ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 แรกพบสบตาเมื่อเจอหน้ากัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 แรกพบสบตาเมื่อเจอหน้ากัน

คำค้น : ตอนที่ 3 แรกพบสบตาเมื่อเจอหน้ากัน Nc เบาๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.7k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2564 17:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 แรกพบสบตาเมื่อเจอหน้ากัน
แบบอักษร

วันนี้ผมตื่นแต่เช้า เช้ากว่าปกติ เพราะมีเรียนตอน8โมง อีกแล้วเหรอวะ!! หนีไม่พ้นจริงๆT_T

"ไปแล้วนะครับแม่" ผมบอกคุณนายใหญ่ของบ้าน แล้วไม่ลืมหยิบนมที่แม่เตรียมไว้ติดมือมาด้วย ไว้กินกันตายน่ะครับ เพราะวันนี้เรียนแต่วิชาหลัก เวลาพักก็แทบไม่มี ผมล่ะอยากร้องให้จริงๆแม่ง ผมเดินออกจากบ้านมาไม่ไกลนักเพื่อมารอขึ้นรถเมล์ไปลงที่หน้ามหาลัย รถเมย์สายที่ผมนั่งปกติคนก็แน่นอยู่แล้วนะ แต่วันนี้คนแน่นเป็นพิเศษเพราะมีผู้ชายตัวเท่าควาย 5-6 คนแต่งตัวเหมือนพวกบอดี้กาดในหนังสายลับ แต่ดันมาขึ้นรถเมย์ไม่พอยังมายืนล้อมหน้าล้อมหลังผมอีกต่างหาก แต่ก็ดีนะผมรู้สึกเหมือนกับว่าพวกมันคอยกันคนไม่ให้เข้าใกล้ผมยังไงก็ไม่รู้ สบายเลยวันนี้ คนแน่นแต่กูยืนสบายมากไม่มีใครมาเบียดซักคน อิอิอิ

พอถึงป้ายหน้ามหาลัยผมก็ลงจากรถตามปกติ ไอ้พวกชายชุดดำมันก็ลงมาด้วยสงสัยมีธุระแถวนี้เหมือนกัน ช่างเหอะครับไปเรียนดีกว่า อย่าเอาเวลามาสนใจไอ้พวกนี้เลยผมไม่อยากสายตั้งแต่วันแรก

" ตุ๊บ ผลั๊ก ผั๊วะ โอ้ยยย "  เสียงใครร้องวะกะจะไม่เสือกเรื่องชาวบ้านแล้วแท้ๆ แต่เสียงมันดันอยู่ไกล้ผมเอามากๆ จนอดหันกลับไปใส่ใจไม่ได้

" เชี่ยยยยยยยย ไอ้พี่เสือ  " เหี้ยยาวมากครับ ก็คนที่ผมรู้จักมันโดนกลุ่มชายชุดดำของผม เฮ้ย ไม่ใช่ๆ กลุ่มที่ผมเจอบนรถเมย์รุมสะกรำยำตีนอยู่นี่สิ แม่งมีเรื่องอะไรกันก็ไม่รู้ แต่เจอเหตุการซึ่งหน้าแบบนี้คนหล่อก็ขอทำดีไว้ก่อนครับ อย่างน้อยก็คนรู้จักจ่ะปล่อยให้ตายต่อหน้าต่อตาก็ใช่เรื่อง

" เอ่อ พี่ๆ คืออย่าทำอะไรพี่มันเลยนะครับ คือมันเป็นคนรู้จักผมเอง สะติสะตังไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะครับ " ผมรีบแทรกตัวเข้าไปกลางวงแบบไม่กลัวตาย ยกมือห้ามไม่ให้พี่มันโดนกระทืบไปหนักกว่านี้

 

" คนรู้จักคุณเหรอครับ คือพวกผมเห็นมันจ่ะจับก้นคุณก็เลยจะสั่งสอน "  น่านไงครับ อีกแล้วนะมึงจับนิดจับหน่อยลวนลามกูได้ตลอด ถึงผมจะรู้ว่ามันชอบหยอกชาวบ้านแบบนี้ไปทั่วก็เถอะ โดนตีนเข้าซักวันก็คงไม่แปลก

" มึงนี่มันจริงๆเลยนะไอ้เสือ แม่งหายใจเข้าออกเป็นตูดกูรึไงวะ ปล่อยให้แม่งตายๆไปเลยดีมั้ยเนี่ย " ผมหันกลับไปพูดกับไอ้เสือที่ยังลุกไม่ขึ้น กระทืนเองซะดีมั้ยเนี่ย

" โหไอ้โน่ กูก็จะทักมึงแบบทุกวันแหละวะ ตีมาตั้งแต่ตัวเท่าเมี่ยงใครจะไปคิดว่าจะมาโดนตีนเอาวันนี้ "

"แต่ตอนนี้กูตัวเท่าควายแล้วมั้ยพี่ มึงจะมาตีตูดทักทายกูแบบเมื่อก่อนไม่ได้!!"

"เออๆไม่ตีแล้วก็ได้วะ แต่มึงช่วยบอกเค้าหน่อยว่าเราเล่นกันจริงๆจะกินหัวกูอยู่แล้วนั่นน่ะ" พี่มันว่าแล้วพยักพเยิดหน้าไปทางกลุ่มผู้ชายกลุ่มเดิมที่ยังยืนจ้องพวกเราอยู่

"ขอบคุณที่ช่วยนะครับ แต่ไม่มีอะไรจริงๆ รู้จักกัน" ผมเองก็รีบพูดเพื่อจบเรื่องเร็ว คือกุต้องรีบไปเรียนอะครับ จบๆกันเถอะ

"ถ้าคุณว่าแบบนั้นก็ได้ครับ แต่ไม่ควรให้ใครมาเล่นแบบนี้ด้วยนะครับ ถ้านายรู้เข้าอาจจะไม่พอใจมาก" พูดจบก็เดินออกไปเลย อะไรวะพูดแปลกๆใส่กูแล้วก็เดินไปเฉย งงนะเนี่ย

"อะไรของมันวะ" ผมหันไปขอความเห็นจากไอ้พี่เสือ ซึ่งมันก็ทำแค่ยักไหล่ประมาณว่ากูจะไปรู้กับมึงมั้ยไอ้สัส

"ช่างเหอะๆกูไปเรียนละ พี่ก็ไปหาหมอเอาเองละกันนะ" ผมว่าแล้วรีบวิ่งเข้ามหาลัยไปเลย ไม่มีเวลางงแล้วครับจะสายแล้วไอ้เหี้ยยย!!

" ไงมึง มาทันนะวันนี้ "  ไอ้พัฒร้องทักมาแต่ไกล

"เออ แม่งกูเกือบจ่ะไม่ลุกแล้วเมื่อเช้าอะ " เมื่อยตัวชิปหาย ช่วยมึงเมื่อวานแหละ" ผมตอบกลับไอ้พัฒแล้วหันไปยักคิ้วทักไอ้เอกมันก็ยิ้มกลับมาให้ แต่มันเป็นยิ้มเหยียดๆยังไงไม่รู้สิ หรือกูคิดไปเองอีแล้ววะเนี่ย

" เออโน่ เรามีเรื่องรบกวนโน่หน่อยนะ "  เสียงไอ้เอกมันบอกผมรบกวนบ้าอะไรอีกเนี่ย มันรบกวนทีไรผมซวยทุกที

" มีอะไรวะ ถ้ากูทำให้มึงได้นะ "  ผมตอบกลับไป ก็ถ้าผมช่วยได้ผมก็เต็มใจช่วยล่ะครับ ก็ผมมันหล่อทั้งกายทั้งใจอยู่แล้วนี่

" มึงทำได้อยู่แล้วโน่ เรื่องง่ายๆเลยเอกมันแค่อยากให้มึงช่วยเอาตังไปคืนเจ้าหนี้มันให้หน่อยน่ะ "  ไอ้พัฒพูดเสริมไอ้เอกอีกแรง แหม๋ออกหน้าออกตาเชียวน่ะครับ วันเดียวมึงก็ทำตัวเป็นลูกคู่ขนาดนี้แล้ว หมั่นไส้จริงๆ

"  แล้วทำไมมึงไม่ให้มันเอาไปให้เองวะ รู้จักก็เพิ่งจะรู้จักกันวันเดียวแถมเมื่อวานเจ้าหนี้มันยังส่งคนมาไล่กระทืบถึงในม.ให้กูเอาเงินไปคืนเนี่ยนะตายขึ้นมาทำไง" ผมว่า คือกูยังมีแม่ต้องเลี้ยงนะครับ จะให้กูเอาตัวเองไปเสี่ยงแทนคนอื่นทั้งๆที่เงินก็ไม่ได้ช่วยใช้ซักบาท ผมไม่เอาหรอก

"โน่ช่วยเราหน่อยนะ เราโทรไปบอกเจ้านายเราให้แล้ว เค้าก็บอกว่าคืนเงินแล้วก็จบกันเค้าไม่ทำอะไรหรอก โน่นะ นะ" ไอ้เอกคว้ามือผมไปกุมเอาไว้แล้วใช้น้ำเสียงแบบอ้อนวอนเต็มที่

"แล้วทำไมมึงไม่เอาไปคืนเองวะ" ผมตอบกลับไปแต่เสียงอ่อนลงประมาณสิบเลเวลเจอลูกอ้อนเข้าไปผมก็ใจอ่อนเหมือนกันนะครับ

"เอกมันก็กลัวอะ มึงดูมันดิมันจะกล้าไปได้ไง ก่อนมาเจอเรามันโดนอะไรมาบ้างก็ไม่รู้ มึงช่วยมันหน่อยเหอะนะ" ไอ้พัฒช่วยเสริมอีกคน สองแรงแข็งขันช่วยกันยัดเยียดให้ผมไปให้ได้

"แล้วทำไมมึงไม่ไปเอง หรือว่าเมื่อคืนล่อสาวจนเดินไม่ไหว" ผมแกล้งแขวะมันกลับ

" เฮ้ยมึงรู้ได้ไงวะ อย่าบอกนะว่ามึงแอบดูพวกกู" ไอ้พัฒทำเป็นตกใจแบบเล่นใหญ่มากๆ จนไอ้เอกเองต้องตีไหล่ปรามๆว่าเสียงดังเกินไป แถมยังทำหน้าขิลๆอีกต่างหาก นี่มันอะไรกันครับเนี่ย

"เชี่ยยย!! อย่าบอกนะว่าเป็นเรื่องจริง" เร็วไปปะวะ ถึงผมจ่ะดูออกว่ามันดูชอบๆกันก็เถอะ แต่มันเพิ่งเจอกันเมื่อวานเองนะ วันเดียวเองเนี่ยเอาจริงคือไม่ถึงวันด้วยซ้ำ ไวไฟนะพวกมึง

" ความรักมันไม่เข้าใครออกใครครับเพื่อน แล้ววันนี้กูกับเอกก็มีธุระด้วยว่ะ  เอกมันมีเงินแล้วไม่อยากจะยืดเยื้อ เลยวานมึงเอาไปคืนให้หน่อย ช่วยกูหน่อยนะ" เห้อแล้วผมจะปฏิเสธยังไงได้วะเนี่ย เพื่อนสนิทยังเห็นดีเห็นงามขนาดนี้

" เออได้ๆแต่แน่ใจนะว่าเงินมึงครบ ไม่ใช่พอกูเอาไปคืนแล้วเงินแม่งไม่ครบมันตัดแขนตัดขากูไปขายทำไง กูพิการไม่ได้นะเว้ย " ผมถามเพื่อความแน่ใจ ก็ไอ้พวกปล่อยเงินกู้มันโหดจ่ะตายชักเกิดเงินที่มันให้ผมเอาไปคืนไม่ครบผมก็ซวยน่ะสิครับ กันไว้ดีกว่าแก้ ขี้เกียจเสียเงินค่าตัดแขนเทียม ขาเทียมทีหลัง

"ครบสิครบ เรากับพัฒช่วยกันนับแล้วนับอีกไม่มีขาดแน่ๆครับ " ไอ้เอกยืนยันหนักแน่นผมก็ค่อยโล่งใจขึ้นหน่อย.....มั้ง

"  แต่ถึงไม่ครบก็ไม่ต้องกลัวหรอกครับ เค้าไม่ตัดแขนตัดขาโน่หรอก เค้าอาจจะปรนนิบัติโน่เป็นอย่างดีก็ได้นะ " ปฎิบัติดีบ้านน้องลุงมึงสิครับ เอก ติเเงินเค้าเสือกมาบอกเค้าจะปฎิบัติดีกับกู เพี้ยนๆนะมึงนี่ ไม่ช่วยซะดีมั้ย

"  อืมได้มึงเขียนที่อยู่เจ้าหนี้มึง กับเงินมึงมาให้กูละกัน เดี๋ยวเรียนเสร็จกูจะเอาไปคืนให้  "  ผมบอกมันไปเพราะไม่รู้ว่าบ้านเจ้าหนี้มันอยู่ใหน

"  นี่ครับที่อยู่ ส่วนเงินอยู่ในกระเป๋าใบนั้นครับ "  มันส่งแผ่นกระดาษมาให้ผม แล้วชี้ไปทางกระเป๋าใบใหญ่ที่วางไว้ข้างๆไอ้พัฒ

"  มึงจ่ะใส่กระเป๋ามาทำไมวะ เดี๋ยวกูใส่ซองไปให้ก็ได้ กูขี้เกียจแบกกระเป๋าไปมากระเป๋ากูก็รุ่มร่ามจะแย่มานี่เดียวกูจัดการเอง  " ผมเดินไปเปิดกระเป๋าที่มันชี้เพื่อหยิบเงินออกมา เงินไม่กี่หมื่นใส่กระเป๋าผมไปก็ได้ เดี๋ยวค่อยไปซื้อซองเอา

"  ชิปหาย อะไรว่ะเนี่ย " ถึงกับหลุดอุทาน ก็ไอ้กระเป๋าที่มันชี้เมื่อกี้นี่สิ พอผมเปิดปุ๊บแม่งเงินเต็มกระเป๋า นี่ไม่ใช่หมื่น ไม่ใช่แสนแน่ เป็นล้านชัวร์ตกใจก็ตกใตแต่คือไม่คืนได้มั้ย เอากลับบ้านกูก็ได้นะ

"  ก็2ล้าน ไม่ขาดไม่เกินกูกับเอกนับกันเป็นสิยรอบไม่มีพลาดแน่นอน"

" ก็ใช่ไง สองล้านไง มึงจะให้กูแบกกระเป๋าเงินสองล้านไปทั่วมหาลัยเนี่ยนะ" เอาเหี้ยอะไรคิดว่ะโดนปล้นขึ้นมาทำไง เผลอๆกูนี่แหละจะปล้นเอง

"ไม่มีใครรู้ซักหน่อย ถ้าโน่ไม่แสดงอาการขนาดนี้คนอื่นเค้าก็คิดว่าเป็นกระเป๋าธรรมดาแหละครับ" แหม๋ครับคุณเอก ทำไมคุณเอกไม่เอาไปคืนเองล่ะครับ

" เออ งั้นเรียนเสร็ก่อนละกัน"

"ได้ๆกระเป๋าก็เก็บไว้ที่มึงเลยละกันเดี๋ยวลืมอีก" ไอ้พัฒว่าแล้วยกกระเป๋าใส่เงินส่งมาให้ผม

"เออๆ" ผมว่าพร้อมกับหยิบกระเป๋าเงินสะพายหลังแล้วเดินไปนั่งโต๊ะข้างหน้าพวกมัน " กลายเป็นส่วนเกินไปแล้วแม่ง หมั่นไส้ไอ้สองตัวนี้ชิปหายคลั่งรักอะไรขนาดนั้น

ผมเข้าเรียนทุกคาบจนถึง4 โมงเย็น เหนื่อยมากครับอยากนอนจะแย่ แต่ติดไอ้กระเป๋าเงินสองล้านที่ผมต้องเอาไปคืนเจ้าของก่อน เพราะมันทำให้ผมจิตตกทั้งวัน ใครเข้าไกล้นี่เป็นสะดุ้ง โหยงเลย ปล่อยให้เจ้าของเงินมันไประเริงบันเทิงใจกับผัวมัน และก็เพื่อนผมที่ได้เมียแล้วลืมเพื่อนไปเลย

"  ลุงครับ ไปที่อยู่ตามนี้เลยครับ "  ผมยื่นกระดาษที่อยู่ของเจ้าหนี้ที่ไอ้เอกเขียนมาให้ลุงคนขับแท็กซี่ แล้วเข้าไปนั่งในรถทันที จะหลับก็หลับไม่ได้อีกแม่ง ไอ้เงินสองล้านนี่แหละครับทำผมจิตตก ผมกุมกระเป๋ามาตลอดทางไปบ้านเจ้าหนี้ไอ้เอก แบบที่ว่าแน่นมากชนิดที่ถ้าผมตายก็ต้องแงะกระเป๋าใบนี้ออกจากมือผมเป็นชั่วโมงแน่นอน

"ถึงแล้วไอ้หนู หน้าตาก็ดีไม่น่ามาที่แบบนี้เลยนะเอ็ง "  ลุงคนขับบอกผมในขณะที่รถหยุดหน้าบ้านหลังหนึ่งประตูรั้วสูงจนมองไม่เห็นด้านใน

" นี่ครับเงินไม่ต้องทอนนะครับ " ผมไม่ได้ตอบอะไร แค่ยื่นเงินให้แกไปผมจ่ายไปเท่าราคาจริงนั่นแหละครับกวนตีนเฉยๆเสือกดีนัก ลุงแกรับเงินแล้วเหล่มองผมนิดหน่อยก่อนขับรถออกไป

"  ติ๊ง ต่อง ๆๆๆๆๆ "  ผมยืนกดกริ่งหน้าบ้านเป็นชาติแล้วยังไม่มีคนมาเปิด ไม่เอาเงินคืนกันรึไงวะกูจะได้เอากลับบ้านแม่งรู้มั้ยว่ามันร้อน แต่ทันทีที่ผมจะหันหลังกลับ ประตูก็เปิดออก แล้วมีผู้ชายคนนึง เดินออกมารอรับผม

 

ทีโอ พาร์ท

วันนี้ผมตื่นเช้าเป็นพิเศษ รีบสั่งลูกน้องให้จัดคนไปคอยตามเฝ้าว่าที่เมีย??ของผม และให้พวกมันคอยรายงานกลับมาเป็นระยะๆ ครั้งแรกที่ลูกน้องโทรมารายงานผมกับคำถามว่ามีคนจะลวนลามเมีย??ผม ให้ทำยังไง จากที่อารมณ์ดีๆอยู่ทำผมอารมณ์เสียทันทีผมเลยบอกให้สั่งสอนแต่ไม่ต้องถึงตายเพราะมันเป็นคนที่โน่รู้จัก และครั้งที่สองพวกมัรโทรมาบอกว่าโน่กำลังนั่งแท็กซี่มาที่บ้านของผม ผมไม่แปลกใจหรอกครับที่โน่มาหาผมที่บ้านเพราะไอ้เอกมันโทรมาบอกผมไว้แล้วแต่ตื่นเต้นชะมัดแฮะ ตอนนี้ตาผมจ้องอยู่บนหน้าจอที่แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดตัวหน้าบ้านแบบแทบจะไม่วางตาด้วยซ้ำ ไม่นานมันก็แสดงภาพผู้ชายคนนึงในชุดนักศึกษาลงมาจากรถแท็กซี่แล้วเดินมากดกริ่งที่หน้าบ้าน

" น่ารักทะลุกล้องเลยว่ะ พลมึงคิดว่างั้นมั้ย" จริงๆผมก็แค่พูดไปเรื่อย ไม่ได้ต้องการคำตอบหรือความคิดเห็นอะไร เพราะมันไม่ใช่ประโยคคำถามด้วยซ้ำ

"  ครับนาย " แต่มันก็ยังตอยมาอยู่ดี

"มึงไปรับเมียกูหน่อยแล้วกัน กูไม่ไว้ใจไอ้พวกข้างล่างเท่าไหร่ เดี๋ยวไก่ตื่นซะก่อน" ผมสั่งลูกน้องคนสนิท ลูกน้องผมเยอะก็จริงแต่ไม่ใช่ทุกคนจะฉลาด บางคนก็ถนัดใช้แต่กำลัง

ตอนนี้ภาพในจอที่ผมเห็นคือไอ้พลเดินไปเปิดประตูหน้าบ้านแล้วก็เดินนำโน่เข้ามาในตัวบ้าน เอาล่ะได้เวลาต้อนรับเมียแล้ว

แกร็ก! เสียงคนเปิดประตูพร้อมกับผู้ชายอีกคนเดินก้าวเข้ามาในห้อง ส่วนพลไม่ได้เดินตามเข้ามาด้วย เพียงแค่ปิดประตูให้

"  ล๊อคประตูด้วย แล้วห้ามใครขึ้นมากวนกูเด็ดขาด เข้าใจมั้ย  "  

"  ครับ"  เสียงตอบรับพร้อมกับเสียงล๊อคประตูส่วนเด็กน้อยของผมดูท่าทางจ่ะอึดอัดหน้าดู

"มีอะไรรึเปล่าครับ" ผมฉีกยิ้มกว้างเพื่อให้คนตัวเล็กผ่อนคลาย(เล็กกว่าผมล่ะวะ) นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องค่อยๆตะล่อมให้ตายใจน่ะ หึหึ ไม่ได้ยืนน่ารักอยู่แบบนี้หรอก ป่านนี้ไปนอนน่ารักอยู่บนเตียงแล้ว

" คือผมแค่เอาเงินมาคืนแทนเอกมันน่ะครับ ไม่ต้องล๊อคประตูก็ได้เดี๋ยวก็กลับแล้ว " จะรีบไปใหนละครับ จะได้กลับรึเปล่าก่อน

"  ทำไมครับกลัวเหรอ "

(‘︿’ )

"หรือตื่นเต้น"

( ‘︿’ )

"  ถ้าเป็นอย่างแรกไม่ต้องห่วงหรอกครับ พี่ไม่ทำอะไรเราแน่นอน แต่…….. "

ผมจงใจลากเสียงคำหลังโดยเฉพาะเพื่อกวนคนตัวเล็กที่เริ่มเปลี่ยนสีหน้าจากนิ่งๆเป็นหน้าแบบหมางง น่ารักโคตรๆเลยว่ะ

"  แต่อะไรครับ ผมไม่เข้าใจรีบๆทำให้มันเสร็จไปเถอะครับผมจะได้รีบกลับ "  อูยยเมียดุใช่เล่นซะด้วย จากหมางงเริ่มแยกเขี้ยวใส่ซะแล้ว แปลงร่างเป็นนางแมว ขนฟูขู่ฟ่อเลยแฮะ อีกหน่อยคงกัดผมจนจมเขี้ยวแน่ๆ หรือไม่ก็ครางหงิงๆ เพราะโดนกัดซะเอง

"  ถ้าชอบความตื่นเต้น จะได้ไปปลดล๊อค ประตู แล้วเรียกไอ้พวกที่อยู่ข้างล่างมันขึ้นมาดูด้วยเลย " ผมลองแกล้งแหย่ๆดู ไม่รู้ว่าน้องจะเข้าใจความหมายที่ผมแฝงไว้รึเปล่า

"  ก็ดีสิครับ มีพะยายรู้เห็นหลายคนคุณจะได้ไม่โกงผม " ไม่โกงครับไม่โกงพี่ทีมีความสุขเท่าไหร่น้องโน่ต้องมีความสุขเท่านั้นครับบสาบานเลย

"ทำไมคุณทำหน้าแบนั้น"

"  หืมมม แบบใหนครับ" ผมเลิกคิ้วสงสัย

"ก็หน้าคุณมัน มันดูไม่ค่อยหน้าไว้ใจเท่าไหร่" นี่หน้ากูออกขนาดนั้นเลยเหรอวะ

"คิดไปเองรึเปล่าครับ หน้าผมก็เป็นแบบนี้ปกตินะ" ผมว่าแล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาในห้องทำงานแทน

"เชิญนั่งสิครับ" ผมผายมือไปทางโซฟาตัวข้างๆเชิญให้คู่สนทนามานั่งคุยกันด้วย

"รีบๆทำให้เสร็จดีกว่าครับผมรีบ" น้องตอบกลับมาแต่ก็ยังทิ้งตัวนั่งตามคำเชิญ

"ใจร้อนนะเราน่ะ เรื่องแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไปนะครับ" ผมว่าพร้อมกับเทไวชั้นดีไปด้วย ดูนั่นสิมีเด็กน้อยจ้องการกระทำของผมแบบไม่วางตาเลยล่ะ

"ดื่มสิครับของดีนะ" ผมยื่นแก้วไปไว้ข้างหน้าอีกคน แล้วกลับมายกแก้วจองตัวเองขึ้นจิบ

"ไม่ดีกว่าครับผมไม่ชอบดื่ม"

"อะไรกันโตขนาดนี้แล้วไม่ดื่มเหรอครับดื่มไม่เป็นหรือว่ากลัว" ผมแกล้งยั่วโมโหอีกคนเล่น เห็นเด็กทำหน้างอนแล้วสนุกดี

"ดื่มเป็นแต่ไม่อยากดื่ม" เสียงเริ่มเหวี่ยงแล้วแฮะ ผมยังนั่งจิบไวสบายๆแต่ก็สังเกตุอาการของคนตรงหน้าไปด้วย

"กลัว??" ผมถามออกไป

"ไม่ได้กลัว!!แต่เลิกลีลาแล้วรีบทำให้มันเสร็จไปซักทีได้มั้ยวะ" ดูเหมือนความอดทนของลูกแมวน้อยจะเริ่มหมดซะแล้วสิ

 

" เดี๋ยวสิครับ พูดจาไม่เพราะเลยดูเหมือนผมอายุมากกว่าคุณตั้งหลายปีนะ มารยาทแย่จริงๆ หน้าตาดีซะปล่าว "  ผมแสร้งทำเป็นส่ายหัวแบบไม่ชอบใจเท่าไหร่ แต่ในใจคือชอบมากไม่ไหวแล้ว ท่าทางคนตรงหน้าเองก็ไม่ใช่คนยอมคนเท่าไหร่ซะด้วย

"ไม่จำเป็นต้องสุภาพกับพวกอันธพาลปล่อยเงินกู้ที่ส่งคนไปกระทืบเด็กในสถานศึกษาหรอกมั้ง "  คนตรงว่าด้วยความไม่พอใจ หารู้ไม่ว่ากำลังเดินลงกับดักที่ผมวางไว้ว่าแต่ไปเอาข้อมูลมาจากใหนว่าผมเป็นพวกปล่อยเงินกู้ ระดับผมมันต้องเป็นมาเฟียใหญ่ซิครับถึงจะถูก

"  ช่างเถอะๆผมจะถือว่าคุณยังเด็กครั้งนี้ไม่ถือสาละกัน แต่ดื่มก่อนสิครับเสร็จแล้วค่อยคุยกัน ผมไม่ใส่อะไรลงไปหรอกเมื่อกี้คุณเองก็มองอยู่ไม่ใช่เหรอ "  ผมตอบกลับไปยิ้มๆ ยิ่งโกรธยิ่งได้อารมณ์จ่ะได้ฟัดกันมันๆ หน่อย อิอิ

" แม่ง!! พอใจยัง"  ดูเหมือนความอดทนจะหมดลงแล้วจริง เพราะน้องยกแก้วกระดกที่เดียวจนหมดแถมยังกระแทกลงโต๊ะดังปัง ดีนะที่ไม่แตกบาดมือเอาล่ะแย่เลย

"ฮ่าๆๆ ไวรุ่นสมัยนี้ใจร้อนดีจริงๆ" แต่ใครบอกให้กระดกไวน์ทีเดียวหมดแก้วแบบนั้นล่ะของแบบนี้มันต้องค่อยจิบิครับ ยิ่งกันคนไม่เคยกินด้วยแล้วเนี่ยเมาขึ้นมาโทษผมทีหลังไม่ได้นะ

"ตกลงจะเอามั้ยเงินเนี่ย ถ้าไม่เอากูจะได้เอากลับบ้านถือว่าให้" ดูท่าจะเริ่มเมาแล้วมั้ง หรือไใก็คงโกรธจนเผลอขึ้นมึงขึ้นกูใส่กันซะแล้ว

"ใจเย็นๆก่อน พูดไม่เพราะเลยไม่น่ารักนะครับ" ผมว่าแล้วรืนไวน์ใส่แก้วให้อีกครั้ง

"ลีลาชะมัด" เด็กตรงหน้าผมว่าแล้วหยิบแก้วขึ่นกระดกอีกครั้ง ไม่ระวังตัวเหมือนตอนเข้ามาแรกๆเลยแฮะ

"อ่าน่ารักจริงๆเลย" ผมมองหน้าคนตรงหน้ายิ้มๆ

"น่ารักที่ตีนกูนี้" ดูเหมือนตอนนี้จะเมาจริงๆแล้วสิ เพิ่งดื่มไปสองแก้วเองนะ

"ปากร้าย" ผมยิ่นมือไปหยิกแก้มเด็กตรงหน้าเล่นๆ

ฮึ่ย!! อย่ามาจับนะ" น้องตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้

"จำพี่ได้รึเปล่า" ถามไปงั้นแหละเผื่อฟลุ๊ค ผมคิดง่าเด็กตรงหน้าคงจำผมไม่ได้หรอก

"ใครจะไปจำ หน้าเชี่ยแบบนี้จำไปทำไม" แล้วก็จริงที่เด็กตรงหน้าจำผมไม่ได้ แต่ก็แอบเจ็บแฮะผมออกจะหล่อ

"แต่พี่จำเราได้นะ ตอนนั้นเราหน้ารักมากๆหน้างี้เหมือนเด็กผู้หญิงเลย ไม่เจอกันไม่กี่ปีเองโตขนาดยี้แล้ว" ผมว่านึกย้อนกลับไปถึงเหตุการตอนนั้นแล้งอดยิ้มไม่ได้

"ใครผู้หญิง ใครน่ารัก นี่ดูนี่กล้ามดู " เฮ้ยย!! เด็กตรงหน้าผมทำสิ่งที่ผมก็ไม่ได้คาดคิดมาก่อนด้วยการถอดเสื้อนักศึกษาออก แล้วตวาดลั่นห้องเพื่อต้องการยืนยันว่าตนเองเป็นผู้ชายแท้ทั้งแท่งตกใจมันก็ตกใจแต่ว่าเข้าทางเลยทีนี้ จากที่ว่าจะใจเย็นกูไม่เย็นมันแล้วครับ

 

" พรึบ "  เสียงผมถอดเสื้อตัวเองออกบ้าง ไม่รอตะล่มตะล่อมอะไรมันแล้วล่ะ กระเจิงหมดแล้วสะติสะตังที่อุส่ากดเอาไว้ เหลือแต่อารมณ์อยากล้วนๆ ก็น้องนะสิครับขาวสัดๆ เอวก็เล็กนิดเดียว หน้าท้องก็แบบราบแบนราบไร้ไขมันแต่ไม่ได้มีกล้ามอะไร ที่สำคัญนมนี่ชมพูมากน่ากินชะมัดฮึ่ยทีจ่ะไม่ทนหรอกนะ!!!!!!!

"  เฮ้ย มึงถอดเสื้อทำไมเนี่ย " ยังจะถามอีก จะได้ผัวเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว

"  ก็ถอดเป็นเพื่อนกัน "  ผมว่า

"  มึงไม่ต้องถอดก็ได้ "

"  กลัวเหรอ "  ผมถามลองเชิงไปงั้นก็ดูหน้าเอ่สิครับ เริ่มจะซีดแล้วนั่นน่ะดูเหมือนจะยังพอมีสติอยู่บ้างแฮะ

"ไม่ถอดตอนนี้เดี๋ยวก็ต้องถอดอยู่ดีนั่นแหละ"  ผมไม่ว่าเปล่าแต่เดินเข้าไปหาโน่เด็กน้อยของผด้วยม น้องเองก็ถอยหลังไปจนชนตู้โชว์ จนมุมซักทีสินะ มาเจอของจริงดีกว่านะจ๊ะเมียจ๋า

" เฮ้ย เข้ามาทำมะ "  พูดไม่ทันจบประโยคผมก็ประกบปากลงบนปากบางของน้องทันที พะยายามบดขยี้ให้มันเปิดปากออก แต่เด็กคนนี้ดื้อชะมัด แถมยังดิ้นขลุกขลักๆภายในอ้อมแขนของผมอีก อรงก็ไม่ค่อยจะมียังไม่เก็บเอาไว้ใช้ตอนอยู่บนเตียงอีกนะ

"  ทำดีๆเดี๋ยวเจ็บ " ผมแกล้งว่า

" มึงสิทำดีๆ ทำเหี้ยอะไรเนี..!โอ๊ะ อุ๊บ "  ไม่ให้ด่าผมเยอะไปกว่านี้หรอก ผมก็จัดการยกตัวขึ้นพาดบ่าซะเลย ดูจากอาการคงจะจุกเพราะเด็กบนบ่าลิกดิ้นไปแล้ว จนผมเดินมาถึงห้องนอนห้องทำงานผมมันเปิดทะลุเข้ามาในห้องนอนได้นะครับ วางคนบนบ่าลงบนเตียงแต่น้องก็ยังอ้าปากค้างอยู่ จนผมสามารถสอดลิ้นเข้าไปตะวัดเกี่ยวลิ้นเล็กๆและตักตวงความหวานจากปากน้องได้เต็มที่

คนใต้ร่างผมตอนนี้แทบจะไม่มีแรงต่อต้านผมด้วยซ้ำ ยอมให้ผมตักตวงความหวานจากร่างกายอย่างง่ายดาย น่าจะทั้งเมาและจุกในเวลาเดียวกัน

หวานมาก หวานจนไม่อยากจะผล๊ะออกจากปากนุ่มนิ่มนี้ได้ แต่ผมเริ่มถอนปากออกจากเรียวปากอุ่น อล้วช้อนตัวร่างบางให้นอนบนเตียงขนาดคิงไซต์ของผมดีๆ แล้วเริ่มซุกไซต์ ขมเม้มซอกคอขาวลามลงมาที่ยอดอกชูชันสีชมพู ใช้ลิ้นดุนดันดูดคลึงแล้วขบเม้มอย่างเมามัน

" อะ อ๊ะ  "  เสียงครางหลุดออกมาจากปากของร่างที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียง ผมเก็บเกี่ยวความหวานหยอกล้อกับร่างเล็กอีกต่อไปไม่ไหว มือเลื่อนลงไปปลดกางเกงนักศึกษาของน้องออก เหลือเพียงชั้นในปกปิดส่วนสำคัญเอาไว้เพียงเท่านั้น

"  ยะ อย่า อย่าถอด  "  โน่ร้องห้ามทันทีที่ผมถอดชั้นในตัวสุดท้ายบนร่างกายของเจ้าตัวออก ได้เผยให้เห็นร่างปล่าวเปลือย ผิวขาวนวลเนียนของคนตรงหน้าเป็นภาพในฝันของผมเลยล่ะผมมั่นใจได้

"  ไม่ต้อง อายหรอกน่า พี่ไม่ปล่อยให้โน่นอนเปลือยอยู่คนเดียวหรอกนะ  "  ผมว่าพลางก้งลงถอดกางเกงและต่อด้วยชั้นในของตัวเองออกบ้าง จนน้องเอามือขึ้นมาปิดบังใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ ไม่รู้อายที่ตัวเองเปลือยหรืออายที่เห็นขนาดเจ้าโลกของผมกันแน่

"  มึงมันเหี้ย หน้าไม่อายแม่ง  "  น้องมันด่าผมแต่มือมันยังคงปิดหน้าตัวเองเอาไว้เพราะอาย หรือเพราะอยากร้องให้ผมเองก็ชักไม่แน่ใจแล้วเหมือนกัน

"  เดี๋ยวสิ ให้พี่เริ่มทำจริงๆก่อนค่อยด่ากันก็ได้  "  หมดเวลาเล่นกับลูกแมวแล้ว คราวนี้เป็นของจริว

"ยอมให้ด่าทั้งวันเลยยังได้" ผมว่าเริ่มเอามือกอบกุมแก่นกายน้อยๆของน้องเอาไว้ ขยับขึ้นลง ช้าๆ จนแก่นกายของแข็งสู้มือ

ใบหน้าพริ้มอยากปลดปล่อยของร่างเล็ก แม่ง ดีชิปหาย จ่ะยั่วกันไปถึงใหนครับ ผัวจ่ะไม่ไหวแล้วน่ะครับ

"  อ๊ะ อื้อ ยะ อย่าๆ อย่าทำ "  แถมยังครางเสียงหวานเร้าอารมณ์ผมไม่หยุด ช่วยห้ามกันให้จริงจรังกว่านี่หน่อยได้มั้ย มือที่ปิดหน้าตัวเองเอาไว้ตอนนี้คว้าผ้าปูขนสัตว์ของผมไว้แน่นเพราะความเสียว ยั่ว อีกแล้วจะไม่ทนแล้วนะ แต่ไม่ได้หรอกผมต้องทำให้เมียมีความสุขก่อนครับ ถึงจ่ะเริ่มความสุขของตนเองได้ ผัวที่ดีมันต้องเริ่มตั้งแต่วันแรกครับ

"  บอกว่าให้หยุด แต่ไอ้นี่ยังสู้มือพี่อยู่เลยว่ะ "  ผมว่ากลับไปมือยังคงรูดขึ้นลงปลนเปลอว่าที่เมีย ที่นอนครางสลับกับร้องห้ามอยู่ใต้ร่างของผม ตอนนี้ผ้าปูขนสัตว์ผมหลุดลุ่ยยับยู่ยี่เพราะแรงขยำของคนตรงหน้าไปหมดแล้ว

"  อ๊ะ อ๊ะ อ่าๆ น้องครางเสียงกระเส่าแถมยังกระตุกสองสามครั้งแล้วปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเต็มฝ่ามือของผม ผมจับขามันอ้าออกเผยให้เห็นช่องทางรักสีสวยที่กำลังเชิญชวนให้ผมเข้าไป

"  ผัวไม่โกงเมีย เมียต้องไม้โกงผัวนะครับ ถึงคราวผัวมีความสุขบ้างแล้ว"

 

.........................................................................................................................................................................................................

NC น้อยๆ เรียกน้ำย่อยไปก่อนน่ะ เดี๋ยวฉากหน้ามาเต็มแน่

คือไรต์ พะยายามทวนแล้วทวนอีก เพื่อให้มีคำผิดน้อยที่สุดแล้วนะ แต่ถ้ามันยังมีหลงเหลืออยู่

ช่วยเตือนไรต์ด้วยน้าาา # เม้นให้กำลังใจ แสดงความคิดเห็นกันได้น่ะ รออ่านอยู่จ้า# ว่าแต่พระ                                                   เอกไรต์ไม่โหดไปน่ะ แต่ไรต์ว่ากำลังกรุ้มกริ่ม กรมกล่อม เลยน่ะ อิอิ

ความคิดเห็น