facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

45.การเดินทางครั้งใหม่

ชื่อตอน : 45.การเดินทางครั้งใหม่

คำค้น : 45.การเดินทางครั้งใหม่

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 373

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2562 21:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
45.การเดินทางครั้งใหม่
แบบอักษร

ผมหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองซาโอริที่กำลังหน้าแดงอยู่ก่อนที่อัลเตอร์จะพูดขึ้นมา 

“อยากโดนเผารึไง” 

“ขอโทษค่ะ” 

หลังจากนั้นผมก็ตองนอนค้างอยู่ที่นี่อีก 2-3 วันก่อนจะกลับไปอยู่ที่บ้านของตัวเองและตัดสินใจที่ใจใช้ชีวิตตามตามปกติ แต่ว่าหลังจากที่ชินไปบุกโรงเรียนก็ทำให้สนามของสนามเสียหายอย่างมาก แต่ถึงแบบนั้นมันก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้างกับการใช้ชีวิตประจำวันของผม 

“อ๊า🖤” 

“เสียงอัลเตอร์น่ารักจัง” 

“อย่าสิ...” 

อัลเตอร์ครางออกมาเบาๆก่อนที่ผมจะพูดออกมา 

“มันเป็นความผิดของเธอเองนะ” 

“ตาบ้า โรคจิต เลิกลูบขาฉันได้แล้ว” 

“ก็เธออยากโชว์ขาอ่อนให้ฉันดูไม่ใช่หรอ” 

“เดี๋ยวสิ...ไปอาบน้ำไป” 

อัลเตอร์เตะผมลงไปจากเตียงก่อนจะลุกขึ้น 

“จะไปดีๆหรือจะให้เผา” 

“ขอโทษครับ” 

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นและเดินเข้าไปอาบน้ำแต่ว่า ผมก็หันไปสังเกตเห็นแผลที่ข้อมือของตัวเอง 

“ไปโดนอะไรมาน่ะ คงเพราะโดนเตะเมื่อกี้แน่ๆเลย” 

ผมเข้าไปอาบน้ำก่อนจะเดินออกมาและเข้าไปกอดอัลเตอร์ที่นั่งอยู่บนเตียง ผมเอาหน้าของตัวเองเข้าไปซุกหน้าออกของอัลเตอร์ก่อนจะกอดรัดแน่นมากกว่าเดิม 

“ทำตัวเป็นเด็กเลยนะ” 

“นุ่มจัง กลิ่มหอม แถมยังรู้สึกดีอีกด้วย” 

นี่เรากำลังทำอะไรอยู่ พูดอะไรออกมา แบบนี้น่ะมันไม่ใช่ตัวตนของเราไม่ใช่รึไง 

“ชอบหน้าอกของฉันมากขนาดนั้นเลยหรอ” 

“ชอบที่สุด ไม่อยากปล่อยเลย อยากกอดตลอด” 

บ้าเอ้ย เราพูดอะไรออกไป 

“ไปเช็ดผมให้แห้งและไปโรงเรียนได้แล้ว” 

ผมเอาหน้าออกมาก่อนจะเดินไปเป่าผมและเปลื่ยนชุดนักเรียนเพื่อที่จะไปโรงเรียน ผมเดินเข้าไปส่องกระจกดูเล็กน้อยแต่ว่าผมเอาก็ต้องตกใจเมื่อผมเห็นตัวเองในกระจกกำลังพูดอะไรบ้างอย่าง 

“นี่นาย พูดอะไรน่ะ” 

ปากของชายคนนั้นขยับไปเรื่อยๆ ผมเองก็พยายามที่จะอ่านปากของหมอนั้นแต่ว่าในวินาทีนั้นทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม 

“สักวัน เราคงได้เจอกัน” 

หมอนั้นพูดแบบนั้นทำไม เจอกัน หมายความว่ายังไง เราก็เป็นเรานิแต่ว่าเมื่อกี้ผมของหมอนั้นเป็นสีดำ 

“อย่าบอกน่ะว่า” 

ผมพูดออกมาเสียงดังก่อนที่อัลเตอร์จะเดินเข้าไปตบหลังของผมเบาๆ 

“ขอโทษจะรีบไปเดี๋ยวนี้ละ” 

ผมเดินออกจากห้องนอนและวิ่งไปหยิบกระเป๋าและดาบมาด้วยก่อนจะออกจากบ้านแต่ว่าอัลเตอร์ก็เดินตามมาด้วย 

“นี่ เมื่อกี้อย่าไปทำแบบนั้นกับใครน่ะ ถ้าไปทำกับคนอื่นนายตายแน่” 

อัลเตอร์พูดกับผมแต่ว่าตัวผมในตอนนี้ไม่ได้สนใจคำพูดของอัลเตอร์เลยสักนิด ผมกำลังสงสัยว่าที่ผมเห็นเมื่อเช้าเป็นเพราะผมนอนไม่พอรึเปล่าหรือว่ามันเรื่องจริง 

“ฟังอยู่มั้ย” 

“อืม...ว่าแต่ออกมาด้วยทำไมเนี่ย” 

“ก็ว่าจะไปตัดผมสักหน่อย” 

“งั้นหรอ” 

ไม่ผิดแน่ เมื่อเช้ามันไม่ใช่ความฝัน มันคือเรื่องจริงเราเจอตัวเองอีกคนจริงๆ หรือว่าจะเกี่ยวกับเจ้ามาโคโตะ ไม่หรอกมั้งเราคงคิดมากไป 

ผมเดินมาถึงหน้าโรงเรียนก่อนที่จะแยกย้ายกับอัลเตอร์ แต่ว่าในวินาทีนั้นที่ผมก้าวขาซ้ายเข้าไปในโรงเรียนก็ได้เกิดแสงสีทองขึ้นที่พื้นข้างใต้ตัวผม 

“นี่มันอะไรกัน” 

“มาสเตอร์” 

แสงสีทองนั้นเปลื่ยนเป็นสีฟ้าในพริบตาก็ที่เวลาทั้งหมดจะหยุดลงและเหลือเพียงตัวผมค่อยเดียวก่อนที่ตัวผมนั้นจะค่อยๆลอยขึ้นแต่ว่าก็สีบางอย่างขึ้นมาข้างหน้าของผม นั้นเป็นสร้อยคอที่ไม่รู้มาจากไหนมันได้มาสวมอยู่ที่คอของผม 

“มาสเตอร์” 

“อัลเตอร์ ทำไมกันละ ทั้งๆที่เวลามันน่าจะหยุดหมดแล้วแท้ๆ” 

“นี่เป็นฝีมือของใครกัน” 

“ไม่รู้” 

อัลเตอร์ยื่นมาเข้ามาหาผม ตัวของผมเองก็ค่อยๆลอยขึ้นแต่ว่าผมเองก็ยื่นมือไปเพื่อจะจับมือของอัลเตอร์แต่ว่า 

“อีกนิดเดียว” 

“จับมือฉันไว้ อัลเตอร์” 

ผมยื่นมือไปหาอัลเตอร์อีกครั้งก่อนจะโยนกระเป๋าเรียกไปหาอัลเตอร์เพื่อให้เธอจับสายกระเป๋าของผมก่อนที่เราสองคนจะหายไปพร้อมกัน 

“ที่นี่ ที่ไหนกันเนี่ย” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว