ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 มาเฟีย กับ ว่าที่เมียสุดรัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 มาเฟีย กับ ว่าที่เมียสุดรัก

คำค้น : มาเฟีย กับว่าที่เมียสุดรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 46.6k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2564 05:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 มาเฟีย กับ ว่าที่เมียสุดรัก
แบบอักษร

 

"มีอะไรก็ว่ามา แต่ถ้าเหตุผลฟังไม่ขึ้นพวกมึงคงรู้น่ะว่าต้องเจอกับอะไร”

เสียงชายวัยสามสิบกว่า พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็น ทำให้ใจของคนฟังที่พ่วงด้วยตำแหน่งลูกน้องพากันก้มหน้าไม่ยอมสบตาผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นนายเหนือหัวของตน เพราะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าชายตรงหน้าคือบุคคลที่เป็นทั้งเจ้านายและเจ้าชีวิต แค่เพียงกระดิกนิ้วลมหายใจของพวกตนก็หายไปได้ในทันที

“คะ...คือ มีคนมาช่วยมันไว้ครับนาย” แต่ยังไงคำถามก็ต้องการคำตอบ หนึ่งในกลุ่มคนที่ได้ชื่อว่าทำงานที่เจ้านายมอบหมายให้พลาดก็เลยต้องตอบแบบเสียไม่ได้ ใช่ว่าใจกล้ามาจากใหนแต่เมื่อเจ้านายเปิดโอกาศให้พูดก็ต้องมีคนพูดไม่งั้นอาจจะเป็นการทิ้งโอกาศรอดเพียงน้อยนิดที่เจ้านายหยิบยื่นมาให้ไปซะเปล่าๆ

 

ทีโอ พาร์ท

 

“พวกมึงไปกันกี่คน กับแค่คนคนเดียวพวกมึงยังจัดการไม่ได้!! กลัวคนที่มาช่วยมันงั้นเหรอ“ ผมไม่ได้โกรธแค้นอะไรกับเรื่องเล็กๆน้อย กับอีแค่เรื่องที่พวกมันจับหมาที่ผมเคยเลี้ยงไว้กลับมาให้ไม่ได้ แต่ว่ายังไวพวกที่เลี้ยงเปลืองข้าวสุขชอบทำงานผิดพลาดมันก็ทำให้รู้สึกรำคาญใจอยู่ไม่น้อย

“แกร็ก“ เอาล่ะได้เวลากำจัดพวกตัวไร้ประโยชน์ทิ้งอีกแล้ว ผมขึ้นไกปืนแล้วเล็งไปที่พวกมันช้าๆ

“ดะ เดี๋ยวครับนาย ฟังผมก่อนครับนาย“ แต่ยังไม่ทันที่ผมจะเหนี่ยวไก ก็มีบางคนในกลุ่มพวกมันพูดขึ้นมาเสียก่อน ไม่ว่าคนหรือสัตว์ถ้ามันกำลังจะตายมันก็ต้องดิ้นรนหาทางรอดเป็นธรรมดา และนั่นเป็นช่วงเวลาที่ทำให้ผมมีความสุขกับการได้เฝ้าดูพวกมันดิ้นรน

“คือที่พวกผมพาไอ้เอกมันมาไม่ได้ ไม่ใช่ว่าผมกลัวคนที่มาช่วยมันนะนาย ตะ..แต่เพราะผมไม่กล้าทำอะไรมันต่างหาก ผมกลัวนายจะไม่พอใจพวกผม คะ......ครับ“

เฮ้อ..เป็นเหตุผลที่โคตรน่าผิดหวัง คิดว่าจะมีข้ออ้างดีๆทำให้ผมสนุกกว่านี่ซักนิด นี่อะไรพวกมันทำงานพลาดกันเองแท้ๆแต่ดันเอาผมมาอ้าง

"พวกมึงเคยเห็นกูไว้ชีวิตคนที่เข้ามาขวางทางของกูมั้ย" ผมไม่เคยปราณีไม่ว่าจ่ะใหญ่มาจากใหนก็ตาม แต่นี่แค่เด็กเลี้ยงไม่เชื่องคนนึงพวกมันยังทำะลาดไม่นับเรื่องที่ยกโขยงกันเข้าไปก่อเรื่องข้างในมหาลัยจนผมต้องให้คลิปทั้งข่าวกันยกใหญ่ แล้วพวกมันยังกล้วเอาเหตุผลแบบนั้นมาขอชีวิตจากผมงั้นเหรอ น่าผิดหวังชมัด

“พล มึงช่วยพาพวกมันไปยิงทิ้งไกลๆบ้านกูที" เลือดคนขี้ขลาดตายในบ้านมันค่อนข้างจะอัปมงคล ผมหันไปสั่งลูกน้องคนสนิทเพราะเริ่มจะรู้สึกว่าการลงมือเองมันไม่ค่อยจดคุ้มค่า

“เดี๋ยวนาย เดี๋ยว!! ดูนี่ก่อนนายได้โปรดดูก่อนครับ ถ้านายดูเสร็จจ่ะฆ่าจะแกงยังไงพวกผมจะยอมทุกอย่างเลยครับ” ไอ้คนเดิมมันรีบคุกเข่าคุกแล้วยื่นซองอะไรบางอย่างมาให้ผม

ผมเลิกคิ้วมองหน้ามันแล้วให้พลรับซองที่มันยื่นมาให้ผม เอาวะลองดูอีกทีอาจจะหน้าสนใจกว่าเดิม

“นี่ครับนาย“ พลว่าพร้อมส่งซองสีน้ำตาลมาให้ ข้างในเป็นรูปถ่ายหลายรูป ในรูปมีไอ้เอกยืนเกาะแขนใครบางคนอยู่ ซึ่งไม่ได้มีอะไรน่าสนใจ แต่พอดูไปเรื่อยๆกลับเห็นใครอีกคนที่ทำให้ผมเริ่มสนใจ อา...หน้าคุ้นแฮะ

“คนนี้ใคร“ ผมถามออกมาหลังจากเงียบอยู่นาน

“ให้ผมไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยมั้ยครับ“ พลถาม

“ไม่ต้องๆคนนี้กูจัดการได้คนเดียวเท่านั้น " ผมรีบเก็บรูปที่มีเด็กคนนั้นเอาไว้ แล้วโยนรูปที่เหลือทิ้งไป

-_-

" ออ...ส่วนพวกมึงกูให้โอกาสแก้ตัว ไปหาข้อมูลเด็กคนนี้มาให้กูซะ ภายในวันนี้แบบละเอีบด" ปมตัดสินใจไม่กำจัดพวกมันทิ้ง ถึงจะโกรธที่พวกมันทำงานพลาด แต่พวกมันกลับได้อย่างอื่นมาแทน และบอกตรงๆว่าโคตรถูกใจผมเลย

“เดี๋ยว พวกมึงไม่ได้แตะมันเลยใช่มั้ย ไม่ทำให้อะไรให้มันช้ำใช่มั้ย“ ผมรีบถามขึ้นมาก่อนที่พวกมันจะกุลีกุจอแย่งกันออกไปจากห้อง

“คะ คือไม่ได้รุนแรงมากครับ " มันรีบตอบหน้าซีด ผมเลยสะบัดมือไล่พวกมันออกไปให้พ้นหน้า

"แม่งใช่จริงๆด้วย โคตดีเลยว่ะ" ผมเผลอหลุดออกมาทันทีที่หยิบรูปขึ้นมาดูอีกครั้ง ลืมไปว่าในห้องยังมีอีกคนอยู่ด้วย

"ใครที่ทำให้นายไว้ชีวิตพวกมันได้ครับเนี่ย" ไอ้พลทักขึ้นมา เพื่อไม่ให้ผมลืมว่ามันยังยืนอยู่ในห้องนี้ด้วย

"อือ คนนี้ไง "ผมส่งรูปไปให้มันดู มันดูเสร็จก็ส่งรูปคืนกลับมาให้ผม ยิ้มๆ เหมือนรู้อะไรบางอย่าง

"ผมยักใหล่กลับไป ยืนยันว่าสิ่งที่มันคิดนั้นถูก ต้อง เด็กเมื่อสามปีที่แล้ว เด็กคนแรกที่ทำให้คนอย่างผมเสียอาการ คงไม่แปลกที่ลูกน้องหลายคนที่อยู่ในเหตุการวันนั้นจะจำเด็กคนนี้ได้ และรู้ว่าสำคัญพอที่จะเอามาต่อรองขอชีวิตจากผม

อ่าต้องโทรไปบอกม๊ารึเปล่าเนี่ย กำลังจะได้เมียเป็นตัวเป็นตน ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตอนนั้นปล่อยไปเพราะเด็กนั่นยังเด็กอยู่มากถึงแม้จะเสียดาย แต่ไม่คิดว่าจะได้กลับมาเจอกันในวันที่บรรลุนิติภาวะ ฮ่าฮ่าฮ่า คนที่ใช่ในเวลาที่ใช่สินะ

“เออพลแกช่วยเลือกรูปที่สวยที่สุดไปอัดฉากใหญ่ๆ แล้วเอาไปแขวนไว้ที่ห้องนอนให้หน่อยสิ"

“ไว้ถ่ายรูปที่สวยกว่านี้เองไม่ดีกว่าเหรอครับ"

ไอ้พลพูดขึ้นด้วยท่าทางทะเล้นแล้วเดินออกไปจากห้องไปทำงานที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จเหมือนกัน

"นั่นสินะ" ผมเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ประจำตัว จู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พอหยิบขึ้นมาดูก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“ไอ้เอก” หึด๊ซิว่าวันนี้จะมาไม้ใหนอีก อารมณ์กำลังดีก็ต้องเล่นกับหมามันหน่อย

"มีอะไรจ่ะต่อรองกับพี่ทีเหรอน้องเอก หรือว่าเกิดอาการร่าน คิดถึงลีลาเร้าใจของพี่ทีขึ้นมา“

ผมพูดกรอกโทรศัพน์ ไปยังปลายสายตอกย้ำตำแหน่งเดิมของมันไปว่ามันก็แค่นางบำเรอที่กล้าลูบคม ขโมยเงินผมไปหลายล้านถึงแม้มันจ่ะเป็นแค่เศษเงินสำหรับผมก็เถอะ

“ปล่าวหรอกครับเจ้านาย ผมยอมรับนะว่าผมก็ติดใจลีลาของนายอยู่ แต่ว่าตอนนี้ผมเองก็มีคนที่ผมถูกใจและอยากสนองผมอยู่แล้ว ที่โทรมาวันนี้เพราะผมอยากได้ชีวิตของผม และผมก็รู้ด้วยว่านายก็อยากและหาทางให้เพื่อนใหม่ผมไปสนองให้อยู่ใช่มั้ยครับ" มันแสร้งทำเสียงอ่อนเสียงหวานแบบที่มันชอบทำเป็นประจำเวลาอยู่ต่อหน้า แต่ผม ตอนแรกผมก็เฉยๆไม่ได้คิดอะไรแต่พอมาฟังตอนนี้แล้วมันระคายหูชมัด อีกอย่างผมรู้ว่าเพื่อนใหม่ที่มันพูดถึงคือใคร ก็เลยทำให้ผมยังตั้งใจฟังมันพูดต่อ เพราะผมรู้ว่าคนเจ้าเล่ห์อย่างไอ้เอก อาจจะทำให้ผมเจอกับว่าที่เมียเร็วขึ้นกว่าที่คิดไว้ก็ได้

“ผมไม่อ้อมค้อมแล้วน่ะครับ ถ้านายปล่อบผมไปแล้วก็ยกเงินที่ผมเอามาจากนายให้ผมทั้งหมด พรุ่งนี้ผมจะส่งไอ้โตโน่ไปให้นาย ผมจะส่งไปให้ถึงบ้านโดยที่นายไม่ต้องออกแรงเลยละครับ" จริงๆผมพอจะเดาออกอยู่แล้วว่ามันจะร้องขออะไร แต่เดี๋ว มึงว่าไงนะ!! พรุ่งนี้เหรอ มันจ่ะส่งเมียมาให้ผมพรุ่งนี้เหรอวะ

“อ่า แค่ไว้ชีวิตยังไม่พอเหรอครับน้องเอก จะเอาเงินอีก 5 ล้านที่ไม่ใช่ของของตัวเองอีกมันไม่มากไปหน่อยเหรอครับ“

“ที่จริงก็แค่3ล่านน่ะครับ อีก 2 ล้านผมจ่ะคืนให้ เจ้านายก็รอเอาคืนพรุ่งนี้ ผมจะให้ไอ้โน่เอาไปคืนให้ถึงทีทเลย เจ้านายว่ามากไปมั้ยล่ะครับ“ มันตอบผมกลับมาแบบที่รู้ว่ายังไงผมก็ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว และใช่ครับผมก็ว่ามันเป็นข้อเสนอที่ค่อนข้างจะน่าสนใจทีเดียว

“ได้ตกลงตามนั้นครับ ถ้าน้องเอกไม่ทำตัวเป็นหมาบ้าเลี้ยงเท่าไหร่ก็เลี้ยงไม่เชื่องเนี่ย ย้องเอกเป็นตัวนึงที่รู้ใจพี่ทีมากเลยนะครับ" ผมตอบมันไปอย่างอารมณ์ดี

“อ่ายังปากร้ายเหมือนเดิมเลยนะครับ เอาเป็นว่าเตรียมตัวรอรับของขวัญจากหมาตัวนี้ไว้เลยดีกว่า ถิอซะว่าเป็นค่าตอบแทนเศษข้าวที่เคยยื่นให้ผมกินและปล่อยผมไปซักทีนะครับเจ้านาย ตุ๊ดๆๆๆๆ“ เสียงสายโทรศัพท์ตัดไปทันที่มันพูดจบ หึหึ สามล้านเหรอ ร้อยล้านกูก็ให้มึงได้ไอ้เอกเพราะของขวัญชิ้นนี้ถูกใจกูมากจริงๆ ผมคิดถึงใบหน้าของคนที่จะมาเป็นเมียผมพรุ่งนี้แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ มีความสีขจริงโว้ยยยยย

.....................................................................................................................................................

ไรต์แต่งโอเว่อไปรึปล่าว ไม่รู้น้าา อิอิ พระเอกรักนายเอกเร็วไปหน่อย แต่ก็มันคือรักแรกพบหนิเนอะ

ตอนหน้าเจอกันแล้ว และได้กันเลย ไม่ต้องรอ เรื่องนี้มาไว ได้ไว อิอิ

เป็นกำลังใจให้หน่อยหน้า เม็นกันซักนิด จ่ะได้รีบอัพตอน และจะได้รู้ว่าชอบ ไม่ชอบยังไง เรื่องนี้ ลงไปเขียนไป

อยากให้เพิ่มเติมอะไร ลงไป บอกได้เลยน่ะ ไรต์เองก็อยากแต่งให้ถูกใจ ผู้อ่านเหมือนกันจ้าา

ความคิดเห็น