมาสักพักแล้ว 

 

"มุกไม่เป็นไรหรอกค่ะป้า มุกหาได้เดี๋ยวก็เจอแล้ว" พูดจบก็ยกลังใส่ของ1ซึ่งมีอัลบั้มรูปแต่งงานของตนอยู่ออกมาจากชั้นทันที 

 

"มาค่ะเดี๋ยวป้าช่วยดีกว่าค่ะ" ยกลังต่อจากหญิงสาวร่างบางที่ยังไม่หายดีจากอาการป่วยเมื่อหลายวันก่อน 

 

"ขอบคุณค่ะป้า..." เดินตามแม่บ้านผู้เก่าแก่ที่ยกลังเข้าไปในห้องนอนของตน 

 

"วางตรงนี้แหละค่ะป้าศรี..." 

 

"จ้า...งั้นป้าขอตัวไปทำงานก่อนนะ"  

 

"ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" ส่งยิ้มบางๆให้คนตรงหน้าจนเธอเดินลับประตูออกไป 

 

"พี่ภพ..." เมื่อเปิดอัลบั้มดูก็เจอรูปสามีในชุดสูทสีขาว วันนั้นเธอคิดว่าเขาหล่อมากที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาด้วยซ้ำ นิ้วเรียวยาวค่อยๆลูบลงไปยังลูบภาพด้วยความรักคนในภาพสุดหัวใจ การได้สัมผัสรูปภาพนั้นทำให้เธอเหมือนย้อนเข้าไปในวันวาน ซึ่งรู้สึกเหมือนว่าผ่านมาแค่เมื่อวานเท่านั้น 

 

... 

 

เมื่อ2ปีก่อน(คำเตือน:นี่จะเป็นการเล่าเรื่องย้อนไปน้า ห้ามข้ามหนะ) 

 

"เจ้าสาวมาแล้ว..." หญิงสาวค่อยๆลงบันไดมาชั้นล่างด้วยชุดไทยจักรีสีชมพู  

 

"..." ผู้เป็นเจ้าบ่าวที่ตอนแรกทำหน้าเซ็งๆอยู่นั้นมองไปที่หญิงสาวก็ได้แต่อ้าปากค้างตะลึงในความงดงามของเจ้าสาวของตน ที่ดูเหมือนนางในวรรณคดีก็ไม่ปาน หน้าหวานที่ไม่แต่งหน้าซึ่งเขาเคยเห็นมาตั้งนานแล้วนั้นก็สวยสดอยู่แล้ว แต่ทว่าตอนนี้เธอแต่งหน้าแค่บางๆก็ดูเสริมความงามบนใบหน้าหวานขึ้นให้ดูโตขึ้นสมวัยเช่นกัน ชุดที่เธอใส่ก็ขับให้เธอดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้นสมกับเป็นเจ้าสาว ทรวดทรงองเอวก็เหมือนพระเจ้าจะปั้นขึ้นมาอย่างละเมียดละไม 

 

"นี่ตาภพ...อึ้งนานไปแล้วนะ พาน้องไปทำพิธีกันเถอะ" 

 

"คะ...ครับ" เมื่อได้ยินเสียงแม่ของตนเรียกสติก็ทำให้ตนได้สติแล้วกุมมือเจ้าสาวเดินไปยังห้องโถงที่มีชุดโซฟาอยู่แล้วทำพิธีสวมแหวนกัน 

 

"ตาภพ สวมแหวนให้น้องสิ" 

 

"คะ...ครับ" ค่อยๆยกมือบางขึ้นอย่างนุ่มนวลแล้วสวมแหวนลงไปในนิ้วนางข้างซ้ายของเจ้าสาว เมื่อสวมเสร็จผู้เป็นเจ้าสาวก็ไหว้ลงบนบ่าเจ้าบ่าวทันที 

 

"ขอบคุณค่ะ" ยิ้มจางๆให้เจ้าบ่าวหลังจากผละออกจากเขาแล้ว 

 

"หนูมุกสวมแหวนให้พี่เขาสิ..." หญิงสาวที่ตกใจและรู้สึกเขินอายกับสายตาที่เจ้าบ่าวมองมาได้แต่ก้มหน้า แต่ก็จำต้องเงยหน้าขึ้นมามองเขาเมื่อแม่เจ้าบ่าวของตนเรียกให้ตนสวมแหวนให้เขา 

 

"ขอบคุณครับ..." ยิ้มหวานให้เจ้าสาวที่เขารู้ว่าเธอต้องเขินเขาแน่ๆที่มองเธอด้วยสายตาเป็นประกายแบบนั้น 

 

"แกรกก..." 

 

"เห้อ...มันคงเป็นแค่อดีตเท่านั้นสินะ" หญิงสาวพึมพัมออกมาแล้วตื่นจากภวังค์ทันทีหลังจากได้ยินเสียงเปิดประตูพร้อมร่างของสามีที่เดินโซซัดโซเซเข้ามาในห้องด้วยกลิ่นเหล้าที่ฟุ้งทั่วตัวนั้น 

 

"พี่ภพคะ..." 

 

"อย่ามายุ่งน่า...ฉานนนนมีเมียยยยแล้ววววว" พูดด้วยเสียงยานๆแล้วเดินโซซัดโซเซไปล้มที่เตียงนอน 

 

"เห้อ พี่ภพนะพี่ภพ ทำไมถึงได้ดื่มหนักขนาดนี้กันคะ" เธอถามไปแบบนั้นแหละแล้วรู้ว่าเขาคงไม่มีสติตอบเธอตรงไปตรงมาได้หรอก ค่อยๆถอดถุงเท้าให้ผู้เป็นสามีแล้วนำไปไว้ในตะกร้าผ้าทันที 

 

"เธออออมานนนนนนนนโง่เง่าสิ้นดี..." พูดออกมาดังลั่นโดยไร้สติแต่ทว่าก็หยุดให้สาวเจ้านั่งฟังแล้วรอฟังประโยคที่สามีจะพูดต่อ 

 

"ฉานนนนนนมานนนนนเลว...เกินนนกว่าที่เธอจาร้างงงงว้ายยย" พูดด้วยเสียงยานๆแต่ทว่ากลับเด้งตัวลุกขึ้นนั่งเหมือนคนได้สติแต่ดูแล้วเหมือนการละเมอของคนหลับใหลอยู่เท่านั้น 

 

"เห้อ...พี่ภพคะเพราะมุกรักพี่ รักพี่มากจนไม่อยากจากพี่ไปไหนล่ะคะ" พยายามส่งสายตาเพื่อบ่งบอกสามีผู้ไร้สติว่าเธอพูดจริงๆจากความรู้สึกจากใจ โดยกุมแก้มสามีไว้เพื่อให้ใบหน้าตรงกับเธอเผื่อเขาจะได้รู้ว่าเธอรักเขามากแค่ไหน 

 

 

"อื้มมมมม..." ไม่ทันที่จะบอกความรู้สึกอะไรต่อสัมผัสอุ่นๆจากริมฝีปากของคนไร้สตินั้นก็ประทับลงมาบนริมฝีปากเธอเสียก่อนอย่างลึกซึ้ง รสชาติขมๆของเหล้าที่ติดอยู่ที่ชายหนุ่มส่งผ่านให้เธอรู้สึกไปด้วย 

 

"อื้มมมมมม...เกรท พี่รักเกรทนะ อื้มมมม" พูดเพียงเท่านั้นก็ประกบปากร่างบางตรงหน้าต่อทันทีโดยไม่ได้สังเกตหรือรับรู้อะไรเลยว่าคนตรงหน้านั้นมีน้ำใสๆไหลผ่านแก้มลงมามากมาย 

 

"เกรทททท...พี่รักเรานะครับ" พูดจบก็พลิกตัวขึ้นมาอยู่บนร่างหญิงสาวทันทีก่อนจะค่อยๆกดจมูกลงไปบนแก้มอันหอมหวนนั้นแต่ทว่าสิ่งที่เย็นชืดบนแก้มนั้นทำให้เขารู้สึกตัวแล้วปรือตาขึ้นมองคนตรงหน้านิดหน่อยด้วยสติอันน้อยนิดที่เป็นห่วงคนตรงหน้า 

 

"เกรทคราาาาาาาบ...ร้องห้ายยยทามมมมายยยคราบบบ ม่ายยยยอาววววน่าาาาาายางงงงงายยยยยพี่ก็จะหย่าาาาากาบบบบเธออออออห้ายยยยยด้ายยยย" พูดเพียงเท่านั้นก็เช็ดน้ำตาของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาแล้วค่อยๆก้มไปประกบจูบริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลม 

 

"ฮึกๆ ค่ะ..." ได้แต่ตอบรับผู้เป็นสามีด้วยใบหน้าที่เฉยชาตอนนี้ทุกอย่างชาไปหมดแล้วตั้งแต่ได้ยินและได้เห็นการกระทำของสามีที่เธอรักซึ่งดูเป็นห่วงเป็นใยผู้หญิงชื่อเกรทมากแม้กระทั่งตอนนี้ แต่ทว่าความรักมักจะทำให้คนตาบอดเสมอรวมถึงเธอ ที่แม้จะเจ็บปวดแค่ไหน เขาต้องการอะไรเธอก็จะให้เธอได้ แต่ครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆก็ได้ที่เธอยอมเขา 

 

... 

 

"พิคเซ่ล เธอมาได้ยังไงกันแล้วไม่ไปเรียนเหรอ..." หมอหนุ่มตกใจทันทีที่เห็นเด็กสาวที่ตนรู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดีโผล่มาที่โรงพยาบาลที่ตนทำงานอยู่ 

 

"หึๆ ก็นั่งเครื่องบินมาสิคะ จากที่นู่นให้มาถึงที่นี่เนี่ยคงนั่งตุ๊กตุ๊กมาละมั้งคะ" ตอบด้วยรอยยิ้มแสนกวน 

 

"หึ เด็กคนนี้นี่..."  

 

"โอ้ยยย...เจ็บนะหัวคนนะไม่ใช่หนังควายตีมาได้" ร้องโอดโอยทันทีเมื่อโดนมะเหงกศีรษะ 

 

"ก็สมควรโดนล่ะ ใครใช้ให้เธอทำอะไรแผลงๆแบบนี้ นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นนะพิคเซ่ล" 

 

"ฉันก็จริงจังนะคะไอ้คุณหมอเคน โอ้ยย" 

 

"เรียกให้มันดีๆหน่อยผมแก่กว่าคุณทั้งอายุและเรื่องการทำงาน" พูดด้วยเสียงจริงจังในคำสุดท้ายที่เมื่อสบตากับเด็กสาวตรงหน้าก็เข้าใจกันสองคนว่าที่เขาพูดนั้นสำคัญมาก 

 

"เพราะสำคัญไงล่ะเลยมาช่วยทั้งนายแล้วก็งาน" แววตาบ่งบอกถึงความจริงใจในสิ่งที่พูดหมอหนุ่มได้แต่จำใจให้เด็กสาวอยู่ที่นี่กับเขา เพราะเรื่องนี้มันสำคัญมากจริงๆการมีเธออยู่ด้วยที่นี่ก็ช่วยได้ไม่น้อยเลยทีเดียว ถึงแม้จะดูเป็นเพียงแค่เด็ก18ปีก็ตาม แต่น้ำใสๆนั่นก็ใช่ว่าจะเป็นยารักษาโรคเสมอไปอาจจะเป็นยาพิษก็ได้ มันก็เหมือนความสามารถของเธอที่สวนทางกับความน่ารักของเธอด้วยซ้ำ 

 

"พิคเซ่ลว่าแต่เธํอไม่เรียนหนังสือรึไง" 

 

"ก็ย้ายมาเรียนที่นี่จะเป็นไรไป ขนาดที่นู่นว่าเรียนยากหินโครตๆยังได้ 4.00 ที่นี่ก็เรียนได้สบายเหมือนกันแหละ นายอย่าห่วงเลย" 

 

"ก่อนที่จะพูดเรื่องผลการเรียน เธอควรเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกผมให้สุภาพมากขึ้นนะ" พูดด้วยเสียงและสีหน้าจริงจังจนสาวน้อยได้แต่ฉงนเพราะเธอเรียกเขาแบบนี้มาตั้งนานแล้ว เพราะยังไงสิ่งที่พวกเราทำร่วมกันนั้นวัดให้รู้ว่าความสามารถเราเท่ากัน 

 

"ทำไมฉันต้องเปลี่ยนด้วยล่ะ โอ้ยยย นายเขกหัวฉันรอบสองแล้วนะ" 

 

"ก็เธอดูภายนอกเด็กกว่าฉันไงล่ะ ที่นี่มันโรงพยาบาลนะแล้วก็ประเทศไทยด้วย คุณอา ยังไงเธออยู่กับฉันต้องมีคนถามอยู่แล้วว่าเราเป็นอะไรกัน เธอจะตอบความจริงไปรึไง" พูดด้วยสีหน้าจริงจังมากจนทำให้เด็กสาวคิดตามในสิ่งที่คนตรงหน้าพูด 

 

"โอเคค่ะ คุณอาขาาาา" พูดเสียงยานๆด้วยความกวน 

 

"เหอะ ไปนั่รอที่ห้องพักแพทย์เถอะ เอ้า นี่กุญแจห้องอย่าเดินเที่ยวเเพ่นพ่านให้มากนักหนะ มันจะไม่ดี" 

 

"ค่าๆ ทราบค่า แต่ถ้าใครกล้าไม่ดีก็ต้องเจอของดีแหละ หุหุ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นทำให้หมอหนุ่มได้แต่หวั่นใจด้วยความซุกซนไม่เข้าเรื่องของหญิงสาวทำให้เขาต้องรับหน้าที่เป็นคนกวาดถนนเสมอได้แต่หวังว่าคราวนี้เธอจะไม่ก่อเรื่องอะไรอีกให้เขาต้องปวดหัว 

 

"ถ้ายุ่งนักจะส่งกลับแล้วบอกองค์หญิงให้ควบคุมความประพฤติ5เดือน ไม่ให้ทำงานอะไร" ถึงแม้ว่าคำขู่นี้อาจจะไม่สามารถลบความซุกซยของเด็กสาวได้แต่มันกลับทำให้เด็กสาวหุบยิ้มลงแล้วมีท่าทีที่ดูเรียบร้อยขึ้น 

 

"พิคเซ่ลสัญญาด้วยเกียรติของลูกแมวน้อยเลยค่ะว่าจะไม่ก่อเรื่อง" พูดด้วยเสียงอ่อยๆ ท่าทีนั้นทำให้หมอหนุ่มรู้แล้วว่าเด็กสาวคงกลัวคำขู่ที่เขาเพิ่งนึกได้สดๆร้อนๆจริงๆ เมื่อเห็นเขาพยักหน้ารับรู้เด็กสาวก็เดินคอตกไปทางห้องพักแพทย์ทันที อย่างว่าง่ายกว่าปกติ 

 

"แสดงว่าวิธีนี้ได้ผลจริงๆสินะ" ได้แต่ส่ายหัวในความน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กสาวที่ก็เด็กจริงๆถึงแม้จะต้องทำงานที่เลยวัยเด็กไปมากก็ตาม 

 

... 

 

จบตอน 

 

มาดึกหน่อยนะวันนี้ พอดีไรต์ ออกกำลังกายอยู่ ลดไขมันส่วนเกิน อิอิ พระเอกมันร้าย เราสมควรเปลี่ยนพระเอกใหม่ดีมั้ย อืมมม คงไม่ทันแล้วละนะ เพราะเรื่องนี้ จอ...อุปส์ แค่กๆ ไปก่อนดีกว่าเดี๋ยวเผลอสปอย ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ บุยบุย... 

 

ปล.ถ้ามีคำผิดต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ 

 

แนะนำตัวละครเพิ่มเติม 

 

#PICKEL 

เด็กสาวหน้าใสวัย18ปีใสๆ ผู้ชอบเล่นซุกซนแบบเด็กๆ ถึงแม้ภายนอกเธอจะดูเป็นแค่เด็ก18 ใสซื่อไร้เดียงสา แต่ทว่าความสามารถของเธอนั้นได้นำอายุ18ไปไกลมากแล้ว หากใครได้รู้ในสิ่งที่เธอทำอาจจะไม่เชื่อก็เป็นได้ 

อิมเมจ: Choi Hee Joo 

เครดิตรูปภาพ: https://yumiyoona.tumblr.com/post/159565099418/choiheechu 

ความคิดเห็น