ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 จุดเปลี่ยน

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 จุดเปลี่ยน

คำค้น : วันแรก เรื่องก็

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 55.6k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2564 02:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 จุดเปลี่ยน
แบบอักษร

โตโน่ part

สวัสดีครับผมชื่อ โตโน่ คนอื่นมักจะชอบทักว่าชื่อผมเหมือนกับผู้เข้าแข่งขันรายการค้นฟ้าคว้าดาวคนนึงในประเทศไทย และปิดท้ายด้วยประโยค "แต่หน้ามึงไม่เฉียดแม้แต่ขี้เล็บเค้าเลยว่ะ" นี่มันลูบหลังแล้วตบหัวกันชัดๆ แต่ใครจะสนในเมื่อผมคิดว่าผมน่ะหล่อกว่านั้นมาก555 อ่ออีกอย่างตอนนี้ผมกำลังเรียนอยู่ปี1 คณะวิศวะ สาขาวิศวะโยธา ด้วยเหตุผลง่ายๆคือตามเพื่อนมา!! เพราะเอาเข้าจริงผมก็เป็นคนนึงถที่ประสบปัญหาในระบบการศึกษาไทย คือหาสิ่งที่อยากเป็นหรืออยากทำไม่เจอยังไงล่ะ!! มันก็เลยมาจบลงที่เพื่อนไปใหนกูไปนั่นแล้วกันวะ

และวันนี้ก็เป็นวันเปิดเรียนวันแรกของผม อ่าเริ่มแล้วสิน่ะชีวิตแบบผู้ใหญ่ ผมเป็นหนุ่มมหาลัยเต็มตัวแล้วนะครับ จากนี้ไปผมจะกอบโกยช่วงชีวิตมหาลัยให้เต็มที่ไปเลย

" ตึงๆๆ " ผมที่กำลังวิ่งลงจากบันไดบ้านชั้นสองอย่างเร่งรีบเพราะตอนนี้ 9 โมงเช้าแล้วไอ้สัสเอ้ยย!! ถึงจะไม่มีเข้าแถวแต่ก็ยังมีเรียนเช้าอยู่ดี ชีวิตดีๆที่ไอ้โน่หนีไม่พ้น

“โน่ กินข้าวก่อนลูก” เสียงแม่ดังมาจากหน้าทีวี

"ไม่ทันแล้วแม่สายแล้ว เดี๋ยวผมกลับมากินตอนเย็นน่ะครับ จุ๊บ" ผมที่กำลังพัลวันอยู่กับการจัดเครื่องแต่งกายให้เข้าที่ แต่ก็ยังไม่ลืมวิ่งไปหอมแก้มแม่ ลืมไม่ได้นะครับเพราะคุณนายแกขี้น้อยใจ ชีวิตสาวโสดลูกหนึ่งก็งี้แหละ

"ระวังหน่อยสิโน่ ไม่ต้องรีบ "  แม่ตะโกนตามหลังผมมาติดๆ แกคงกลัวผมจะล้มหัวฟาดอยู่หน้าบ้านก่อนจะได้ไปถึงมหาลัยนั่นแหละ

 

"กว่าจะมาได้นะมึง นัดกู 8โมงแต่โผล่หัวมาเกือบเที่ยง"  นี่ไอ้พัฒเพื่อนของผมเองครับ ไอ้นี่อยู่กับผมมาตั้งแต่ประถม มัธยม จนมหาลัยยังตามมาเรียนที่มหาลัยเดียวกับผมอีก(จริงๆคือกูนี่แหละตามมันมา) เรียกว่ารักกันมากไปใหนไปกันแต่บางครั้งผมก็เบื่อขี้หน้ามันนะบ่นได้ตลอดเวลาเลย

"ขอโทษๆ นาฬิกาแม่งเสือกไม่ปลุกว่ะ แล้วนี่มึงรอกูนานยัง " ผมถามมันไปด้วยผูกเน็คไทไปด้วย รุ่นพี่เค้าย้ำมาครับเปิดเทอมช่วงแรกๆต้องรักษาภาพลักษณ์กันหน่อย

"2 ชั่วโมงเองมึง ไม่นาน" ดูไม่ค่อยจะออกเลยว่าแม่งประชด

"เออ รีบๆไปเหอะคนอื่นคงเข้าห้องกันหมดแล้วมั้ง"

"กูว่ามึงมากกว่า ที่ควรจะรีบ "  มันว่าแล้วเดินตามผมมา เรื่อยๆ

"กูก็รีบแล้ว" ผมพูดโดยที่ไม่ได้หันกลับไปมองมันซักนิด เพราะกำลังรีบจริงๆ

"กูเชื่อจ้าา!!"

พอเดินมาถึงหน้าห้องเรียนผมก็เปิดประตูเข้าไปก็เจอเพื่อนนั่งกันเต็มห้อง โชคดีที่อาจารย์แค่หันมามองแล้วก็อธิบายรายละเอียดวิชาที่จะเรียนต่อไปโดยไม่ได้สนใจพวกผมเท่าไหร่ แต่มันก็อายๆหน่อยน่ะครับที่ต้องแทรกเพื่อนคนอื่นเข้าไปนั่งตรงกลาง ธรรมดาครับมาก่อนนั่งหลังมาหลังนั่งหน้า

 

"ไปใหนต่อ" ไอ้พัฒมันถามขึ้นทันทีที่อาจารย์ปล่อย อาจจะเพราะเป็นคลาสแรก ก็เลยมีแค่แนะนำวิธีการเรียนแล้วก็ขอบเขตเนื้อหาอีกนิดหน่อยอาจารย์ก็เลยปล่อยเร็ว ว่าแต่พูดกับกูแต่ตาเนี่ยไม่ได้มองกูเลยให้ตาย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแม่งเจอคนถูกใจแล้วแน่ๆ ไอ้เนี่ยเรื่องหลีหญิงล่ะที่หนึ่งผมจะบอกให้

"ถ้าแค่มองแล้วท้องได้นะ กูว่าเค้าน้าจะได้ลูกสามแล้วม้างง" ผมแกล้งว่าแล้วหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นสะภายหลัง มันไม่ตอบแต่ยักใหล่กวนๆกลับมาเป็นอันว่ารู้กันครับว่า "ยอมรับ"

"โอ๊ยยย" ไอ้บ้าตัวใหนมันชนผมก็ไม่รู้ครับ แต่ผมเนี่ยบอกเลยว่าจุก เต็มหลังเลยไอ้สัสแม่งซวยตั้งแต่วันแรกเลยกู

"เฮ้ยเป็นไรเปล่า" เสียงไอ้พัฒพื่อนผมครับ แต่มันไม่ได้ถามผม ถามคนที่ชนผมแทนเพราะพอหันไปดูอีกทีคนที่ชนผมคือคนเดียวกับที่มันนั่งมองอยู่ตั้งแต้ต้นยันจบคาบ กูล่ะอยากกรอกตาซักแปดล้านรอบ

" ขะ...ขอโทษครับ " คนที่ชนผมรีบพูด ดูไปไอ้หมอนี่ตัวเล็กนิดเดียวเอง ตัวประมาณอกไอ้พัฒได้ ตัวเล็กกว่าผมอยู่มาก ผิวขาว ตาเล็กๆ อือก็เสป็คไอ้พัฒมันล่ะ

" สวยว่ะ " ผมเอามือสะกิดข้างเอวไอ้พัฒเบาๆ พร้อมกับกระซิบให้ได้ยินกันสองคน เพราะผู้ชายก็คงไม่ชอบให้ใครชมว่าสวยซักเท่าไหร่มั้งผมคิดว่างั้นนะ เพราะงั้นคนนี้เองก็คงไม่ชอบเหมือนกันแหละผมว่า

" มึงจ่ะตื่นเต้นอะไรหนักหนาเนี่ย " เดี๋ยววว ใครตื่นเต้นนะขออีกรอบ

"กูเหรอ" ที่มึงยืนแข็งเป็นหินอยู่เนี่ย คือกูเหรอที่ตื่นเต้น what!!

"เออมึงแหละ"

"เดี๋ยวกูยันโครมไปโน่นไอ้ห่านี่ " ผมว่า

" เจ็บตรงใหนรึเปล่าครับ " อะเมินกูอีก เอาเลยครับเพื่อนช่วงเวลาทำคะแนน เอาให้เต็มที่ถึงแม้คนที่เจ็บน่าจะเป็นกูก็เถอะ

" ผมมากกว่าที่ต้องถาม ฮ่า ฮ่า " เค้าตอบเพื่อนผมกลับมาแบบขำๆ สวยมาก สวยจริงๆครับ สวยกว่าผู้หญิงอีก

" - " อะส่วนไอ้ตัวข้างๆเหมือนเครื่องค้างไปแล้ว สงสัยเห็นเธอยิ้มแล้วโลกหยุดหมุน

 

"กำลังรอคนถามอยู่เลยครับ พอดีว่าจุกนิดนึง..อุก " ผมแค่กะจะแซวเล่นนะครับ แต่สอกไอ้พัฒนี่เต็มๆพุงกูเลย

" รีบไปใหนรึเปล่าครับ ถึงเดินมาชนไอ้เหี้ยนี่เอาได้ " อะเป็นหมาหัวเน่าอยู่ดีๆ ล่าสุดกูกลายเป็นเหี้ยไปแล้วครับ เป็นทุกอย่างให้เธอแล้วจริงๆ

"คือมองมือถือเพลินไปหน่อย ขอโทษจริงๆนะ" ขอโทษใครไม่รู้แต่ตานี่ไม่ได้มองกูแน่ๆ

"ไม่เป็นไรครับ แต่ใหนๆก็รู้จักกันแล้ว ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย เอ่อนายมีเพื่อนรึยัง" เคลมเร็วจริงๆนะมึง แต่ถามกูซักนิดมั้นถึงกูจะไม่เป็นอะไรจริงๆก็เถอะ!!

"ไม่เป็นไรดีกว่าครับ ผมกะว่าจะกลับบ้านเลย" มันพูดเสร็จก็รีบเดินออกไปเลย

 

 

 

 

พวกคุณช่วยผมด้วยน่ะครับ ผมวิ่งหนีคนมา นั่นไงครับพวกมันตามมาแล้ว ช่วยผมก่อนน่ะครับผะผม ขอร้อง ฮึก ขอร้องครับฮึก ฮึก "  พวกผมเดินให้อาหารย่อยกันอยู่ดีๆ คนที่ชมผมเมื่อกี้ก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาคว้าแขนไอ้พัฒหมับเข้าให้

วันแรกก็หาตีนมาให้ซะแล้วไอ้นี่ ผมได้แต่คิดในใจแล้วมองไปตามที่มันชี้ กลุ่มผู้ชาย4-5คนที่วิ่งตามมาแบบดูยังไงก็ไม่น่าจะมาดีแน่ๆ

" เอาไงดีวะ...ไอ้  อ่าวเฮ้ยเชี่ย!!!!! "   ผมสะบดขึ้นมาอย่างลืมตัว ก็ไอ้พัฒสิครับพูดยังไม่ทันจบประโยค มันวิ่งเข้าใส่ไอ้พวกนั้นทันที แหม๋ทีกับกูค่าชาบูหารได้แต่ไม่เคยหารตีน พอคนสวยมีเรื่องไม่ต้องรอเลยนะมึง

" เฮ้ยไอ้ตี๋มึงปล่อยแขนกูก่อน กูจ่ะเข้าไปช่วยไอ้พัฒมัน "   ผมพูดกับไอ้ตัวเล็กที่กอดแขนผมไว้แน่น เพราะเห็นว่าไอ้พัฒกำลังเสียท่า

" อย่าเข้าไปเลยครับ นายสู้พวกมันไม่ได้หรอก " นี่ถ้าไม่ได้มัวห่วงไอ้พัฒอยู่นะ ผมต่อยไอ้นี่คว่ำไปแล้วจริงๆด้วย ที่เพื่อนกูโดนต่อยอยู่นั่นน่เพราะเข้าไปช่วยมึงแท้ๆ

" ปล่อย " ผมสะบัดมือมันออกจนหลุดแล้ววิ่ง เข้าตะลุมบอลกับไอ้พวกนั้นทันที

" โอ้ยย!!!! " เสียงไอพวกนั้นคนนึงอยู่ร้องเสียงหลง เพราะผมโดดถีบขาคู่ใส่มันเต็มๆหลัง แล้วก็ตามมาด้วยเสียงใครต่อเสียงใครไม่รู้วุ่นวายไปหมดฟังไม่ได้ศัพท์ แต่หลังๆคือเสียงผมกับไอ้พัฒเพราะมีกันแค่สองคน และเป็นสองคนที่ไม่ใช่เฉินหลงกับบรู๊ชลี ก็เลยโดนทั้งซ้ายทั้งขวาทั้งหน้าทั้งหลังเรียกว่าคอมโบ้เซ็ตชุดใหญ่แบบเจ็บไม่ทัน

ผมก็หลับหูหลับตาเตะมั่วๆไป รู้แค่ตอนนี้หมัดไอ้พวกนั้นไม่โดนตัวผมซักหมัดแล้ว แต่หมัดผมก็โดนลมทุกหมักเหมือนกัน หรือกูหันผิดทิศวะ

" เฮ้ยไปก่อนไปก่อน อย่าให้กูเจออีกน่ะมึง" เสียงหนึ่งในพวกมันพูดขึ้น

"แม่งแน่จริงอย่าหนีสิวะ กูจะกระทืบให้ตายคาตีนเลยมึง" ไอ้พัฒตะโกนไล่หลังพวกมันไป

" ควายเถอะ ดูสภาพมึงก่อน" ผมว่า รอยตีนเต็มเสื้อไปหมด เละยิ่งกว่าเละกันทั้งคู่

"  มันไปแล้ว " ไอ้พัฒเดินเข้าไปหาไอ้ตัวต้นเรื่อง

"  ขอบคุณมากนะครับขอบคุณจริงๆ " มับขอบคุณไอ้พัฒยกใหญ่และหันมายิ้มให้ผมนิดๆ ผมเองก็พยักหน้าให้มันไปทีนึงเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร

" แล้วนี่พวกมันไล่ตามมึงมาทำไมวะ "  ผมถามมันไปเพราะอยากรู้ ก็ดูจากท่าทางไอ้มันแล้วไม่หน้าจ่ะไปมีเรื่องกับอันธพาลพวกนั้นได้เลย

" นั่นสิ มีอะไรรึเปล่า " ไอ้พัฒเองก็ดูท่าทางจะอยากรู้มากๆเหมือนกัน

" คือ มันเป็นคนของเจ้านายเก่าเราเอง เราเคยทำงานให้เค้าแลกกับหนี้ที่พี่ชายเราค้างเค้าไว้ แต่เราก็ทำมานานแล้ว เราคิดว่ามันน่าจ่ะหมดได้แล้วเราก็เลยขอหยุด แต่เจ้านายเราเค้าบอกว่าถ้าหยุดก็ต้องคืนเงินที่เหลือไม่งั้นจะขายให้คนอื่นเราก็เลยหนีมา เจ้านายเราเป็นพวกนักเลงน่ะ

" แล้วมึงก็หนีมาเรียนเนี่ยนะ มึงคิดว่าจะหนีพ้นหรือไง " ผมอดที่จะถามไม่ได้ เจริญแหละหนีนักเลงมานั่งเรียน ถ้าไม่ขยันมากก็น่าจะโง่มาก

" พอเหอะโน่ กูว่ามันน่าสงสารออก " ไอ้พัฒหันมาว่าผม แล้วหัยไปยิ้มให้ไอ้นั่นเหมือนเดิม กูล่ะอยากจะแหม๋ ตั้งแต่วิ่งเข้าไปฟัดกับไอ้พวกนั้นแล้วนะมึง เค้าบอกอะไรก็เชื่อหมด

" เฮ้ มีใครเห็นผมมั้ย เห็นผมรึเปล่า " ผกว่าแล้วทำท่าโบกไม้โบกมือหน้าพวกมัน หงุดหงิดนิดนึงนะครับบอกตรงๆ อีกอย่างผมไม่ค่อยไว้ใจไอ้หน้าตี๋นี่เท่าไหร่เรื่องที่มันเล่าเมื่อกี้ก็แปลกๆ

" มีคนขี้น้อยใจว่ะ " ไอ้พัฒว่า ยังคงปากหมาต่อไปแม้จะอยู่ต่อหน้าหนุ่มที่ชอบ

" เดี๋ยวเหอะมึง "  ผมยกขาขึ้นจะเตะมัน ไอ้พัฒก็ทำเป็นโดดหลบไปมา

" อย่าทะเลาะกันเลยครับ" ไอ้พัฒถึงกับหยุดทันที หมั่นใส้ว่ะแม่ง

"คือเราขื่อเอกนะ ขอบคุณพวกนายอีกครั้ง" ไอ้หน้าตี๋มันแนะนำตัว แต่หน้าก็ยังดูไม่หายกังวลเท่าไหร่

" แล้วนี่มึงจะทำไงต่อวะ แบบนี้ถ้ากลับบ้านพวกมันจะตามมึงอีกรึเปล่า" ผมละความสนใจจากไอ้พัฒมาถามไอ้เอกแทน

" เราว่าเค้าอาจจะเลิกตามเราแล้วล่ะมั้ง ถ้าเค้าเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจกว่าเรา "  มันตอบกลับพร้อมส่งยิ้มแปลกๆ มาให้ผม ผมเองก็ได้แต่ขมวดคิ้วกลับไปแบบไม่เข้าใจ

" หาเวลาไปข้าวกันมั้ยครับพัฒ เดี๋ยวเราเลี้ยงเองถือเป็นการขอบคุณที่ช่วย "  ไอ้เอกว่าแถมยังเกาะแขนไอ้พัฒด้วย ได้ข่าวกูก็ช่วยมึงไว้เหอะ คำว่าน่งว่าโน่ ไม่ออกจากปากซักคำ ไม่มี๊!!!!!!

" ไปกินข้าวกันโน่ กูชักจะหิวแล้วว่ะ"  ยังดีครับที่ไอ้พัฒมันพอจะเห็นผมอยู่ในสายตาอยู่บ้างเลยหันกลับมาชวนผม ติดที่ว่ามึงเพิ่งจะกินไปกับกูเมื่อกี้เนี่ย!!!

" ตามสบายเลยมึง ถ้ามึงยังไว กูจะกลับบ้านแล้วว่ะ ไม่มีอารมณ์ "  ผมตอบไอ้พัฒไป คือกูยัดอะไรไม่ลงแล้วจริงๆครับตอนนี้ หนึ่งคือยังอิ่มสองคือเริ่มจะปวดตัวไปหมดแล้ว

" เอางั้นเหรอ งั้นกลับดีๆนะมึง " ไอ้พัฒว่าแล้วเดินแยกออกไปกับไอ้เอกทันที

" เหอะ "ผมได้แต่แค่นยิ้มแล้วก็ถอนหายใจกับตัวเอง เห้อเอาวะเผื่อเพื่อนจะมีความรัก ถึงลางสังหรจะไม่ค่อยดีก็เถอะเพราะอะไรก็ไม่รู้แค่รู้สึกว่าความซวยกำลังจะมาเยือน หวังว่าคงจะแค่คิดไปเองแหละนะ

 

.............................................................................................................................................................................................................................................................

ตอนแรก ไรต์แต่งไม่ค่อยเก่ง เลยพะยายาม ทวนเพื่อให้มีคำผิดน้อยที่สุดแล้วน่ะ ถ้ายังผิดอยู่ ช่วยเตือนกันด้วยน่ะ มีอะไร ตรงใหนไม่ดี ผิดพลาด หรือ ควรเพิ่มอะไร บอกได้นะ แสดงความเห็น เป็นกำลังใจกันได้น่ะ รอกำลังใจอยู่ จ้าาาา

ความคิดเห็น