facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 ชะตาลิขิต

ชื่อตอน : บทที่ 1 ชะตาลิขิต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 764

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2562 17:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 ชะตาลิขิต
แบบอักษร

BY HDF.

EP :1 ชะตาลิขิต

 

 

เสียงโวยวายแอะอะในตลาด แผนกขายอาหาร ความวุ่นวายชุลมุน ผู้คนชาวบ้านรุมดูกันอย่างสนใจ บางคนก่นด่าอย่างรังเกียจ

 

"ท่านป้าคะ เกิดอะไรขึ้นคะ" เสียงใสดุจกระพรวนดังขึ้นแข่งกับเสียงชาวจีนมุง

 

"มีคนบาดเจ็บซมซานมาขออาหารประทังชีวิต แต่ดูท่าคงทำเรื่องเลวร้ายมาก่อน ผู้คนก็เลยพากันรุมทำร้าย น่าเวทนาเขานัก" หญิงชราตอบกลับอย่างสงสารผู้ถูกกระทำ ส่ายศีรษะให้ชาวบ้านที่ใจแคบเสียจริงแล้วหิ้วตะกร้าผักเดินจากไป

 

"ขอทางหน่อยค่ะ" เมื่อได้ยินแบบนั้นเฟยเฟยจึงรีบแหวกกลุ่มผู้คนเข้าไป ด้วยรูปร่างบอบบางว่องไวจึงแทรกเข้าไปถึงด้านในได้อย่างง่ายดาย

 

"ตายเสียเถอะเจ้าน่ะ! คิดกลับตัวเหรอ มันชดเชยความผิดได้มั้ยล่ะ!"

 

"ใช่แล้ว! เจ้าพวกตระกูลต่ำๆ แบบเจ้า ยังมีหน้ามาขอความช่วยเหลือ ช่างหน้าไม่อาย!"

 

ชาวบ้านพากันสบถถ้อยคำด่าทอทำร้ายจิตใจใส่ร่างสูงที่นอนคุดคู้อยู่บนพื้นดิน อันเต็มไปด้วยฝุ่นทรายคละคลุ้ง ตามลำตัวมีคราบโลหิตเปรอะเปื้อนเลอะไปหมด ท่าทางน่าเวทนานักดังที่หญิงชรากล่าวไว้

 

"ทิ้งมันไว้ที่นี่ล่ะ เดี๋ยวก็ตายไปเอง" ชาวบ้านขว้างปาก้อนหินน้อยใหญ่ใส่ผู้เคราะห์ร้ายทิ้งท้าย บ้างก็ถ่มน้ำลายรดอย่างชิงชัง ช่างน่ารังเกียจนักสำหรับเฟยเฟย

 

"พอได้แล้ว แค่นี้เขาก็เจ็บจะตายอยู่แล้วนะ"ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ร่างบางเคลื่อนไปบังร่างสูงที่นอนหมอบอยู่เอาไว้ ยืนขวางไม่ให้พวกชาวเมืองทำร้ายเขาซ้ำ

 

"คุณหนูตระกูลเซียง อย่าได้สนใจบุรุษใจทรามผู้นี้เลย ชื่อเสียงชั่วร้ายของเขาโด่งดังไปทั่ว ผู้คนประนาม เหยียดหยามกันทั้งยุธภพแล้ว" ชายหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่ชอบใจ เมื่อเห็นมีคนออกตัวปกป้องคนไร้ค่าที่พวกเขารังเกียจ

 

"อย่าได้ทำร้ายเขาอีกเลย พอเสียที" เมื่อเห็นเฟยเฟยยืนกรานจะปกป้อง เขาผู้นั้นจึงได้แต่ทอดถอนหายใจแล้วเดินส่ายหัวจากไป เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่ทยอยกันกลับไปทำธุระของตน

 

"ท่าน ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ตายหรือยัง" มือบางเขย่าแขนผู้บาดเจ็บเพื่อเรียกให้ได้สติ

 

"อื..อ " คนเจ็บส่งเสียงในลำคอตอบรับอย่างหมดแรง รอบลำตัวมีบาดแผลน้อยใหญ่มากมาย แต่แผลช่วงเอวฉกรรจ์ไม่น้อย ปากแผลกว้างและลึกทำให้เลือดไหลออกมาก ซ้ำยังถูกรุมทำร้ายอีก คงบอบช้ำพอสมควร

 

"ข้าจะพาไปรักษา" เธอก้มลงสอดแขนเข้าพยุงเขาโดยไม่สนใจว่าเขาจะเป็นใคร ดวงตาคมที่จวนปิดมองสบดวงตาโตของนางอย่างซาบซึ้ง พลันรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมา

 

"คุณ.. คุณชาย..เว่ย" นี่เป็นคำสุดท้ายที่หลุดออกจากริมฝีปากแห้งผาก แล้วเจ้าของประโยคก็หมดสติไป

.

.

"เฮือก!" ร่างสูงผวาตื่นขึ้นกลางดึก เม็ดเหงื่อผุดซึมไปทั่วร่าง เมื่อนั่งขึ้นได้ก็ปวดร้าวไปหมดจนต้องนิ่วหน้าดวงตาหันซ้ายทีขวาทีอย่างตื่นตกใจ

 

"ที่ใด.." เสียงทุ้มเอ่ยถามตนเอง เขาจำได้เพียงว่าตนถูกชาวบ้านรุมกระทืบจนแทบตาย หากถูกทิ้งไว้ที่ที่เขาควรอยู่ต้องเป็นตลาด พื้นสัมผัสที่กายควรเป็นทรายหยาบ มิใช่ผ้าเตียงอันอ่อนนุ่มเช่นนี้ รีบมองหาเจ้าของสถานที่อย่างลนลาน

 

" ! " ร่างสูงชะงักไปเมื่อเห็นเรือนร่างงามในชุดเรียบง่าย กำลังหลับอยู่ข้างเตียงของเขา ดวงตากลมปิดสนิท ขนตายาวงอนอย่างน่ารัก เครื่องหน้าช่างลงตัวนักและ.. ช่างคล้ายคลึง..กับใครบางคนที่เขาภัคดีด้วยจริงๆ

 

มือหนาจิ้มเปลือกตาหญิงสาวแผ่วเบา แล้วชะโงกหน้าเข้าไปใกล้อย่างสำรวจเพื่อให้ตนเองแน่ใจ เเละเมื่อได้มองในระยะประชิด จึงมั่นใจว่าเหมือนมากๆ นิ้วเรียวเขี่ยๆ ไปมาด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ จ้องมองตาไม่กระพริบอย่างคุ้นเคย

 

"เขี่ยอะไรของเจ้า ว่างนึกรึไงนอนไปเสีย หรือเจ้าไม่อยากนอน อยากตายหรือ" เสียงหวานทว่าถ้อยคำที่เอ่ยออกมาช่างตรงกันข้ามกับน้ำเสียงนัก ก่อนดวงตาสีกระจ่างจะเปิดออก

 

สี.. ของดวงตา.. แววตา เหมือนไปหมด.. หรือแม่นางผู้นี้จะเป็นคุณชายเว่ยปลอมตัวมานะ! แต่น่าจะไม่ใช่.. หลักฐานตำตาขนาดนี้..

 

"เจ้า! มองอะไร ไร้มารยาท จงนอนลงไปซะ" ดวงหน้าหวานขึ้นสีเมื่อเห็นชายหนุ่มรุ่นน้องจ้องมองสิ่งส่วนตัวไม่วางตา

 

"เอ่อ ข้าขอโทษ" เผลอมองหน้าอกเเล้วใช้เป็นเครื่องยืนยันว่ามิใช่เว่ยอิงจนถูกดุว่า เเละเมื่อถูกดุจึงยอมนอนลงช้าๆ อย่างเชื่อฟัง

 

"แม่นาง ข้าขอบพระคุณท่านมาก ที่ช่วยข้าไว้" ก่อนแผ่นหลังจะแตะผ้าเตียง มือหนายกขึ้นคำนับขอบคุณเสียก่อน

 

"มิเป็นไร ข้ายินดี" เธอกล่าวเช่นนั้นแล้วย้ายที่ ไปนอนบนเก้าอี้โยกแทน ที่ชายหนุ่มเห็นว่านางนอนอยู่ข้างเตียงคงเพราะนั่งเฝ้าแล้วผลอยหลับไป

 

"ขอให้เป็นคืนที่ดี" ร่างสูงเอ่ยอวยพรก่อนนอนอีกครั้ง รอยยิ้มอ่อนโยนเฝ้ามองหญิงสาวผู้มีพระคุณด้วยใจบริสุทธิ์

.

.

ใกล้สาง หมู่มวลวิหคเริ่มออกรังไก่โต้งตัวโตตีปีกขันเสียงก้อง ดุจนาฬิกาปลุกมีชีวิต กลิ่นควันไฟและกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ลอยฟุ้งไปทั่วห้องน้อย จนคนเจ็บที่หลับอยู่ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย

 

"ตื่นแล้วหรือ อย่าเพิ่งลุกประเดี๋ยวบาดแผลเจ้าจะฉีกเอา" เฟยเฟยละมือจากงานครัว เดินเข้าไปหาเขาที่ยังนั่งมึนอยู่

 

"อ..อืม.. ท่าน..ที่ช่วยข้า ขอบคุณมาก" คำนับซ้ำอีก

 

"เจ้าขอบคุณข้าแล้ว เมื่อคืนนี้" เฟยเฟยยิ้มอย่างเอ็นดูคนตรงหน้า อดีตขุนพลผีเลิ่กลั่ก ทำอันใดไม่ถูก แลไปเห็นงานที่นางทำเอาไว้จึงพยุงตนเองลุกขึ้นไป

 

"เจ้าจะลุกไปไหน เจ้ากำลังบาดเจ็บไม่ควรขยับตัวมากนะ" นางรีบเข้ามาห้าม ดันแผ่นอกแข็งให้นั่งลงตามเดิม

 

"ข้าไม่ชอบอยู่เฉยๆ ให้ข้าได้ช่วยท่านเถอะนะ" ร่างสูงที่ถูกกดลงบนเตียงเมื่อครู่เด้งตัวขึ้นมาอีกอย่างดื้อดึงพาให้หญิงสาวขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 

เจ็บตัวแบบนี้มีแต่คนอยากนอนพักอยู่เฉยๆ อย่าว่าแต่บาดเจ็บเลย คนธรรมดาๆ สบายดียังอยากอยู่นิ่งๆ ไม่ต้องจับต้องงานอันใดให้เหนื่อยกาย แล้วเหตุใดบุรุษผู้นี้อยากทำงานนัก

 

"ตามใจเจ้า" เฟยเฟยโบกมือใส่ อยากทำอะไรก็ทำ ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร

 

เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่มรีบลุกขึ้นไปก่อไฟใต้เตาตั้งหม้อใหญ่อย่างคล่องแคล่ว ไม่เพียงแค่นั้นเขายังแย่งหน้าที่ทำอาหารของนางอีกด้วย

 

"เจ้าน่ะ ทำกินได้หรือเปล่าถ้าทำแล้วกินไม่ได้ข้าจะเดือดร้อนนะ" นางเข้าไปสำรวจหน้าตาอาหารที่เขาทำ เมื่อเห็นว่ามันค่อนข้างดูดีจึงโล่งใจปล่อยให้ทำไป เพราะห้ามไปเขาก็ไม่ฟัง

 

นางจึงรินสุราใส่จอกน้อยละเลียดเข้าปากบางอย่างสบายอารมณ์ มองคนเจ็บที่ทำตัวไม่สมกับเป็นคนเจ็บก่อนส่ายหน้า

 

"ข้ามีนามว่าเฟยเฟย เจ้าชื่ออะไร"

 

"ข้าชื่อ..."

.

.

.

TO BE CON

.

ผิดพลาดประการใดขออภัยนะคะ รักรีดเดอร์ขอบคุณที่ติดตามค่ะ🙏❤

.

🦉😈

 

 

แถม..

CR. คุณเจ้าของรูป❤

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น